10. വാക്കും ഭാഷയും

കാര്യം ഇതാണ്: നമ്മുടെ ഭാഷയും അതിനെ നിറയ്ക്കുന്ന നാമങ്ങളും (നാമപദങ്ങളും നാമവിശേഷണങ്ങളും) – പൊതുവേ വാക്കുകൾ – നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഘടനയെ നിർണ്ണയിക്കുന്നു; ഒരു കെട്ടിടത്തിലെ കമ്പിയഴികൾ പോലെ അവ നമ്മുടെ ബോധത്തിന്റെ സർവ്വ സൗധത്തെയും പരസ്പരം ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നു. നമ്മുടെ എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളും വിധിന്യായങ്ങളും, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും വികാരങ്ങളും ചിന്തകളും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ «ക്വാണ്ടം സൂപ്പിൽ» നിന്ന് നാം വേർതിരിച്ചെടുത്ത് ജീവനിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന എല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങളും വസ്തുക്കളും, അവയെ വിവരിക്കാൻ നമ്മുടെ പക്കലുള്ള വാക്കുകൾക്ക് ചുറ്റുമാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. വാക്കില്ലെങ്കിൽ പ്രതിഭാസമില്ല.

ഒരു നവജാതശിശുവിന് ചുറ്റും പരിസ്ഥിതി യാഥാർത്ഥ്യം രൂപപ്പെടുന്നത് നോക്കിയാൽ ഇത് വളരെ വ്യക്തമായി കാണാം. കുഞ്ഞിന്റെ ബോധത്തിൽ നിർദ്ദിഷ്ട വാക്കുകൾ ചേക്കേറുന്നതുവരെ, അവന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അവ്യക്തമായ രൂപങ്ങളിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അതിൽ ഒരു കസേരയോ മേശയോ അലമാരയോ കാണാൻ, «കസേര», «മേശ», «അലമാര» എന്നീ വാക്കുകൾ ആവശ്യമാണ്; അവയ്ക്ക് ചുറ്റുമാണ് തലച്ചോറിൽ ഈ വസ്തുക്കളുടെ ത്രിമാന രൂപങ്ങൾ വികസിക്കുന്നത്. അതേസമയം, കുഞ്ഞ് ഈ വാക്കുകൾ സ്വയം ഉച്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങാൻ ഇനിയും ഏറെ സമയമെടുക്കും, എന്നാൽ അവ ഇതിനകം തന്നെ ഒരു പൂർണ്ണ വിജ്ഞാന അടിത്തറയായി അവന്റെ ബോധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നത് (സ്റ്റീവൻ പിങ്കറുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ) ഭാഷാ സഹജവാസനയാണ് – മുലകുടിക്കാനും ഇഴയാനും നടക്കാനുമുള്ള സഹജവാസന പോലെ ഡി.എൻ.എ.യിൽ അന്തർലീനമായ ഒരു സ്വാഭാവിക പ്രക്രിയ. ചിലന്തിക്ക് വല നെയ്യാനുള്ള കഴിവും ബീവറിന് അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കാനുള്ള കഴിവും ലഭിക്കുന്നതുപോലെ മനുഷ്യനും സ്വാഭാവികമായി ഭാഷാ വൈദഗ്ദ്ധ്യം ലഭിക്കുന്നു.

ഒരു കുട്ടിയിൽ ഭാഷാവാസന ഉണരുമ്പോൾ, പൂർവ്വികരിൽ നിന്ന് പകർന്നു ലഭിച്ച ജനിതക സ്മൃതിയിൽ നിന്ന് അനുയോജ്യമായ വാക്കുകൾ അവന്റെ ബോധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് ലോകത്തിന്റെ «അടിസ്ഥാന രൂപരേഖ» അവന് ലഭിക്കുന്നു; പിന്നീട്, അവൻ പുതിയ പുതിയ വാക്കുകൾ സ്വായത്തമാക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് ഈ «അടിസ്ഥാന രൂപരേഖ» വികസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

«ആദിയിൽ വചനമുണ്ടായിരുന്നു, വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെയായിരുന്നു, വചനം ദൈവമായിരുന്നു. സകലവും അവനിലൂടെ ഉണ്ടായി, ഉണ്ടായതൊന്നും അവനെക്കൂടാതെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല».

എല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങളുടെയും ക്വാണ്ടം സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഇത് പറയുന്നത്. നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യം നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ വിശ്വാസങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ എന്നിവയാലാണ്. എന്നാൽ നാം ചിന്തിക്കുന്നത് വാക്കുകളിലൂടെയാണ്, നിർവ്വചിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഉള്ള വികാരങ്ങൾ മാത്രമേ നാം അനുഭവിക്കുന്നുള്ളൂ, വാക്കുകളിൽ നിന്ന് രൂപംകൊള്ളുന്ന ബിംബങ്ങളിലൂടെ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അവയെ നിറയ്ക്കുന്ന വാക്കുകളിലൂടെ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ അമൂർത്തതകളിൽ നാം വിശ്വസിക്കുന്നു. വചനത്തിലൂടെയാണ് സകലവും ഉണ്ടായത്, വചനമില്ലാതെ ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രതിഭാസത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക വാക്ക് നിന്റെ പദാവലിയിൽ ഇല്ലാത്തിടത്തോളം, ആ പ്രതിഭാസത്തെ ക്വാണ്ടം സൂപ്പിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കാനോ, അതിന്റെ ഘടകങ്ങളെ സമഗ്രമായി ഉൾക്കൊണ്ട് പൂർണ്ണതയോടെ കാണാനോ തിരിച്ചറിയാനോ, അത് അനുഭവിച്ചറിയാനോ നിനക്ക് കഴിയില്ല. ആ പ്രതിഭാസം നിന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിലനിൽക്കുന്നതേയില്ല.

നിന്റെ പദസഞ്ചയത്തിൽ «കൃപ» എന്ന വാക്ക് ഇല്ലാത്തിടത്തോളം – ആ കൃപയെ പൂർണ്ണമായി അനുഭവിക്കാനോ തിരിച്ചറിയാനോ നിനക്ക് കഴിയില്ല. നിന്റെ വികാരങ്ങൾക്ക് പേരിടാത്ത കാലത്തോളം, അവയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിനക്ക് സാധിക്കില്ല. അവ നിന്നെ ഭരിക്കുന്നു, നീ അവയെ അല്ല. കോപം, ഭയം, നീരസം, അപരാധബോധം എന്നിവയിൽ നിനക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കുകയോ തിരിച്ചറിയുകയോ പോലും ചെയ്യുന്നില്ല – ഈ വികാരങ്ങളാണ് നിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെയും പ്രവൃത്തികളെയും നിർണ്ണയിക്കുന്നത്, എടുത്തുചാടിയുള്ള നിഗമനങ്ങളിലേക്കും പ്രവൃത്തികളിലേക്കും അവ നിന്നെ തള്ളിവിടുന്നു; നീ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയാണെന്നും അവയുടെ അടിമത്തത്തിലാണെന്നും നീ അറിയുന്നതേയില്ല. പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞാൽ, നിന്റെ ബോധത്തിന്റെ വിവരണാത്മകമായ ഒരു മാതൃക, അതായത് നിന്റെ ഉള്ളിൽ ബോധത്തിന്റെ ഘടനയെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന പദസഞ്ചയം രൂപപ്പെടാത്ത കാലത്തോളം, നിനക്ക് അതിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ ബോധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അത്തരമൊരു ഘടന ആരുടെ കൈവശമുണ്ടോ, അവൻ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കും – ദൈവമോ, ചെകുത്താനോ, അല്ലെങ്കിൽ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെയും മാധ്യമങ്ങളുടെയും പരസ്യവിഭാഗങ്ങളിലെ കൃത്രിമക്കാരോ.

ഇങ്ങനെ – വാക്കുകളിലൂടെയാണ് – നമ്മുടെ ലോകത്തിലെ സകല പ്രതിഭാസങ്ങളും ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, ക്വാണ്ടം തലത്തിൽ വ്യക്തിഗത തലം മുതൽ സംഘടിതമോ സാർവ്വത്രികമോ ആയ യാഥാർത്ഥ്യം വരെയുള്ള നമ്മുടെ ഭൗതിക ലോകത്തെ അവ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.

കൂട്ടായ്മയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദി ഭാഷയാണ് – വാക്കുകളുടെയും അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബിംബങ്ങളുടെയും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയെന്ന നിലയിൽ. ഓരോ ഭാഷയും അതുല്യമാണ്, ഓരോ ഭാഷയിലും ലോകക്രമത്തിന്റെ മാതൃകയായ, യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സ്വാംശീകരിക്കുന്ന ചട്ടക്കൂടായ «ഭാഷാപരമായ ലോകവീക്ഷണം» ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

«ഒരു ജനതയുടെ ഭാഷ അവരുടെ ആത്മാവാണ്, ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവ് അവരുടെ ഭാഷയുമാണ്; ഇതിലും സമാനമായ മറ്റൊന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്». (ഡബ്ല്യു. ഹംബോൾട്ട്)

ഭാഷ എന്നത് «പെരുമാറ്റത്തിന്റെ പ്രതീകാത്മക താക്കോൽ» ആണെന്ന് ഭാഷാശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്, കാരണം നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നത് ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷയുടെ കണ്ണാടിയിലൂടെയാണ്; ഭാഷ, ചിന്ത, യാഥാർത്ഥ്യബോധം, ആ ബോധം നിർദ്ദേശിക്കുന്ന പെരുമാറ്റരീതികൾ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധത്തിലാണ് ഇത് ഏറ്റവും വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുന്നത്.

