10. शब्द आणि भाषा

गोष्ट अशी आहे की आपली भाषा आणि तिला समृद्ध करणारी नावे (नाम आणि विशेषणे) – सर्वच शब्द – आपल्या वास्तवाची रचना निश्चित करतात, जणू काही लोखंडी सळ्यांप्रमाणे ते आपल्या जाणीवेच्या संपूर्ण इमारतीला एकत्र बांधून ठेवतात. आपले सर्व विश्वास आणि निर्णय, सर्व इच्छा, भावना आणि विचार, सर्व घटना आणि वस्तू ज्या आपण वास्तवाच्या «क्वांटम सूप»मधून वेगळ्या करून जीवनात आणतो, त्या सर्वांचे स्वरूप आपल्याकडे त्यांचे वर्णन करण्यासाठी असलेल्या शब्दांभोवतीच तयार होते. शब्द नाही – तर अस्तित्व नाही.

नुकत्याच जन्मलेल्या बाळाभोवती निर्माण होणाऱ्या सभोवतालच्या वास्तवात हे अगदी स्पष्टपणे दिसून येते. जोपर्यंत बालकाच्या जाणीवेत विशिष्ट शब्द प्रविष्ट होत नाहीत, तोपर्यंत त्याच्या सभोवतालचे जग हे अस्पष्ट आकारांमध्येच असते. त्यामध्ये खुर्ची, टेबल किंवा कपाट पाहण्यासाठी «खुर्ची», «टेबल», «कपाट» हे शब्द आवश्यक असतात, ज्यांच्या आधारे मेंदूमध्ये या वस्तूंच्या त्रिमितीय प्रतिमा तयार होतात. यावेळी ते बाळ स्वतः हे शब्द लगेच बोलू लागत नाही, परंतु ते त्याच्या जाणीवेत आधीच एक तयार ज्ञानसाठा म्हणून प्रविष्ट झालेले असतात. ही प्रक्रिया भाषा-प्रवृत्तीद्वारे (स्टीव्हन पिंकरच्या मते) सुरू होते; ही अशीच डीएनए-मध्ये अंतर्भूत स्वयंचलित प्रक्रिया आहे जशी स्तनपान करण्याची, रांगण्याची, चालण्याची इत्यादींची उपजत प्रवृत्ती असते. माणसाला भाषेचे कौशल्य आपोआप प्राप्त होते, अगदी तसेच जसे कोळ्याला जाळे विणण्याचे किंवा पाणमांजराला धरण बांधण्याचे कौशल्य मिळते.

जेव्हा बालकामध्ये भाषेची उपजत प्रवृत्ती जागृत होते, तेव्हा त्याला जगाचा स्वतःचा «मूलभूत संच» प्राप्त होतो – त्याच्या पूर्वजांकडून मिळालेल्या अनुवांशिक स्मृतीतून योग्य शब्दांच्या त्याच्या जाणीवेत प्रविष्ट होण्यानुसार; आणि नंतर हा «मूलभूत संच» विस्तारत जातो – जशी व्यक्ती अधिकाधिक नवीन शब्दांवर प्रभुत्व मिळवते.

«प्रारंभी शब्द होता, आणि शब्द देवाजवळ होता, आणि शब्द देव होता. जे काही निर्माण झाले, ते सर्व त्याच्याद्वारेच निर्माण झाले, आणि जे निर्माण झाले त्यापैकी काहीही त्याच्याशिवाय झाले नाही.»

हे सर्व घटनांच्या क्वांटम स्वरूपाबद्दल सांगितले आहे. आपले वास्तव हे आपले विश्वास, इच्छा, भावना आणि विचारांवरून ठरते. परंतु आपण शब्दांत विचार करतो, आपण फक्त त्याच भावना अनुभवतो ज्यांचे वर्णन करण्यासाठी आपल्याकडे व्याख्या करणारे शब्द असतात, शब्दांतून निर्माण होणाऱ्या प्रतिमांच्या रूपात आपण इच्छा करतो, केवळ शब्दांनी जिवंत राहणाऱ्या गुंतागुंतीच्या अमूर्त संकल्पनांवर आपण विश्वास ठेवतो. शब्दाद्वारेच सर्व काही अस्तित्वात आले जे अस्तित्वात आले, आणि शब्दाशिवाय काहीही अस्तित्वात आले नाही जे अस्तित्वात आले.

जोपर्यंत तुझ्या शब्दसंग्रहात एखाद्या घटनेसाठी जबाबदार असलेला विशिष्ट शब्द नसतो, तोपर्यंत तू त्या घटनेला क्वांटम सूपमधून वेगळे करू शकत नाहीस, तिला एकसंध रूपात पाहू शकत नाहीस किंवा तिच्या घटकांना एकत्र धरून तिची जाणीव ठेवू शकत नाहीस; तू ती जगू शकत नाहीस. ती घटना तुझ्यासाठी अस्तित्वातच नसते.

जोपर्यंत तुझ्या शब्दसंग्रहात «कृपा» (ब्लागोदात) हा शब्द नाही – तोपर्यंत तू ही कृपा जगू शकत नाहीस, ती अनुभवू शकत नाहीस. जोपर्यंत तू तुझ्या भावनांना नावाने ओळखत नाहीस, तोपर्यंत तू त्यांच्यावर ताबा मिळवू शकत नाहीस. त्या तुझ्यावर राज्य करतात, तू त्यांच्यावर नाही. आणि तुला हे समजतही नाही, याचे भानही नसते की राग, भय, कटुता, अपराधीपणात तुझ्यासोबत काय घडत असते – या भावना तुझे निर्णय आणि कृती निश्चित करतात, तुला घाईघाईने निष्कर्ष काढायला आणि पावले उचलायला भाग पाडतात, आणि तुला हे लक्षातही येत नाही की तुझे नियंत्रण केले जात आहे, तू त्यांचा गुलाम झाला आहेस. आणि सर्वसाधारणपणे, जोपर्यंत तुझ्याकडे तुझ्या जाणीवेचे एक वर्णनात्मक मॉडेल येत नाही, म्हणजेच असा शब्दसंच ज्याद्वारे तुझ्या जाणीवेत स्वतः जाणीवेची रचना प्रकट होईल, तोपर्यंत तू तिचे नियंत्रण करू शकणार नाहीस. तिचे नियंत्रण तोच करेल ज्याच्याकडे तुझ्या जाणीवेबाबत अशी रचना उपलब्ध आहे. ईश्वर, किंवा सैतान, किंवा कॉर्पोरेशन आणि माध्यमांच्या जाहिरात विभागांमधील सूत्रधार.

अशा प्रकारे – शब्दांच्या माध्यमातून – आपल्या जगातील सर्व घटनांची रचना झालेली आहे, ज्या क्वांटम स्तरावर आपल्या भौतिक वास्तवाला आकार देतात – वैयक्तिक वास्तवापासून ते समूह किंवा सामूहिक वास्तवापर्यंत.

समूह आणि सामूहिक वास्तवांसाठी भाषा जबाबदार असते – शब्द आणि त्यांच्याशी संबंधित प्रतिमांची एक जटिल संघटित व्यवस्था म्हणून. प्रत्येक भाषा अद्वितीय आहे, आणि प्रत्येक भाषेत तिचे स्वतःचे तथाकथित भाषिक जगच्चित्र सामावलेले असते – जग रचनेचे एक मॉडेल, वास्तवाला आत्मसात करण्याचा साचा.

