10. शब्द र भाषा

वास्तविकता यो हो कि हाम्रो भाषा र यसलाई भर्ने नामहरू (नाम र विशेषणहरू) – समग्रमा शब्दहरू नै – ले हाम्रो वास्तविकताको संरचना निर्धारण गर्दछन्, जसरी फलामे डन्डीले हाम्रो चेतनाको सम्पूर्ण भवनलाई बाँधेर राख्दछ। हाम्रा सम्पूर्ण विश्वास र धारणाहरू, सम्पूर्ण इच्छा, भावना र विचारहरू, सम्पूर्ण घटना र वस्तुहरू, जसलाई हामी वास्तविकताको «क्वान्टम सुप» बाट अलग गरेर जीवनमा उतार्छौं, ती सबै तिनलाई वर्णन गर्न हामीसँग भएका शब्दहरूकै वरिपरि निर्मित हुन्छन्। शब्द छैन त घटना छैन।

यो कुरा नवजात शिशुको वरिपरिको बाह्य यथार्थको निर्माण प्रक्रियामा अत्यन्त स्पष्ट रूपमा देख्न सकिन्छ। जबसम्म शिशुको चेतनामा निश्चित शब्दहरू प्रविष्ट हुँदैनन्, तबसम्म उसको वरिपरिको संसार धमिलो रूपरेखामा मात्र उपस्थित रहन्छ। त्यसमा कुर्सी वा टेबल वा दराज देख्नका लागि «कुर्सी», «टेबल», «दराज» जस्ता शब्दहरू आवश्यक पर्छन्, जसको वरिपरि मस्तिष्कमा यी वस्तुहरूको त्रिमितीय छवि बन्दछ। यस प्रक्रियामा शिशुले ती शब्दहरू आफैं उच्चारण गर्न थाल्न अझै लामो समय लाग्छ, तर ती शब्दहरू पहिल्यै उसको चेतनामा तयार ज्ञान-भण्डारका रूपमा भरिइसकेका हुन्छन्। यो प्रक्रिया भाषा-वृत्ति (स्टिभन पिङ्करका अनुसार) द्वारा सुरु हुन्छ, जुन स्तनपान गर्ने, घस्रिने, हिँड्ने आदिको वृत्ति जस्तै डीएनएमा अन्तर्निहित एक स्वचालित प्रक्रिया हो। मानिसले भाषाको सीप स्वतः प्राप्त गर्छ, जसरी माकुराले जालो बुन्ने सीप र ओतले बाँध बनाउने सीप प्राप्त गर्छ।

जब शिशुमा भाषाको वृत्ति सक्रिय हुन्छ, उसले संसारको आफ्नो «आधारभूत सेट» प्राप्त गर्दछ – आफ्ना पुर्खाहरूबाट हस्तान्तरण भएको आनुवंशिक स्मृतिबाट चेतनामा सम्बन्धित शब्दहरू भरिँदै जाँदा, र पछि यो «आधारभूत सेट» विस्तारित हुन्छ – मानिसले नयाँ-नयाँ शब्दहरू सिक्दै जाँदा।

«सुरुमा शब्द थियो, र शब्द परमेश्वरसँग थियो, र शब्द नै परमेश्वर थियो, र त्यसैद्वारा सबै थोक अस्तित्वमा आयो जे अस्तित्वमा आयो, र त्यस बिना केही पनि अस्तित्वमा आएन जे अस्तित्वमा आएको छ।»

यो सबै परिघटनाहरूको क्वान्टम प्रकृतिको बारेमा भनिएको हो। हाम्रो वास्तविकता हाम्रा विश्वास, इच्छा, भावना र विचारहरूद्वारा निर्धारित हुन्छ। तर हामी शब्दहरूमा सोच्दछौं, केवल ती भावनाहरू महसुस गर्दछौं जसलाई वर्णन गर्न हामीसँग परिभाषित शब्दहरू छन्, शब्दहरूबाट बन्ने छविहरूद्वारा इच्छा गर्दछौं, केवल तिनलाई भर्ने शब्दहरूमा जीवित रहने जटिल अमूर्त धारणाहरूमा विश्वास गर्दछौं। शब्दद्वारा नै सबै थोक अस्तित्वमा आयो जे अस्तित्वमा आयो, र शब्द बिना केही पनि अस्तित्वमा आएन जे अस्तित्वमा आएको छ।

जबसम्म तिम्रो शब्दभण्डारमा कुनै परिघटनाको प्रतिनिधित्व गर्ने निश्चित शब्द हुँदैन, तबसम्म तिमीले त्यो परिघटनालाई क्वान्टम सुपबाट अलग गर्न, त्यसलाई समग्र रूपमा देख्न र बुझ्न, त्यसका घटक तत्वहरूलाई एक रूपमा ग्रहण गर्न सक्दैनौ, तिमी त्यसलाई बाँच्न सक्दैनौ। त्यो परिघटना तिम्रो लागि अस्तित्वमै हुँदैन।

जबसम्म तिम्रो शब्दभण्डारमा «अनुग्रह» भन्ने शब्द हुँदैन – तिमी त्यो अनुग्रहलाई बाँच्न, महसुस गर्न असमर्थ हुन्छौ। जबसम्म तिमी आफ्ना संवेगहरूलाई नाम दिँदैनौ, तबसम्म तिमी तिनलाई वशमा राख्न सक्दैनौ। ती संवेगहरूले तिमीमाथि शासन गर्छन्, तिमीले तिनमाथि होइन। र तिमीलाई रिस, डर, गुनासो, अपराधबोधमा आफूसँग के भइरहेको छ भन्ने कुराको पत्तो र होससमेत हुँदैन – यी संवेगहरूले तिम्रा निर्णय र कार्यहरू तय गर्छन्, तिमीलाई हतारका निष्कर्ष र कदमहरूतर्फ धकेल्छन्, तर तिमी आफू नियन्त्रित भइरहेको, तिनको दासत्वमा रहेको महसुससमेत गर्दैनौ। र समग्रमा, जबसम्म तिम्रो चेतनाको वर्णनात्मक मोडेल, अर्थात् तिम्रो चेतनामा नै चेतनाको संरचना प्रकट गर्ने शब्दहरूको समूह प्राप्त हुँदैन, तबसम्म तिमी यसलाई सञ्चालन गर्न सक्ने अवस्थामा हुनेछैनौ। यसलाई उसैले सञ्चालन गर्नेछ, जससँग तिम्रो चेतनासम्बन्धी त्यस्तो संरचना छ। ईश्वर, वा शैतान, वा कर्पोरेसन र सञ्चारमाध्यमका विज्ञापन विभागका चलाख खेलाडीहरूले।

यस प्रकार – शब्दहरूको माध्यमबाट – हाम्रो संसारका सम्पूर्ण परिघटनाहरू व्यवस्थित छन्, जसले क्वान्टम स्तरमा हाम्रो भौतिक यथार्थलाई निर्माण गर्छन् – व्यक्तिगतदेखि समूहगत वा सामूहिक वास्तविकतासम्म।

समूहगत र सामूहिक वास्तविकताहरूको जिम्मा भाषाले लिन्छ – शब्दहरू र तिनसँग सम्बन्धित छविहरूको एक जटिल-व्यवस्थित प्रणालीको रूपमा। प्रत्येक भाषा अद्वितीय छ, र प्रत्येक भाषामा संसारको तथाकथित भाषिक चित्र निहित हुन्छ – विश्व-व्यवस्थाको मोडेल, यथार्थलाई आत्मसात् गर्ने ढाँचा।

«कुनै जातिको भाषा नै त्यसको आत्मा हो, र जातिको आत्मा नै त्यसको भाषा हो, र यी दुईभन्दा बढी अभिन्न कुराको कल्पना गर्न कठिन छ।» (भी. हम्बोल्ट)

भाषाविज्ञानले पत्ता लगाएको छ कि भाषा «व्यवहारको प्रतीकात्मक साँचो» हो, किनकि हाम्रो अनुभव कुनै विशिष्ट भाषाको चस्माबाट व्याख्या गरिन्छ र भाषा, सोच, वास्तविकताको बोध र यस बोधद्वारा निर्देशित व्यवहारका ढाँचाहरूको अन्तरसम्बन्धमा सबैभन्दा स्पष्ट रूपमा प्रकट हुन्छ।

सबैभन्दा प्रसिद्ध उदाहरण विभिन्न भाषाहरूमा हिउँलाई जनाउने शब्दहरूको सङ्ख्यासँग सम्बन्धित छ। एस्किमो भाषाहरूमा विभिन्न प्रकारका हिउँलाई जनाउन दर्जनौं विभिन्न शब्दहरू छन्, जबकि अंग्रेजीमा ती सबै एउटै शब्द "snow" मा समेटिएका छन्।

«हामी प्रकृतिलाई हाम्रो मातृभाषाले कोरेका रेखाहरू अनुसार टुक्राउँछौं।» (बी. वोर्फ)

यस प्रकार, हाम्रो वास्तविकता हाम्रो विश्व-दृष्टिकोणद्वारा निर्मित हुन्छ, अर्थात् हाम्रा धारणाहरू, विश्वासहरू, मान्यताहरूद्वारा, जुन जड हुँदैनन्, तर आत्म-चिन्तन (व्यक्तिगत अनुभवको बोध र हाम्रो व्यक्तिगत व्याख्या) मार्फत परिवर्तन हुन सक्षम हुन्छन्, जुन चिन्तन पनि शब्दहरू, शब्द-निर्मित छविहरू र हामीले स्वीकार गरेको भाषिक विश्व-चित्रको सहायताले नै हुन्छ।

भाषाविद्हरूका यी निष्कर्षहरूलाई वास्तविकताको क्वान्टम प्रकृतिका बारेमा भौतिकशास्त्रीहरूका निष्कर्षहरूसँग जोड्दा, यो निष्कर्ष निकाल्न सकिन्छ कि हाम्रो भाषाले नै हाम्रो वास्तविकता निर्धारण गर्छ। बी. वोर्फको भनाइलाई आफ्नै शब्दमा ढाल्दा भन्न सकिन्छ:

हामी प्रकृति र वरिपरिको यथार्थलाई हाम्रो मातृभाषाले कोरेका रेखाहरू अनुसार नै सिर्जना गर्दछौं।

हामी शब्द र भाषाको माध्यमबाट आफ्नो वास्तविकता सिर्जना गर्दछौं। र यो कत्तिको राम्रो वा नराम्रो छ भन्ने कुरा हामी यसलाई शाब्दिक-भाषिक विश्व-दृष्टिकोणको कुन चस्माबाट हेर्छौं, र फलस्वरूप सिर्जना गर्छौं भन्ने कुरामा निर्भर गर्दछ। ख्रीष्ट यस बारेमा यसो भन्नुहुन्छ:

«तिमी आफ्ना शब्दहरूबाटै निर्दोष ठहरिनेछौ, र आफ्ना शब्दहरूबाटै दोषी ठहरिनेछौ।»

यसर्थ, नामकरण गर्नु भनेको परिघटनालाई वशमा लिनु वा त्यसलाई जीवनमा आह्वान गर्नु हो, क्वान्टम वास्तविकताको स्तरमा त्यससँग सम्पर्क स्थापित गर्नु हो। फरक-फरक नामहरूले फरक-फरक परिघटनाहरूको साँचो दिन्छन्। त्यसैले यदि हामी ईश्वरसँग सम्पर्क स्थापित गर्न चाहन्छौं भने, हामीलाई उहाँको «सही» नाम थाहा पाउनु महत्त्वपूर्ण छ। वा भनौं, ईश्वरका विभिन्न नामहरूको माध्यमबाट हामी उहाँका विभिन्न पक्षहरू, अर्थात् सामूहिक विश्वासहरूको भण्डारमा पहुँच पाउँछौं। अल्लाह समर्पणको माग गर्नुहुन्छ, कृष्ण कर्तव्य-पालन, असल स्वभाव र आज्ञाकारिताको, यहोवा आज्ञा नमानेकोमा क्रोधित हुनुहुन्छ र दण्ड दिनुहुन्छ।

येशू ख्रीष्ट मुक्तिदाताको रूपमा, परमेश्वरको त्यो रूप जसले हामीलाई अन्धकारको दासत्वबाट छुटाउँछ: डर, गुनासो, अपराधबोध, आफ्नै हीनताको लाज र त्यसलाई ढाक्ने घमण्ड तथा अहङ्कार, रिस, अन्धविश्वास, भित्रबाट टुक्राउने शङ्काहरू, द्वैत चेतनाको आन्तरिक विभाजन, अखण्डताको अभाव, खतराहरूले भरिएको वस्तुगत संसारमाथि विश्वास र अस्तित्व रक्षाका लागि सङ्घर्षको अनिवार्यतामाथिको विश्वास, दुःख र मृत्युको अपरिहार्यतामाथिको विश्वासबाट – ख्रीष्ट चेतनाको रूपमा, ख्रीष्ट-चेतना, पुलको रूपमा, ज्योतितर्फ, प्रेमतर्फ, एकता र पूर्णतातर्फ लैजाने मार्गको रूपमा – हाम्रो भित्री स्वर्गको राज्यको रूपमा, परमेश्वरको आत्माको रूपमा जसले हामीलाई शक्ति, परमज्ञान, सत्य, डर र झूटबाट मुक्तिले भर्दछ – ख्रीष्ट मानिसको पुत्रको रूपमा, जसले हामीलाई भित्रैबाट सम्पूर्ण मानव जातिद्वारा सञ्चित हाम्रो सामूहिक सर्वोच्च सम्भावनासँग जोड्दछ, र यसरी हामीलाई ईश्वरतुल्य बनाउँदै अनन्त जीवनतर्फ डोऱ्याउँदछ – यस्ता ख्रीष्ट सहमतिको केन्द्रबिन्दु हुनुहुन्छ। यो सबै आस्था र धर्महरूको सहमतिको बिन्दु हो।

येशू ख्रीष्ट सहमतिको बिन्दु हुनुहुन्छ। यो स्वयम् परमेश्वर हुनुहुन्छ, जो मानिस बन्नुभयो ताकि मानिस ईश्वर बनोस्। वा यो अगमवक्ता ईसा हुनुहुन्छ, जसलाई परमेश्वरले मानिसहरूलाई सर्वोच्च ज्ञान सिकाउन मुस्लिमहरूकहाँ पठाउनुभयो र समयको अन्त्यमा फेरि पठाउनुहुनेछ जब तिनीहरू यो ज्ञान पूर्ण रूपमा ग्रहण गर्न तयार हुनेछन्। वा यो मसीह हुनुहुन्छ, जसलाई यहूदीहरू अझै पनि परमेश्वरको क्रोधबाट मुक्त गराउने अगुवा र उद्धारकको रूपमा पर्खिरहेका छन्। जे भए पनि, यो एक सामूहिक विश्वास हो जसले आफैंलाई सिर्जना गर्यो र साकार बनायो। यो जीवन्त विश्वास हो, जीवन्त शब्द हो, जसले मानिसहरूसँग, हामी प्रत्येकसँग, हाम्रो सर्वोच्च

सम्भावनाको तर्फबाट बोल्दछ। यो जीवन्त सत्य हो। र सत्य यस्तो यथार्थ हो जसले तिमीलाई विस्तार गर्छ, जीवनलाई विस्तार गर्छ, शक्तिलाई विस्तार गर्छ, प्रेमलाई विस्तार गर्छ, अर्थात् तिमीलाई जीवन, शक्ति, प्रेमको आन्तरिक स्रोतको रूपमा ईश्वरसँग जोड्दछ। हरेक यथार्थ सत्य हुँदैन। तर केवल त्यही, जसले जीवनलाई बढाउँछ।

