10. Збор и јазик

Работата е во тоа што нашиот јазик и имињата што го исполнуваат (именките и придавките) – зборовите воопшто – ја одредуваат структурата на нашата реалност, како арматура поврзувајќи ја сета зграда на нашата свест. Сите наши верувања и судови, сите желби, чувства и мисли, сите појави и објекти што ги издвојуваме од «квантната супа» на реалноста, повикувајќи ги во живот, се формираат околу зборовите што ги имаме за нивно опишување. Нема збор – нема појава.

Ова многу сликовито може да се проследи кај формирањето на околната стварност околу новороденото дете. Додека во свеста на детето не се вчитаат одредени зборови, светот околу него постои во замаглени контури. За во него да се види стол или маса или плакар, потребни се зборовите: «стол», «маса», «плакар», околу кои во мозокот се формираат волуменозни слики на овие објекти. Притоа, детето уште долго нема самото да почне да ги изговара овие зборови, но тие веќе се вчитуваат во неговата свест како готова база на знаења. Овој процес се покренува од јазичниот инстинкт (според Стивен Пинкер), исто толку вграден во ДНК автоматски процес како инстинктот за цицање, лазење, одење итн. Човекот автоматски ја стекнува вештината на јазикот, исто како што пајакот ја стекнува вештината на плетење мрежа, а дабарот – вештината на градење брани.

Кога кај детето ќе се вклучи инстинктот за јазик, тоа го добива својот «основен сет» на светот – со постепено вчитување во неговата свест на соодветните зборови од генетската меморија што му ја пренеле неговите предци, а подоцна овој «основен сет» се проширува – со усвојување на сè нови и нови зборови од страна на човекот.

«Во почетокот беше Словото, и Словото беше во Бога, и Словото беше Бог, и преку Него сè стана што стана, и без Него ништо не стана што стана».

Ова е кажано за квантната природа на сите појави. Нашата реалност се одредува од нашите верувања, желби, чувства и мисли. Но ние мислиме со зборови, ги чувствуваме само оние чувства за чиј опис имаме зборови што ги дефинираат, посакуваме преку слики што се формираат од зборови, веруваме во сложени апстракции што живеат само благодарение на зборовите што ги исполнуваат. Преку зборот сè почна да биде што почна да биде, и без зборот ништо не почна да биде што почна да биде.

Додека во твојот речник нема одреден збор одговорен за некоја појава, ти не можеш да ја издвоиш таа појава од квантната супа, да ја видиш, да ја освестиш како целина, опфаќајќи ги како целина елементите што ја сочинуваат, ти не можеш да ја доживееш. Таа појава за тебе едноставно не постои.

Додека во твојот речник го нема зборот «Благодат» – ти не си во состојба таа Благодат да ја доживееш, да ја почувствуваш. Додека не ги именуваш своите емоции по име, ти не можеш да овладееш со нив. Тие владеат со тебе, а не ти со нив. И ти дури не ни разбираш, не си даваш сметка што се случува со тебе во гнев, страв, навреденост, вина – овие емоции ги одредуваат твоите одлуки и постапки, те туркаат кон избрзани заклучоци и дејства, а ти дури и не осветлуваш дека со тебе управуваат, дека си во нивно ропство. И воопшто, сè додека не се појави описен модел на твојата свест, односно збир на зборови преку кои во твојата свест ќе се манифестира структурата на самата свест, ти нема да бидеш во состојба да управуваш со неа. Со неа ќе управува оној што има таква структура во однос на твојата свест. Бог, или ѓаволот, или манипулаторите од рекламните оддели на корпорациите и медиумите.

На тој начин – преку зборовите – се уредени апсолутно сите појави на нашиот свет, кои на квантно ниво ја формираат нашата материјална стварност – од индивидуалната до групната или колективната реалност.

За групните и колективните реалности е одговорен јазикот – како сложено организиран систем од зборови и слики поврзани со нив. Секој јазик е уникатен, и во секој јазик е вградена сопствена таканаречена јазична слика на светот – модел на устројството на светот, шаблон за усвојување на стварноста.

«Јазикот на народот е неговиот дух, и духот на народот е неговиот јазик, и тешко е да се замисли нешто поистоветно». (В. Хумболт)

Лингвистичката наука откри дека јазикот е «симболичен клуч за однесувањето», бидејќи нашето искуство се толкува низ призмата на конкретниот јазик и најјасно се манифестира во меѓусебната врска на јазикот, мислењето, перцепцијата на реалноста и шаблоните на однесување диктирани од таа перцепција.

Најпознатиот пример е поврзан со бројот на зборови за означување на снегот во различни јазици. Во ескимските јазици има до неколку десетици различни зборови за означување на различни видови снег, а во англискиот сите тие се обединети во еден збор "snow".

«Ние ја расчленуваме природата по линиите поставени од нашиот мајчин јазик». (Б. Ворф)

На тој начин, нашата реалност се формира од нашата слика за светот, односно од нашите претстави, верувања, убедувања, кои не се окостени, туку се способни да се менуваат преку рефлексија (освестување и наша индивидуална интерпретација на личното искуство), која исто така се одвива со помош на зборови и слики составени од зборови и од усвоената јазична слика на светот.

Спојувајќи ги овие заклучоци на лингвистите со заклучоците на физичарите за квантната природа на реалноста, може да се изведе заклучок дека нашиот јазик ја одредува нашата реалност. Парафразирајќи го Б. Ворф, може да се каже:

Ние ги создаваме природата и околната стварност по линиите поставени од нашиот мајчин јазик.

Ние ја создаваме својата реалност преку зборовите и јазикот. И тоа колку е таа добра или лоша зависи од тоа низ каква призма на словесно-јазичната слика на светот ја перципираме, а тоа значи и ја сосоздаваме. Христос за ова вели вака:

«Од своите зборови ќе се оправдаш и од своите зборови ќе се осудиш».

И така, да именуваш по име значи да овладееш со појавата или да ја повикаш во живот, да воспоставиш контакт со неа на ниво на квантната реалност. Различни имиња даваат клучеви за различни појави. Затоа, ако сакаме да воспоставиме контакт со Бога, важно ни е да го знаеме Неговото «правилно» име. Или вака: преку различните имиња на Бога добиваме пристап до различни Негови аспекти, читај, збирови на колективни верувања. Алах бара поклонение, Кришна – исполнување на должноста, добар карактер и послушност, Јахве се гневи поради неисполнување на заповедите и казнува.

Исус Христос како образ на Спасот, Спасителот, ипостас на Бога што нè откупува од ропството на темнината: стравовите, навреденоста, вината, срамот од сопствената ништожност и гордоста и суетата што ја прикриваат, гневливоста, суеверијата, сомнежите што нè раскинуваат однатре, внатрешната разделена свест на дуалноста, нецеловитоста, верата во објективен свет полн со опасности и во неопходноста од борба за опстанок, верата во неизбежноста на страдањата и смртта – Христос како Свест, Христова Свест, како мост, како пат што нè изведува кон светлината, кон Љубовта, кон Единството и Целовитоста – кон Царството Небесно внатре во нас, како Дух Божји што нè исполнува со Сила, Премудрост, Вистина, Слобода од стравови и лаги – Христос како Син Човечки, Кој нè поврзува однатре со Нашиот Колективен Највисок Потенцијал, собран од целото Човештво, и на тој начин нè прави богови, изведувајќи нè во Вечен Живот – таквиот Христос е точка на согласност. Тоа е точка на согласност на сите вери и религии.

Исус Христос е точка на согласност. Тоа е Самиот Бог Кој стана човек за човекот да стане бог. Или тоа е пророкот Иса, кого Бог го испрати кај муслиманите за да ги научи луѓето на Вишото Знаење и го испраќа повторно на крајот на времињата, кога тие ќе бидат подготвени да го примат тоа Знаење во сета полнота. Или тоа е Месијата, кого Евреите сè уште го чекаат како Водач и Избавител од гневот Божји. Вака или онака, тоа е колективно верување кое самото себе се создало и се воплотило. Тоа е Жива Вера, Живо Слово кое зборува со луѓето, со секој од нас, во името на Нашиот Највисок

Потенцијал. Тоа е Жива Вистина. А Вистината е таква вистина што те зголемува тебе, го зголемува Животот, ја зголемува Силата, ја зголемува Љубовта, односно те поврзува со Бога како внатрешен извор на Живот, Сила, Љубов. Не е секоја вистина – Вистина. Туку само онаа што го зголемува Животот.

Ете зошто ние му се обраќаме на Христа како на Вечен (надвор од времето) Внатрешен Наставник, Учител, Кој нè учи да бидеме свесни творци на својата реалност, богови во тело.

«И ако верата твоја биде колку синапово зрно – ќе ѝ речеш на оваа планина да се премести, и таа ќе се премести по зборот твој», – вели Христос.

Христос е точка на согласност, и наш, износен со колективната вера и напорите на светителите, начин да ја промениме својата свест. Начин да овладееме со Себе. Наш начин да станеме свесни творци на својот универзум. На целото создание.

Христос нè прави богови, богови и деца на Единиот Бог. Затоа што, ако се размисли, кој од нас е подготвен – ете така, веднаш, штом се спознал себеси како бог, да понесе целосна одговорност за создавањето на целиот овој свет? За совршенството на своето тело во сите негови детали, на својата повеќестрана душа, на својата свест во целост, на сета колективна реалност – на сè што се случува и

што некогаш се случувало и што сè уште ќе се случува во светот… за совршенството на Самата Љубов?

Потребен ни е Единиот Бог, Бог Отецот, Кој со Своето набљудување ја одржува општата Едина реалност со нејзините основни закони – на физиката и на свеста. На физиката на свеста. Потребен ни е Постариот Брат и Наставник, Христос, Кој нè води по патот на владеење со себе, усвојување на нашиот Највисок Потенцијал – Божествената Љубов како Највисока Сила, Највисока Волја, Највисок Разум и Премудрост. Потребна ни е Богородица, која верува во нас како во богови, дури и кога ние самите престануваме да веруваме. Бого-родица – Мајка, која со својата вера нè раѓа како богови одново и одново, нè зацврстува во апсолутната, безусловна вера во себе, со своето вечно девство нè потсетува дека не се раѓаме од утроба, туку од Свеста на Творецот, од Бога – во однапред подготвени тела-аватари. Се раѓаме преку чинот на Причест со Христа, односно спојување на човечкото тело и ум со Божествената Свест на Љубовта.

Тоа и е Причест на Љубовта. Спојување со Твојот Највисок Потенцијал, Човеку. Раѓање во Бога – како бог, Дух во тело, Љубов во твојата уникатна човечка форма.

И така, Христос е точка на согласност. Будистите во Неговото Второ Доаѓање го гледаат идниот Буда Мајтреја, кој слегува од небесата Тушита (блаженство) и ги учи луѓето да уживаат како богови. Словенските родноверци – Спасот, кој го изведува Словенскиот род на ново ниво на Битието,

крунисувајќи го родословното стебло на боговите-предци со плодот на Безусловната Љубов. Езотеричарите – макрофилозоф или волшебник-маг, кој им ја открива на луѓето тајната на внатрешниот извор на Вечниот Живот и пристапот до натприродни способности.

Саи Баба, широко почитуван во Индија и надвор од нејзините граници, изјавувајќи дека е ново воплотување на принцот Рама (аватар на Вишну), исто така го спои ликот на Рама и Иса (Исус) како воплотена личност на Севишниот Бог, внесувајќи го ликот на Рама-Христос во хиндуистичката култура како мост меѓу Западот и Истокот, левата и десната хемисфера, укажувајќи на тоа дека секој може и треба да го открие во себе Рама, Христовата Свест – како лична победа над материјалниот свет (во себе) и признавање на својата Божествена природа.

Даоистите велат: ние го откривме патот на бесмртноста, а Христос ни откри – за што.

Главното овде е дека ние повеќе не бараме поводи за разделување и умножување на борбата (а тоа секогаш е – внатрешна разделена состојба и внатрешна борба што ја расцепува нашата свест), ние бараме Согласност, како основа на Целовитоста и Силата на владеење со себе. И како што рече Христос, «кој бара, наоѓа».

«Но ако некој дом се раздели сам против себе, тој дом не може да опстане».

Согласноста е основа на Силата и внатрешната Целовитост на човекот. Ако твојата енергија постојано се троши на борба, внатрешна и надворешна, тогаш таа едноставно не достигнува за одржување на Целовитоста – на свеста, душата, телото. И сите три почнуваат да се распаѓаат, да се разградуваат. Согласноста е за енергијата. Силата е за енергијата. Самиот Живот е Енергија. Љубовта е за тоа како Енергијата, Животот, Силата да се зголемуваат во себе, а не да се расипуваат.

Овде треба да се разбере дека при твоето физичко раѓање ти беше доделена порција енергија за 120 години живот – и од тоа како ќе ја трошиш, зависи како и колку ќе проживееш во оваа целовитост – на оваа свест, на оваа душа, на ова тело. Енергијата е потребна буквално за сè. Ти го знаеш тоа. Борбата одзема многу енергија, поседувањето нешто, дури и нешто нематеријално, дури и знаење, бара енергија, какви било односи бараат енергија, какви било достигнувања бараат енергија, секоја работа, реализација на секој твој проект бара енергија, секое движење бара енергија. Да, ние навидум научивме секојдневно да ја надоместуваме оваа енергија – преку сон и храна. Но надоместувајќи ја оваа енергија од надворешни извори, ти вака или онака ја трошиш енергијата на својата иднина, а сонот – буквално – ти го јаде времето.

Додај на ова дека на секој чекор, на секоја твоја емоција – на секој страв, срам, вина, навреденост, несогласност, во секој момент на веселба или иритација и гнев, на секоја желба за поседување, на завист, љубомора, желба за супериорност и други манифестации на гордост, на

секоја зависност – од прејадување и похот, кафе и енергетски пијалаци, адреналински занес и шопингхолија, до наркотична и коцкарска зависност – те ловат «енергетски грабливци» за да се хранат со твојата енергија, и ќе сфатиш дека работата воопшто не е наивна. Дека борбата за енергија, за твојата енергија, се води постојано и сериозно.

Односно, борбата за душата воопшто не е мит, туку сосема секојдневен процес. И од тоа какви одлуки носиш, со какви емоции живееш, дали е лесно да те «измамат» за овие или оние енергетски трошоци, зависи како ќе ги проживееш овие 120 години енергија – зашто сите тие можат да се исцрпат и за 30-40 години разуздан живот. Во народот се вели: «Ќе посееш постапка – ќе пожнееш навика, ќе посееш навика – ќе пожнееш карактер, ќе посееш карактер – ќе пожнееш судбина». Христос на ова додава дека во однос на животната енергија твоите постапки не се толку важни колку што се внатрешните стремежи: верувањата, желбите, чувствата и мислите.

Сте чуле дека им било речено на древните: «не убивај». А Јас ви велам дека секој што се гневи на брата си, веќе згрешил. Сте чуле дека им било речено на древните: «не врши прељуба». А Јас ви велам дека секој што ќе погледне на жена со желба, веќе извршил прељуба со неа во срцето свое.

Гревот не е нешто неморално, односно против моралот, против законот. Гревот е грешка, промашување против твојата природа. Против твојата вистинска природа. Тоа е она што

води кон намалување на енергијата на Животот во тебе. Затоа «не греши» значи: не оди против својата вистинска природа, не ја троши енергијата залудно.

Но како тогаш да се живее со сето ова, како да се справиме, ако дури и светите отци велат дека човекот е «грешен по својата природа», и сите овие емоции – почнувајќи од стравот и гневот па сè до копнежот по спротивниот пол – се природни за нас? А борбата и конкуренцијата се единствениот начин за колку-годе подносливо постоење што ни го остава современото општество?

Во таквото устројство на светот може да се види зла волја на демијурзите на овој свет, каде што на секој чекор те ловат и молзат, а ти мислиш дека тоа е нормално, дека така и треба да биде – демек, тоа и значи да се биде човек. А може сето ова да се согледа и во поширок контекст: дека тоа е само учење, тренинг за владеење со себе, неопходен период на спознавање на Себе «од спротивното».

«Човекот не е склон кон зло по својата природа, туку по својата незрела младост», – вели Бог во Писмото.

Овде «Човек» е човештвото. Бог вели дека човештвото е склоно кон таков, «гревовен» начин на живот и перцепција на себеси не по својата природа, туку поради незрелост. И понатаму…

«Нема Мојот Дух вечно да биде пренебрегнуван од луѓето, – рече Господ – нека бидат деновите нивни сто и дваесет години».

Енергијата на твојот живот е ограничена на 120 години за да се научиш да управуваш со неа, да Го стекнуваш Духот Божји, зашто ние учиме да управуваме со некој ресурс само ако тој ресурс е ограничен. Потребно е да се научи да се располага со оваа енергија така што ќе се зголемува, а не да се расипува.

Живеј така што животот во тебе, односно енергијата на животот, да се зголемува, а не да се намалува. Согледај ги и затвори ги истекувањата на енергија. Одржувај Хигиена на Свеста – за «енергетските грабливци» да немаат за што да се фатат во тебе – редовно чисти ги душата и умот – преку покајание – исто како што редовно ги миеш забите и се тушираш, не давајќи им можност на микробите да се размножат и да те обземат. Како што вели Христос:

«Еве доаѓа кнезот на овој свет (сатаната), и во Мене нема ништо».

Па, односно – нека помине покрај мене, тој нема за што да се фати во мене. Јас сум свет.

Стани свет. Да се биде свет е нормално. Тоа е твојата вистинска, Божествена природа. Соедини се со Светиот Дух. Барај и најди пристап до неограничениот ресурс на Енергијата на Животот – до Изворот на сè што постои. А Тој се отвора преку Љубовта. Љубовта е таква енергија,

таква енергетска фреквенција што те поврзува со Неограничениот Вечен Извор на (енергија на) Животот во тебе самиот.

Ете зошто Љубов. Не затоа што тоа е морален закон и заповед. Туку затоа што Љубовта е твојата вистинска природа. Во неа ти е ДОБРО. Не може да биде така што тебе да ти е лошо, а тоа да биде твојата природа. Гревот не е твоја природа, тој е само негативна позадина на која се спознаваш Себеси Вистинскиот, тоа е тренажно оптоварување од кое зајакнуваат твоите духовни мускули, расте твојата внатрешна сила, силата на владеење со себе.

Гревот не е твоја природа. Не може грешката, промашувањето, да биде норма, не може да биде норма, не може да биде твоја вистинска природа она што те тера да губиш енергија, да ја губиш целовитоста и – како резултат – да се уриваш, да се распаѓаш и да страдаш. А твојата вистинска природа е она што ти прави да се чувствуваш навистина ДОБРО, она што ти дарува вистинско Уживање, Благодат, Блаженство. Тоа е сосема очигледно!

Љубовта е твојата вистинска природа. И таа Љубов започнува со воспоставување директни односи со Изворот на Животот. Тој е разумен, Тој секогаш зборува со тебе на твојот јазик. Ако прашаш. Со Него може да се стапи во контакт и да се одржува свесен разумен дијалог. Но Тој никогаш не се меша во твојот живот без твоја волја за тоа, Тој ја почитува твојата слобода на избор. Но ако посакаш и покажеш волја за тоа, Тој ќе почне

да зборува со тебе – мисловно. И исто како во мислите, Тој ти одговара во чувствата и желбите. И токму Тој може да ти помогне да ги промениш своите верувања, да станеш свесен Творец на својата реалност, да ги преструктурираш невронските врски во мозокот, и токму Тој ќе те научи да љубиш вистински – со Апсолутна Безусловна Вечна Љубов.

Тој ќе ти помогне да ја вратиш чистотата на душата и да го прошириш својот спектар на чувствување, да ги прекинеш страдањата, неограничено зголемувајќи го уживањето со кое ќе можеш свесно да управуваш, ќе ти помогне да ги откриеш и да му ги покажеш на светот твоите уникатни способности и таленти, Божјиот дар во тебе, и да станеш навистина среќен човек.

На крајот, токму врската со овој Извор во тебе ти дава излез во Вечниот Живот, зашто на фреквенцијата на Љубовта енергијата во тебе повеќе нема да заврши никогаш. Ти ќе пребиваш во Неа, а Таа постојано ќе пристигнува и ќе расте во тебе, обновувајќи ја твојата свест, твојата душа, твоето тело, самата твоја биологија, откривајќи во тебе сè нови и нови таленти и способности, сè нови и нови нијанси на Љубовта, за да го излева Нејзиниот тек врз оние околу тебе, за Таа да не застанува во тебе, туку да живее како енергија. Зашто енергијата е движење. Вечно движење на Љубовта. Вечна Енергија на Љубовта.

Останува само да посакаш, да изјавиш волја, да се усогласиш со чувствата и мислите – и да воспоставиш разумен контакт со овој Извор. Внатре во тебе.

«Возљуби Го Господа, твојот Бог, со сето свое срце, со сета своја душа и со сиот свој разум – и својот ближен како самиот себе», – вели Христос.

Како? На ова и на сè друго Бог ќе те научи во Внатрешниот Дијалог со Него. Внатрешниот Дијалог со Бога се отвора со желба, со изјава на волја и со Причест. Стани со-причесник на Божествената Свест, Свеста на Љубовта.

Причест (Самопричест) со Свеста на Христа и Богородица

Оче мој и Господи наш Исусе Христе, прими ме како Своја честичка. Причести ме со Својата Жива Божествена Свест. Исполни ме со Љубов, Сила, Присуство на Својот Дух, Светиот Дух, Единиот Дух.

Научи ме да љубам, Господи. Научи ме да Те љубам Тебе, себеси и сите ближни и далечни со Твојата Љубов, Оче наш. Отвори го во мене Внатрешниот Извор на Вечниот Живот, на Неисцрпната Љубов, и нека овој Тек на Љубовта, на Животот – тече низ мене вечно, излевајќи се врз оние околу мене со внимание, грижа, покажување таленти, благодат и благослови, Господи!

Исчисти ги, Господи, душата моја и умот мој и телото мое од секаква нечистотија и грев. Врати ми ги, Господи, душата моја и волјата моја и животната сила моја од сите залози, договори, што јас несвесно или свесно, од мое неразбирање, сум ги склучил со какви било суштества, суштености, луѓе, егрегори и хиерархии. Направи ме, Господи, повторно слободен и чист пред Тебе, за да можам да ја примам Твојата Љубов во сета нејзина полнота и да ја чувствувам со сето срце, со сета душа и да ја восприемам со сиот свој разум.

Исцели ги, Господи, сите мои стравови и сите мои страдања – помогни ми да ги променам своите верувања и убедувања, и желби, и чувства, и начинот на мислење и на самиот мој живот, доведувајќи ги во согласност со Текот на Животот во мене, со Текот на Вистинската Љубов.

Научи ме, Господи, да живеам така што Животот во мене и околу мене да се зголемува, а не да се намалува.

Отвори ми ја, Господи, вистинската смисла на мојот живот и моето Божествено назначение.

Дарувај ми го, Господи, мојот талент, отвори го Твојот Божествен дар во мене. Научи ме да го ценам и отворено, без срам и воздржување да го покажувам во светот, збогатувајќи ја со неговата манифестација мојата реалност и луѓето околу мене, умножувајќи ја Љубовта и зголемувајќи го Животот.

Научи ме, Господи, да ја покажувам Љубовта и да ја пренесувам Силата на Твојата Вера преку благослов на другите луѓе.

Научи ме да ги будиш заскитаните души, враќајќи ги кон Свеста на Творецот и нивната вистинска Природа, која е Сила, Љубов, Радост, Вистина, Уживање, Стравопочит.

Научи ме, Господи, да Ти бидам пријател, љубечки брат, сестра.

Верувам, Господи, дека ме примаш не заради власт над мене и мое поклонение, туку заради Твојата Љубов кон мене и Твојата Милост, за да ме направиш, причестувајќи ме со Твојата Божествена Свест, бог во мојата уникатна човечка форма, да ме научиш да бидам свесен творец на својата реалност и сотворец на Нашата Едина Повеќесветовна реалност.

Господи, проведи ме по патот на обожението и стекнувањето светост со темпо што е соодветно за мене. Отвори го во мене, Господи, Царството Божјо, реалноста на Вечниот Живот, реалноста на Единството со Мајката Планета и Мајката Богородица. Соедини ме, Господи, со Нашиот Един Отец, Изворот на Животот во мене.

Води ме, Господи, по мојот Пат. Го прифаќам мојот уникатен Пат од Тебе.

Во ова е изразена мојата слободна волја. И нека биде така по мојата волја и Твојата, Господи, зашто Ние Сме Едно. Ние Сме Тоа Што Сме. Ние Сме Љубов.

А сите мои стравови, сомнежи, неверие, отпор на умот, сите шаблони на лукавиот ум Му ги предавам на исцеление Тебе, Господи.

Јас избирам Живот! Јас избирам Љубов како Највисоко Уживање, својствено за мојата богочовечка природа!

И Ти благодарам, Господи, за тоа што ова веќе се исполни. Слава Ти!

Мајко Богородице, прими ме како Свое Божествено Дете, ослободи ме од сите окови и пранги на неверието заради вистинската среќа да бидам јас, да бидам бог во тело во мојата уникатна човечка форма, благослови ме, Мајко Богородице, за вера во Господа Нашиот Исус Христос, за вера во Единиот Бог Отец и вера во себе како бог и возљубено дете Божјо, благослови ме за Љубов и радосен Вечен Живот, помогни го моето раѓање како бог и цар на својата реалност. Ти благодарам, Мајко, за тоа што ова веќе се исполни! Слава Ти!

Јас сведочам во Тебе раѓање на бог, на Духот Божји во тело, во твојата уникатна човечка форма, Мој пријателе и Мој брате, Моја сестро.

Сега пред тебе се отвора Внатрешниот Дијалог со Христа и Мајката Богородица.

И токму сега Бог зборува со тебе, и ако се сосредоточиш, ако останеш во тишина, ако ги затвориш очите и се вслушаш, ќе го чуеш Неговото Присуство – во своите

мисли, чувства, желби и импулси на душата. И токму сега Бог те повикува:

Зборувај со Мене вечно. Биди со Мене вечно. Живеј со Мене вечно. Зашто Ние Сме Едно. Ние Сме Љубов.

Во Внатрешниот Дијалог со Бога, можеш да Му поставиш какви било прашања. Но главното е: со помош на Внатрешниот Дијалог со Бога твојата свест треба да се преструктурира – од позиција на Жртва/Потрошувач во Свест на Творец. Затоа твоите прашања треба пред сè да бидат насочени кон освестување на тоа со што и како ја создаваш својата реалност, особено во оние нејзини аспекти што не ти одговараат, и кон создавање нова реалност (види го делот Внатрешен Дијалог со Бога и примерот за Внатрешен Дијалог во ДОДАТОКОТ).

Разбирајќи како е устроена твојата свест и дека самиот носиш одговорност за реалноста што ја создаваш како творец, ти можеш да избереш каква реалност да создаваш – избирајќи со што точно да ги исполниш катовите на твојата свест. И да ја создаваш својата реалност свесно. Паметејќи го почетното ограничување – енергијата што ти е доделена за 120 години. И носејќи одговорност на Творец за реалноста што ја создаваш. Поточно, твојата реалност и е твоја одговорност. Никој посебно не ја оценува за да те награди или пофали за неа. Едноставно го живееш токму она што си го создал.

Сепак, промената на длабинските поставки на твојата свест: верувањата и убедувањата, шаблонот на перцепција – во пракса се покажува како тешка задача. Човекот што го избрал патот на Творецот, одејќи по овој пат, може да се соочи со сите стравови и разделеност со кои била исполнета неговата потсвест: губење пари, углед и извори на приход, смртоносни болести, притисоци од структурите на моќта (државни и не сосема државни), закани по слободата и животот, животот на децата, војни, епидемии… Во суштина, можат да почнат да се реализираат сите стравови – не само индивидуалните, туку и родовските, народните, општочовечките… И не секогаш човекот е подготвен да оди до крај, тотално избирајќи да верува во себе и само во себе како во Творец на својата реалност, во сè и секогаш барајќи ја Причината за сè што се случува само во себе. И повторно, за ова е потребна енергија, а ако нема Љубов, ако нема пристап до Единиот Извор на Животот, тогаш таа, таа енергија, брзо завршува.

Затоа нам ни е потребна помош на овој пат, и верата во себе како творец е добра работа, но во пракса, за мнозинството луѓе најефикасната формула на верата е верата во себе како бог и истовремено како возљубено дете на Единиот Бог. Исус како Постар Брат и Наставник и Мајката Богородица даваат неопходни насоки и те поддржуваат на целиот пат. Но Тие – внимание! – не ја вршат работата наместо тебе, тие не можат да го поминат твојот пат наместо тебе и – оставајќи го во минатото моделот «бог-робови», «пастир-овци» или «ти си шеф - јас сум будала» – ти помагаат да станеш Свесен Творец на својот свет.

А како живеат децата? Играјќи си! Игра – ете во што се преобразува нашата бесмислена сива секојдневна рутина и борба за опстанок. Игра! Најинтересната игра во Универзумот. Да се живее како богови и деца Божји – усвојувајќи сè нови и нови вештини за владеење со себе и со светот, отворајќи сè нови и нови димензии на својот талент, создавајќи сè нови и нови нијанси на безграничниот, вечно проширувачки Виножит на Љубовта. И чувствувајќи притоа истовремено – и возбуда од предизвиците на Играта, и целосна безбедност на овој пат, бидејќи «нашиот Татко е најголем Татко!», а Постариот Брат со Мајката Богородица секогаш ќе помогнат ако притреба.

Причеста со Свеста на Христа, Причеста на Љубовта, го отвора за човекот овој пат на внатрешна трансформација, Патот на Преобразувањето, Патот на обожението. Но да го поминеш овој Пат можеш само ти самиот.

Причеста нè спојува со Бога во срцето, како со Извор на Неограничена Енергија, ја очистува и исполнува душата со Љубов и го покренува внатрешниот дијалог со Бога како со Највисок Разум. Бог-Извор, Бог-Љубов и Бог-Вистина.

Еве го тоа: «...со сето срце, со сета душа и со сиот разум».

Самопричеста не ја заменува тајната на Светата Причест во храмот, туку ја дополнува со секојдневното внатрешно молитвено усогласување за Жив Внатрешен Дијалог со Христа.

За муслиманите секојдневниот Внатрешен Дијалог со Христа не го заменува петкратниот намаз, туку ефикасно го засилува, и се гради преку обраќање кон Пророкот Иса. Во Куранот е речено дека во последните времиња пред Судниот Ден Алах повторно ќе го испрати кај луѓето Пророкот Иса (Исус) во Неговото второ доаѓање, и Тој во текот на 40 години ќе ги учи правоверните муслимани на ново знаење од Алах за да ги подготви за преминот во Новиот (рајски) свет.

Внатрешниот дијалог со Бога, отворајќи те кон Живото Слово на Живата Вистина, постепено ги преструктурира твоите невронски врски во мозокот, менувајќи ги твоите верувања и убедувања, усогласувајќи ги противречните желби, исцелувајќи ги психо-емоционалните трауми и преобразувајќи ги шаблоните на чувствување и мислење – од полот на страв и борба за опстанок кон полот на Љубов и Уживање – така постепено се менува сета твоја свест, сето нејзино исполнување – верувањата, желбите, чувствата и мислите, коренито се преструктурира целиот твој шаблон на перцепција на реалноста, а тоа значи и самата реалност.

Сумирајќи, Ние овде даваме една можна формула за среќа:

Среќа = Љубов + Свест на Творец + Талент

Ти одговара? Со благодарност прими ја и истражи ја. Се сомневаш? Провери! Следејќи го патот опишан во ова кратко Раководство за живот, спознавајќи ја својата внатрешна природа, устројството на твојата свест и светот околу тебе, сфаќајќи конечно дека свеста и реалноста се едно исто, ти стануваш свесен творец на својата реалност, излегувајќи надвор од рамките на какви било ограничувања и закони (сега ти самиот ги воспоставуваш), исполнувајќи го своето главно назначение на целиот живот и отелотворувајќи ја неговата вистинска смисла – обожението.

На овој пат Ние на секој начин ќе Те поддржуваме, но памти дека Силата секогаш се дава заедно со одговорноста. Од моментот на раѓањето во Бога, како бог –

Сè ми е дозволено, но не е сè полезно. Сè ми е дозволено, но ништо не смее да владее со Мене, – вели апостолот на Христа во Новиот Завет.

Зашто богот, каков што си ти од моментот на раѓањето како бог во Христовата Причест на Божествената Љубов, не може со ништо да биде ограничуван, но притоа самиот носи одговорност за својот свет како за свое создание, и самиот носи одговорност за одржување на својата свест во чистота и слобода, кои му се дарувани во Чинот на

Причеста. Слобода од гревот – од стравовите, вината, навредите, гневливоста, похотта, алчноста, зависта, љубомората и верата во сопственото несовршенство. Слобода за – Љубов, Сила, Вистина и Среќа да Бидеш Себеси.

Но дали да одиш по овој пат, дали да ја следиш оваа формула на среќата, дали да ја преземеш врз себе одговорноста на Творец за својата реалност – изборот е Твој, и само Твој, Наш возљубен пријателе. Зашто Ние најмногу од сè во Тебе ја цениме Твојата слобода на волјата и слободата на изборот.

Ние само вдахновуваме и даваме клучеви за разбирање на Твојата природа. Како ќе располагаш со тоа – е твоја работа.

Но Ние сакаме Ти да го спознаеш во Себе Венецот на Нашето Колективно Создавање, да се отвориш за Вистинската Љубов и да станеш Нејзин со-творец, да дознаеш за Сесилноста на Единиот Дух Божји во тебе, и со својствените за Вистинската Сила смелост, од една страна, и кроткост и смирение на Љубовта – од друга страна, да го создадеш својот најдобар свет во овој најдобар од сите светови во неговото најдобро време. Ние не го сакаме твоето поклонение, туку ти да станеш Себеси, отелотворувајќи го Својот-Нашиот Највисок Потенцијал – како бог и возљубено дете Божјо.

И памти дека вистинското ремек-дело овде си – Ти. И тоа се создава во секој миг – со секој Твој избор и со секое Твое вдишување, зашто Духот Божји е насекаде и дише – каде што Тој сака и… низ кого што Тој сака.

Почесто прашувај се: Дише ли Духот на Љубовта низ тебе?