വിവിധ ഭാഷകളിൽ മഞ്ഞിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ എണ്ണമാണ് ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഉദാഹരണം. എസ്കിമോ ഭാഷകളിൽ വിവിധ തരം മഞ്ഞുകളെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഡസൻ കണക്കിന് വ്യത്യസ്ത വാക്കുകളുണ്ട്, എന്നാൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ അവയെല്ലാം "snow" എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്കിൽ സംയോജിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

«നമ്മുടെ മാതൃഭാഷ വരച്ച വരകളിലൂടെയാണ് നാം പ്രകൃതിയെ വിഭജിക്കുന്നത്». (ബി. വോർഫ്)

അങ്ങനെ, നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യം രൂപപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ ലോകവീക്ഷണത്താലാണ്, അതായത് നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ, വിശ്വാസങ്ങൾ, ബോധ്യങ്ങൾ എന്നിവയാൽ; അവ മാറ്റമില്ലാത്തവയല്ല, മറിച്ച് ആത്മപരിശോധനയിലൂടെ (നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധവും വ്യാഖ്യാനവും) മാറാൻ പ്രാപ്തമായവയാണ്. ഈ ആത്മപരിശോധനയും വാക്കുകളുടെയും, വാക്കുകളാൽ നിർമ്മിതമായ ബിംബങ്ങളുടെയും, നാം സ്വീകരിച്ച ഭാഷാപരമായ ലോകവീക്ഷണത്തിന്റെയും സഹായത്തോടെയാണ് നടക്കുന്നത്.

ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ ഈ നിഗമനങ്ങളെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ക്വാണ്ടം സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ കണ്ടെത്തലുകളുമായി സംയോജിപ്പിച്ചാൽ, നമ്മുടെ ഭാഷയാണ് നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്നത് എന്ന നിഗമനത്തിലെത്താം. ബി. വോർഫിന്റെ വാക്കുകൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ:

നമ്മുടെ മാതൃഭാഷ വരച്ച വഴികളിലൂടെയാണ് നാം പ്രകൃതിയെയും ചുറ്റുമുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.

വാക്കുകളിലൂടെയും ഭാഷയിലൂടെയുമാണ് നാം നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അത് എത്രത്തോളം നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നത്, വാക്കും ഭാഷയും ചേർന്ന ഏത് ലോകവീക്ഷണത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെയാണ് നാം അതിനെ നോക്കിക്കാണുന്നത്, അഥവാ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

«നിന്റെ വാക്കുകളാൽ നീ നീതീകരിക്കപ്പെടും, നിന്റെ വാക്കുകളാൽ തന്നെ നീ അപലപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും».

അതുകൊണ്ട്, പേരിട്ട് വിളിക്കുക എന്നാൽ പ്രതിഭാസത്തെ സ്വായത്തമാക്കുക അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ ജീവനിലേക്ക് വിളിക്കുക, ക്വാണ്ടം യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ തലത്തിൽ അതുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുക എന്നാണ് അർത്ഥം. വ്യത്യസ്ത നാമങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത പ്രതിഭാസങ്ങളിലേക്കുള്ള താക്കോലുകൾ നൽകുന്നു. അതിനാൽ, നാം ദൈവവുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ «ശരിയായ» നാമം അറിയുന്നത് നമുക്ക് പ്രധാനമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ വിവിധ നാമങ്ങളിലൂടെ നാം അവിടുത്തെ വിവിധ വശങ്ങളിലേക്ക്, അതായത് സാർവ്വത്രിക വിശ്വാസങ്ങളുടെ സമുച്ചയങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശനം നേടുന്നു. അല്ലാഹു ആരാധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു, കൃഷ്ണൻ ധർമ്മപാലനവും സൽസ്വഭാവവും അനുസരണവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു, യഹോവ കൽപ്പനകൾ ലംഘിക്കുന്നതിൽ കോപിക്കുകയും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

യേശുക്രിസ്തു രക്ഷിതാവിന്റെയും രക്ഷകന്റെയും രൂപമായി, അന്ധകാരത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ വീണ്ടെടുക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ മൂർത്തീഭാവമായി: ഭയം, നീരസം, അപരാധബോധം, സ്വന്തം നിസ്സാരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ലജ്ജ, അതിനെ മറയ്ക്കുന്ന അഹങ്കാരവും വ്യർത്ഥാഭിമാനവും, കോപം, അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ, ഉള്ളിൽ നിന്ന് നമ്മെ പിളർത്തുന്ന സംശയങ്ങൾ, ദ്വന്ദ്വബോധത്തിന്റെ ആന്തരിക വിഭജനം, അപൂർണ്ണത, അപകടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ബാഹ്യലോകത്തിലുള്ള വിശ്വാസം, അതിജീവനത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ അനിവാര്യതയിലുള്ള വിശ്വാസം, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും മരണത്തിന്റെയും അനിവാര്യതയിലുള്ള വിശ്വാസം എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള വീണ്ടെടുപ്പ് – ക്രിസ്തു ഒരു ബോധമായി, ക്രിസ്തുബോധമായി, വെളിച്ചത്തിലേക്കും സ്നേഹത്തിലേക്കും ഏകത്വത്തിലേക്കും പൂർണ്ണതയിലേക്കും – നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്ന പാലമായി, മാർഗ്ഗമായി, നമ്മെ ശക്തിയും ജ്ഞാനവും സത്യവും ഭയത്തിൽ നിന്നും അസത്യത്തിൽ നിന്നുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും കൊണ്ട് നിറയ്ക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവായി – മനുഷ്യപുത്രനായ ക്രിസ്തു, മനുഷ്യരാശി മുഴുവൻ സമ്പാദിച്ച നമ്മുടെ സാർവ്വത്രിക പരമോന്നത സാദ്ധ്യതയുമായി ഉള്ളിൽ നിന്ന് നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും അങ്ങനെ നമ്മെ ദൈവങ്ങളാക്കി നിത്യജീവനിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു – അങ്ങനെയുള്ള ക്രിസ്തു – ഇതൊരു ഐക്യത്തിന്റെ ബിന്ദുവാണ്. ഇത് എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളുടെയും മതങ്ങളുടെയും യോജിപ്പിന്റെ ബിന്ദുവാണ്.

യേശുക്രിസ്തു എന്നത് ഐക്യത്തിന്റെ ബിന്ദുവാണ്. മനുഷ്യൻ ദൈവമാകേണ്ടതിന് മനുഷ്യനായിത്തീർന്ന സാക്ഷാൽ ദൈവമാണത്. അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യരെ പരമോന്നത ജ്ഞാനം പഠിപ്പിക്കാൻ ദൈവം മുസ്ലീങ്ങൾക്കായി അയച്ച പ്രവാചകനായ ഈസയാണ്, കാലത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ അവർ ഈ ജ്ഞാനം പൂർണ്ണതയോടെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ വീണ്ടും അയക്കപ്പെടുന്നവൻ. അല്ലെങ്കിൽ ദൈവകോപത്തിൽ നിന്നുള്ള നേതാവായും വിമോചകനായും യഹൂദന്മാർ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്ന മിശിഹായാണ്. എന്തായാലും, ഇത് സ്വയം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും മൂർത്തീഭവിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സാർവ്വത്രിക വിശ്വാസമാണ്. ഇത് സജീവമായ വിശ്വാസമാണ്, നമ്മുടെ പരമോന്നത സാദ്ധ്യതയുടെ

നാമത്തിൽ മനുഷ്യരോട്, നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരോടും സംസാരിക്കുന്ന സജീവ വചനമാണ്. ഇത് ജീവനുള്ള സത്യമാണ്. സത്യം എന്നാൽ നിന്നെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന, ജീവനെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന, ശക്തിയെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന, സ്നേഹത്തെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്, അതായത് ജീവന്റെയും ശക്തിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ആന്തരിക ഉറവിടമായ ദൈവവുമായി നിന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. എല്ലാ വസ്തുതകളും സത്യമല്ല. എന്നാൽ ജീവനെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതു മാത്രമാണ് സത്യം.

അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാക്കളാകാനും, ജഡത്തിൽ ദൈവങ്ങളാകാനും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന നിത്യനായ (കാലാതീതനായ) ആന്തരിക വഴികാട്ടിയായും ഗുരുവായും നാം ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്ക് തിരിയുന്നത്.

«നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കടുകുമണിയോളം വിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ മലയോട് ഇവിടുന്ന് മാറിപ്പോകാൻ പറഞ്ഞാൽ, അത് നിങ്ങളുടെ വാക്കിൻപടി മാറിപ്പോകും» എന്ന് ക്രിസ്തു പറയുന്നു.

