10. ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ

ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਮ (ਨਾਂਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ) — ਸਮੁੱਚੇ ਸ਼ਬਦ — ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਿਆ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਵਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਨਿਰਣੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ, ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਰੇ ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਕੀਕਤ ਦੇ "ਕੁਆਂਟਮ ਸੂਪ" ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਖੇੜਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਲਈ ਹਨ। ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ — ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਰਤਾਰਾ ਨਹੀਂ।

ਇਸ ਨੂੰ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਣਦੀ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾਖ਼ਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਧੁੰਦਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਰਸੀ, ਮੇਜ਼ ਜਾਂ ਅਲਮਾਰੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: "ਕੁਰਸੀ", "ਮੇਜ਼", "ਅਲਮਾਰੀ", ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਆਕਾਰਮਈ ਬਿੰਬ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਬੱਚਾ ਅਜੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖ਼ੁਦ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਇੱਕ ਤਿਆਰ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਭਾਸ਼ਾਈ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ (ਸਟੀਵਨ ਪਿੰਕਰ ਅਨੁਸਾਰ) ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਡੀਐਨਏ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਵੈ-ਚਾਲਿਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਤੀ ਚੁੰਘਣ, ਰੀਂਗਣ, ਤੁਰਨ ਆਦਿ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ। ਮਨੁੱਖ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਹੁਨਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਕੜੀ — ਜਾਲਾ ਬੁਣਨ ਦਾ ਹੁਨਰ, ਅਤੇ ਊਦਬਿਲਾਵ — ਬੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਨਰ।

ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਪਣਾ "ਮੂਲ ਸੰਗ੍ਰਹਿ" ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਜੈਨੇਟਿਕ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਵਿੱਚੋਂ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ "ਮੂਲ ਸੰਗ੍ਰਹਿ" ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨਵੇਂ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਸ਼ਬਦ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ।

"ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੰਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਈ।"

ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਕੁਆਂਟਮ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਿੰਬਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਮੂਰਤ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਜਿਊਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜੋ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦ-ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਰਤਾਰੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਕੁਆਂਟਮ ਸੂਪ ਵਿੱਚੋਂ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਸ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦ-ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ "ਕਿਰਪਾ" ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਤੂੰ ਇਸ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਜਿਊਣ, ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਰੋਸ, ਦੋਸ਼-ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਟੇ ਕੱਢਣ ਅਤੇ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਵੱਲ ਧੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਵਰਣਨਯੋਗ ਮਾਡਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਯਾਨੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮੂਹ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਇਸ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਉਹ ਕਰੇਗਾ ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਢਾਂਚਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਜਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ, ਜਾਂ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੇ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ — ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ — ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਰੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਆਂਟਮ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਾਡੀ ਪਦਾਰਥਕ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਘੜਦੇ ਹਨ — ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਮੂਹਿਕ ਹਕੀਕਤ ਤੱਕ।

ਸਮੂਹਿਕ ਹਕੀਕਤਾਂ ਲਈ ਭਾਸ਼ਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ — ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬਿੰਬਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਿਵਸਥਾ ਵਜੋਂ। ਹਰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਖੌਤੀ ਭਾਸ਼ਾਈ ਤਸਵੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ — ਸੰਸਾਰ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਡਲ, ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾ।

"ਕਿਸੇ ਕੌਮ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੂਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਮ ਦੀ ਰੂਹ ਉਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਕ-ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।" (ਡਬਲਯੂ. ਹੰਬੋਲਟ)

ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ "ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੁੰਜੀ" ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਅਨੁਭਵ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ, ਸੋਚ, ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਅਤੇ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਵਹਾਰਕ ਨਮੂਨਿਆਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਉਦਾਹਰਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਐਸਕੀਮੋ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਦਰਜਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ "snow" ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।

"ਅਸੀਂ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਤ-ਭਾਸ਼ਾ ਦੁਆਰਾ ਉਲੀਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲੀਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ।" (ਬੀ. ਵੌਰਫ਼)