«एखाद्या लोकसमूहाची भाषा हीच त्याचा आत्मा असते, आणि लोकसमूहाचा आत्मा हीच त्यांची भाषा असते, आणि याहून अधिक एकरूप अशी दुसरी कशाचीही कल्पना करणे कठीण आहे.» (डब्ल्यू. हम्बोल्ट)

भाषाविज्ञानाने शोधून काढले आहे की भाषा ही «वर्तणुकीची प्रतीकात्मक गुरुकिल्ली» आहे, कारण आपला अनुभव विशिष्ट भाषेच्या दृष्टिकोनातून स्पष्ट केला जातो आणि भाषा, विचार, वास्तव-बोध आणि त्या बोधाने ठरवून दिलेल्या वर्तनाच्या नमुन्यांमधील परस्परसंबंधातून तो सर्वात स्पष्टपणे प्रकट होतो.

सर्वात प्रसिद्ध उदाहरण म्हणजे वेगवेगळ्या भाषांमध्ये बर्फासाठी असलेल्या शब्दांची संख्या. एस्किमो भाषांमध्ये बर्फाच्या विविध प्रकारांसाठी अनेक डझन वेगवेगळे शब्द आहेत, तर इंग्रजीत ते सर्व एकाच "snow" या शब्दात एकत्र केले जातात.

«आपण आपल्या मातृभाषेने आखलेल्या रेषांनुसारच निसर्गाचे विभाजन करतो.» (बी. व्हॉर्फ)

अशा प्रकारे, आपले वास्तव आपल्या जगच्चित्राने म्हणजेच आपल्या संकल्पना, विश्वास आणि धारणांद्वारे तयार होते, ज्या जड किंवा अपरिवर्तनीय नसतात, तर आत्मचिंतनाद्वारे (जाणीव आणि वैयक्तिक अनुभवाचे आपले स्वतःचे विश्लेषण) बदलू शकतात; आणि हे आत्मचिंतनसुद्धा शब्द, शब्दांनी बनलेल्या प्रतिमा आणि आपण स्वीकारलेल्या भाषिक जगच्चित्राच्या साहाय्यानेच घडते.

भाषाशास्त्रज्ञांच्या या निष्कर्षांना भौतिकशास्त्रज्ञांच्या वास्तवाच्या क्वांटम स्वरूपाविषयीच्या निष्कर्षांशी जोडून आपण असा निष्कर्ष काढू शकतो की आपली भाषा आपले वास्तव ठरवते. बी. व्हॉर्फच्या शब्दांची पुनर्मांडणी करायची झाल्यास, असे म्हणता येईल:

आपण आपल्या मातृभाषेने आखून दिलेल्या रेषांनुसार निसर्ग आणि सभोवतालच्या वास्तवाची निर्मिती करतो.

आपण शब्द आणि भाषेच्या माध्यमातून आपले वास्तव निर्माण करतो. आणि ते किती चांगले किंवा वाईट आहे, हे आपण ते कोणत्या शाब्दिक-भाषिक जगच्चित्राच्या चष्म्यातून अनुभवतो आणि म्हणूनच निर्माण करतो यावर अवलंबून असते. ख्रिस्त याबद्दल असे म्हणतो:

«तू तुझ्या शब्दांवरूनच नीतिमान ठरवला जाशील, आणि तुझ्या शब्दांवरूनच दोषी ठरवला जाशील.»

म्हणून, नावाने संबोधणे म्हणजे एखाद्या घटनेवर नियंत्रण मिळवणे किंवा तिला जीवनात पाचारण करणे, क्वांटम वास्तवाच्या पातळीवर तिच्याशी संपर्क प्रस्थापित करणे होय. वेगवेगळी नावे वेगवेगळ्या घटनांच्या चाव्या देतात. म्हणूनच जर आपल्याला ईश्वराशी संपर्क साधायचा असेल, तर आपल्याला त्याचे «योग्य» नाव माहित असणे महत्त्वाचे आहे. किंवा असे म्हणूया, ईश्वराच्या वेगवेगळ्या नावांद्वारे आपल्याला त्याच्या विविध पैलूंमध्ये, म्हणजेच सामूहिक विश्वासांच्या संचामध्ये प्रवेश मिळतो. अल्लाह समर्पणाची अपेक्षा करतो, कृष्ण – कर्तव्याचे पालन, चांगला स्वभाव आणि आज्ञाधारकतेची मागणी करतो, याहवे आज्ञांचे उल्लंघन केल्याबद्दल क्रोधित होतो आणि शिक्षा करतो.

येशू ख्रिस्त हा तारक, उद्धारक, ईश्वराचे रूप म्हणून, जो आपल्याला अंधकाराच्या गुलामगिरीतून सोडवतो: भय, कटुता, अपराधीपणा, स्वतःच्या क्षुद्रतेची लाज आणि ती लपवणारा अहंकार व गर्व, क्रोध, अंधश्रद्धा, आपल्याला आतून फाडून टाकणारे संशय, द्वैत जाणीवेची अंतर्गत फाटाफूट, अपूर्णता, धोक्यांनी भरलेल्या वस्तुनिष्ठ जगावरील विश्वास आणि जगण्यासाठी संघर्षाची गरज, दु:ख आणि मृत्यूच्या अपरिहार्यतेवरील विश्वास – ख्रिस्त हा जाणीव म्हणून, ख्रिस्तजाणीव म्हणून, एक पूल म्हणून, एक मार्ग म्हणून जो आपल्याला प्रकाशाकडे, प्रेमाकडे, ऐक्याकडे आणि अखंडतेकडे – आपल्यातील स्वर्गाच्या राज्याकडे घेऊन जातो; ईश्वराचा आत्मा म्हणून जो आपल्याला सामर्थ्य, परमज्ञान, सत्य, भय आणि असत्यापासून मुक्तीने भरून काढतो – ख्रिस्त हा मानवाचा पुत्र म्हणून, जो आपल्याला आतून संपूर्ण मानवजातीने संचित केलेल्या आपल्या सामूहिक सर्वोच्च क्षमतेशी जोडतो, आणि अशा प्रकारे आपल्याला ईश्वर बनवतो, अनंत जीवनात नेतो – असा ख्रिस्त हा ऐक्याचा बिंदू आहे. हा सर्व श्रद्धा आणि धर्मांच्या सहमतीचा बिंदू आहे.

येशू ख्रिस्त हा सहमतीचा बिंदू आहे. हा स्वतः ईश्वर आहे, जो मनुष्य झाला जेणेकरून मनुष्याने ईश्वर व्हावे. किंवा हा प्रेषित ईसा आहे, ज्याला ईश्वराने मुस्लिमांकडे पाठवले जेणेकरून लोकांना सर्वोच्च ज्ञान शिकवावे, आणि काळाच्या शेवटी तो पुन्हा पाठवला जाईल जेव्हा लोक हे ज्ञान पूर्णत्वाने ग्रहण करण्यास तयार असतील. किंवा हा तो मसीहा आहे, ज्याची यहूदी आजही ईश्वराच्या क्रोधापासून नेता आणि उद्धारक म्हणून वाट पाहत आहेत. कसेही पाहिले तरी, हा एक सामूहिक विश्वास आहे ज्याने स्वतःला निर्माण केले आणि मूर्त रूप दिले. ही जिवंत श्रद्धा आहे, जिवंत शब्द आहे, जो लोकांबरोबर, आपल्या प्रत्येकाशी, आपल्या सर्वोच्च

क्षमतेच्या वतीने बोलतो. हे जिवंत सत्य आहे. आणि सत्य हे असे सत्य आहे जे तुला वाढवते, जीवन वाढवते, शक्ती वाढवते, प्रेम वाढवते, म्हणजेच तुला जीवन, शक्ती आणि प्रेमाचा अंतर्गत स्रोत असलेल्या ईश्वराशी जोडते. प्रत्येक सत्य हे परम सत्य नसते. केवळ तेच सत्य असते जे जीवन वाढवते.

म्हणूनच आपण ख्रिस्ताकडे सनातन (कालातीत) आंतरिक मार्गदर्शक, गुरू म्हणून पाहतो, जो आपल्याला आपल्या वास्तवाचे जागरूक निर्माते, देहातील ईश्वर बनण्यास शिकवतो.

«आणि जर तुमच्यात मोहरीच्या दाण्याएवढा जरी विश्वास असेल, तर तुम्ही या डोंगराला इथून निघून जा असे म्हणाल, आणि तो तुमच्या शब्दाप्रमाणे निघून जाईल,» – ख्रिस्त म्हणतो.

ख्रिस्त हा सहमतीचा बिंदू आहे, आणि सामूहिक श्रद्धेने व संतांच्या प्रयत्नांनी जपलेला, आपली जाणीव बदलण्याचा आपला मार्ग आहे. स्वतःवर प्रभुत्व मिळवण्याचा मार्ग आहे. आपल्या विश्वाचे, संपूर्ण सृष्टीचे जागरूक निर्माते बनण्याचा आपला मार्ग आहे.

ख्रिस्त आपल्याला ईश्वर बनवतो, एका ईश्वराची लेकरे आणि ईश्वर बनवतो. कारण विचार करा, आपल्यापैकी कोण तयार आहे – अचानक, नुकतीच स्वतः ईश्वर असल्याची जाणीव झाल्यावर, या संपूर्ण जगाच्या निर्मितीची पूर्ण जबाबदारी स्वीकारायला? आपल्या शरीराच्या प्रत्येक अंगातील परिपूर्णतेची, आपल्या बहुआयामी आत्म्याची, आपल्या संपूर्ण जाणीवेची, सर्व सामूहिक वास्तवाची – जे काही घडत आहे आणि

जगात जे काही कधी घडले आहे आणि अजून घडणार आहे… स्वतः प्रेमाच्या परिपूर्णतेची जबाबदारी घ्यायला?

आपल्याला एका ईश्वराची, पिता ईश्वराची गरज आहे, जो आपल्या निरीक्षणाने भौतिकशास्त्र आणि जाणीवेच्या मूलभूत नियमांसह एका सामायिक अखंड वास्तवाला आधार देतो. जाणीवेचे भौतिकशास्त्र. आपल्याला एका मोठ्या भावाची आणि मार्गदर्शकाची, ख्रिस्ताची गरज आहे, जो आपल्याला आत्मप्रभुत्वाच्या मार्गावर, आपल्या सर्वोच्च क्षमतेच्या संपादनाकडे – सर्वोच्च शक्ती, सर्वोच्च इच्छा, सर्वोच्च बुद्धी आणि परमज्ञानाच्या रूपात असलेल्या दैवी प्रेमाकडे घेऊन जातो. आपल्याला जगदंबिकेची (ईश्वर-मातेची) गरज आहे, जी आपल्यावर देव म्हणून विश्वास ठेवते, जरी आपण स्वतः विश्वास ठेवणे सोडून दिले तरीही. ईश्वर-माता – ती माता, जी तिच्या विश्वासाने आपल्याला पुन्हा पुन्हा देव म्हणून जन्म देते, आपल्याला स्वतःवरील परिपूर्ण, बिनशर्त विश्वासात दृढ करते, तिच्या शाश्वत कौमार्याने आपल्याला आठवण करून देते की आपण गर्भातून नव्हे, तर निर्माणकर्त्याच्या जाणीवेतून, ईश्वरापासून जन्म घेतो – आधीच तयार केलेल्या अवतार-शरीरांमध्ये. आपण ख्रिस्ताच्या सहभागाच्या कृतीने (प्रभूभोजनाने) जन्म घेतो, म्हणजेच मानवी शरीर आणि मनाचे प्रेमाच्या दैवी जाणीवेशी मिलन करून.

हाच प्रेमाचा सहभाग आहे. हे मानवा, तुझ्या सर्वोच्च क्षमतेशी मिलन. ईश्वरामध्ये जन्म – देव म्हणून, देहातील आत्मा म्हणून, तुझ्या अद्वितीय मानवी रूपातील प्रेम म्हणून.

अशा प्रकारे, ख्रिस्त हा सहमतीचा बिंदू आहे. बौद्ध त्याच्या दुसऱ्या आगमनामध्ये आगामी बुद्ध मैत्रेयाला पाहतात, जो तुषित (आनंदाच्या) स्वर्गातून खाली उतरतो आणि लोकांना देवांप्रमाणे आनंदाचा उपभोग घ्यायला शिकवतो. स्लाव्हिक मूळ-धर्मीय त्याला 'स्पास' (तारक) मानतात, जो स्लाव्हिक वंशास अस्तित्वाच्या नवीन स्तरावर घेऊन जातो,

आणि पूर्वज-देवांच्या वंशवृक्षावर बिनशर्त प्रेमाचे फळ चढवतो. गूढवादी त्याला एक महान तत्त्वज्ञ किंवा जादूगार-ऋषी मानतात, जो मानवाला शाश्वत जीवनाच्या अंतर्गत स्रोताचे रहस्य आणि अलौकिक शक्तींचा मार्ग खुला करतो.

भारतात आणि परदेशात मोठ्या प्रमाणावर पूजनीय असलेल्या साईबाबांनी, आपण राजकुमार रामाचे (विष्णूच्या अवताराचे) नवे रूप असल्याचे घोषित करून, राम आणि ईसा (येशू) या रूपांना परमेश्वराचे सगुण रूप म्हणून जोडले; त्यांनी पश्चिम आणि पूर्व, डावा आणि उजवा मेंदू यांच्यातील पूल म्हणून राम-ख्रिस्ताच्या रूपाला हिंदू संस्कृतीत आणले आणि प्रत्येकाने स्वतःमध्ये राम, ख्रिस्तजाणीव – स्वतःमधील भौतिक जगावर वैयक्तिक विजय आणि स्वतःच्या दैवी स्वरूपाची ओळख म्हणून – शोधू शकतो आणि शोधलीच पाहिजे हे दाखवून दिले.

ताओवादी म्हणतात: आम्ही अमरत्वाचा मार्ग शोधला, ख्रिस्ताने आम्हाला दाखवले – तो कशासाठी आहे.

येथे मुख्य गोष्ट अशी आहे की आपण यापुढे विभाजनाची आणि संघर्षाला खतपाणी घालण्याची कारणे शोधत नाही (आणि हा नेहमीच – अंतर्गत संघर्ष आणि आंतरिक फाटाफूट असतो, जी आपली जाणीव विभाजित करते), आपण सहमती शोधतो, जी अखंडतेचा आणि आत्मनियंत्रणाच्या शक्तीचा पाया आहे. आणि जसे ख्रिस्ताने म्हटले, «जो शोधतो त्याला सापडते».

«जर एखाद्या घरामध्ये आपापसात फूट पडली, तर ते घर टिकू शकत नाही.»

सहमती हा मनुष्याच्या शक्तीचा आणि आंतरिक अखंडतेचा पाया आहे. जर तुझी ऊर्जा सतत अंतर्गत आणि बाह्य संघर्षात खर्च होत राहिली, तर जाणीव, आत्मा आणि शरीर यांची अखंडता टिकवण्यासाठी ती अपुरी पडेल. आणि हे तिन्ही घटक विघटित होऊ लागतील, नष्ट होऊ लागतील. सहमती ही ऊर्जेबद्दल आहे. शक्ती ही ऊर्जेबद्दल आहे. खुद्द जीवन हीच ऊर्जा आहे. प्रेम हे स्वतःमध्ये ऊर्जा, जीवन, शक्ती कशी वाढवायची याबद्दल आहे, ती वाया घालवण्याबद्दल नाही.

येथे हे समजून घेणे आवश्यक आहे की तुझ्या भौतिक जन्माच्या वेळी तुला १२० वर्षांच्या आयुष्यासाठी ऊर्जेचा एक वाटा देण्यात आला होता – आणि तू तिचा कसा वापर करतोस यावरच तू या अखंडतेत – या जाणीवेत, या आत्म्यात, या शरीरात – कसा आणि किती काळ जगशील हे अवलंबून आहे. ऊर्जा अक्षरशः प्रत्येक गोष्टीसाठी लागते. तुला हे ठाऊक आहे. संघर्ष खूप ऊर्जा शोषून घेतो; कशाची तरी मालकी असणे, अगदी अभौतिक गोष्टींची, ज्ञानाचीही मालकी असणे ऊर्जा मागते; कोणतेही नाते ऊर्जा मागते; कोणतेही यश ऊर्जा मागते; कोणतेही काम, तुझ्या कोणत्याही प्रकल्पाची पूर्तता ऊर्जा मागते; प्रत्येक हालचाल ऊर्जा मागते. होय, आपण झोप आणि अन्नाद्वारे दररोज ही ऊर्जा भरून काढायला शिकलो आहोत असे वाटते. परंतु बाह्य स्रोतांमधून ही ऊर्जा भरून काढताना तू कोणत्या ना कोणत्या प्रकारे तुझ्या भविष्याची ऊर्जा खर्च करत असतोस, आणि झोप – अक्षरशः – तुझा वेळ खाऊन टाकते.

यात आणखी भर म्हणजे, प्रत्येक पावलावर, तुझ्या प्रत्येक भावनेवर – प्रत्येक भीतीवर, लाजेवर, अपराधावर, कटुतेवर, असहमतीवर, आनंदाच्या किंवा चिडचिडीच्या आणि क्रोधाच्या प्रत्येक क्षणी, मालकीच्या प्रत्येक इच्छेवर, मत्सरावर, ईर्षेवर, श्रेष्ठत्वाच्या इच्छेवर आणि अहंकाराच्या इतर सर्व रूपांवर,

प्रत्येक व्यसनावर – खादाडपणा आणि वासनेपासून, कॉफी आणि एनर्जी ड्रिंक्सपासून, एड्रेनालाईनच्या नशेतून आणि खरेदीच्या व्यसनापासून, अंमली पदार्थ आणि जुगारापर्यंत – तुझ्या ऊर्जेवर जगण्यासाठी «ऊर्जा शिकारी» टपलेले असतात, आणि तुला समजेल की ही काही थट्टा नाही. ऊर्जेसाठी, तुझ्या ऊर्जेसाठीचा लढा सतत आणि गंभीरपणे सुरू आहे.

म्हणजेच, आत्म्यासाठीचा लढा ही कोणतीही दंतकथा नसून पूर्णपणे दैनंदिन प्रक्रिया आहे. आणि तू कोणते निर्णय घेतोस, कोणत्या भावनांमध्ये जगतोस, ऊर्जेच्या वेगवेगळ्या खर्चासाठी तुला सहज «भुलवले» जाते का, यावरच तू ऊर्जेची ही १२० वर्षे कशी जगशील हे अवलंबून आहे – कारण ही सर्व ऊर्जा अनिर्बंध जीवनाच्या ३०-४० वर्षांतही संपवली जाऊ शकते. लोक म्हणतात: «कृती पेराल तर सवय उगवेल, सवय पेराल तर स्वभाव उगवेल, स्वभाव पेराल तर नशीब उगवेल.» ख्रिस्त यात भर घालतो की जीवन-ऊर्जेच्या संदर्भात तुझ्या कृतींपेक्षा तुझ्या आंतरिक प्रेरणा अधिक महत्त्वाच्या आहेत: विश्वास, इच्छा, भावना आणि विचार.

तुम्ही ऐकले आहे की पूर्वजांना सांगितले होते: «हत्या करू नकोस». परंतु मी तुम्हाला सांगतो की जो कोणी आपल्या भावावर रागावतो, त्याने आधीच पाप केले आहे. तुम्ही ऐकले आहे की पूर्वजांना सांगितले होते: «व्यभिचार करू नकोस». पण मी तुम्हाला सांगतो की जो कोणी एखाद्या स्त्रीकडे वासनेने पाहतो, त्याने आधीच आपल्या मनात तिच्याशी व्यभिचार केला आहे.

पाप ही कोणती अनैतिक गोष्ट नाही, म्हणजेच नैतिकतेविरुद्ध किंवा कायद्याविरुद्ध नाही. पाप ही एक चूक आहे, तुझ्या स्वरूपाविरुद्ध केलेली चूक आहे. तुझ्या खऱ्या स्वरूपाविरुद्ध. हे असे काहीतरी आहे जे

तुझ्यामधील जीवनाची ऊर्जा कमी करण्यास कारणीभूत ठरते. म्हणूनच «पाप करू नकोस» याचा अर्थ असा आहे की, तुझ्या खऱ्या स्वरूपाच्या विरुद्ध जाऊ नकोस, ऊर्जा व्यर्थ वाया घालवू नकोस.

पण या सर्वांसोबत कसे जगायचे, याचा सामना कसा करायचा, जर संत-महात्मेही म्हणत असतील की मनुष्य «स्वभावानेच पापी» आहे, आणि या सर्व भावना – भीती आणि क्रोधापासून ते विरुद्ध लिंगाच्या वासनेपर्यंत – आपल्यासाठी नैसर्गिक आहेत? आणि आधुनिक समाज आपल्यासाठी सोडलेला संघर्ष आणि स्पर्धा हाच जगण्याचा एकमेव मार्ग आहे का?

अशा जग रचनेत कोणी या जगाच्या निर्मात्यांची दुष्ट इच्छा पाहू शकतो, जिथे प्रत्येक पावलावर तुला पकडले जाते आणि पिळले जाते, आणि तुला वाटते की हे सामान्य आहे, असेच असायला हवे – म्हणे, माणूस असण्याचा हाच अर्थ आहे. परंतु या सर्वांची जाणीव अधिक व्यापक संदर्भात घेतली जाऊ शकते: की हा केवळ एक अभ्यास आहे, आत्मनियंत्रणाचा सराव आहे, «विरोधाभासातून» स्वतःला जाणून घेण्याचा एक आवश्यक काळ आहे.

«मनुष्य हा त्याच्या मूळ स्वभावानुसार नव्हे, तर त्याच्या अपरिपक्व तारुण्यामुळे वाईटाकडे झुकतो,» – ईश्वर शास्त्रवचनात सांगतो.

येथे «मनुष्य» म्हणजे संपूर्ण मानवजात. ईश्वर सांगतो की मानवजात अशा «पापी» जीवनशैलीकडे आणि स्वतःच्या आकलनाकडे तिच्या मूळ स्वभावानुसार नव्हे, तर अपरिपक्वतेमुळे झुकते. आणि पुढे…

«माझा आत्मा मनुष्यामध्ये सर्वकाळ राहणार नाही, कारण तो केवळ देह आहे; त्याचे आयुष्य एकशे वीस वर्षे असावे.»

तुझ्या आयुष्याची ऊर्जा १२० वर्षांपर्यंत मर्यादित आहे, जेणेकरून तू तिचे व्यवस्थापन करायला शिकावेस, ईश्वराचा आत्मा प्राप्त करावा; कारण आपण एखाद्या संसाधनाचे व्यवस्थापन तेव्हाच शिकतो जेव्हा ते मर्यादित असते. या ऊर्जेचा वापर असा करायला शिकले पाहिजे जेणेकरून ती वाढेल, खर्च होणार नाही.

असे जग की तुझ्यामध्ये जीवन, म्हणजेच जीवनाची ऊर्जा वाढेल, कमी होणार नाही. ऊर्जेची गळती ओळखा आणि ती थांबवा. जाणीवेची स्वच्छता राखा – जेणेकरून «ऊर्जा शिकार्यांना» तुझ्यामध्ये पकडण्यासाठी काहीही उरणार नाही – पश्चात्तापाने आत्मा आणि मन नियमितपणे शुद्ध करा – जसे तू नियमितपणे दात घासतोस आणि आंघोळ करतोस, ज्यामुळे जंतूंना वाढण्याची आणि तुझ्यावर ताबा मिळवण्याची संधी मिळत नाही. जसे ख्रिस्त म्हणतो:

«पाहा, या जगाचा अधिपती (सैतान) येत आहे, आणि माझ्यामध्ये त्याचे काहीही नाही.»

म्हणजेच – त्याला पुढे जाऊ द्या, माझ्यामध्ये त्याला अडकवण्यासाठी काहीच नाही. मी पवित्र आहे.

पवित्र बन. पवित्र असणे हे स्वाभाविक आहे. हे तुझे खरे, दैवी स्वरूप आहे. पवित्र आत्म्याशी एकरूप व्हा. जीवन-ऊर्जेच्या अमर्याद स्रोताचा – सर्व अस्तित्वाच्या उगमाचा शोध घ्या आणि तो मिळवा. आणि तो प्रेमातून खुला होतो. प्रेम ही अशी ऊर्जा आहे,

अशी ऊर्जा-वारंवारता आहे जी तुला तुझ्या स्वतःमधील अमर्याद शाश्वत जीवनाच्या (ऊर्जेच्या) स्रोताशी जोडते.

म्हणूनच प्रेम. ते केवळ नैतिक नियम किंवा आज्ञा आहे म्हणून नव्हे. तर प्रेम हे तुझे खरे स्वरूप आहे म्हणून. त्यात तुला आनंद मिळतो, चांगले वाटते. तुला वाईट वाटत असेल आणि तेच तुझे स्वरूप असेल, असे कधीच होऊ शकत नाही. पाप हे तुझे स्वरूप नाही, ती केवळ एक नकारात्मक पार्श्वभूमी आहे ज्यावर तू स्वतःच्या खऱ्या रूपाची ओळख करून घेतोस; हा एक प्रशिक्षणाचा भार आहे, ज्यामुळे तुझे आध्यात्मिक स्नायू मजबूत होतात, तुझी आंतरिक शक्ती, आत्मनियंत्रणाची शक्ती वाढते.

पाप हे तुझे स्वरूप नाही. चूक ही कधीही नियम असू शकत नाही, जे तुला ऊर्जा गमावण्यास, अखंडता गमावण्यास आणि – परिणामी – नष्ट होण्यास, विघटित होण्यास आणि दुःख भोगण्यास भाग पाडते ते तुझे खरे स्वरूप असू शकत नाही. तुझे खरे स्वरूप ते आहे जे तुला खरोखर आनंद देते, जे तुला खरा उपभोग, कृपा आणि परमानंद देते. हे तर उघडच आहे!

प्रेम – तुझे खरे स्वरूप आहे. आणि हे प्रेम जीवनाच्या स्रोताशी थेट संबंध प्रस्थापित करण्यापासून सुरू होते. तो बुद्धिमान आहे, तो नेहमी तुझ्याशी तुझ्या भाषेत बोलतो. जर तू विचारलेस तर. त्याच्याशी संपर्क साधता येतो आणि जागरूक, बुद्धिमान संवाद राखता येतो. परंतु तो तुझ्या इच्छेशिवाय तुझ्या जीवनात कधीही हस्तक्षेप करत नाही, तो तुझ्या निवडीच्या स्वातंत्र्याचा आदर करतो. परंतु जर तू इच्छा केलीस आणि त्यासाठी संकल्प दाखवलास, तर तो सुरू करेल

तुझ्याशी बोलणे – विचारांतून. आणि विचारांप्रमाणेच, तो तुला भावना आणि इच्छांमध्ये उत्तर देतो. आणि तोच तुला तुझे विश्वास बदलण्यास, तुझ्या वास्तवाचा जागरूक निर्माता बनण्यास, मेंदूतील मज्जातंतूंचे जाळे पुनर्रचित करण्यास मदत करू शकतो, आणि तोच तुला खऱ्या अर्थाने प्रेम करायला शिकवेल – परिपूर्ण, बिनशर्त, शाश्वत प्रेमाने.

तो तुला आत्म्याची शुद्धता परत मिळवण्यास आणि तुझ्या भावनांची व्याप्ती वाढवण्यास, दुःखाचा अंत करण्यास, आनंदाची अमर्याद वाढ करण्यास मदत करेल ज्याचे तू जागरूकपणे नियंत्रण करू शकशील; तो तुझ्या अद्वितीय क्षमता आणि प्रतिभा, तुझ्या आतील ईश्वरी देणगी प्रकट करण्यास आणि जगासमोर आणण्यास आणि खरोखर आनंदी व्यक्ती बनण्यास मदत करेल.

शेवटी, तुझ्या आतील या स्रोताशी असलेला संबंधच तुला अनंत जीवनाचा मार्ग देतो, कारण प्रेमाच्या वारंवारतेवर तुझ्या आतील ऊर्जा कधीही संपणार नाही. तू तिच्यामध्ये वास करशील आणि ती तुझ्यामध्ये सतत वाढत राहील, तुझी जाणीव, तुझा आत्मा, तुझे शरीर, तुझे स्वतःचे जीवशास्त्र नवसंजीवित करेल; तुझ्यामध्ये अधिकाधिक नवीन प्रतिभा आणि क्षमता, प्रेमाचे नवनवीन पैलू शोधून काढेल, जेणेकरून तिचा प्रवाह इतरांवर ओतला जाईल, ती तुझ्यामध्ये साचून राहणार नाही, तर ऊर्जेच्या रूपात जिवंत राहील. कारण ऊर्जा म्हणजे गती. प्रेमाची शाश्वत गती. प्रेमाची शाश्वत ऊर्जा.

आता फक्त इच्छा करणे, संकल्प व्यक्त करणे, भावना आणि विचारांनी जोडले जाणे – आणि या स्रोताशी बुद्धिमान संपर्क प्रस्थापित करणे एवढेच शिल्लक आहे. तुझ्या अंतरात.

«तू आपला देव परमेश्वर याच्यावर आपल्या पूर्ण अंतःकरणाने, आपल्या पूर्ण जिवाने आणि आपल्या पूर्ण बुद्धीने प्रीती कर – आणि जशी स्वतःवर तशी आपल्या शेजाऱ्यावर प्रीती कर,» – ख्रिस्त म्हणतो.

कसे? हे आणि बाकी सर्व काही ईश्वर तुला त्याच्याशी होणाऱ्या आंतरिक संवादात शिकवेल. ईश्वराशी आंतरिक संवाद हा इच्छेने, संकल्पाच्या घोषणेने आणि प्रभूच्या सहभागाने खुला होतो. दैवी जाणीवेचे, प्रेमाच्या जाणीवेचे सहभागी व्हा.

ख्रिस्त आणि जगदंबिकेच्या जाणीवेचा सहभाग (आत्म-सहभाग)

माझ्या पित्या आणि आमच्या प्रभू येशू ख्रिस्ता, मला तुझा एक अंश म्हणून स्वीकार. मला तुझ्या जिवंत दैवी जाणीवेचा भागीदार कर. मला प्रेमाने, शक्तीने, तुझ्या आत्म्याच्या, पवित्र आत्म्याच्या, एकाच आत्म्याच्या उपस्थितीने भरून काढ.

मला प्रेम करायला शिकव, प्रभू. मला तुझ्यावर, स्वतःवर आणि सर्व जवळच्या व दूरच्या लोकांवर तुझ्या प्रेमाने प्रेम करायला शिकव, आमच्या पित्या. माझ्यामध्ये अनंत जीवनाचा, न संपणाऱ्या प्रेमाचा आंतरिक स्रोत खुला कर, आणि हा प्रेम-जीवनाचा प्रवाह माझ्या माध्यमातून अनंतकाळ वाहत राहो, लक्ष, काळजी, प्रतिभेचे प्रकटीकरण, कृपा आणि आशीर्वादांच्या रूपात सभोवतालच्या लोकांवर ओतला जावो, हे प्रभू!

हे प्रभू, माझा आत्मा, माझे मन आणि माझे शरीर सर्व प्रकारच्या अशुद्धतेपासून आणि पापापासून शुद्ध कर. हे प्रभू, मी अजाणतेपणी किंवा जाणतेपणी, माझ्या अज्ञानामुळे कोणत्याही प्राण्यांशी, अस्तित्वांशी, लोकांशी, समूहांशी आणि पदक्रमांशी केलेल्या सर्व करारांमधून, बंधनांतून माझा आत्मा, माझी इच्छा आणि माझी जीवनशक्ती मला परत मिळवून दे. हे प्रभू, मला तुझ्यासमोर पुन्हा मुक्त आणि शुद्ध कर, जेणेकरून मी तुझे प्रेम त्याच्या पूर्णतेने ग्रहण करू शकेन आणि माझ्या पूर्ण अंतःकरणाने, पूर्ण आत्म्याने अनुभवू शकेन आणि पूर्ण बुद्धीने समजू शकेन.

हे प्रभू, माझी सर्व भीती आणि माझी सर्व दुःखे बरी कर – मला माझे विश्वास आणि धारणा, इच्छा आणि भावना, विचारसरणी आणि माझे स्वतःचे जीवन बदलण्यास मदत कर, त्यांना माझ्या आतील जीवनाच्या प्रवाहाशी, खऱ्या प्रेमाच्या प्रवाहाशी सुसंगत कर.

हे प्रभू, मला अशा प्रकारे जगायला शिकव की माझ्यामध्ये आणि माझ्या सभोवतालचे जीवन वाढेल, कमी होणार नाही.

हे प्रभू, माझ्या जीवनाचा खरा अर्थ आणि माझे दैवी उद्दिष्ट मला प्रकट कर.

हे प्रभू, मला माझी प्रतिभा दे, माझ्यामध्ये तुझी दैवी देणगी प्रकट कर. तिचे मूल्य जाणायला आणि कोणतीही लाज वा संकोच न बाळगता ती जगात उघडपणे व्यक्त करायला शिकव, तिच्या प्रकटीकरणाने माझे वास्तव आणि सभोवतालच्या लोकांना समृद्ध करायला, प्रेम वाढवायला आणि जीवन विस्तारण्यास शिकव.

हे प्रभू, मला प्रेम व्यक्त करायला आणि इतरांना आशीर्वादाच्या माध्यमातून तुझ्या विश्वासाची शक्ती द्यायला शिकव.

भरकटलेल्या आत्म्यांना जागृत करायला, त्यांना निर्माणकर्त्याच्या जाणीवेकडे आणि त्यांच्या खऱ्या स्वरूपाकडे परत आणायला शिकव, जे सामर्थ्य, प्रेम, आनंद, सत्य, उपभोग आणि विस्मय-भक्ती आहे.

हे प्रभू, मला तुझा मित्र, प्रेमळ भाऊ, बहीण व्हायला शिकव.

हे प्रभू, माझा विश्वास आहे की तू मला माझ्यावर अधिकार गाजवण्यासाठी किंवा माझ्या पूजेसाठी नव्हे, तर तुझ्या माझ्यावरील प्रेमापोटी आणि तुझ्या दयेपोटी स्वीकारतोस; जेणेकरून तुझ्या दैवी जाणीवेत सहभागी करून घेऊन, मला माझ्या अद्वितीय मानवी रूपात ईश्वर बनवावे, मला माझ्या वास्तवाचा एक जागरूक निर्माता आणि आमच्या एकाच बहु-विश्वीय वास्तवाचा सह-निर्माता बनण्यास शिकवावे.

हे प्रभू, मला देवत्व प्राप्तीच्या आणि पवित्रता संपादन करण्याच्या मार्गावर माझ्यासाठी योग्य असलेल्या गतीने घेऊन चल. हे प्रभू, माझ्यामध्ये ईश्वराचे राज्य, अनंत जीवनाचे वास्तव, वसुंधरा माता आणि जगदंबिका मातेशी ऐक्याचे वास्तव प्रकट कर. हे प्रभू, मला आमच्या एकाच पित्याशी, माझ्या आतील जीवनाच्या स्रोताशी जोड.

हे प्रभू, मला माझ्या मार्गावर चालव. मी तुझ्याकडून माझा अद्वितीय मार्ग स्वीकारतो.

यामध्ये माझी स्वतंत्र इच्छा व्यक्त झाली आहे. आणि माझ्या व तुझ्या इच्छेनुसार तसेच होवो, हे प्रभू, कारण आम्ही एक आहोत. आम्ही ते आहोत, जे आम्ही आहोत. आम्ही प्रेम आहोत.

आणि माझी सर्व भीती, संशय, अविश्वास, मनाचा विरोध, धूर्त मनाचे सर्व साचे मी बरे करण्यासाठी तुझ्याकडे सोपवतो, हे प्रभू.

मी जीवन निवडतो! मी माझ्या देव-मानवी स्वरूपाला साजेसा असा सर्वोच्च आनंद म्हणून प्रेमाला निवडतो!

आणि हे आधीच पूर्ण झाले आहे याबद्दल मी तुझे आभार मानतो, हे प्रभू. तुझा जयजयकार असो!

हे जगदंबिका माते, मला तुझे दैवी बालक म्हणून स्वीकार, मला स्वतः असण्याच्या, माझ्या अद्वितीय मानवी रूपात देहातील देव असण्याच्या खऱ्या आनंदासाठी अविश्वासाच्या सर्व बंधनांतून आणि साखळ्यांतून मुक्त कर; हे जगदंबिका माते, मला आमचा प्रभू येशू ख्रिस्तावरील विश्वासासाठी, एकाच पिता ईश्वरावरील विश्वासासाठी आणि स्वतःवर ईश्वर व ईश्वराचे लाडके बालक म्हणून विश्वासासाठी आशीर्वाद दे, प्रेमासाठी आणि आनंदी अनंत जीवनासाठी आशीर्वाद दे, माझ्या वास्तवाचा देव आणि राजा म्हणून माझ्या जन्मास साहाय्य कर. माते, हे आधीच पूर्ण झाले आहे याबद्दल मी तुझे आभार मानतो! तुझा जयजयकार असो!

मी तुझ्यामध्ये देहातील ईश्वराचा जन्म, ईश्वराच्या आत्म्याचा जन्म, तुझ्या अद्वितीय मानवी रूपात साक्ष देतो, माझ्या मित्रा आणि माझ्या भावा, माझ्या बहिणी.

आता तुझ्यासाठी ख्रिस्त आणि जगदंबिका मातेशी आंतरिक संवाद खुला होतो.

आणि आत्ता या क्षणी ईश्वर तुझ्याशी बोलत आहे, आणि जर तू लक्ष केंद्रित केलेस, शांततेत राहिलास, डोळे मिटलेस आणि ऐकलेस, तर तुला त्याची उपस्थिती जाणवेल – तुझ्या स्वतःच्या

विचारांमध्ये, भावनांमध्ये, इच्छांमध्ये आणि आत्म्याच्या प्रेरणेत. आणि आत्ता या क्षणी ईश्वर तुला साद घालत आहे:

माझ्याशी सदा बोल. माझ्यासोबत सदा राहा. माझ्याद्वारे सदा जग. कारण आपण एक आहोत. आपण प्रेम आहोत.

ईश्वराशी आंतरिक संवादात तू त्याला कोणतेही प्रश्न विचारू शकतोस. परंतु मुख्य म्हणजे, ईश्वराशी आंतरिक संवादाच्या मदतीने तुझी जाणीव बदलली पाहिजे – पीडित/उपभोक्त्याच्या भूमिकेतून निर्मात्याच्या जाणीवेत. म्हणूनच तुझे प्रश्न प्रामुख्याने तू तुझे वास्तव कशाने आणि कसे निर्माण करत आहेस, विशेषतः त्याचे जे पैलू तुला आवडत नाहीत त्याविषयी, आणि नवीन वास्तवाच्या निर्मितीवर केंद्रित असले पाहिजेत (परिशिष्टातील 'ईश्वराशी आंतरिक संवाद' हा विभाग आणि आंतरिक संवादाचे उदाहरण पाहा).

तुझी जाणीव कशी कार्य करते आणि तू निर्माता म्हणून स्वतः निर्माण केलेल्या वास्तवाची जबाबदारी घेतोस हे समजून घेतल्यावर, तू कोणती वास्तवता निर्माण करायची हे निवडू शकतोस – तुझ्या जाणीवेचे मजले नेमके कशाने भरायचे हे निवडून. आणि तुझे वास्तव जाणीवपूर्वक निर्माण करू शकतोस. मूळ मर्यादेची आठवण ठेवून – जी तुला १२० वर्षांसाठी दिलेली ऊर्जा आहे. आणि तू निर्माण करत असलेल्या वास्तवाची निर्मात्याची जबाबदारी स्वीकारून. खरे सांगायचे तर, तुझे वास्तव हीच तुझी जबाबदारी आहे. तुला बक्षीस देण्यासाठी किंवा त्याचे कौतुक करण्यासाठी कोणीही त्याचे वेगळे मूल्यमापन करत नाही. तू जे काही निर्माण केले आहेस तेच तू जगत असतोस.

तथापि, तुझ्या जाणीवेच्या मूलभूत धारणा बदलणे: विश्वास आणि समजुती, आकलनाचा साचा – प्रत्यक्षात एक कठीण कार्य ठरते. ज्या व्यक्तीने निर्मात्याचा मार्ग निवडला आहे आणि जो या मार्गावर चालत आहे, त्याला त्या सर्व भीती आणि विभाजनाचा सामना करावा लागू शकतो ज्याने त्याचे अंतर्मन भरलेले होते: पैसा, प्रतिष्ठा आणि उत्पन्नाचे स्रोत गमावणे, प्राणघातक आजार, सुरक्षा यंत्रणांचे हल्ले (सरकारी आणि इतर), स्वातंत्र्य आणि जीवाला, मुलांच्या जीवाला धोका, युद्धे, साथीचे रोग… थोडक्यात, सर्व भीती प्रत्यक्षात येऊ शकतात – केवळ वैयक्तिकच नव्हे, तर कौटुंबिक, राष्ट्रीय, सार्वत्रिक मानवी… आणि प्रत्येक वेळी मनुष्य स्वतःवर आणि केवळ स्वतःवरच आपल्या वास्तवाचा निर्माता म्हणून पूर्ण विश्वास ठेवण्यास, सर्व गोष्टींचे कारण नेहमी स्वतःमध्येच शोधण्यास शेवटपर्यंत तयार नसतो. आणि पुन्हा, यासाठी ऊर्जा लागते, आणि जर प्रेम नसेल, जर जीवनाच्या एका स्रोतात प्रवेश नसेल, तर ही ऊर्जा पटकन संपून जाते.

म्हणूनच आपल्याला या मार्गावर मदतीची आवश्यकता आहे, आणि स्वतःवर निर्माता म्हणून विश्वास ठेवणे चांगले आहे, परंतु व्यवहारात बहुसंख्य लोकांसाठी विश्वासाचे सर्वात प्रभावी सूत्र म्हणजे स्वतःवर देव म्हणून आणि त्याच वेळी एका ईश्वराचे लाडके बालक म्हणून विश्वास ठेवणे. मोठा भाऊ आणि गुरू म्हणून येशू आणि जगदंबिका माता आवश्यक संकेत देतात आणि संपूर्ण मार्गावर तुला साथ देतात. परंतु ते – लक्ष दे! – तुझ्यासाठी काम करत नाहीत, ते तुझ्या जागी तुझा मार्ग चालू शकत नाहीत आणि – «देव-दास», «मेंढपाळ-मेंढरे» किंवा «तू मालक - मी मूर्ख» हे प्रारूप भूतकाळात सोडून – तुला तुझ्या जगाचा जागरूक निर्माता बनण्यास मदत करतात.

आणि मुले कशी जगतात? खेळत खेळत! खेळ – यातच आपली निरर्थक, कंटाळवाणी दैनंदिन दिनचर्या आणि जगण्याचा लढा रूपांतरित होतो. खेळ! विश्वातील सर्वात मनोरंजक खेळ. देव आणि ईश्वराची लेकरे म्हणून जगणे – स्वतःवर आणि जगावर प्रभुत्व मिळवण्याची अधिकाधिक नवीन कौशल्ये शिकणे, आपल्या प्रतिभेचे अधिकाधिक नवीन पैलू उलगडणे, प्रेमाच्या अमर्याद, सतत विस्तारणाऱ्या इंद्रधनुष्याचे अधिकाधिक नवीन रंग निर्माण करणे. आणि त्याच वेळी अनुभवणे – खेळाच्या आव्हानांचा थरार आणि या मार्गावरील पूर्ण सुरक्षितता, कारण «आमचे बाबा सर्वांचे बाबा आहेत!», आणि काही अडचण आल्यास मोठा भाऊ आणि जगदंबिका माता नेहमी मदत करतील.

ख्रिस्ताच्या जाणीवेचा सहभाग, प्रेमाचा सहभाग, मनुष्यासाठी आंतरिक परिवर्तनाचा हा मार्ग, रूपांतरणाचा मार्ग, देवत्व प्राप्तीचा मार्ग खुला करतो. परंतु हा मार्ग तू स्वतःच चालून पूर्ण करू शकतोस.

हा सहभाग हृदयात ईश्वराशी, अमर्याद ऊर्जेच्या स्रोताशी जोडतो, आत्म्याला शुद्ध करतो आणि प्रेमाने भरतो, आणि सर्वोच्च बुद्धिमत्ता म्हणून ईश्वराशी आंतरिक संवाद सुरू करतो. ईश्वर-स्रोत, ईश्वर-प्रेम आणि ईश्वर-सत्य.

हेच ते: «...पूर्ण अंतःकरणाने, पूर्ण आत्म्याने आणि पूर्ण बुद्धीने».

आत्म-सहभाग हा मंदिरातील पवित्र सहभागाच्या विधीची जागा घेत नाही, तर ख्रिस्तासोबतच्या जिवंत आंतरिक संवादासाठी दैनंदिन आंतरिक प्रार्थनामय तयारीने त्याला पूरक ठरतो.

मुस्लिमांसाठी, ख्रिस्तासोबतचा दैनंदिन आंतरिक संवाद हा ५ वेळच्या नमाजची जागा घेत नाही, तर त्याला प्रभावीपणे बळकट करतो आणि प्रेषित ईसा यांच्या संदर्भातून उभारला जातो. कुराणात सांगितले आहे की न्यायाच्या दिवसापूर्वीच्या शेवटच्या काळात, अल्लाह प्रेषित ईसा (येशू) यांना त्यांच्या दुसऱ्या आगमनात लोकांकडे पुन्हा पाठवेल, आणि ते ४० वर्षे निष्ठावंत मुस्लिमांना अल्लाहकडून नवीन ज्ञान शिकवतील जेणेकरून त्यांना नवीन (स्वर्गीय) जगात प्रवेश करण्यासाठी तयार करता येईल.

ईश्वराशी होणारा आंतरिक संवाद, तुला जिवंत सत्याच्या जिवंत शब्दासाठी खुला करून, मेंदूतील तुझ्या मज्जातंतूंचे जाळे हळूहळू पुनर्रचित करतो, तुझे विश्वास आणि धारणा बदलतो, परस्परविरोधी इच्छांमध्ये सुसंवाद साधतो, मानसिक-भावनिक आघात बरे करतो आणि भावना व विचारांचे साचे बदलतो – भीती आणि जगण्याच्या संघर्षाच्या टोकाकडून प्रेम आणि आनंदाच्या टोकाकडे – अशा प्रकारे तुझी संपूर्ण जाणीव, तिचे सर्व घटक हळूहळू बदलतात – विश्वास, इच्छा, भावना आणि विचार, वास्तव आकलनाचा तुझा संपूर्ण साचा मुळापासून बदलतो, आणि पर्यायाने खुद्द वास्तवही बदलते.

सारांश म्हणून, आम्ही येथे आनंदाचे एक संभाव्य सूत्र देत आहोत:

आनंद = प्रेम + निर्मात्याची जाणीव + प्रतिभा

योग्य वाटते का? कृतज्ञतेने ते स्वीकार आणि त्याचा शोध घे. संशय आहे का? पडताळून पाहा! या संक्षिप्त जीवन-मार्गदर्शिकेत वर्णन केलेल्या मार्गाचा अवलंब करून, आपले आंतरिक स्वरूप, आपल्या जाणीवेची आणि सभोवतालच्या जगाची रचना समजून घेऊन, शेवटी जाणीव आणि वास्तव हे एकच आहेत हे जाणून घेऊन, तू तुझ्या वास्तवाचा जागरूक निर्माता बनतोस, कोणत्याही मर्यादा आणि नियमांच्या पलीकडे जाऊन (आता ते तू स्वतः ठरवतोस), तुझ्या संपूर्ण आयुष्याचे मुख्य उद्दिष्ट पूर्ण करतोस आणि त्याचा खरा अर्थ – देवत्व प्राप्ती – साकार करतोस.

या मार्गावर आम्ही तुला सर्वतोपरी पाठिंबा देऊ, परंतु लक्षात ठेव की शक्ती नेहमी जबाबदारीसोबतच येते. ईश्वरामध्ये, देव म्हणून जन्माच्या क्षणापासून –

मला सर्व काही मान्य आहे, पण सर्वच लाभदायक नाही. मला सर्व काही मान्य आहे, पण कशानेही माझ्यावर ताबा मिळवता कामा नये, – ख्रिस्ताचा प्रेषित नव्या करारात म्हणतो.

कारण देव, जो तू दैवी प्रेमाच्या ख्रिस्ती सहभागात देव म्हणून जन्मल्याच्या क्षणापासून आहेस, त्याला कशानेही मर्यादित केले जाऊ शकत नाही, परंतु त्याच वेळी तो स्वतःच्या जगाची स्वतःची निर्मिती म्हणून स्वतः जबाबदारी घेतो, आणि सहभागाच्या कृतीत त्याला दिलेल्या शुद्धतेमध्ये आणि स्वातंत्र्यामध्ये

आपली जाणीव टिकवून ठेवण्याची स्वतः जबाबदारी घेतो. पापापासून मुक्ती – भय, अपराध, कटुता, क्रोध, वासना, लोभ, मत्सर, ईर्ष्या आणि स्वतःच्या अपूर्णतेवरील विश्वासापासून मुक्ती. प्रेमासाठी, शक्तीसाठी, सत्यासाठी आणि स्वतः असण्याच्या आनंदासाठी मुक्ती.

परंतु या मार्गाने जायचे की नाही, आनंदाच्या या सूत्राचे पालन करायचे की नाही, आपल्या वास्तवाची निर्मात्याची जबाबदारी स्वीकारायची की नाही – हे निवडणे तुझ्यावर आहे, आणि केवळ तुझ्यावरच आहे, आमच्या प्रिय मित्रा. कारण आम्ही तुझ्यामध्ये सर्वात जास्त कशाची कदर करत असू तर ती तुझी स्वतंत्र इच्छा आणि निवडीचे स्वातंत्र्य आहे.

आम्ही केवळ प्रेरणा देतो आणि तुझे स्वरूप समजून घेण्याच्या चाव्या देतो. तू याचा कसा वापर करतोस – ही तुझी गोष्ट आहे.

परंतु आमची अशी इच्छा आहे की तू स्वतःमध्ये आमच्या सामूहिक निर्मितीचा मुकुट ओळखावास, तू खऱ्या प्रेमासाठी खुले व्हावेस आणि त्याचे सह-निर्माता बनावेस, तुझ्या आतील एकाच ईश्वरी आत्म्याच्या सर्वशक्तीमानतेबद्दल तुला कळावे, आणि खऱ्या शक्तीमध्ये असलेल्या धैर्याने एका बाजूला, आणि प्रेमाच्या नम्रतेने व लीनतेने दुसऱ्या बाजूला, तू या सर्वोत्तम काळात या सर्वोत्तम जगात तुझे सर्वोत्तम जग निर्माण करावेस. आम्हाला तुझी पूजा नको आहे, तर तू स्वतः बनावेस, देव आणि ईश्वराचे लाडके बालक म्हणून तुझी-आमची सर्वोच्च क्षमता साकार करावीस हीच आमची इच्छा आहे.

आणि लक्षात ठेव की येथील खरी उत्कृष्ट कलाकृती – तू आहेस. आणि ती प्रत्येक क्षणी निर्माण केली जात आहे – तुझ्या प्रत्येक निवडीने आणि तुझ्या प्रत्येक श्वासाने, कारण ईश्वराचा आत्मा सर्वत्र आहे आणि तो श्वास घेतो – जेथे त्याची इच्छा असेल तेथे आणि… ज्याच्याद्वारे त्याची इच्छा असेल त्याच्याद्वारे.

स्वतःला वारंवार विचारत राहा: प्रेमाचा आत्मा तुझ्याद्वारे श्वास घेत आहे का?