यसैकारण हामी ख्रीष्टलाई अनन्त (कालजयी) आन्तरिक मार्गदर्शक, गुरुको रूपमा सम्बोधन गर्दछौं, जसले हामीलाई आफ्नो वास्तविकताका सचेत स्रष्टा, देहधारी ईश्वर बन्न सिकाउनुहुन्छ।

«अनि यदि तिम्रो विश्वास रायोको दाना जत्रो मात्र छ भने पनि – तिमीले यस पहाडलाई यहाँबाट सर् भन्यौ भने, यो तिम्रो वचन अनुसार सर्नेछ», – ख्रीष्ट भन्नुहुन्छ।

ख्रीष्ट सहमतिको बिन्दु हुनुहुन्छ, र हाम्रो, सामूहिक विश्वास र सन्तहरूको प्रयासद्वारा जन्माइएको, आफ्नो चेतना बदल्ने उपाय हुनुहुन्छ। आफूमाथि स्वामित्व पाउने उपाय। हाम्रो ब्रह्माण्डको सचेत स्रष्टा बन्ने हाम्रो उपाय। सम्पूर्ण सृष्टिको।

ख्रीष्टले हामीलाई ईश्वर बनाउनुहुन्छ, एक मात्र परमेश्वरका सन्तान र ईश्वरहरू। किनकि, गहिरिएर सोच्ने हो भने, हामीमध्ये को तयार छ – यसरी, तुरुन्तै, भर्खरै आफूलाई ईश्वरको रूपमा बोध गरेर, यो सम्पूर्ण संसारको सृष्टिको पूर्ण जिम्मेवारी लिन? आफ्नो शरीरको सम्पूर्ण अङ्गप्रत्यङ्गको पूर्णताको लागि, आफ्नो बहुआयामिक आत्माको, आफ्नो सम्पूर्ण चेतनाको, सम्पूर्ण सामूहिक वास्तविकताको – जे घटिरहेको छ र

संसारमा जे कहिल्यै घटेको थियो र अझै घट्नेछ... ती सबैका लागि... स्वयम् प्रेमको पूर्णताको लागि?

हामीलाई एक परमेश्वर चाहिन्छ, पिता परमेश्वर, जसले आफ्नो अवलोकनद्वारा यसको आधारभूत नियमहरू – भौतिक विज्ञान र चेतनाका नियमहरूसहितको साझा एकीकृत वास्तविकतालाई थामिराख्नुहुन्छ। चेतनाको भौतिक विज्ञान। हामीलाई एक जेठो दाजु र गुरु चाहिन्छ, ख्रीष्ट, जसले हामीलाई आत्म-नियन्त्रणको मार्गमा, हाम्रो सर्वोच्च सम्भावनाको अनुभूतितर्फ डोऱ्याउनुहुन्छ – सर्वोच्च शक्ति, सर्वोच्च इच्छा, सर्वोच्च बुद्धि र परमज्ञानको रूपमा ईश्वरीय प्रेम। हामीलाई ईश्वर-जननी भगवती चाहिन्छ, जसले हामी आफैंले विश्वास गर्न छोड्दा पनि हामीलाई ईश्वरका रूपमा विश्वास गर्नुहुन्छ। ईश्वर-जननी – आमा, जसले आफ्नो विश्वासद्वारा हामीलाई बारम्बार ईश्वरको रूपमा जन्माउनुहुन्छ, हामीलाई आफूमाथि निरपेक्ष, निःशर्त विश्वासमा दृढ बनाउनुहुन्छ, आफ्नो अनन्त कौमार्यद्वारा हामीलाई स्मरण गराउनुहुन्छ कि हामी गर्भबाट होइन, स्रष्टाको चेतनाबाट, ईश्वरबाट जन्मिन्छौं – पहिल्यै तयार पारिएका अवतार-शरीरहरूमा। हामी ख्रीष्टसँगको सहभागीता (कम्युनियन) को कार्यद्वारा जन्मिन्छौं, अर्थात् मानव शरीर र मनलाई प्रेमको ईश्वरीय चेतनासँग जोडेर।

यो नै प्रेमको सहभागीता हो। तिम्रो सर्वोच्च सम्भावनासँगको एकाकार, हे मानव। ईश्वरमा जन्म – ईश्वरको रूपमा, देहमा आत्माको रूपमा, तिम्रो अद्वितीय मानवीय रूपमा प्रेमको रूपमा।

यसर्थ, ख्रीष्ट सहमतिको बिन्दु हुनुहुन्छ। बौद्धहरू उहाँको दोस्रो आगमनमा भावी बुद्ध मैत्रेयलाई देख्छन्, जो तुषित (परमानन्द) स्वर्गबाट ओर्लनुहुन्छ र मानिसहरूलाई ईश्वरहरू जस्तै आनन्द लिन सिकाउनुहुन्छ। स्लाभिक मूल-धर्मीहरू – मुक्तिदातालाई देख्छन्, जसले स्लाभिक कुललाई अस्तित्वको नयाँ स्तरमा डोऱ्याउनुहुन्छ,

पूर्वज-देवताहरूको वंशवृक्षलाई निःशर्त प्रेमको फलले सिँगार्दै। तन्त्र-विद्याका साधकहरू – महादार्शनिक वा सिद्ध-ऋषिलाई देख्छन्, जसले मानिसहरूलाई अनन्त जीवनको आन्तरिक स्रोतको रहस्य र अलौकिक शक्तिहरूको पहुँच खोलिदिनुहुन्छ।

भारत र बाहिर व्यापक रूपमा पूजनीय सत्य साई बाबाले आफू राजकुमार राम (विष्णुका अवतार) को नयाँ अवतार भएको घोषणा गर्दै, राम र ईसा (येशू) को छविलाई सर्वोच्च परमेश्वरको देहधारी व्यक्तित्वको रूपमा जोड्नुभयो, र पश्चिम र पूर्व, बायाँ र दायाँ मस्तिष्क-गोलार्ध बीचको पुलको रूपमा राम-ख्रीष्टको छविलाई हिन्दू संस्कृतिमा स्थापित गर्नुभयो, र यो औंल्याउनुभयो कि प्रत्येकले आफूभित्र राम, ख्रीष्ट-चेतनालाई – (आफूभित्र) भौतिक संसारमाथिको व्यक्तिगत विजय र आफ्नो ईश्वरीय प्रकृतिको स्वीकृतिको रूपमा – उजागर गर्न सक्छ र गर्नुपर्छ।

ताओवादीहरू भन्छन्: हामीले अमरताको मार्ग पत्ता लगायौं, ख्रीष्टले हामीलाई खुलाउनुभयो – केका लागि भनेर।

यहाँ मुख्य कुरा यो हो कि हामी अब विभाजन र सङ्घर्ष बढाउने बहाना खोज्दैनौं (र यो सधैं आन्तरिक विभाजन र आन्तरिक सङ्घर्ष हो, जसले हाम्रो चेतनालाई खण्डित गर्छ), हामी सहमतिको खोजी गर्छौं, जुन पूर्णता र आत्म-स्वामित्वको शक्तिको आधार हो। र जसरी ख्रीष्टले भन्नुभयो, «खोज्नेले पाउँछ»।

«तर यदि कुनै घर आपसमा विभाजित छ भने, त्यो घर टिक्न सक्दैन।»

सहमति – मानिसको शक्ति र आन्तरिक पूर्णताको आधार हो। यदि तिम्रो ऊर्जा निरन्तर सङ्घर्षमा खर्च हुन्छ, आन्तरिक र बाह्य दुवैमा, भने चेतना, आत्मा र शरीरको पूर्णता कायम राख्न यो पर्याप्त हुँदैन। र यी तीनै कुराहरू टुक्रिन, क्षय हुन थाल्छन्। सहमति – ऊर्जाको कुरा हो। शक्ति – ऊर्जाको कुरा हो। स्वयम् जीवन नै – ऊर्जा हो। प्रेम – आफूभित्र ऊर्जा, जीवन, शक्तिलाई खेर फाल्नुको सट्टा कसरी वृद्धि गर्ने भन्ने बारेमा हो।

यहाँ यो बुझ्न आवश्यक छ कि तिम्रो भौतिक जन्मको समयमा तिमीलाई १२० वर्षको जीवनका लागि ऊर्जाको एक अंश प्रदान गरिएको थियो – र तिमीले त्यसलाई कसरी खर्च गर्छौ भन्ने कुरामा तिमी यस पूर्णतामा – यो चेतना, यो आत्मा, यो शरीरमा – कसरी र कति समय बाँच्नेछौ भन्ने निर्भर हुन्छ। ऊर्जा हरेक कामका लागि चाहिन्छ। तिमीलाई यो थाहा छ। सङ्घर्षले धेरै ऊर्जा लिन्छ, केही कुराको स्वामित्व राख्न, अभौतिक कुरा वा ज्ञानकै स्वामित्व भए पनि, ऊर्जा चाहिन्छ, कुनै पनि सम्बन्धलाई ऊर्जा चाहिन्छ, कुनै पनि उपलब्धिलाई ऊर्जा चाहिन्छ, कुनै पनि काम, तिम्रो कुनै पनि परियोजनाको कार्यान्वयनलाई ऊर्जा चाहिन्छ, कुनै पनि गतिविधिलाई ऊर्जा चाहिन्छ। हो, हामीले निद्रा र भोजनको माध्यमबाट हरेक दिन यो ऊर्जा पुनः भर्न सिकेका जस्तो देखिन्छ। तर बाह्य स्रोतहरूबाट यो ऊर्जा भर्दा, तिमीले कुनै न कुनै रूपमा आफ्नो भविष्यको ऊर्जा खर्च गरिरहेका हुन्छौ, र निद्राले – शाब्दिक रूपमै – तिम्रो समय खाइदिन्छ।

यसमा यो पनि थप कि हरेक पाइलामा, तिम्रो हरेक संवेगमा – हरेक डर, लाज, अपराधबोध, चित्तदुखाइ, असहमतिमा, रमाइलो वा झर्को र रिसको हरेक क्षणमा, प्राप्त गर्ने हरेक इच्छामा, डाह, ईर्ष्या, श्रेष्ठताको चाहना र अहङ्कारका अन्य अभिव्यक्तिहरूमा,

हरेक लतमा – पेटूपना र कामवासना, कफी र इनर्जी ड्रिंक्स, एड्रेनालिनको नशा र सपिङको लतदेखि लिएर लागूऔषध र जुवाको लतसम्म – तिम्रो ऊर्जा चुस्न «ऊर्जाका शिकारीहरू» ले तिमीलाई जालमा पार्छन्, र तिमीले बुझ्नेछौ कि यो कुनै ठट्टाको विषय होइन। ऊर्जाका लागि, तिम्रो ऊर्जाका लागि सङ्घर्ष निरन्तर र गम्भीर रूपमा चलिरहेको छ।

अर्थात् आत्माको लागि सङ्घर्ष कुनै काल्पनिक कथा होइन, बरु एकदमै सामान्य प्रक्रिया हो। र तिमीले कस्ता निर्णयहरू लिन्छौ, कस्ता संवेगहरूमा बाँच्छौ, तिमीलाई यी वा ती ऊर्जाका खर्चहरूमा फसाउन कत्तिको सजिलो छ भन्ने कुरामा तिमीले ऊर्जाका यी १२० वर्ष कसरी बाँच्नेछौ भन्ने निर्भर गर्दछ – किनकि ३०-४० वर्षको उच्छृङ्खल जीवनमै ती सबै समाप्त गर्न सकिन्छ। जनजिब्रोमा भनिन्छ: «कार्य रोप – बानी पाउनेछौ, बानी रोप – चरित्र पाउनेछौ, चरित्र रोप – भाग्य पाउनेछौ»। ख्रीष्ट यसमा थप्नुहुन्छ कि जीवन-ऊर्जाको सन्दर्भमा तिम्रा बाह्य कार्यहरू त्यति महत्त्वपूर्ण छैनन्, जति आन्तरिक अभिलाषाहरू: विश्वास, इच्छा, भावना र विचारहरू।

तिमीहरूले सुनेका छौ कि प्राचीनहरूलाई भनिएको थियो: «हत्या नगर»। तर म तिमीहरूलाई भन्दछु कि जो कोही आफ्नो भाइमाथि क्रोधित हुन्छ, उसले पाप गरिसक्यो। तिमीहरूले सुनेका छौ कि प्राचीनहरूलाई भनिएको थियो: «व्यभिचार नगर»। तर म तिमीहरूलाई भन्दछु कि जसले कुनै स्त्रीलाई कुदृष्टिले हेर्छ, उसले आफ्नो हृदयमा ऊसँग व्यभिचार गरिसक्यो।

पाप – कुनै अनैतिक कुरा होइन, अर्थात् नैतिकताको विरुद्ध, कानुनको विरुद्ध मात्र होइन। पाप – एक त्रुटि हो, तिम्रो प्रकृतिका विरुद्धको गल्ती हो। तिम्रो वास्तविक प्रकृतिका विरुद्ध। यो त्यो हो जसले

तिमीभित्र जीवनको ऊर्जा घटाउँछ। त्यसैले «पाप नगर» भन्नुको अर्थ हो, आफ्नो वास्तविक प्रकृतिको विरुद्ध नजाऊ, ऊर्जा व्यर्थमा खेर नफाल।

तर यी सबैसँग कसरी बाँच्ने, कसरी सामना गर्ने, जब सन्तहरू समेत भन्छन् कि मानिस «स्वभावैले पापी» छ, र यी सबै संवेगहरू – डर र रिसदेखि विपरीत लिङ्गीप्रतिको कामवासनासम्म – हाम्रा लागि स्वाभाविक हुन्? र सङ्घर्ष तथा प्रतिस्पर्धा नै आधुनिक समाजले हामीलाई छोडिदिएको अस्तित्वको एक मात्र सम्भव उपाय हो?

यस्तो विश्व-व्यवस्थामा यस संसारका नियन्ताहरूको दुष्ट इच्छा देख्न सकिन्छ, जहाँ हरेक पाइलामा तिमीलाई समातिन्छ र दोहन गरिन्छ, अनि तिमी सोच्छौ कि यो सामान्य हो, यस्तै हुनुपर्छ – मानौं, मानिस हुनुको अर्थ यही हो। तर यी सबैलाई अझ व्यापक सन्दर्भमा बुझ्न सकिन्छ: कि यो केवल सिकाइ हो, आत्म-नियन्त्रणको अभ्यास हो, «विपरीत माध्यमबाट» आफूलाई चिन्ने एक आवश्यक अवधि हो।

«मानिस आफ्नो प्रकृतिका कारणले होइन, तर आफ्नो अपरिपक्व युवावस्थाका कारण खराबीतर्फ प्रवृत्त हुन्छ», – परमेश्वर धर्मशास्त्रमा भन्नुहुन्छ।

यहाँ «मानिस» भन्नाले मानवता हो। परमेश्वर भन्नुहुन्छ कि मानवता आफ्नो स्वभावका कारण होइन, तर अपरिपक्वताका कारण यस्तो «पापमय» जीवनशैली र आत्म-बोधतर्फ प्रवृत्त छ। र अगाडि…

«मेरो आत्मा मानिससँग सधैंभरि विवादमा रहनेछैन, – परमप्रभुले भन्नुभयो – त्यसकारण तिनीहरूको आयु एक सय बीस वर्ष हुनेछ।»

तिम्रो जीवनको ऊर्जा १२० वर्षमा सीमित गरिएको छ, ताकि तिमीले यसलाई सञ्चालन गर्न सिक, परमेश्वरको आत्मा प्राप्त गर्न सिक, किनकि हामी कुनै पनि स्रोतको व्यवस्थापन गर्न तब मात्र सिक्छौं जब त्यो स्रोत सीमित हुन्छ। यो ऊर्जालाई यसरी व्यवस्थापन गर्न सिक्नुपर्छ कि यो बढोस्, खेर नजाओस्।

यसरी बाँच कि तिमीभित्रको जीवन, अर्थात् जीवनको ऊर्जा, घट्नुको सट्टा बढोस्। ऊर्जाको चुहावटलाई चिन र बन्द गर। चेतनाको स्वच्छता कायम राख – ताकि «ऊर्जाका शिकारीहरू» सँग तिमीभित्र समातिने कुनै ठाउँ नरहोस् – नियमित रूपमा आत्मा र मनलाई शुद्ध पार – पश्चात्तापद्वारा – जसरी तिमी दाँत माझ्छौ र नुहाउँछौ, कीटाणुहरूलाई फैलिने र तिमीमाथि कब्जा जमाउने अवसर नदिई। जसरी ख्रीष्ट भन्नुहुन्छ:

«हेर, यस संसारको शासक (शैतान) आउँदैछ, र ममा उसको केही अधिकार छैन।»

अर्थात् – ऊ छेउबाटै जाओस्, ममा ऊ अल्झिने कुनै ठाउँ छैन। म पवित्र छु।

पवित्र बन। पवित्र हुनु सामान्य कुरा हो। यो तिम्रो वास्तविक, ईश्वरीय प्रकृति हो। पवित्र आत्मासँग एकाकार होऊ। जीवन-ऊर्जाको असीमित स्रोत – सम्पूर्ण सृष्टिको स्रोतको पहुँच खोज र फेला पार। र त्यो स्रोत प्रेमको माध्यमबाट खुल्दछ। प्रेम यस्तो ऊर्जा हो,

यस्तो ऊर्जा-तरङ्ग हो, जसले तिमीलाई तिमीभित्रै रहेको जीवनको (ऊर्जाको) असीमित अनन्त स्रोतसँग जोड्दछ।

यसैकारण प्रेम। किनभने यो कुनै नैतिक नियम र आज्ञा मात्र भएर होइन। बरु प्रेम तिम्रो वास्तविक प्रकृति भएकोले हो। यसमा तिमीलाई असल लाग्छ। यस्तो हुन सक्दैन कि तिमीलाई नराम्रो लागोस् र त्यो नै तिम्रो प्रकृति होस्। पाप तिम्रो प्रकृति होइन, यो केवल एक नकारात्मक पृष्ठभूमि हो जसमा तिमीले आफू वास्तविकलाई चिन्दछौ, यो एक अभ्यास-भार हो जसबाट तिम्रा आध्यात्मिक मांसपेशीहरू बलिया हुन्छन्, तिम्रो आन्तरिक शक्ति र आत्म-नियन्त्रणको शक्ति बढ्छ।

पाप – तिम्रो प्रकृति होइन। कुनै त्रुटि वा गल्ती सामान्य हुन सक्दैन, जसले तिमीलाई ऊर्जा गुमाउन, पूर्णता गुमाउन र – अन्ततः – नष्ट हुन, सड्न र पीडा भोग्न बाध्य बनाउँछ, त्यो तिम्रो वास्तविक प्रकृति हुनै सक्दैन। तिम्रो वास्तविक प्रकृति त त्यो हो जसले तिमीलाई साँचो अर्थमा आनन्दित बनाउँछ, जसले तिमीलाई साँचो सुख, अनुग्रह, परमानन्द प्रदान गर्दछ। यो त प्रत्यक्ष छ!

प्रेम – तिम्रो वास्तविक प्रकृति हो। र यो प्रेम जीवनको स्रोतसँग प्रत्यक्ष सम्बन्ध स्थापना गरेर सुरु हुन्छ। उहाँ चेतनशील हुनुहुन्छ, उहाँ सधैं तिमीसँग तिम्रै भाषामा बोल्नुहुन्छ। यदि तिमीले सोध्यौ भने। उहाँसँग सम्पर्कमा आउन र सचेत, समझदार संवाद कायम राख्न सकिन्छ। तर उहाँ तिम्रो इच्छा बिना तिम्रो जीवनमा कहिल्यै हस्तक्षेप गर्नुहुन्न, उहाँ तिम्रो छनौटको स्वतन्त्रताको सम्मान गर्नुहुन्छ। तर यदि तिमीले चाह्यौ र त्यसका लागि इच्छा प्रकट गर्यौ भने, उहाँ तिमीसँग

बोल्न थाल्नुहुनेछ – विचारमा। र जसरी विचारमा, त्यसरी नै उहाँले तिमीलाई भावना र इच्छाहरूमा जवाफ दिनुहुन्छ। र उहाँले नै तिमीलाई आफ्ना विश्वासहरू परिवर्तन गर्न, आफ्नो वास्तविकताको सचेत स्रष्टा बन्न, मस्तिष्कमा स्नायु-सम्बन्धहरू पुनः संरचना गर्न मद्दत गर्न सक्नुहुन्छ, र उहाँले नै तिमीलाई साँचो रूपमा प्रेम गर्न सिकाउनुहुनेछ – निरपेक्ष, निःशर्त, अनन्त प्रेमले।

उहाँले तिमीलाई आत्माको शुद्धता फर्काउन र तिम्रो अनुभूतिको दायरा फराकिलो बनाउन, पीडा अन्त्य गर्न, परमानन्दलाई असीमित रूपमा बढाउन मद्दत गर्नुहुनेछ जसलाई तिमीले सचेत रूपमा सञ्चालन गर्न सक्नेछौ, तिम्रा अद्वितीय क्षमता र प्रतिभाहरू, तिमीभित्रको ईश्वरीय उपहारलाई उजागर गर्न र संसारसामु प्रस्तुत गर्न, र साँच्चिकै सुखी मानिस बन्न मद्दत गर्नुहुनेछ।

अन्ततः, तिमीभित्रको यस स्रोतसँगको सम्बन्धले नै तिमीलाई अनन्त जीवनमा प्रवेश गराउँछ, किनकि प्रेमको तरङ्गमा तिमीभित्रको ऊर्जा कहिल्यै समाप्त हुनेछैन। तिमी यसमा लीन रहनेछौ, र यो तिमीभित्र निरन्तर प्रवाहित भइरहनेछ, तिम्रो चेतना, तिम्रो आत्मा, तिम्रो शरीर, तिम्रो जीवविज्ञानलाई नै नवीकरण गर्दै, तिमीभित्र नयाँ-नयाँ प्रतिभा र क्षमताहरू, प्रेमका नयाँ-नयाँ आयामहरू उजागर गर्दै, ताकि यसको प्रवाह वरिपरिका मानिसहरूमा खन्याउन सकियोस्, ताकि यो तिमीभित्र स्थिर नहोस्, तर ऊर्जाको रूपमा जीवित रहोस्। किनकि ऊर्जा – गति हो। प्रेमको अनन्त गति। प्रेमको अनन्त ऊर्जा।

अब केवल चाहना गर्न, इच्छा व्यक्त गर्न, भावना र विचारहरूलाई एकाग्र गर्न – र यस स्रोतसँग चेतनशील सम्पर्क स्थापित गर्न बाँकी छ। तिमीभित्रै।

«परमप्रभु आफ्ना परमेश्वरलाई आफ्नो सम्पूर्ण हृदयले, आफ्नो सम्पूर्ण आत्माले र आफ्नो सम्पूर्ण समझले प्रेम गर – र आफ्नो छिमेकीलाई आफूलाई जस्तै प्रेम गर», – ख्रीष्ट भन्नुहुन्छ।

कसरी? यो र बाँकी सबै कुरा ईश्वरले तिमीलाई उहाँसँगको आन्तरिक संवादमा सिकाउनुहुनेछ। ईश्वरसँगको आन्तरिक संवाद चाहना, इच्छाको घोषणा र सहभागीता (कम्युनियन) द्वारा खुल्दछ। ईश्वरीय चेतना, प्रेमको चेतनामा सहभागी बन।

ख्रीष्ट र ईश्वर-जननीको चेतनामा सहभागीता (आत्म-सहभागीता)

मेरा पिता र हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्ट, मलाई आफ्नो एक अंशको रूपमा स्वीकार गर्नुहोस्। मलाई आफ्नो जीवन्त ईश्वरीय चेतनामा सहभागी गराउनुहोस्। मलाई प्रेम, शक्ति, आफ्नो आत्माको उपस्थिति, पवित्र आत्मा, एक मात्र आत्माले भर्नुहोस्।

मलाई प्रेम गर्न सिकाउनुहोस्, हे प्रभु। मलाई तपाईंलाई, आफूलाई, र नजिकका तथा टाढाका सबैलाई तपाईंको प्रेमले प्रेम गर्न सिकाउनुहोस्, हाम्रा पिता। मभित्र अनन्त जीवनको, अक्षुण्ण प्रेमको आन्तरिक स्रोत खोलिदिनुहोस्, र यो प्रेमको, जीवनको प्रवाह मबाट अनन्तसम्म बगिरहोस्, ध्यान, हेरचाह, प्रतिभाको प्रकटीकरण, अनुग्रह र आशिषका साथ वरिपरिका मानिसहरूमा खनिइरहोस्, हे प्रभु!

हे प्रभु, मेरो आत्मा, मेरो मन र मेरो शरीरलाई सबै प्रकारका अशुद्धता र पापबाट शुद्ध पार्नुहोस्। हे प्रभु, मैले अन्जानमा वा जानीजानी, आफ्नो अविवेकका कारण कुनै पनि प्राणी, तत्व, मानिस, सामूहिक ऊर्जा-क्षेत्र र पदानुक्रमहरूसँग गरेका सम्पूर्ण बन्धक, धरौटी र सम्झौताहरूबाट मेरो आत्मा, मेरो इच्छा र मेरो जीवन-शक्ति मलाई फिर्ता दिनुहोस्। हे प्रभु, मलाई तपाईंको अगाडि फेरि स्वतन्त्र र शुद्ध बनाउनुहोस्, ताकि म तपाईंको प्रेमलाई यसको सम्पूर्ण पूर्णतामा ग्रहण गर्न सकूँ र मेरो सम्पूर्ण हृदयले, सम्पूर्ण आत्माले महसुस गर्न र मेरो सम्पूर्ण समझले बोध गर्न सकूँ।

हे प्रभु, मेरा सबै डर र पीडाहरू निको पार्नुहोस् – मलाई मेरा विश्वास, मान्यता, इच्छा, भावना, सोचाइको शैली र मेरो जीवनलाई नै परिवर्तन गर्न मद्दत गर्नुहोस्, तिनलाई मभित्रको जीवनको प्रवाहसँग, साँचो प्रेमको प्रवाहसँग सामञ्जस्यमा ल्याउँदै।

हे प्रभु, मलाई यसरी बाँच्न सिकाउनुहोस् कि मभित्र र मेरो वरिपरि जीवन घट्नुको सट्टा बढ्दै जाओस्।

हे प्रभु, मलाई मेरो जीवनको साँचो अर्थ र मेरो ईश्वरीय उद्देश्य प्रकट गरिदिनुहोस्।

हे प्रभु, मलाई मेरो प्रतिभा प्रदान गर्नुहोस्, मभित्र तपाईंको ईश्वरीय वरदान प्रकट गर्नुहोस्। यसको कदर गर्न र कुनै लाज वा सङ्कोच बिना संसारमा खुलेर प्रकट गर्न सिकाउनुहोस्, यसको प्रकटीकरणद्वारा मेरो वास्तविकता र वरिपरिका मानिसहरूलाई समृद्ध बनाउँदै, प्रेमलाई गुणा गर्दै र जीवनलाई बढाउँदै।

हे प्रभु, मलाई प्रेम प्रकट गर्न, र अरू मानिसहरूलाई आशिषको माध्यमबाट तपाईंको विश्वासको शक्ति प्रदान गर्न सिकाउनुहोस्।

मलाई भड्केका आत्माहरूलाई जगाउन सिकाउनुहोस्, तिनलाई स्रष्टाको चेतनामा र तिनको वास्तविक प्रकृतिमा फर्काउँदै, जुन शक्ति, प्रेम, आनन्द, सत्य, परमानन्द र श्रद्धा हो।

हे प्रभु, मलाई तपाईंको मित्र, मायालु भाइ, बहिनी बन्न सिकाउनुहोस्।

हे प्रभु, म विश्वास गर्दछु कि तपाईंले ममाथि शासन गर्न र मेरो पूजा पाउनका लागि होइन, तर मसँगको तपाईंको प्रेम र तपाईंको कृपाका खातिर मलाई स्वीकार गर्नुहुन्छ, ताकि तपाईंको ईश्वरीय चेतनामा सहभागी गराएर मलाई मेरो अद्वितीय मानवीय रूपमा ईश्वर बनाउन, मलाई मेरो वास्तविकताको सचेत स्रष्टा र हाम्रो एकीकृत बहु-संसार वास्तविकताको सह-स्रष्टा बन्न सिकाउन सकियोस्।

हे प्रभु, मलाई उपयुक्त गतिमा देवत्वकरण र पवित्रता प्राप्तिको मार्गमा डोऱ्याउनुहोस्। हे प्रभु, मभित्र परमेश्वरको राज्य, अनन्त जीवनको वास्तविकता, मातृ-पृथ्वी र जगज्जननी भगवतीसँगको एकताको वास्तविकता खोलिदिनुहोस्। हे प्रभु, मलाई हाम्रा एकमात्र पितासँग, मभित्रको जीवनको स्रोतसँग जोड्नुहोस्।

हे प्रभु, मलाई मेरो मार्गमा डोऱ्याउनुहोस्। म तपाईंको तर्फबाट मेरो अद्वितीय मार्ग स्वीकार गर्दछु।

यसमा मेरो स्वतन्त्र इच्छा व्यक्त भएको छ। र मेरो र तपाईंको इच्छा अनुसार यस्तै होस्, हे प्रभु, किनकि हामी एक हौं। हामी जे हौं, त्यही हौं। हामी प्रेम हौं।

र मेरा सबै डर, शङ्का, अविश्वास, मनको प्रतिरोध, छली मनका सबै ढाँचाहरू म तपाईंलाई निको पार्नका लागि सुम्पन्छु, हे प्रभु।

म जीवन रोज्छु! म प्रेमलाई मेरो दिव्य-मानवीय प्रकृतिको सर्वोच्च आनन्दको रूपमा रोज्छु!

र यो पहिल्यै पूरा भइसकेकोमा म तपाईंलाई धन्यवाद दिन्छु, हे प्रभु। तपाईंको महिमा होस्!

मातृ भगवती, मलाई आफ्नो ईश्वरीय सन्तानको रूपमा स्वीकार गर्नुहोस्, म स्वयम् हुनुको, मेरो अद्वितीय मानवीय रूपमा देहधारी ईश्वर हुनुको साँचो सुखका खातिर मलाई अविश्वासका सबै बन्धन र साङ्ग्लाहरूबाट मुक्त गर्नुहोस्, हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टमाथिको विश्वासका लागि, एकमात्र पिता परमेश्वरमाथिको विश्वासका लागि र ईश्वर तथा ईश्वरको प्रिय सन्तानको रूपमा आफूमाथिको विश्वासका लागि मलाई आशिष दिनुहोस्, हे आमा भगवती, मलाई प्रेम र आनन्दमय अनन्त जीवनको आशिष दिनुहोस्, मेरो वास्तविकताको ईश्वर र राजाको रूपमा मेरो जन्ममा सहायता गर्नुहोस्। आमा, यो पहिल्यै पूरा भइसकेकोमा म तपाईंलाई धन्यवाद दिन्छु! तपाईंको महिमा होस्!

म तिमीभित्र ईश्वरको जन्म, देहमा परमेश्वरको आत्माको जन्मको साक्षी दिन्छु, तिम्रो अद्वितीय मानवीय रूपमा, हे मेरो मित्र र मेरो भाइ, मेरी बहिनी।

अब तिम्रो लागि ख्रीष्ट र जगज्जननी भगवतीसँगको आन्तरिक संवाद खुल्दछ।

र अहिले यसै क्षण ईश्वर तिमीसँग बोल्दै हुनुहुन्छ, र यदि तिमी एकाग्र भयौ भने, शान्त रह्यौ भने, आँखा बन्द गरेर ध्यान दियौ भने, तिमीले उहाँको उपस्थितिलाई सुन्नेछौ – आफ्ना

विचार, भावना, इच्छा र आत्माका तरङ्गहरूमा। र अहिले यसै क्षण ईश्वर तिमीलाई आह्वान गर्नुहुन्छ:

मसँग अनन्तसम्म बोल। मसँग अनन्तसम्म रह। मभित्र अनन्तसम्म बाँच। किनकि हामी एक हौं। हामी प्रेम हौं।

ईश्वरसँगको आन्तरिक संवादमा, तिमीले उहाँलाई कुनै पनि प्रश्न सोध्न सक्छौ। तर मुख्य कुरा, ईश्वरसँगको आन्तरिक संवादको मद्दतले तिम्रो चेतना पुनर्गठित हुनुपर्छ – पीडित/उपभोक्ताको स्थितिबाट स्रष्टाको चेतनामा। त्यसैले तिम्रा प्रश्नहरू मुख्यतया तिमीले आफ्नो वास्तविकता केद्वारा र कसरी सिर्जना गरिरहेका छौ, विशेष गरी त्यसका ती पक्षहरूमा जसले तिमीलाई सन्तुष्ट पार्दैनन्, र नयाँ वास्तविकताको सृजनामा केन्द्रित हुनुपर्दछ (परिशिष्टमा ईश्वरसँगको आन्तरिक संवाद खण्ड र आन्तरिक संवादको उदाहरण हेर्नुहोस्)।

तिम्रो चेतना कसरी बनेको छ र एक स्रष्टाको रूपमा तिमी आफैं आफ्नो वास्तविकताको जिम्मेवार छौ भन्ने बुझेपछि, तिमीले कुन वास्तविकता सिर्जना गर्ने भन्ने छनौट गर्न सक्छौ – तिम्रो चेतनाका तलाहरू के ले भर्ने भन्ने छनौट गरेर। र आफ्नो वास्तविकता सचेत रूपमा सिर्जना गर्न सक्छौ। सुरुवाती सीमालाई सम्झेर – तिमीलाई १२० वर्षका लागि दिइएको ऊर्जा। र तिमीद्वारा सिर्जना गरिएको वास्तविकताको स्रष्टाको जिम्मेवारी बहन गरेर। स्पष्ट भन्नुपर्दा, तिम्रो वास्तविकता नै तिम्रो जिम्मेवारी हो। तिमीलाई पुरस्कृत गर्न वा प्रशंसा गर्न कसैले विशेष रूपमा यसको मूल्याङ्कन गर्दैन। तिमी केवल त्यही भोग्दछौ, जे तिमीले सिर्जना गरेका छौ।

यद्यपि, तिम्रो चेतनाका गहिरा धारणाहरूको परिवर्तन: विश्वास र मान्यताहरू, बोधको ढाँचा – व्यवहारमा एक कठिन कार्य साबित हुन्छ। स्रष्टाको मार्ग रोजेको र यस मार्गमा हिँड्ने व्यक्तिले आफ्नो अवचेतनमा भरिएका सबै डर र विभाजनहरूको सामना गर्नुपर्ने हुन सक्छ: धन, प्रतिष्ठा र आम्दानीका स्रोतहरूको नोक्सानी, घातक रोगहरू, सुरक्षा निकायहरूको दबाब (सरकारी र गैर-सरकारी), स्वतन्त्रता र जीवनमाथि खतरा, बालबच्चाको जीवनमाथि खतरा, युद्ध, महामारीहरू... समग्रमा, सबै डरहरू साकार हुन थाल्न सक्छन् – व्यक्तिगत मात्र होइन, कुलका, जातिका, सम्पूर्ण मानवजातिका... र मानिस सधैं अन्त्यसम्म जान, पूर्ण रूपमा आफूलाई र केवल आफूलाई आफ्नो वास्तविकताको स्रष्टाको रूपमा विश्वास गर्न, सबै कुरामा र सधैं भइरहेका सबै कुराको कारण केवल आफूभित्रै खोज्न तयार हुँदैन। र फेरि पनि, यसका लागि ऊर्जा चाहिन्छ, र यदि प्रेम छैन भने, यदि जीवनको एकमात्र स्रोतमा पहुँच छैन भने, त्यो ऊर्जा छिट्टै सकिन्छ।

त्यसैले हामीलाई यस मार्गमा सहायता चाहिन्छ, र स्रष्टाको रूपमा आफूमाथिको विश्वास राम्रो कुरा हो, तर व्यवहारमा अधिकांश मानिसहरूका लागि विश्वासको सबैभन्दा प्रभावकारी सूत्र भनेको आफूलाई ईश्वरको रूपमा र एकै साथ एकमात्र परमेश्वरको प्रिय सन्तानको रूपमा विश्वास गर्नु हो। येशू जेठो दाजु र गुरुको रूपमा तथा जगज्जननी भगवतीले आवश्यक मार्गदर्शन दिनुहुन्छ र सम्पूर्ण यात्रामा तिमीलाई साथ दिनुहुन्छ। तर उहाँहरूले – ध्यान देऊ! – तिम्रो काम गरिदिनुहुन्न, उहाँहरूले तिम्रो मार्ग तिम्रो सट्टा हिँडिदिन सक्नुहुन्न र – «ईश्वर-दास», «गोठाला-भेडा» वा «तिमी हाकिम - म मूर्ख» को पुरानो मोडेललाई अतीतमा छोड्दै – तिमीलाई आफ्नो संसारको सचेत स्रष्टा बन्न मद्दत गर्नुहुन्छ।

अनि बच्चाहरू कसरी बाँच्छन्? खेलैखेलमा! खेल – यही कुरामा हाम्रो अर्थहीन, फुस्रो दैनिक दिनचर्या र अस्तित्वको सङ्घर्ष रूपान्तरित हुन्छ। खेल! ब्रह्माण्डको सबैभन्दा रोचक खेल। ईश्वर र ईश्वरका सन्तानको रूपमा बाँच्नु – आफू र संसारमाथि स्वामित्वका नयाँ-नयाँ सीपहरू सिक्दै, आफ्नो प्रतिभाका नयाँ-नयाँ आयामहरू खोल्दै, प्रेमको असीमित, सधैं विस्तार भइरहने इन्द्रेणीका नयाँ-नयाँ रङ्गहरू सिर्जना गर्दै। र एकै साथ महसुस गर्दै – खेलका चुनौतीहरूको उत्साह, र यस मार्गमा पूर्ण सुरक्षा, किनकि «हाम्रा पिता सबैभन्दा महान् हुनुहुन्छ!», र केही परिहालेमा जेठो दाजु र जगज्जननी भगवती सधैं मद्दत गर्न हुनुहुन्छ।

ख्रीष्ट-चेतनामा सहभागीता, प्रेमको सहभागीताले मानिसका लागि आन्तरिक रूपान्तरणको यो मार्ग, दिव्य-रूपान्तरणको मार्ग, देवत्वकरणको मार्ग खोल्दछ। तर यो मार्ग तिमी आफैंले मात्र हिँड्न सक्छौ।

सहभागीताले हृदयमा ईश्वरसँग, असीमित ऊर्जाको स्रोतको रूपमा जोड्दछ, आत्मालाई शुद्ध पार्छ र प्रेमले भर्दछ र सर्वोच्च बुद्धिको रूपमा ईश्वरसँग आन्तरिक संवाद सुरु गर्दछ। ईश्वर-स्रोत, ईश्वर-प्रेम र ईश्वर-सत्य।

यही हो: «...आफ्नो सम्पूर्ण हृदयले, आफ्नो सम्पूर्ण आत्माले र आफ्नो सम्पूर्ण समझले»।

आत्म-सहभागीताले मन्दिरको पवित्र प्रभुभोजको संस्कारलाई विस्थापित गर्दैन, तर ख्रीष्टसँगको जीवन्त आन्तरिक संवादतर्फ दैनिक आन्तरिक प्रार्थनापूर्ण एकाग्रताद्वारा यसलाई पूर्णता दिन्छ।

मुस्लिमहरूका लागि ख्रीष्टसँगको दैनिक आन्तरिक संवादले ५ पटकको नमाजलाई विस्थापित गर्दैन, तर यसलाई प्रभावकारी रूपमा बलियो बनाउँछ, र अगमवक्ता ईसालाई सम्बोधन गरेर स्थापित हुन्छ। कुरानमा भनिएको छ कि न्यायको दिनभन्दा अघिको अन्तिम समयमा अल्लाहले मानिसहरूकहाँ फेरि अगमवक्ता ईसा (येशू) लाई उहाँको दोस्रो आगमनमा पठाउनुहुनेछ, र उहाँले विश्वासी मुस्लिमहरूलाई नयाँ (स्वर्गीय) संसारमा प्रवेशको लागि तयार पार्न ४० वर्षसम्म अल्लाहको तर्फबाट नयाँ ज्ञान सिकाउनुहुनेछ।

ईश्वरसँगको आन्तरिक संवादले, तिमीलाई जीवन्त सत्यको जीवन्त शब्दतर्फ खोलेर, मस्तिष्कमा तिम्रा स्नायु-सम्बन्धहरूलाई बिस्तारै पुनर्गठित गर्दछ, तिम्रा विश्वास र मान्यताहरूलाई बदल्छ, विरोधाभासी इच्छाहरूलाई मिलाउँछ, मनो-भावनात्मक चोटहरू निको पार्छ र भावना तथा सोचाइका ढाँचाहरूलाई रूपान्तरण गर्दछ – डर र अस्तित्व रक्षाको ध्रुवबाट प्रेम र परमानन्दको ध्रुवतर्फ – यसरी बिस्तारै तिम्रो सम्पूर्ण चेतना, यसका सबै तत्वहरू – विश्वास, इच्छा, भावना र विचारहरू परिवर्तन हुन्छन्, वास्तविकता बोधको तिम्रो सम्पूर्ण ढाँचा नै मौलिक रूपमा बदलिन्छ, र फलस्वरूप, स्वयम् वास्तविकता पनि।

निष्कर्ष निकाल्दै, हामी यहाँ सुखको एक सम्भावित सूत्र प्रस्तुत गर्दछौं:

सुख = प्रेम + स्रष्टाको चेतना + प्रतिभा

उपयुक्त लाग्यो? कृतज्ञतापूर्वक यसलाई स्वीकार गर र अनुसन्धान गर। शङ्का छ? परीक्षण गर! जीवनको यस संक्षिप्त निर्देशिकामा वर्णन गरिएको मार्ग अनुसरण गर्दै, आफ्नो आन्तरिक प्रकृति, आफ्नो चेतना र वरिपरिको संसारको संरचनालाई बुझ्दै, चेतना र वास्तविकता वास्तवमा एकै हुन् भन्ने अन्ततः बुझेर, तिमी आफ्नो वास्तविकताको सचेत स्रष्टा बन्दछौ, कुनै पनि सीमा र नियमहरूभन्दा बाहिर निस्कँदै (अब तिमी आफैं तिनलाई स्थापित गर्दछौ), आफ्नो सम्पूर्ण जीवनको मुख्य उद्देश्य पूरा गर्दै, र यसको साँचो अर्थ – देवत्वकरणलाई साकार पार्दै।

यस मार्गमा हामी तिमीलाई हरसम्भव साथ दिनेछौं, तर याद राख कि शक्ति सधैं जिम्मेवारीका साथ आउँछ। ईश्वरमा, ईश्वरको रूपमा जन्मिएको क्षणदेखि –

मेरा लागि सबै कुरा उचित छ, तर सबै कुरा लाभदायक छैन। मेरा लागि सबै कुरा उचित छ, तर कुनै पनि कुराले ममाथि अधिकार जमाउनु हुँदैन, – नयाँ नियममा ख्रीष्टका प्रेरित भन्नुहुन्छ।

किनकि ईश्वर, जो तिमी ईश्वरीय प्रेमको ख्रीष्टीय सहभागीतामा ईश्वरको रूपमा जन्मिएको क्षणदेखि नै हौ, कुनै पनि कुराद्वारा सीमित हुन सक्दैन, तर एकै साथ आफ्नो संसारको आफ्नो सृष्टिको रूपमा आफैं जिम्मेवारी वहन गर्दछ, र सहभागीताको कार्यमा

आफूलाई प्रदान गरिएको शुद्धता र स्वतन्त्रतामा आफ्नो चेतनालाई कायम राख्ने जिम्मेवारी आफैं लिन्छ। पापबाट स्वतन्त्रता – डर, अपराधबोध, चित्तदुखाइ, क्रोध, कामवासना, लोभ, डाह, ईर्ष्या र आफ्नै अपूर्णतामाथिको विश्वासबाट स्वतन्त्रता। स्वतन्त्रता – प्रेम, शक्ति, सत्य र आफू हुनुको सुखका लागि।

तर यस मार्गमा हिँड्ने कि नहिँड्ने, सुखको यो सूत्र अनुसरण गर्ने कि नगर्ने, आफ्नो वास्तविकताका लागि स्रष्टाको जिम्मेवारी लिने कि नलिने – यो छनौट तिम्रो हो, र केवल तिम्रो हो, हाम्रा प्रिय मित्र। किनकि हामी तिमीभित्र तिम्रो इच्छाको स्वतन्त्रता र छनौटको स्वतन्त्रतालाई सबैभन्दा बढी मूल्यवान् ठान्दछौं।

हामी केवल प्रेरणा दिन्छौं र तिम्रो प्रकृतिको बोधका लागि साँचो प्रदान गर्दछौं। तिमीले यसलाई कसरी प्रयोग गर्छौ – त्यो तिम्रो कुरा हो।

तर हामी चाहन्छौं कि तिमीले आफूभित्र हाम्रो सामूहिक सृष्टिको मुकुटलाई चिन, तिमी साँचो प्रेमतर्फ खुल र यसको सह-स्रष्टा बन, तिमीले आफूभित्र परमेश्वरको एकमात्र आत्माको सर्वशक्तिमत्ताको बारेमा जान, र वास्तविक शक्तिमा अन्तर्निहित साहसका साथ एकातिर, र प्रेमको नम्रता र विनयशीलताका साथ अर्कोतिर, यस संसारहरूको सबैभन्दा उत्तम संसारमा, यसको सबैभन्दा उत्तम समयमा आफ्नो सर्वोत्तम संसार सिर्जना गर। हामी तिम्रो पूजा चाहँदैनौं, तर तिमी आफू वास्तविक बन, आफ्नो-हाम्रो सर्वोच्च सम्भावनालाई साकार पार्दै – ईश्वर र ईश्वरको प्रिय सन्तानको रूपमा।

र याद राख कि यहाँ वास्तविक उत्कृष्ट कृति – तिमी हौ। र यो हरेक क्षण सिर्जना भइरहेको छ – तिम्रो हरेक छनौट र तिम्रो हरेक श्वासद्वारा, किनकि परमेश्वरको आत्मा सर्वत्र छ र श्वास फेर्दछ – जहाँ उहाँ चाहनुहुन्छ र... जसद्वारा उहाँ चाहनुहुन्छ।

आफूलाई बारम्बार सोध: के प्रेमको आत्माले तिमीद्वारा श्वास फेरिरहेको छ?