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਸਾਡੀ ਸੰਸਾਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੁਆਰਾ ਘੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਸਾਡੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ (ਨਿੱਜੀ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਆਖਿਆ) ਰਾਹੀਂ ਬਦਲਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਬਿੰਬਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਭਾਸ਼ਾਈ ਸੰਸਾਰ-ਤਸਵੀਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।

ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਸਿੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਕੁਆਂਟਮ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਬਾਰੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਿਆਂ, ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬੀ. ਵੌਰਫ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਿਆਂ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:

ਅਸੀਂ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਤ-ਭਾਸ਼ਾ ਦੁਆਰਾ ਉਲੀਕੀਆਂ ਲੀਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਜਦੇ ਹਾਂ।

ਅਸੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਬਦ-ਭਾਸ਼ਾਈ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਕਿਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮਸੀਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:

"ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।"

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ — ਕਿਸੇ ਵਰਤਾਰੇ 'ਤੇ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਣਾ, ਕੁਆਂਟਮ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੰਜੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ "ਸਹੀ" ਨਾਮ ਜਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੀਏ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵ ਸਮੂਹਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਤੱਕ। ਅੱਲ੍ਹਾ ਇਬਾਦਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ — ਫ਼ਰਜ਼ ਦੀ ਪੂਰਤੀ, ਨੇਕ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੀ, ਯਹੋਵਾਹ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ, ਰੱਖਿਅਕ ਦੇ ਬਿੰਬ ਵਜੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਡਰ, ਰੋਸ, ਦੋਸ਼, ਆਪਣੀ ਤੁੱਛਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਢਕਣ ਵਾਲੇ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਖਾਵੇ, ਕ੍ਰੋਧ, ਵਹਿਮਾਂ-ਭਰਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਚੀਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਿਆਂ, ਦਵੰਦਵਾਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵੰਡ, ਅਧੂਰੇਪਣ, ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇੱਕ ਨਿਰਪੱਖ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਂਦ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ — ਮਸੀਹ ਚੇਤਨਾ ਵਜੋਂ, ਮਸੀਹ-ਚੇਤਨਾ, ਇੱਕ ਪੁਲ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਵਜੋਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵੱਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਲ, ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਵੱਲ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਰੂਹ ਵਜੋਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਮ ਬੁੱਧ, ਸੱਚ, ਡਰ ਅਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਦੀ ਹੈ — ਮਸੀਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸਾਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਨਾਦੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਅਜਿਹਾ ਮਸੀਹ — ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ।

ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ — ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ੁਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਸਕੇ। ਜਾਂ ਇਹ ਨਬੀ ਈਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣਗੇ। ਜਾਂ ਇਹ ਮਸੀਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਹੂਦੀ ਅਜੇ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਆਗੂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਵਜੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਮੂਹਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸਿਰਜਿਆ ਅਤੇ ਸਾਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਜੀਵੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਜੀਵੰਤ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਵੱਲੋਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਜੀਵੰਤ ਸੱਚ ਹੈ। ਅਤੇ ਸੱਚ — ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਸੱਚ — ਪਰਮ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਮਸੀਹ ਵੱਲ ਸਦੀਵੀ (ਕਾਲ-ਰਹਿਤ) ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਬਣਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।

"ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ — ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਹੋਗੇ ਇੱਥੋਂ ਸਰਕ ਜਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲ 'ਤੇ ਸਰਕ ਜਾਵੇਗਾ," — ਮਸੀਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਮਸੀਹ — ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ। ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਨ ਦਾ ਸਾਡਾ ਤਰੀਕਾ। ਸਮੁੱਚੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ।

ਮਸੀਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬੱਚੇ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਤਿਆਰ ਹੈ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਰੰਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ, ਇਸ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਚੁੱਕਣ ਲਈ? ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਬਹੁਪੱਖੀ ਰੂਹ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਚੇਤਨਾ ਲਈ, ਸਮੁੱਚੀ ਸਮੂਹਿਕ ਹਕੀਕਤ ਲਈ — ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਜੋ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ

ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵਾਪਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵਾਪਰੇਗੀ... ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਲਈ?

ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮੁੱਚੀ ਸਾਂਝੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਮੂਲ ਨਿਯਮਾਂ — ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਸਮੇਤ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਭੌਤਿਕੀ। ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਮਸੀਹ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਆਤਮ-ਸੰਜਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ — ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਮ ਇੱਛਾ, ਪਰਮ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਵਜੋਂ। ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਦ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਾਤਾ — ਉਹ ਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ, ਨਿਰਵਿਰੋਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਕੰਵਾਰੇਪਣ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੁੱਖੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ — ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਅਵਤਾਰ-ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਯਾਨੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮੇਲ।

ਇਹੀ ਹੈ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮਿਲਾਪ। ਤੇਰੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਮੇਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ — ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵਜੋਂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰੂਹ ਵਜੋਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਜੋਂ।

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਸੀਹ — ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਹੈ। ਬੋਧੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁੱਧ ਮੈਤਰੇਯ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਸ਼ਿਤਾ (ਅਨੰਦ) ਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਨੰਦ ਮਾਣਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਲਾਵਿਕ ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮੀ — ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਲਾਵਿਕ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਂਦ ਦੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

ਪੂਰਵਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼-ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੂੜ੍ਹ-ਗਿਆਨੀ — ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਨਾਦੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੋਤ ਦਾ ਰਹੱਸ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਸਾਈਂ ਬਾਬਾ ਨੇ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ) ਦਾ ਨਵਾਂ ਅਵਤਾਰ ਹਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਈਸਾ (ਯਿਸੂ) ਦੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਸਰਵਉੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਾਕਾਰ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਵਜੋਂ ਜੋੜਿਆ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਪੂਰਬ, ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਗੋਲਾਰਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪੁਲ ਵਜੋਂ ਹਿੰਦੂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਮ-ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਿੰਬ ਲਿਆਂਦਾ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰਾਮ, ਮਸੀਹ-ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਖੋਜ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੋਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਪਦਾਰਥਕ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਜਿੱਤ (ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ) ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਜੋਂ।

ਤਾਓਵਾਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ — ਕਿਸ ਲਈ।

ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵੰਡ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ (ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ — ਅੰਦਰੂਨੀ ਵੰਡ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾਉਂਦਾ ਹੈ), ਅਸੀਂ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਜਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।"

"ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਘਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।"

ਸਹਿਮਤੀ — ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਅਧਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਊਰਜਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਸੰਘਰਸ਼ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਖ਼ਰਚ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਰੂਹ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਅਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਖਿੰਡਣੇ, ਗਲਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਹਿਮਤੀ — ਊਰਜਾ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ — ਊਰਜਾ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਖ਼ੁਦ ਜੀਵਨ — ਊਰਜਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ — ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਊਰਜਾ, ਜੀਵਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਇੱਥੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰਕ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਤੈਨੂੰ 120 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ — ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖ਼ਰਚ ਕਰੇਂਗਾ, ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਪੂਰਨਤਾ — ਇਸ ਚੇਤਨਾ, ਇਸ ਰੂਹ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਜੀਵੇਂਗਾ। ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਸੰਘਰਸ਼ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਣਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗੈਰ-ਪਦਾਰਥਕ ਚੀਜ਼, ਗਿਆਨ ਦਾ ਵੀ, ਊਰਜਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਊਰਜਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਊਰਜਾ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ, ਤੇਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਊਰਜਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਹਰਕਤ ਊਰਜਾ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਊਰਜਾ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬਾਹਰੀ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਊਰਜਾ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਊਰਜਾ ਖ਼ਰਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ — ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ — ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਜੋੜ ਲੈ ਕਿ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ, ਤੇਰੀ ਹਰ ਭਾਵਨਾ 'ਤੇ — ਹਰ ਡਰ, ਸ਼ਰਮ, ਦੋਸ਼, ਰੋਸ, ਅਸਹਿਮਤੀ 'ਤੇ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਜਾਂ ਚਿੜਚਿੜੇਪਣ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹਰ ਪਲ 'ਤੇ, ਮਾਲਕ ਬਣਨ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ 'ਤੇ, ਈਰਖਾ, ਸਾੜੇ, ਉੱਤਮਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਗਟਾਵਿਆਂ 'ਤੇ,