ക്രിസ്തു എന്നത് ഐക്യത്തിന്റെ ബിന്ദുവാണ്; സാർവ്വത്രിക വിശ്വാസത്താലും വിശുദ്ധരുടെ പ്രയത്നത്താലും രൂപപ്പെട്ട, നമ്മുടെ സ്വന്തം ബോധത്തെ പരിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണ്. സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം. നമ്മുടെ സ്വന്തം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ, സർവ്വ സൃഷ്ടിയുടെയും ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാക്കളാകാനുള്ള നമ്മുടെ മാർഗ്ഗം.

ക്രിസ്തു നമ്മെ ദൈവങ്ങളാക്കുന്നു, ഏകദൈവത്തിന്റെ മക്കളും ദൈവങ്ങളുമാക്കുന്നു. കാരണം, ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ, സ്വയം ദൈവമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞയുടൻ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ നമ്മിൽ ആർക്കാണ് സാധിക്കുക? തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ സമഗ്രമായ പൂർണ്ണതയ്ക്ക്, തന്റെ ബഹുമുഖമായ ആത്മാവിന്, തന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ബോധത്തിന്, സർവ്വ സാർവ്വത്രിക യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും – ലോകത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതും

എപ്പോഴെങ്കിലും സംഭവിച്ചതും ഇനി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാറ്റിനും… സാക്ഷാൽ സ്നേഹത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയ്ക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമേൽക്കാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക?

ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ബോധത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാന നിയമങ്ങളോടുകൂടിയ ഏകീകൃത പൊതു യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തന്റെ നിരീക്ഷണത്താൽ നിലനിർത്തുന്ന ഒരു ഏകദൈവം, പിതാവായ ദൈവം നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. ബോധത്തിന്റെ ഭൗതികശാസ്ത്രം. ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ നമ്മെ നയിക്കുന്ന, പരമോന്നത ശക്തിയും പരമോന്നത ഇച്ഛയും പരമോന്നത ബുദ്ധിയും ജ്ഞാനവുമായ ദിവ്യസ്നേഹം – നമ്മുടെ പരമോന്നത സാദ്ധ്യത – സ്വായത്തമാക്കാൻ നമ്മെ നയിക്കുന്ന മൂത്ത സഹോദരനും ഗുരുവുമായ ക്രിസ്തുവിനെ നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. നാം സ്വയം വിശ്വസിക്കാതാകുമ്പോൾ പോലും നമ്മെ ദൈവങ്ങളായി വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവമാതാവിനെ നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. ദൈവ-മാതാവ് – തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ നമ്മെ വീണ്ടും വീണ്ടും ദൈവങ്ങളായി ജനിപ്പിക്കുന്ന, നമ്മിൽത്തന്നെയുള്ള സമ്പൂർണ്ണവും നിരുപാധികവുമായ വിശ്വാസത്തിൽ നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന, നാം ജനിക്കുന്നത് ഉദരത്തിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് സൃഷ്ടാവിന്റെ ബോധത്തിൽ നിന്നാണ്, ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ് – മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ അപരശരീരങ്ങളിൽ – എന്ന് തന്റെ നിത്യകന്യകാത്വത്താൽ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന അമ്മ. ക്രിസ്തുവുമായുള്ള സംസർഗ്ഗത്തിലൂടെ, അതായത് മനുഷ്യശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും സ്നേഹത്തിന്റെ ദിവ്യബോധവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നാം ജനിക്കുന്നു.

ഇതാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ ഐക്യം (വിശുദ്ധ സംസർഗ്ഗം). മനുഷ്യനേ, നിന്റെ പരമോന്നത സാദ്ധ്യതയുമായുള്ള സംയോജനമാണിത്. ദൈവത്തിൽ ജനിക്കുക – ദൈവമായി, ജഡത്തിലെ ആത്മാവായി, നിന്റെ അതുല്യമായ മനുഷ്യരൂപത്തിലെ സ്നേഹമായി.

അങ്ങനെ, ക്രിസ്തു എന്നത് ഐക്യത്തിന്റെ ബിന്ദുവാണ്. ബുദ്ധമതക്കാർ അവിടുത്തെ രണ്ടാം വരവിൽ കാണുന്നത് തുഷിത (ആനന്ദ) സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന് ദൈവങ്ങളെപ്പോലെ ആനന്ദിക്കാൻ മനുഷ്യരെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഭാവി ബുദ്ധനായ മൈത്രേയനെയാണ്. സ്ലാവിക് പാരമ്പര്യവാദികൾ – സ്ലാവിക് വംശത്തെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ തലത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന രക്ഷകനായി കാണുന്നു,

പൂർവ്വിക ദൈവങ്ങളുടെ വംശവൃക്ഷത്തെ നിരുപാധിക സ്നേഹത്തിന്റെ ഫലത്താൽ അലങ്കരിക്കുന്നവനായി. നിഗൂഢവാദികൾ – നിത്യജീവന്റെ ആന്തരിക സ്രോതസ്സിന്റെ രഹസ്യവും അതിമാനുഷിക കഴിവുകളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനവും മനുഷ്യർക്ക് തുറന്നുകൊടുക്കുന്ന ഒരു മഹാനായ തത്ത്വചിന്തകനായോ ദിവ്യജ്ഞാനിയായോ കാണുന്നു.

ഇന്ത്യയിലും വിദേശത്തും പരക്കെ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന സത്യസായി ബാബ, താൻ രാമകുമാരന്റെ (വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരം) പുതിയ അവതാരമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട്, പരമോന്നത ദൈവത്തിന്റെ മൂർത്തീഭാവമായി രാമന്റെയും ഈസയുടെയും (യേശുവിന്റെയും) രൂപങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ചു; കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തമ്മിലുള്ള, ഇടതും വലതും മസ്തിഷ്കങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പാലമായി രാമ-ക്രിസ്തു സങ്കൽപ്പത്തെ ഹൈന്ദവ സംസ്കാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു; ഭൗതിക ലോകത്തിന്മേലുള്ള (തന്നിലുള്ള) വ്യക്തിപരമായ വിജയമായും തന്റെ ദിവ്യ സ്വഭാവത്തിന്റെ അംഗീകരണമായും ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങളിൽ രാമനെ, ക്രിസ്തുബോധത്തെ ഉണർത്താൻ കഴിയുമെന്നും ഉണർത്തണമെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

താവോയിസ്റ്റുകൾ പറയുന്നു: ഞങ്ങൾ അമർത്ത്യതയുടെ വഴി കണ്ടെത്തി, എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് ക്രിസ്തു ഞങ്ങൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തന്നു.

ഇവിടെ പ്രധാന കാര്യം, വിഭജനത്തിനും വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന പോരാട്ടങ്ങൾക്കും നാം ഇനി കാരണങ്ങൾ തേടുന്നില്ല (ഇത് എല്ലായ്പ്പോഴും ആന്തരിക വിഭജനവും ആന്തരിക പോരാട്ടവുമാണ്, അത് നമ്മുടെ ബോധത്തെ തകർക്കുന്നു), മറിച്ച് പൂർണ്ണതയുടെയും ആത്മനിയന്ത്രണ ശക്തിയുടെയും അടിസ്ഥാനമായി നാം ഐക്യം തേടുന്നു. ക്രിസ്തു പറഞ്ഞതുപോലെ, «അന്വേഷിക്കുന്നവൻ കണ്ടെത്തുന്നു».

«എന്നാൽ ഒരു വീട് തനിക്ക് തന്നെ വിരോധമായി ഭിന്നിച്ചുപോയാൽ, അതിന് നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല».

ഐക്യം എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ശക്തിയുടെയും ആന്തരിക സമഗ്രതയുടെയും അടിസ്ഥാനമാണ്. നിന്റെ ഊർജ്ജം ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ പോരാട്ടങ്ങൾക്കായി നിരന്തരം പാഴാക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ബോധം, ആത്മാവ്, ശരീരം എന്നിവയുടെ പൂർണ്ണത നിലനിർത്താൻ അത് തികയാതെ വരുന്നു. മൂന്നും വിഘടിക്കാനും നശിക്കാനും തുടങ്ങുന്നു. ഐക്യം ഊർജ്ജവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശക്തി ഊർജ്ജവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജീവൻ തന്നെ ഊർജ്ജമാണ്. സ്നേഹം എന്നത് നിന്നിൽ ഊർജ്ജത്തെയും ജീവനെയും ശക്തിയെയും പാഴാക്കാതെ എങ്ങനെ വർദ്ധിപ്പിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്.