ਹਰ ਨਸ਼ੇ 'ਤੇ — ਪੇਟੂਪੁਣੇ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ, ਕੌਫ਼ੀ ਅਤੇ ਐਨਰਜੀ ਡਰਿੰਕਸ, ਐਡਰੇਨਾਲੀਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਅਤੇ ਖ਼ਰੀਦਦਾਰੀ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਅਤੇ ਜੂਏ ਦੀ ਲਤ ਤੱਕ — "ਊਰਜਾ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ" ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਊਰਜਾ ਚੂਸਣ ਲਈ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਮਜ਼ਾਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿ ਊਰਜਾ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਊਰਜਾ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਯਾਨੀ ਰੂਹ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ — ਇਹ ਕੋਈ ਮਿੱਥ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਖ਼ਰਚੇ ਵੱਲ ਭਰਮਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਊਰਜਾ ਦੇ ਇਹ 120 ਸਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵੇਂਗਾ — ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ 30-40 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੇਲਗਾਮ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕਰਮ ਬੀਜੋਗੇ — ਆਦਤ ਵੱਢੋਗੇ, ਆਦਤ ਬੀਜੋਗੇ — ਸੁਭਾਅ ਵੱਢੋਗੇ, ਸੁਭਾਅ ਬੀਜੋਗੇ — ਕਿਸਮਤ ਵੱਢੋਗੇ।" ਮਸੀਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਓਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਿੰਨੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਂਘਾਂ ਹਨ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ।

ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ: "ਖ਼ੂਨ ਨਾ ਕਰਨਾ।" ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ: "ਜ਼ਨਾਹ ਨਾ ਕਰਨਾ।" ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜ਼ਨਾਹ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਪਾਪ — ਕੋਈ ਅਨੈਤਿਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ। ਪਾਪ — ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਗ਼ਲਤੀ। ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ

ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ "ਪਾਪ ਨਾ ਕਰ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਜਾਹ, ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾ।

ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਜਿੱਠਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੇਕਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਸ਼ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ "ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ", ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ — ਡਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਤੀ ਵਾਸਨਾ ਤੱਕ — ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹਨ? ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਾ — ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਗੁਜ਼ਾਰੇਯੋਗ ਹੋਂਦ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮਾਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਛੱਡਦਾ ਹੈ?

ਅਜਿਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਘਾੜਿਆਂ ਦੀ ਬੁਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਭਾਵ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਇਹੀ ਮਤਲਬ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਆਤਮ-ਸੰਜਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, "ਉਲਟ ਦੁਆਰਾ" ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਦੌਰ ਹੈ।

"ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਅਣਪੱਕੀ ਜਵਾਨੀ ਕਰਕੇ," — ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ "ਮਨੁੱਖ" — ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਜਿਹੇ "ਪਾਪੀ" ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਪ੍ਰਪੱਕਤਾ ਕਰਕੇ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਤੇ ਅੱਗੇ...

"ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਸਦਾ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਣਗੌਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, — ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਹੋਣ।"

ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਊਰਜਾ 120 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖੇਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸਰੋਤ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਹੀ ਸਿੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਰੋਤ ਸੀਮਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਖ਼ਰਚਿਆ ਜਾਵੇ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਓ ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ, ਯਾਨੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਊਰਜਾ ਵਧੇ, ਘਟੇ ਨਾ। ਊਰਜਾ ਦੇ ਰਿਸਾਅ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਬੰਦ ਕਰ। ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਬਣਾਈ ਰੱਖ — ਤਾਂ ਜੋ "ਊਰਜਾ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ" ਕੋਲ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਫੜਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ — ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਰਾਹੀਂ — ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਣੂਆਂ ਨੂੰ ਵਧਣ-ਫੁੱਲਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:

"ਵੇਖੋ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਦਾਰ (ਸ਼ੈਤਾਨ) ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।"

ਖ਼ੈਰ, ਯਾਨੀ — ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਿਓ, ਉਸ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ।

ਪਵਿੱਤਰ ਬਣੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ — ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜੋ। ਜੀਵਨ ਊਰਜਾ ਦੇ ਅਸੀਮ ਸਰੋਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਪਾਓ — ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੱਕ। ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ — ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਊਰਜਾ ਹੈ,

ਅਜਿਹੀ ਊਰਜਾ ਦੀ ਤਰੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸੀਮ ਸਦੀਵੀ ਸਰੋਤ (ਊਰਜਾ) ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।

ਇਸੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਨੈਤਿਕ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਹੈ। ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ — ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੋਵੇ। ਪਾਪ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪਿਛੋਕੜ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਤਮ-ਸੰਜਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।

ਪਾਪ — ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਭੁੱਲ, ਇੱਕ ਖ਼ਾਮੀ, ਆਮ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਆਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਊਰਜਾ ਗਵਾਉਣ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਗਵਾਉਣ ਅਤੇ — ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ — ਤਬਾਹ ਹੋਣ, ਗਲਣ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ — ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਆਨੰਦ, ਕਿਰਪਾ, ਪਰਮ ਅਨੰਦ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ!

ਪ੍ਰੇਮ — ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁਚੇਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੰਵਾਦ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦਖ਼ਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਚੋਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ

ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ — ਮਨ ਹੀ ਮਨ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹੀ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ, ਤੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਨ, ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਊਰੋਨਲ ਸੰਪਰਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਏਗਾ — ਪੂਰਨ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ।

ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਅੱਗੇ ਤੇਰੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਇਸ ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਅਨਾਦੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰੰਗ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਊਰਜਾ ਕਦੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰਹੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦੀ ਅਤੇ ਵਧਦੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ, ਤੇਰੀ ਰੂਹ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ, ਤੇਰੇ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾਵਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਪਹਿਲੂ ਖੋਜਦੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨੂੰ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਵਹਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਠਹਿਰ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਸਗੋਂ ਊਰਜਾ ਵਜੋਂ ਜਿਊਂਦੀ ਰਹੇ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਊਰਜਾ — ਗਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਗਤੀ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਊਰਜਾ।

ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਹੁਣ, ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕਸੁਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਸ ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੰਪਰਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ।

"ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ — ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰ," — ਮਸੀਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਕਿਵੇਂ? ਇਹ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਏਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਇੱਛਾ, ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣੋ।

ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ (ਆਤਮ-ਮਿਲਾਪ)

ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵੰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਾਓ। ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਇਕੋ-ਇਕ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਓ।

ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨੇੜਲੇ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਓ, ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਨਾਦੀ ਜੀਵਨ, ਅਮੁੱਕ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰੋਤ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਹ — ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਲਈ ਵਹਿੰਦਾ ਰਹੇ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ, ਦੇਖਭਾਲ, ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ, ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਰੂਹ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਰੂਹ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਬੰਧਨਾਂ, ਇਕਰਾਰਨਾਮਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੋੜੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਾਸਮਝੀ ਕਾਰਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ, ਹੋਂਦ, ਮਨੁੱਖ, ਸਮੂਹਿਕ ਊਰਜਾ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਲੜੀਵਾਰ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਬਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਪੂਰੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਸਮਝ ਸਕਾਂ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੋ — ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਧਾਰਨਾਵਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਸੋਚਣ ਦੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਢੰਗ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ ਇਕਸੁਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।

ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਊਣਾ ਸਿਖਾਓ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜੀਵਨ ਵਧੇ, ਘਟੇ ਨਾ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਅਰਥ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾਤ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਇਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਓ, ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮੀਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਓ।

ਮੈਨੂੰ ਭਟਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਸਿਖਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ ਸਿਖਾਓ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ, ਆਨੰਦ, ਸੱਚ, ਸੁੱਖ, ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਰਾ, ਭੈਣ ਬਣਨਾ ਸਿਖਾਓ।

ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਬਣਾ ਸਕੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸਾਂਝੀ ਬਹੁ-ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਨਾ ਸਿਖਾ ਸਕੋ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਗਤੀ 'ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੈ ਚੱਲੋ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ, ਅਨਾਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਕੀਕਤ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜਣਨੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਇੱਕੋ-ਇਕ ਪਿਤਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਜੋੜੋ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੈ ਚੱਲੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣਾ ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਰਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸੁਤੰਤਰ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ।

ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਡਰ, ਸ਼ੰਕੇ, ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਮਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ, ਚਲਾਕ ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਮੂਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ! ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਈਸ਼ਵਰੀ-ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦਾ ਗੁਣ ਹੈ!

ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ!

ਹੇ ਮਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜਣਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬੱਚੇ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਣ ਦੀ ਸੱਚੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ, ਇੱਕੋ-ਇਕ ਪਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਅਨਾਦੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਅਸੀਸ ਦਿਓ, ਮੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ!

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਰੂਹ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ।

ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜਣਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸੇ ਪਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇਂਗਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੇਂਗਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਸੁਣੇਂਗਾ — ਆਪਣੇ

ਵਿਚਾਰਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੂਹ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ। ਅਤੇ ਇਸੇ ਪਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ:

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਗੱਲ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿ। ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਜੀਓ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮ ਹਾਂ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਪੀੜਤ/ਖਪਤਕਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਸਵਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੱਲ ਸੇਧਿਤ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ 'ਤੇ (ਦੇਖੋ ਭਾਗ 'ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ' ਅਤੇ ਅੰਤਿਕਾ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ)।

ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹਕੀਕਤ ਲਈ ਖ਼ੁਦ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਹਕੀਕਤ ਸਿਰਜਣੀ ਹੈ — ਇਹ ਚੁਣ ਕੇ ਕਿ ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜੋ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ — ਊਰਜਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ 120 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰਜੀ ਗਈ ਹਕੀਕਤ ਲਈ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ। ਵਧੇਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੇਰੀ ਹਕੀਕਤ ਹੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਬਸ ਉਹੀ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਤੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ: ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਯਕੀਨ, ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਨਮੂਨਾ — ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਨੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦਾ ਮਾਰਗ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਡਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ: ਪੈਸੇ, ਸਾਖ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਘਾਤਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੇ ਛਾਪੇ (ਸਰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਸਰਕਾਰੀ), ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਖ਼ਤਰੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਯੁੱਧ, ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ... ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਹਕੀਕਤ ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਅਕਤੀਗਤ, ਸਗੋਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ, ਕੌਮੀ, ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ... ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਇਸ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇੱਕੋ-ਇਕ ਸਰੋਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਊਰਜਾ ਜਲਦੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਫ਼ਾਰਮੂਲਾ — ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕੋ-ਇਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜਣਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇਰਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ — ਧਿਆਨ ਦਿਓ! — ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਅਤੇ — ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਡਲ "ਰੱਬ-ਗੁਲਾਮ", "ਆਜੜੀ-ਭੇਡਾਂ" ਜਾਂ "ਤੂੰ ਅਫ਼ਸਰ - ਮੈਂ ਮੂਰਖ" ਨੂੰ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ — ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਕਿਵੇਂ ਜਿਊਂਦੇ ਹਨ? ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ! ਖੇਡ — ਇਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਅਰਥਹੀਣ ਧੁੰਦਲੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਰੁਟੀਨ ਅਤੇ ਹੋਂਦ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਡ! ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਲਚਸਪ ਖੇਡ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿਊਣਾ — ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਦੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਣਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਪਹਿਲੂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਬੇਅੰਤ, ਸਦਾ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਦੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਰੰਗ ਸਿਰਜਣਾ। ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ — ਖੇਡ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ "ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹਨ!", ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਲੋੜ ਪੈਣ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ।