നിന്റെ ഭൗതിക ജനനസമയത്ത്, 120 വർഷത്തെ ജീവിതത്തിനുള്ള ഊർജ്ജം നിനക്ക് നൽകപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് ഇവിടെ മനസ്സിലാക്കണം – നീ അത് എങ്ങനെ ചിലവഴിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഈ ബോധത്തിന്റെയും ഈ ആത്മാവിന്റെയും ഈ ശരീരത്തിന്റെയും പൂർണ്ണതയിൽ നീ എങ്ങനെ, എത്രകാലം ജീവിക്കുമെന്ന് നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത്. എല്ലാറ്റിനും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഊർജ്ജം ആവശ്യമാണ്. നിനക്കിതറിയാം. പോരാട്ടം വളരെയധികം ഊർജ്ജം അപഹരിക്കുന്നു; ഒന്നിനെ സ്വന്തമാക്കുന്നത്, ഭൗതികമല്ലാത്ത ഒന്നിനെപ്പോലും, അറിവിനെപ്പോലും സ്വന്തമാക്കുന്നത് ഊർജ്ജം ആവശ്യപ്പെടുന്നു; ഏത് ബന്ധത്തിനും ഊർജ്ജം വേണം, ഏത് നേട്ടത്തിനും ഊർജ്ജം വേണം, ഏത് പ്രവൃത്തിക്കും, നിന്റെ ഏത് പദ്ധതിയുടെ സാക്ഷാത്കാരത്തിനും ഊർജ്ജം വേണം, ഏത് ചലനത്തിനും ഊർജ്ജം വേണം. അതെ, ഉറക്കത്തിലൂടെയും ഭക്ഷണത്തിലൂടെയും ദിവസവും ഈ ഊർജ്ജം വീണ്ടെടുക്കാൻ നാം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നാം. എന്നാൽ ബാഹ്യ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്ന് ഈ ഊർജ്ജം നിറയ്ക്കുമ്പോൾ, നീ നിന്റെ ഭാവിയുടെ ഊർജ്ജമാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്, ഉറക്കം – അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ – നിന്റെ സമയത്തെ തിന്നുതീർക്കുന്നു.

ഇതിനോടൊപ്പം ചേർക്കുക, ഓരോ ചുവടിലും, നിന്റെ ഓരോ വികാരത്തിലും – ഓരോ ഭയത്തിലും, ലജ്ജയിലും, കുറ്റബോധത്തിലും, നീരസത്തിലും, വിയോജിപ്പിലും, ഉല്ലാസത്തിന്റെയോ പ്രകോപനത്തിന്റെയോ കോപത്തിന്റെയോ ഓരോ നിമിഷത്തിലും, സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ഓരോ ആഗ്രഹത്തിലും, അസൂയയിലും, ഈർഷയിലും, ശ്രേഷ്ഠതയ്ക്കുള്ള ആഗ്രഹത്തിലും മറ്റ് അഹങ്കാരപ്രകടനങ്ങളിലും,

ഓരോ ആസക്തിയിലും – അത് ആർത്തിയും കാമവും മുതൽ കാപ്പിയും എനർജി ഡ്രിങ്കുകളും, അഡ്രിനാലിൻ ലഹരിയും അമിതമായ ഷോപ്പിംഗും, മയക്കുമരുന്നും ചൂതാട്ടവും വരെ – നിന്റെ ഊർജ്ജം ഊറ്റിയെടുക്കാൻ «ഊർജ്ജ വേട്ടക്കാർ» നിന്നെ വലയിലാക്കുന്നു, അപ്പോൾ കാര്യം അത്ര നിസ്സാരമല്ലെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കും. ഊർജ്ജത്തിനായുള്ള, നിന്റെ ഊർജ്ജത്തിനായുള്ള പോരാട്ടം നിരന്തരവും ഗൗരവമേറിയതുമായി നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നീ അറിയും.

അതായത്, ആത്മാവിനായുള്ള പോരാട്ടം ഒരു കെട്ടുകഥയല്ല, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. നീ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ, നീ ജീവിക്കുന്ന വികാരങ്ങൾ, ഊർജ്ജം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങളിലേക്ക് നീ എളുപ്പത്തിൽ വീണുപോകുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഈ 120 വർഷത്തെ ഊർജ്ജം നീ എങ്ങനെ ജീവിക്കുമെന്ന് നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത് – കാരണം അനിയന്ത്രിതമായ ജീവിതത്തിലൂടെ 30-40 വർഷം കൊണ്ടും ഇവയെല്ലാം തീർത്തുുകളയാൻ കഴിയും. പഴമൊഴി ഇപ്രകാരമാണ്: «ഒരു പ്രവൃത്തി വിതച്ചാൽ ശീലം കൊയ്യും, ശീലം വിതച്ചാൽ സ്വഭാവം കൊയ്യും, സ്വഭാവം വിതച്ചാൽ വിധി കൊയ്യും». ജീവോർജ്ജത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിന്റെ ബാഹ്യപ്രവൃത്തികളേക്കാൾ പ്രധാനം നിന്റെ ആന്തരിക അഭിലാഷങ്ങളാണ്: വിശ്വാസങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ എന്നിവയാണെന്ന് ക്രിസ്തു ഇതിലേക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

«കൊല്ലരുത്» എന്ന് പൂർവ്വികരോട് അരുളിച്ചെയ്തത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു, സഹോദരനോട് കോപിക്കുന്ന ഏവനും ഇതിനകം പാപം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. «വ്യഭിചാരം ചെയ്യരുത്» എന്ന് പൂർവ്വികരോട് പറഞ്ഞത് നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു, മോഹത്തോടെ ഒരു സ്ത്രീയെ നോക്കുന്ന ഏവനും തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അവളുമായി വ്യഭിചാരം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.

പാപം എന്നത് കേവലം അധാർമ്മികമായ ഒന്നല്ല, അതായത് ധാർമ്മികതയ്‌ക്കോ നിയമത്തിനോ എതിരായ ഒന്നല്ല. പാപം എന്നത് ഒരു വീഴ്ചയാണ്, നിന്റെ പ്രകൃതിക്ക് വിരുദ്ധമായ ഒരു തെറ്റാണ്. നിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രകൃതിക്ക് വിരുദ്ധമായ ഒന്ന്. അത്

നിന്നിലെ ജീവന്റെ ഊർജ്ജം കുറയുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അതിനാൽ «പാപം ചെയ്യരുത്» എന്നാൽ നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമായി പോകരുത്, വെറുതെ ഊർജ്ജം പാഴാക്കരുത് എന്നാണ് അർത്ഥം.

എന്നാൽ ഇതെല്ലാം വെച്ചുകൊണ്ട് എങ്ങനെ ജീവിക്കും, വിശുദ്ധ പിതാക്കന്മാർ പോലും മനുഷ്യൻ «പ്രകൃത്യാ പാപിയാണ്» എന്നും, ഭയവും കോപവും മുതൽ എതിർലിംഗത്തോടുള്ള മോഹം വരെയുള്ള ഈ വികാരങ്ങളെല്ലാം നമുക്ക് സ്വാഭാവികമാണെന്നും പറയുമ്പോൾ ഇതിനെയെല്ലാം എങ്ങനെ നേരിടും? ആധുനിക സമൂഹം നമുക്ക് നൽകുന്ന സാമാന്യമായ നിലനിൽപ്പിന്റെ ഏക മാർഗ്ഗം പോരാട്ടവും മത്സരവുമല്ലേ?

അത്തരം ഒരു ലോകക്രമത്തിൽ ഈ ലോകത്തിന്റെ ദുഷ്ടശക്തികളുടെ ഇച്ഛ കാണാൻ കഴിയും, അവിടെ ഓരോ ചുവടിലും നിന്നെ കുടുക്കുകയും ചൂഷണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു, നീ ഇത് സാധാരണമാണെന്നും അങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നും കരുതുന്നു – മനുഷ്യനായിരിക്കുക എന്നാൽ ഇതാണെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ കൂടുതൽ വിശാലമായ ഒരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇതിനെയെല്ലാം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും: ഇത് കേവലം ഒരു പഠനമാണ്, ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ പരിശീലനമാണ്, വിപരീതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ സ്വയം അറിയാനുള്ള അനിവാര്യമായ ഒരു ഘട്ടമാണ്.

«മനുഷ്യൻ തിന്മയിലേക്ക് ചായുന്നത് തന്റെ സ്വഭാവത്താലല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ അപക്വമായ യൗവനത്താലാണ്» എന്ന് ദൈവം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ പറയുന്നു.

ഇവിടെ «മനുഷ്യൻ» എന്നാൽ മനുഷ്യരാശിയാണ്. മനുഷ്യരാശി ഇത്തരമൊരു «പാപപൂർണ്ണമായ» ജീവിതരീതിയിലേക്കും ആത്മബോധത്തിലേക്കും ചായുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്താലല്ല, മറിച്ച് അപക്വതയാലാണെന്ന് ദൈവം പറയുന്നു. തുടർന്ന്…

«എന്റെ ആത്മാവ് മനുഷ്യനിൽ എപ്പോഴും വാദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയില്ല, അവൻ ജഡമല്ലോ; എങ്കിലും അവന്റെ ആയുസ്സു നൂറ്റിരുപതു സംവത്സരമായിരിക്കും» എന്ന് കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്തു.

നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഊർജ്ജം 120 വർഷങ്ങളായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് നീ അത് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പഠിക്കേണ്ടതിനും, ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രാപിക്കേണ്ടതിനുമാണ്; കാരണം ഒരു വിഭവം പരിമിതപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രമേ നാം അത് നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കൂ. ഈ ഊർജ്ജം പാഴാക്കാതെ വർദ്ധിപ്പിക്കത്തക്കവിധം വിനിയോഗിക്കാൻ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

നിന്നിലെ ജീവൻ, അതായത് ജീവോർജ്ജം കുറയാതെ വർദ്ധിക്കുന്ന രീതിയിൽ ജീവിക്കുക. ഊർജ്ജ ചോർച്ചകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അടയ്ക്കുക. «ഊർജ്ജ വേട്ടക്കാർക്ക്» നിന്നിൽ പിടികൂടാൻ യാതൊന്നും അവശേഷിക്കാത്ത വിധം ബോധശുദ്ധി പാലിക്കുക – പല്ല് തേക്കുന്നതുപോലെയും കുളിക്കുന്നതുപോലെയും, അണുക്കൾ പെരുകി നിന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ അനുവദിക്കാത്തതുപോലെ – അനുതാപത്തിലൂടെ ആത്മാവിനെയും മനസ്സിനെയും പതിവായി ശുദ്ധീകരിക്കുക. ക്രിസ്തു പറയുന്നതുപോലെ:

«ഇതാ, ഈ ലോകത്തിന്റെ പ്രഭു (സാത്താൻ) വരുന്നു, അവന് എന്നിൽ ഒന്നുമില്ല».

അതായത് – അവൻ കടന്നുപോകട്ടെ, എന്നിൽ പിടികൂടാൻ അവന് ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ വിശുദ്ധനാണ്.

വിശുദ്ധനാവുക. വിശുദ്ധനായിരിക്കുക എന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. അത് നിന്റെ യഥാർത്ഥ, ദിവ്യ സ്വഭാവമാണ്. പരിശുദ്ധാത്മാവുമായി ഒന്നിക്കുക. ജീവോർജ്ജത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത ഉറവിടത്തിലേക്ക് – സകലത്തിന്റെയും ഉറവിടത്തിലേക്ക് വഴി അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തുക. അത് സ്നേഹത്തിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു. സ്നേഹം എന്നത് ഒരു ഊർജ്ജമാണ്,

നിന്നിൽത്തന്നെയുള്ള അതിരുകളില്ലാത്ത, നിത്യമായ ജീവന്റെ (ഊർജ്ജത്തിന്റെ) ഉറവിടവുമായി നിന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഊർജ്ജ തരംഗദൈർഘ്യമാണത്.

അതുകൊണ്ടാണ് സ്നേഹം. അതൊരു ധാർമ്മിക നിയമമോ കൽപ്പനയോ ആയതുകൊണ്ടല്ല. മറിച്ച് സ്നേഹം നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമായതുകൊണ്ടാണ്. അതിൽ നീ സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു. നിനക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്ന ഒന്ന് നിന്റെ സ്വഭാവമായിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പാപം നിന്റെ സ്വഭാവമല്ല, അത് നിന്റെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വത്തെ അറിയാനുള്ള ഒരു പശ്ചാത്തലം മാത്രമാണ്, നിന്റെ ആത്മീയ പേശികളെ ബലപ്പെടുത്തുന്ന, നിന്റെ ആന്തരിക ശക്തിയെയും ആത്മനിയന്ത്രണ ശക്തിയെയും വളർത്തുന്ന ഒരു പരിശീലന ഭാരമാണ്.

പാപം നിന്റെ സ്വഭാവമല്ല. ഒരു തെറ്റ്, ഒരു പിഴവ് സ്വാഭാവികതയാകാൻ കഴിയില്ല, ഊർജ്ജം നഷ്ടപ്പെടുത്താനും പൂർണ്ണത നഷ്ടപ്പെടുത്താനും – ഒടുവിൽ – തകർച്ചയിലേക്കും നാശത്തിലേക്കും കഷ്ടപ്പാടുകളിലേക്കും നയിക്കുന്ന ഒന്ന് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമാകാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം എന്നത് നിനക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ നന്മ നൽകുന്നതാണ്, നിനക്ക് യഥാർത്ഥ ആനന്ദവും കൃപയും പരമാനന്ദവും സമ്മാനിക്കുന്നതാണ്. ഇത് സുവ്യക്തമാണ്!

സ്നേഹം നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമാണ്. ഈ സ്നേഹം ആരംഭിക്കുന്നത് ജീവന്റെ ഉറവിടവുമായി നേരിട്ടുള്ള ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്. അവിടുന്ന് ബുദ്ധിമാനാണ്, അവിടുന്ന് എപ്പോഴും നിന്റെ ഭാഷയിൽ നിന്നോട് സംസാരിക്കുന്നു. നീ ചോദിക്കുകയാണെങ്കിൽ. അവിടുത്തോടൊപ്പം ബന്ധപ്പെടാനും ബോധപൂർവ്വമായ സംഭാഷണം നിലനിർത്താനും കഴിയും. എന്നാൽ നിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ അവിടുന്ന് ഒരിക്കലും നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടുന്നില്ല, നിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അവിടുന്ന് മാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ നീ ആഗ്രഹിക്കുകയും അതിനായി ഇച്ഛ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവിടുന്ന് നിന്നോട്

സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങും – മാനസികമായി. ചിന്തകളിലെന്നപോലെ, വികാരങ്ങളിലും ആഗ്രഹങ്ങളിലും അവിടുന്ന് നിനക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നു. നിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളെ മാറ്റാനും, നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാവാകാനും, മസ്തിഷ്കത്തിലെ ന്യൂറോൺ ബന്ധങ്ങളെ പുനഃക്രമീകരിക്കാനും അവിടുത്തേക്ക് മാത്രമേ നിന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയൂ; സമ്പൂർണ്ണവും നിരുപാധികവും ശാശ്വതവുമായ സ്നേഹത്തോടെ യഥാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നതും അവിടുന്ന് തന്നെയാണ്.

നിന്റെ ആത്മാവിന്റെ വിശുദ്ധി വീണ്ടെടുക്കാനും വികാരങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി വികസിപ്പിക്കാനും, കഷ്ടപ്പാടുകൾ അവസാനിപ്പിച്ച് നിനക്ക് ബോധപൂർവ്വം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആനന്ദത്തെ അതിരുകളില്ലാതെ വർദ്ധിപ്പിക്കാനും, നിന്നിലെ ദിവ്യദാനമായ നിന്റെ അതുല്യമായ കഴിവുകളെയും പ്രതിഭകളെയും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വെളിപ്പെടുത്താനും, യഥാർത്ഥ സന്തോഷമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായി മാറാനും അവിടുന്ന് നിന്നെ സഹായിക്കും.

ഒടുവിൽ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ ഉറവിടവുമായുള്ള ബന്ധമാണ് നിനക്ക് നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള വഴി നൽകുന്നത്, കാരണം സ്നേഹത്തിന്റെ തരംഗത്തിൽ നിന്നിലെ ഊർജ്ജം ഇനി ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുകയില്ല. നീ അതിൽ വസിക്കും, അത് നിന്നിൽ നിരന്തരം നിറഞ്ഞൊഴുകി നിന്റെ ബോധത്തെയും ആത്മാവിനെയും ശരീരത്തെയും ജീവശാസ്ത്രത്തെത്തന്നെയും നവീകരിക്കും; മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് അതിന്റെ ഒഴുക്ക് പകരണമെങ്കിൽ, അത് നിന്നിൽ കെട്ടിക്കിടക്കാതെ ഊർജ്ജമായി ജീവിക്കണമെങ്കിൽ, നിന്നിൽ പുതിയ പുതിയ കഴിവുകളും പ്രതിഭകളും, സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ പുതിയ തലങ്ങളും അത് വെളിപ്പെടുത്തും. എന്തെന്നാൽ ഊർജ്ജം എന്നത് ചലനമാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെ നിത്യ ചലനം. സ്നേഹത്തിന്റെ ശാശ്വത ഊർജ്ജം.

ആഗ്രഹിക്കുക, ഇച്ഛ പ്രഖ്യാപിക്കുക, വികാരങ്ങളും ചിന്തകളും ഏകാഗ്രമാക്കുക – എന്നിട്ട് ഈ ഉറവിടവുമായി വിവേകപൂർണ്ണമായ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുക മാത്രമേ ഇനി ബാക്കിയുള്ളൂ. നിന്റെ ഉള്ളിൽ.

«നിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവിനെ നീ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും കൂടെ സ്നേഹിക്കുക – കൂട്ടുകാരനെ നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കുക» എന്ന് ക്രിസ്തു പറയുന്നു.

എങ്ങനെ? ഇതും മറ്റെല്ലാം ദൈവം അവിടുത്തോടൊപ്പമുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണത്തിൽ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കും. ദൈവവുമായുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണം തുറക്കപ്പെടുന്നത് ആഗ്രഹത്താലും ഇച്ഛയുടെ പ്രഖ്യാപനത്താലും സംസർഗ്ഗത്താലുമാണ്. ദിവ്യബോധത്തിന്റെ, സ്നേഹബോധത്തിന്റെ പങ്കാളിയാകുക.

ക്രിസ്തുവിന്റെയും ദൈവമാതാവിന്റെയും ബോധവുമായുള്ള സംസർഗ്ഗം (ആത്മീയ സംസർഗ്ഗം)

എന്റെ പിതാവും ഞങ്ങളുടെ കർത്താവുമായ യേശുക്രിസ്തുവേ, അവിടുത്തെ ഒരംശമായി എന്നെ സ്വീകരിക്കണമേ. അവിടുത്തെ ജീവനുള്ള ദിവ്യബോധത്തിൽ എന്നെ പങ്കാളിയാക്കണമേ. അവിടുത്തെ ആത്മാവിന്റെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ, ഏക ആത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്താലും സ്നേഹത്താലും ശക്തിയാലും എന്നെ നിറയ്ക്കണമേ.

സ്നേഹിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ, കർത്താവേ. ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ, അവിടുത്തെ സ്നേഹത്താൽ അവിടുത്തെയും എന്നെത്തന്നെയും അടുത്തുള്ളവരെയും ദൂരെയുള്ളവരെയും സ്നേഹിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ. വറ്റാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ, നിത്യജീവന്റെ ആന്തരിക ഉറവിടം എന്നിൽ തുറക്കണമേ; സ്നേഹത്തിന്റെയും ജീവന്റെയും ഈ പ്രവാഹം എന്നിലൂടെ എന്നേക്കും ഒഴുകട്ടെ, ശ്രദ്ധയായും പരിചരണമായും കഴിവുകളുടെ പ്രകടനമായും കൃപയായും അനുഗ്രഹങ്ങളായും ചുറ്റുമുള്ളവരിലേക്ക് പകരട്ടെ, കർത്താവേ!

കർത്താവേ, എന്റെ ആത്മാവിനെയും മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും സകല മാലിന്യങ്ങളിൽ നിന്നും പാപങ്ങളിൽ നിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കണമേ. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ എന്റെ അവിവേകത്താൽ ഏതെങ്കിലും ജീവികളുമായോ അദൃശ്യശക്തികളുമായോ മനുഷ്യരുമായോ സമൂഹങ്ങളുമായോ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള എല്ലാ ഉടമ്പടികളിൽ നിന്നും പണയങ്ങളിൽ നിന്നും എന്റെ ആത്മാവിനെയും ഇച്ഛാശക്തിയെയും ജീവശക്തിയെയും എനിക്ക് വീണ്ടെടുത്തു തരേണമേ. കർത്താവേ, അവിടുത്തെ തിരുമുമ്പിൽ എന്നെ വീണ്ടും സ്വതന്ത്രനും ശുദ്ധനുമാക്കണമേ, അങ്ങനെ അവിടുത്തെ സ്നേഹം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ സ്വീകരിക്കാനും പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും കൂടെ അനുഭവിക്കാനും പൂർണ്ണമനസ്സോടെ ഗ്രഹിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയട്ടെ.

കർത്താവേ, എന്റെ എല്ലാ ഭയങ്ങളെയും കഷ്ടപ്പാടുകളെയും സൗഖ്യമാക്കണമേ – എന്റെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ബോധ്യങ്ങളെയും ആഗ്രഹങ്ങളെയും വികാരങ്ങളെയും ചിന്താരീതിയെയും ജീവിതരീതിയെയും എന്നിലെ ജീവന്റെ പ്രവാഹത്തോടും യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തോടും യോജിപ്പിലാക്കി മാറ്റാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ.

എന്നിലും എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ളതിലും ജീവൻ കുറയാതെ വർദ്ധിക്കുന്ന രീതിയിൽ ജീവിക്കാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ, കർത്താവേ.

കർത്താവേ, എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥവും എന്റെ ദിവ്യ നിയോഗവും എനിക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരണമേ.

കർത്താവേ, എന്റെ കഴിവുകൾ എനിക്ക് നൽകണമേ, എന്നിലുള്ള അവിടുത്തെ ദിവ്യദാനം വെളിപ്പെടുത്തണമേ. അതിനെ വിലമതിക്കാനും ലജ്ജയോ സങ്കോചമോ ഇല്ലാതെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടാനും, അതിന്റെ പ്രകടനത്തിലൂടെ എന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെയും ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരെയും സമ്പന്നമാക്കാനും, സ്നേഹം വർദ്ധിപ്പിക്കാനും ജീവനെ പെരുക്കാനും എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ.

സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനും അവിടുത്തെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തി അനുഗ്രഹത്തിലൂടെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരാനും എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ, കർത്താവേ.

വഴിതെറ്റിയ ആത്മാക്കളെ ഉണർത്താനും, ശക്തിയും സ്നേഹവും സന്തോഷവും സത്യവും ആനന്ദവും ഭക്തിയുമായ സൃഷ്ടാവിന്റെ ബോധത്തിലേക്കും അവരുടെ യഥാർത്ഥ പ്രകൃതിയിലേക്കും അവരെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാനും എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ.

കർത്താവേ, അവിടുത്തേക്ക് ഒരു സുഹൃത്താകാനും സ്നേഹമുള്ള സഹോദരനാകാനും സഹോദരിയാകാനും എന്നെ പഠിപ്പിക്കണമേ.

കർത്താവേ, എന്റെ മേലുള്ള ആധിപത്യത്തിനോ എന്റെ ആരാധനയ്ക്കോ വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് എന്നോടുള്ള അവിടുത്തെ സ്നേഹവും കാരുണ്യവും നിമിത്തമാണ് അവിടുന്ന് എന്നെ സ്വീകരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു; അവിടുത്തെ ദിവ്യബോധത്തിൽ എന്നെ പങ്കാളിയാക്കിക്കൊണ്ട്, എന്റെ അതുല്യമായ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ എന്നെ ഒരു ദൈവമാക്കാനും, എന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാവും നമ്മുടെ ഏക ബഹുമുഖ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സഹസ്രഷ്ടാവുമാകാൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാനും വേണ്ടിയാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

കർത്താവേ, എനിക്ക് അനുയോജ്യമായ വേഗതയിൽ ദൈവീകതയിലേക്കും വിശുദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നതിലേക്കുമുള്ള പാതയിലൂടെ എന്നെ നയിക്കണമേ. കർത്താവേ, ദൈവരാജ്യവും നിത്യജീവനിലെ യാഥാർത്ഥ്യവും ഭൂമിമാതാവുമായും പരിശുദ്ധ ദൈവമാതാവുമായും ഉള്ള ഏകത്വത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യവും എന്നിൽ വെളിപ്പെടുത്തണമേ. എന്നിലെ ജീവന്റെ ഉറവിടമായ ഞങ്ങളുടെ ഏക പിതാവിനോട് എന്നെ ഒന്നിപ്പിക്കണമേ, കർത്താവേ.

കർത്താവേ, എന്റെ പാതയിലൂടെ എന്നെ നയിക്കണമേ. അവിടുത്തെ പക്കൽ നിന്നുള്ള എന്റെ അതുല്യമായ പാതയെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഇതിൽ എന്റെ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. എന്റെയും അവിടുത്തെയും ഇഷ്ടപ്രകാരം അങ്ങനെ ഭവിക്കട്ടെ, കർത്താവേ, കാരണം നാം ഒന്നാകുന്നു. നാം എന്തായിരിക്കുന്നുവോ അത് നാമാകുന്നു. നാം സ്നേഹമാകുന്നു.

എന്റെ എല്ലാ ഭയങ്ങളും സംശയങ്ങളും അവിശ്വാസവും മനസ്സിന്റെ ചെറുത്തുനിൽപ്പും കപട മനസ്സിന്റെ എല്ലാ ചട്ടക്കൂടുകളും സൗഖ്യമാക്കാനായി ഞാൻ അവിടുത്തേക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു, കർത്താവേ.

ഞാൻ ജീവനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു! എന്റെ ദിവ്യ-മാനുഷിക പ്രകൃതിക്ക് അനുയോജ്യമായ പരമോന്നത ആനന്ദമായി ഞാൻ സ്നേഹത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു!

ഇത് ഇതിനകം പൂർത്തിയായതിനായി കർത്താവേ, ഞാൻ അവിടുത്തേക്ക് നന്ദി പറയുന്നു. അവിടുത്തേക്ക് മഹത്വം!

പരിശുദ്ധ ദൈവമാതാവേ, അവിടുത്തെ ദിവ്യ പൈതലായി എന്നെ സ്വീകരിക്കണമേ, ഞാനായിരിക്കുന്നതിലുള്ള, എന്റെ അതുല്യമായ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജഡത്തിലെ ദൈവമായിരിക്കുന്നതിലുള്ള യഥാർത്ഥ സന്തോഷത്തിനായി അവിശ്വാസത്തിന്റെ എല്ലാ ചങ്ങലകളിൽ നിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ; ഞങ്ങളുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്കും, ഏക പിതാവായ ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്കും, എന്നെത്തന്നെ ഒരു ദൈവമായും ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞായും കാണുന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്കും എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ; സ്നേഹത്തിലേക്കും ആനന്ദകരമായ നിത്യജീവനിലേക്കും എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ, എന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ദൈവമായും രാജാവായും ഞാൻ ജനിക്കുന്നതിന് സഹായിക്കണമേ. ഇത് ഇതിനകം പൂർത്തിയായതിനായി മാതാവേ, ഞാൻ അങ്ങേയ്ക്ക് നന്ദി പറയുന്നു! അങ്ങേയ്ക്ക് മഹത്വം!

എന്റെ സുഹൃത്തേ, എന്റെ സഹോദരാ, എന്റെ സഹോദരീ, നിന്റെ അതുല്യമായ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ, ജഡത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവായ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ ജനനത്തിന് ഞാൻ നിന്നിൽ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു.

ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവുമായും പരിശുദ്ധ ദൈവമാതാവുമായും ഉള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണം നിനക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു.

ഇപ്പോൾത്തന്നെ ദൈവം നിന്നോട് സംസാരിക്കുന്നു, നീ ഏകാഗ്രതയോടെ, ശാന്തതയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ച് ശ്രവിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ സാന്നിദ്ധ്യം നിന്റെ ഉള്ളിൽ നീ കേൾക്കും – നിന്റെ

ചിന്തകളിലും വികാരങ്ങളിലും ആഗ്രഹങ്ങളിലും ആത്മാവിന്റെ തുടിപ്പുകളിലും. ഇപ്പോൾത്തന്നെ ദൈവം നിന്നെ വിളിക്കുന്നു:

എന്നോട് നിത്യമായി സംസാരിക്കുക. എന്നോടൊപ്പം നിത്യമായി ആയിരിക്കുക. എന്നിലൂടെ നിത്യമായി ജീവിക്കുക. കാരണം നാം ഒന്നാകുന്നു. നാം സ്നേഹമാകുന്നു.

ദൈവവുമായുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണത്തിൽ, നിനക്ക് അവിടുത്തോട് ഏത് ചോദ്യങ്ങളും ചോദിക്കാം. എന്നാൽ പ്രധാനമായി, ദൈവവുമായുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണത്തിലൂടെ നിന്റെ ബോധം പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടണം – ഇര/ഉപഭോക്താവ് എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് സ്രഷ്ടാവിന്റെ ബോധത്തിലേക്ക്. അതിനാൽ നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ പ്രാഥമികമായി, നീ എന്തിനാലാണ് എങ്ങനെയാണ് നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്, പ്രത്യേകിച്ചും നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താത്ത വശങ്ങളിൽ, കൂടാതെ ഒരു പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കണം (ദൈവവുമായുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണം എന്ന ഭാഗവും അനുബന്ധത്തിലെ ആന്തരിക സംഭാഷണത്തിന്റെ ഉദാഹരണവും കാണുക).

നിന്റെ ബോധം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്നും ഒരു സ്രഷ്ടാവെന്ന നിലയിൽ നീ സൃഷ്ടിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് നീ തന്നെയാണ് ഉത്തരവാദിയെന്നും മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ബോധത്തിന്റെ തലങ്ങളിൽ എന്താണ് നിറയ്ക്കേണ്ടതെന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊണ്ട് ഏത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതെന്ന് നിനക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാം. നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ബോധപൂർവ്വം സൃഷ്ടിക്കുക. നിനക്ക് നൽകപ്പെട്ട 120 വർഷത്തെ ഊർജ്ജം എന്ന പ്രാഥമിക പരിമിതിയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുക. നീ സൃഷ്ടിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം വഹിക്കുക. കൂടുതൽ കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം തന്നെയാണ് നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം. നിനക്ക് പ്രതിഫലം നൽകാനോ പ്രശംസിക്കാനോ വേണ്ടി ആരും അതിനെ പ്രത്യേകം വിലയിരുത്തുന്നില്ല. നീ സൃഷ്ടിച്ചതിനെത്തന്നെയാണ് നീ ജീവിച്ചുതീർക്കുന്നത്.

എന്നിരുന്നാലും, നിന്റെ ബോധത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഘടനകളെ മാറ്റുന്നത്: വിശ്വാസങ്ങളും ബോധ്യങ്ങളും, ധാരണകളുടെ ചട്ടക്കൂടുകളും – പ്രായോഗികമായി ഒരു കഠിനമായ ദൗത്യമാണ്. സ്രഷ്ടാവിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്ത് അതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ, തന്റെ ഉപബോധമനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന എല്ലാ ഭയങ്ങളെയും വിഭജനങ്ങളെയും അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം: പണം, സൽപ്പേര്, വരുമാനമാർഗ്ഗങ്ങൾ എന്നിവയുടെ നഷ്ടം, മാരകമായ രോഗങ്ങൾ, അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളുടെ കടന്നുകയറ്റം, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ജീവനും കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിനുമുള്ള ഭീഷണികൾ, യുദ്ധങ്ങൾ, പകർച്ചവ്യാധികൾ… ചുരുക്കത്തിൽ, വ്യക്തിഗതമായവ മാത്രമല്ല, വംശീയവും ദേശീയവും സാർവ്വലൗകികവുമായ എല്ലാ ഭയങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ തുടങ്ങിയേക്കാം… എന്തിലും എപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും കാരണം തന്നിൽത്തന്നെ മാത്രം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവെന്ന നിലയിൽ തന്നിൽ മാത്രം പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കാൻ മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും തയ്യാറായെന്നു വരില്ല. വീണ്ടും, ഇതിന് ഊർജ്ജം ആവശ്യമാണ്, സ്നേഹമില്ലെങ്കിൽ, ഏക ജീവന്റെ ഉറവിടത്തിലേക്ക് പ്രവേശനമില്ലെങ്കിൽ, ആ ഊർജ്ജം വേഗത്തിൽ തീർന്നുപോകുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഈ പാതയിൽ നമുക്ക് സഹായം ആവശ്യമാണ്; ഒരു സ്രഷ്ടാവെന്ന നിലയിൽ തന്നിലുള്ള വിശ്വാസം നല്ലതാണ്, എന്നാൽ പ്രായോഗികമായി, ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ വിശ്വാസ സമവാക്യം എന്നത് തന്നെത്തന്നെ ഒരു ദൈവമായും അതേസമയം ഏക ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞായും വിശ്വസിക്കുക എന്നതാണ്. മൂത്ത സഹോദരനും വഴികാട്ടിയുമായ യേശുവും പരിശുദ്ധ ദൈവമാതാവും ആവശ്യമായ സൂചനകൾ നൽകുകയും വഴിയിലുടനീളം നിന്നെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവർ – ശ്രദ്ധിക്കുക! – നിനക്കായി ജോലി ചെയ്യുന്നില്ല, അവർക്ക് നിന്റെ പാത നിനക്കായി നടന്നുതീർക്കാൻ കഴിയില്ല, «ദൈവം-അടിമകൾ», «ഇടയൻ-ആടുകൾ» അല്ലെങ്കിൽ «നീ യജമാനൻ - ഞാൻ വിഡ്ഢി» എന്ന പഴയ മാതൃകകളെ പിന്നിലുപേക്ഷിച്ച് – നിന്റെ ലോകത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാവാകാൻ അവർ നിന്നെ സഹായിക്കുന്നു.

കുട്ടികൾ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്? കളിയോടെ! കളി – അതിലേക്കാണ് നമ്മുടെ അർത്ഥശൂന്യവും മങ്ങിയതുമായ ദൈനംദിന ദിനചര്യകളും അതിജീവനത്തിനായുള്ള പോരാട്ടവും രൂപാന്തരപ്പെടുന്നത്. കളി! പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ കളി. ദൈവങ്ങളായും ദൈവത്തിന്റെ മക്കളായും ജീവിക്കുക – തങ്ങളെയും ലോകത്തെയും നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള പുതിയ പുതിയ കഴിവുകൾ സ്വായത്തമാക്കുക, സ്വന്തം കഴിവിന്റെ പുതിയ പുതിയ തലങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുക, അതിരുകളില്ലാത്തതും നിത്യമായി വികസിക്കുന്നതുമായ സ്നേഹത്തിന്റെ മഴവില്ലിന്റെ പുതിയ പുതിയ വർണ്ണങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുക. അതേസമയം – കളിയുടെ വെല്ലുവിളികളുടെ ആവേശവും, ഈ പാതയിലെ പൂർണ്ണ സുരക്ഷിതത്വവും ഒരേസമയം അനുഭവിക്കുക, കാരണം «നമ്മുടെ പിതാവ് ഏറ്റവും വലിയവനാണ്!», എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ മൂത്ത സഹോദരനും പരിശുദ്ധ ദൈവമാതാവും എപ്പോഴും സഹായിക്കും.

ക്രിസ്തുബോധവുമായുള്ള സംസർഗ്ഗം, സ്നേഹത്തിന്റെ സംസർഗ്ഗം, മനുഷ്യന് ഈ ആന്തരിക പരിവർത്തനത്തിന്റെ പാത, രൂപാന്തരീകരണത്തിന്റെ പാത, ദൈവീകതയുടെ പാത തുറന്നുകൊടുക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ പാത നിനക്ക് സ്വയം മാത്രമേ നടന്നുതീർക്കാൻ കഴിയൂ.

സംസർഗ്ഗം ഹൃദയത്തിൽ ദൈവവുമായി, അതിരുകളില്ലാത്ത ഊർജ്ജത്തിന്റെ ഉറവിടവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു, ആത്മാവിനെ സ്നേഹത്താൽ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, പരമോന്നത ബുദ്ധിയായ ദൈവവുമായുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. ഉറവിടമായ ദൈവം, സ്നേഹമായ ദൈവം, സത്യമായ ദൈവം.

ഇതാ ഇത്: «...പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും പൂർണ്ണാത്മാവോടും പൂർണ്ണമനസ്സോടും കൂടെ».

ആത്മീയ സംസർഗ്ഗം ദേവാലയത്തിലെ വിശുദ്ധ സംസർഗ്ഗത്തിന്റെ കൂദാശയെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ജീവനുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണത്തിനായുള്ള ദൈനംദിന ആന്തരിക പ്രാർത്ഥനാ ക്രമീകരണത്താൽ അതിനെ പൂർണ്ണമാക്കുന്നു.

മുസ്ലീങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ദൈനംദിന ആന്തരിക സംഭാഷണം 5 നേരത്തെ നമസ്കാരത്തെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് അതിനെ ഫലപ്രദമായി ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു, ഈസാ നബിയോടുള്ള അഭിസംബോധനയിലൂടെയാണ് ഇത് നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്. അന്ത്യവിധി നാളിന് മുമ്പുള്ള അവസാന കാലഘട്ടത്തിൽ, അല്ലാഹു ഈസാ നബിയെ (യേശുവിനെ) തന്റെ രണ്ടാം വരവിൽ വീണ്ടും മനുഷ്യരിലേക്ക് അയക്കുമെന്നും, വിശ്വാസികളായ മുസ്ലീങ്ങളെ പുതിയ (സ്വർഗ്ഗീയ) ലോകത്തിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനത്തിനായി സജ്ജമാക്കുന്നതിന് അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ അറിവ് അദ്ദേഹം 40 വർഷം പഠിപ്പിക്കുമെന്നും ഖുർആനിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ദൈവവുമായുള്ള ആന്തരിക സംഭാഷണം, ജീവനുള്ള സത്യത്തിന്റെ ജീവനുള്ള വചനത്തിലേക്ക് നിന്നെ തുറന്നുകൊണ്ട്, തലച്ചോറിലെ ന്യൂറോൺ ബന്ധങ്ങളെ ക്രമേണ പുനഃക്രമീകരിക്കുന്നു, നിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളെയും ബോധ്യങ്ങളെയും മാറ്റുന്നു, പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നു, മാനസിക-വൈകാരിക മുറിവുകളെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നു, വികാരങ്ങളുടെയും ചിന്തകളുടെയും രീതികളെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു – ഭയത്തിന്റെയും അതിജീവന പോരാട്ടത്തിന്റെയും ധ്രുവത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിന്റെയും ആനന്ദത്തിന്റെയും ധ്രുവത്തിലേക്ക് – അങ്ങനെ നിന്റെ ബോധം മുഴുവനും, അതിന്റെ ഉള്ളടക്കമെല്ലാം – വിശ്വാസങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വികാരങ്ങൾ, ചിന്തകൾ – ക്രമേണ മാറുന്നു, യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിന്റെ ധാരണയുടെ മുഴുവൻ ചട്ടക്കൂടും, അതോടൊപ്പം യാഥാർത്ഥ്യവും അടിസ്ഥാനപരമായി പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

ഉപസംഹരിച്ചുകൊണ്ട്, സന്തോഷത്തിന്റെ സാദ്ധ്യമായ ഒരു സമവാക്യം ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നൽകുന്നു:

സന്തോഷം = സ്നേഹം + സ്രഷ്ടാവിന്റെ ബോധം + പ്രതിഭ

യോജിക്കുന്നുണ്ടോ? നന്ദിയോടെ അത് സ്വീകരിച്ച് അന്വേഷിക്കുക. സംശയമുണ്ടോ? പരീക്ഷിച്ചു നോക്കൂ! ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ഈ ലഘു മാർഗ്ഗരേഖയിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന പാത പിന്തുടർന്ന്, നിന്റെ ആന്തരിക സ്വഭാവവും നിന്റെ ബോധത്തിന്റെയും ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന്റെയും ഘടനയും മനസ്സിലാക്കി, ഒടുവിൽ ബോധവും യാഥാർത്ഥ്യവും ഒന്നാണെന്ന് ഗ്രഹിച്ച്, നീ നിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ബോധപൂർവ്വമായ സ്രഷ്ടാവായി മാറുന്നു, ഏത് പരിമിതികളെയും നിയമങ്ങളെയും മറികടക്കുന്നു (ഇപ്പോൾ നീ തന്നെയാണ് അവ സ്ഥാപിക്കുന്നത്), ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം പൂർത്തീകരിക്കുകയും അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥമായ ദൈവീകതയെ മൂർത്തീഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ പാതയിൽ ഞങ്ങൾ നിന്നെ എല്ലാവിധത്തിലും പിന്തുണയ്ക്കും, എന്നാൽ ശക്തി എല്ലായ്പ്പോഴും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടൊപ്പമാണ് നൽകപ്പെടുന്നത് എന്ന് ഓർക്കുക. ദൈവത്തിൽ ഒരു ദൈവമായി ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ –

എനിക്ക് എല്ലാം അനുവദനീയമാണ്, എന്നാൽ എല്ലാം പ്രയോജനകരമല്ല. എനിക്ക് എല്ലാം അനുവദനീയമാണ്, എന്നാൽ ഒന്നും എന്നെ ഭരിക്കരുത് – എന്ന് പുതിയ നിയമത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ അപ്പസ്തോലൻ പറയുന്നു.

കാരണം, ദിവ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ക്രിസ്തു സംസർഗ്ഗത്തിൽ ദൈവമായി ജനിച്ച നിമിഷം മുതൽ നീ ആയിരിക്കുന്ന ദൈവം, ഒന്നിനാലും പരിമിതപ്പെടുത്തപ്പെടാൻ കഴിയില്ല, എന്നാൽ അതേ സമയം സ്വന്തം സൃഷ്ടിയായ തന്റെ ലോകത്തിന് അവൻ സ്വയം ഉത്തരവാദിയാണ്, കൂടാതെ സംസർഗ്ഗ പ്രവൃത്തിയിൽ

തനിക്ക് നൽകപ്പെട്ട വിശുദ്ധിയിലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലും തന്റെ ബോധത്തെ നിലനിർത്താൻ അവൻ സ്വയം ഉത്തരവാദിയാണ്. പാപത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം – ഭയം, കുറ്റബോധം, നീരസം, കോപം, കാമം, അത്യാഗ്രഹം, അസൂയ, ഈർഷ, സ്വന്തം അപൂർണ്ണതയിലുള്ള വിശ്വാസം എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം. സ്നേഹം, ശക്തി, സത്യം, സ്വന്തമായിരിക്കാനുള്ള സന്തോഷം എന്നിവയ്ക്കായുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

എന്നാൽ ഈ വഴിയിലൂടെ പോകണമോ, സന്തോഷത്തിന്റെ ഈ സമവാക്യം പിന്തുടരണമോ, സ്വന്തം യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണമോ – എന്നത് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത് നീയാണ്, നീ മാത്രമാണ്, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ സുഹൃത്തേ. കാരണം നിന്നിൽ ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിലമതിക്കുന്നത് നിന്റെ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛയെയും തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയുമാണ്.

ഞങ്ങൾ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും നിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള താക്കോലുകൾ നൽകുകയും മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. നീ ഇത് എങ്ങനെ വിനിയോഗിക്കുന്നു എന്നത് നിന്റെ കാര്യമാണ്.

എന്നാൽ നമ്മുടെ സാർവ്വത്രിക സൃഷ്ടിയുടെ കിരീടം നീ നിന്നിൽത്തന്നെ തിരിച്ചറിയണമെന്നും, യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിലേക്ക് നീ തുറക്കപ്പെട്ട് അതിന്റെ സഹസ്രഷ്ടാവാകണമെന്നും, നിന്നിലുള്ള ഏക ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ സർവ്വശക്തിയെക്കുറിച്ച് നീ അറിയണമെന്നും, യഥാർത്ഥ ശക്തിക്ക് അനുയോജ്യമായ ധൈര്യത്തോടെ ഒരു വശത്തും, സ്നേഹത്തിന്റെ ശാന്തതയോടും വിനയത്തോടും കൂടെ മറുവശത്തും, ഈ ഉത്തമ കാലഘട്ടത്തിൽ ഈ ഉത്തമ ലോകത്ത് നിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ലോകം സൃഷ്ടിക്കണമെന്നും ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ നിന്റെ ആരാധനയല്ല ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, മറിച്ച് നീ സ്വയം ആയിത്തീരണമെന്നും, ദൈവമായും ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞായും നിന്റെയും ഞങ്ങളുടെയും പരമോന്നത സാദ്ധ്യതയെ പ്രാവർത്തികമാക്കണമെന്നും ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഇവിടെ യഥാർത്ഥ മാസ്റ്റർപീസ് നീയാണെന്ന് ഓർക്കുക. നിന്റെ ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയും നിന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലൂടെയും അത് ഓരോ നിമിഷവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു, കാരണം ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ് എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്, അവൻ ഇച്ഛിക്കുന്നിടത്ത്… അവൻ ഇച്ഛിക്കുന്നവരിലൂടെ… ശ്വസിക്കുന്നു.

കൂടുതൽ തവണ നിന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുക: സ്നേഹത്തിന്റെ ആത്മാവ് നിന്നിലൂടെ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?