ਮਸੀਹ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਇਹ ਮਾਰਗ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦਾ ਮਾਰਗ। ਪਰ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।

ਮਿਲਾਪ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਮ ਊਰਜਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ, ਰੂਹ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਵਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਜੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਸਰੋਤ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਸੱਚ।

ਇਹ ਰਿਹਾ: "...ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਬੁੱਧ ਨਾਲ।"

ਆਤਮ-ਮਿਲਾਪ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਮਈ ਇਕਸੁਰਤਾ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਲਈ, ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ 5 ਵਕਤ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਬੀ ਈਸਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਰਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੱਲ੍ਹਾ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਬੀ ਈਸਾ (ਯਿਸੂ) ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਭੇਜੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ 40 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੱਚੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਵੱਲੋਂ ਨਵਾਂ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਉਣਗੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ (ਸਵਰਗੀ) ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਵਾਦ, ਤੈਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਸੱਚ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਸ਼ਬਦ ਵੱਲ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਿਊਰੋਨਲ ਸੰਪਰਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ-ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੱਟਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਤੇ ਸੋਚਣ ਦੇ ਨਮੂਨਿਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ — ਡਰ ਅਤੇ ਹੋਂਦ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਧੁਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵੱਲ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ, ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ — ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਤੇਰਾ ਪੂਰਾ ਨਮੂਨਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਖ਼ੁਦ ਹਕੀਕਤ ਵੀ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵੀ ਫ਼ਾਰਮੂਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ:

ਖ਼ੁਸ਼ੀ = ਪ੍ਰੇਮ + ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਚੇਤਨਾ + ਪ੍ਰਤਿਭਾ

ਕੀ ਇਹ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ? ਧੰਨਵਾਦ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰੋ। ਸ਼ੱਕ ਹੈ? ਪਰਖ ਕੇ ਦੇਖੋ! ਜੀਵਨ ਲਈ ਇਸ ਸੰਖੇਪ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਇੱਕੋ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸੁਚੇਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੀਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ (ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ), ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸੱਚੇ ਅਰਥ — ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਵਜੋਂ —

ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, — ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਰਸੂਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਸੀਹੀ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਿਰਜਣਾ ਵਜੋਂ ਖ਼ੁਦ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਖ਼ੁਦ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ

ਮਿਲਾਪ ਦੇ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ — ਡਰ, ਦੋਸ਼, ਰੋਸ, ਕ੍ਰੋਧ, ਵਾਸਨਾ, ਲਾਲਚ, ਈਰਖਾ, ਸਾੜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ। ਕਿਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ — ਪ੍ਰੇਮ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ।

ਪਰ ਕੀ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਹੈ, ਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਇਸ ਫ਼ਾਰਮੂਲੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਕੀ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਲਈ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਚੁੱਕਣੀ ਹੈ — ਇਹ ਚੁਣਨਾ ਤੇਰਾ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇਰੀ ਸੁਤੰਤਰ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਚੋਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀਆਂ ਕੁੰਜੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ — ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ।

ਪਰ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਾਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਤਾਜ ਨੂੰ ਜਾਣੇਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਹਿ-ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣੇਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇਕੋ-ਇਕ ਰੂਹ ਦੀ ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣੇਂ, ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਅਧੀਨਗੀ ਨਾਲ — ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰੇਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਬਣੇਂ, ਆਪਣੀ-ਸਾਡੀ ਸਰਵਉੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ — ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਵਜੋਂ।

ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਇੱਥੇ ਅਸਲੀ ਸ਼ਾਹਕਾਰ — ਤੂੰ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਹਰ ਪਲ ਸਿਰਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਤੇਰੀ ਹਰ ਚੋਣ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਰੂਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ — ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ... ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ: ਕੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਰੂਹ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ?