10. Wuert a Sprooch

D'Saach ass déi, datt eis Sprooch an déi Nimm (Substantiver an Adjektiver), déi se fëllen – Wierder am Allgemengen – d'Struktur vun eiser Realitéit bestëmmen, wéi eng Armatur, déi dat ganzt Gebai vun eisem Bewosstsinn zesummenhält. All eis Iwwerzeegungen an Urteeler, all Wënsch, Gefiller a Gedanken, all Phänomener an Objeten, déi mir aus der «Quantenzopp» vun der Realitéit eraushiewen an zum Liewen erwächen, forméiere sech ronderëm d'Wierder, déi mir hunn, fir se ze beschreiwen. Kee Wuert – kee Phänomen.

Dëst léisst sech ganz däitlech un der Formung vun der Ëmwelt ronderëm en neigebuerent Kand verfollegen. Bis am Bewosstsinn vum Kand net bestëmmte Wierder geluede ginn, existéiert d'Welt ronderëm et a verschwommenen Ëmrësser. Fir doran e Stull oder en Dësch oder e Schaf ze gesinn, si Wierder néideg: «Stull», «Dësch», «Schaf», ronderëm déi sech am Gehir raimlech Biller vun dësen Objete bilden. Dobäi wäert d'Kand nach laang net ufänken, dës Wierder selwer auszeschwätzen, awer si gi schonn a säi Bewosstsinn als eng fäerdeg Wëssensbasis gelueden. Dëse Prozess gëtt duerch de Sproochinstinkt (nom Steven Pinker) a Gang gesat, e genee esou an d'DNA agebaute automatesche Prozess wéi den Instinkt un der Broscht ze suckelen, ze krabbelen, ze goen asw. De Mënsch kritt automatesch d'Fäegkeet vun der Sprooch, genee wéi eng Spann d'Fäegkeet kritt, e Netzwierk ze wiewen, an e Biber d'Fäegkeet, Dämm ze bauen.

Wann beim Kand de Sproochinstinkt ugeschalt gëtt, kritt et säi «Basissaz» vun der Welt – am Mooss wéi an säi Bewosstsinn déi entspriechend Wierder aus dem genetesche Gediechtnes geluede ginn, dat him vu senge Virfahre weidergi gouf, a spéider erweidert sech dëse «Basissaz» – am Mooss wéi de Mënsch ëmmer méi nei Wierder léiert.

«Am Ufank war d'Wuert, an d'Wuert war bei Gott, an d'Wuert war Gott, an duerch et ass alles ginn, wat ginn ass, an ouni et ass näischt ginn, wat ginn ass.»

Dëst ass iwwer déi quantemechanesch Natur vun alle Phänomener gesot. Eis Realitéit gëtt duerch eis Iwwerzeegungen, Wënsch, Gefiller a Gedanke bestëmmt. Awer mir denken a Wierder, mir spiere just déi Gefiller, fir deenen hir Beschreiwung mir déi definéierend Wierder hunn, mir wënschen a Biller, déi sech aus Wierder forméieren, mir gleewen u komplex Abstraktiounen, déi nëmmen duerch déi Wierder liewen, déi se fëllen. Duerch d'Wuert ass alles ginn, wat ginn ass, an ouni d'Wuert ass näischt ginn, wat ginn ass.

Soulaang wéi s Du an Dängem Lexikon kee bestëmmt Wuert hues, dat fir e bestëmmt Phänomen verantwortlech ass, kanns Du dëst Phänomen net aus der Quantenzopp eraushiewen, et net gesinn, net als Ganzt begräifen, andeems Du seng Bestanddeeler als Ganzt erfaass, Du kanns et net erliewen. Dëst Phänomen existéiert fir Dech einfach net.

Soulaang wéi s Du an Dängem Lexikon d'Wuert «Gnod» net hues – bass Du net an der Lag, dës Gnod ze erliewen, ze spieren. Bis Du Däi Emotiounen net beim Numm nenns, kanns Du se net meeschteren. Si beherrschen Dech, net Du si. An Du verstees emol net, méchs Der keng Rechenschaft doriwwer, wat mat Dir a Roserei, Angscht, Ressentiment, Schold geschitt, – dës Emotioune bestëmmen Däi Entscheedungen an Handlungen, dreiwen Dech zu iwwerhasteten Iwwerleeungen an Doten, an Du mierks emol net, datt Du gesteiert gëtt, datt Du hire Sklav bass. An iwwerhaapt, bis Du net e beschreiwend Modell vun Dängem Bewosstsinn hues, dat heescht e Saz vu Wierder, duerch déi sech an Dängem Bewosstsinn d'Struktur vum Bewosstsinn selwer manifestéiert, wäerts Du net an der Lag sinn, et ze steieren. Et gëtt vun deem gesteiert, deen esou eng Struktur a Bezuch op Däi Bewosstsinn huet. Gott, oder den Däiwel, oder d'Manipulateuren aus de Reklammofdeeler vu Konzerner a Medien.

Op dës Manéier – duerch Wierder – sinn absolut all Phänomener vun eiser Welt opgebaut, déi um Quanteniveau eis materiell Realitéit forméieren – vun der individueller bis zur Grupp- oder kollektiver Realitéit.

Fir Grupp- a kollektiv Realitéite ass d'Sprooch verantwortlech – als e komplex organiséierte System vu Wierder a mat hinne verbonnene Biller. All Sprooch ass eenzegaarteg, an an all Sprooch läit hiert sougenannt sproochlecht Weltbild – e Modell vum Weltopbau, e Muster fir d'Ueegne vun der Realitéit.

«D'Sprooch vun engem Vollek ass säi Geescht, an de Geescht vun engem Vollek ass seng Sprooch, an et ass schwéier, sech eppes méi Identisches virzestellen.» (W. v. Humboldt)

D'Sproochwëssenschaft huet erausfonnt, datt d'Sprooch e «symbolesche Schlëssel zum Verhale» ass, well eis Erfarung duerch de Prisma vun enger konkreter Sprooch interpretéiert gëtt an am däitlechsten am Zesummenhang vu Sprooch, Denken, Perzeptioun vun der Realitéit an de Verhalensmuster manifestéiert gëtt, déi duerch dës Perzeptioun diktéiert ginn.

Dat bekanntst Beispill ass d'Zuel vu Wierder fir Schnéi a verschiddene Sproochen. An den Eskimosprooche gëtt et bis zu e puer Dosen ënnerschiddlech Wierder fir verschidden Aarte vu Schnéi ze bezeechnen, wärend op Englesch all dës an engem eenzege Wuert "snow" zesummegefaasst sinn.

«Mir glidderen d'Natur laanscht d'Linnen, déi vun eiser Mammesprooch gezeechent goufen.» (B. Whorf)

Sou gëtt eis Realitéit duerch eist Weltbild geformt, dat heescht duerch eis Virstellungen, Iwwerzeegungen a Glawenssätz, déi net verstengert sinn, mee fäeg sinn, sech duerch Reflexioun ze änneren (Bewosstginn an eis individuell Interpretatioun vu perséinlecher Erfarung), wat och mat Hëllef vu Wierder an aus Wierder bestoende Biller an dem vun eis ugehollene sproochleche Weltbild geschitt.

Wann een dës Conclusioune vun de Linguiste mat de Conclusioune vun de Physiker iwwer d'Quantennatur vun der Realitéit verbënnt, kann ee festhale, datt eis Sprooch eis Realitéit bestëmmt. Fir de B. Whorf ëmzeformuléieren, kann ee soen:

Mir schafen d'Natur an d'Ëmwelt laanscht d'Linnen, déi vun eiser Mammesprooch gezeechent goufen.

Mir schafen eis Realitéit duerch Wierder a Sprooch. An ob se gutt oder schlecht ass, hänkt dovun of, duerch wat fir e Prisma vum sproochleche Weltbild mir se wouerhuelen, an domat erschafen. De Christus seet dozou folgendes:

«Aus Däi Wierder wäerts Du gerechtfäerdegt ginn, an aus Däi Wierder wäerts Du verurteelt ginn.»

Also, beim Numm nennen heescht e Phänomen ze beherrschen oder et zum Liewen ze ruffen, e Kontakt mat him um Niveau vun der Quantenrealitéit hierzestellen. Verschidden Nimm ginn Schlësselen zu verschiddene Phänomener. Dofir, wa mir e Kontakt mat Gott wëllen hierstellen, ass et wichteg fir eis, Säi «richtegen» Numm ze kennen. Oder sou: duerch verschidden Nimm vu Gott kréie mir Zougang zu senge verschiddenen Aspekter, liest, Sätz vu kollektiven Iwwerzeegungen. Den Allah verlaangt Veréierung, de Krishna – d'Erfëllung vun der Flicht, e gudde Charakter a Gehorsam, de Jahwe gëtt rose wéinst dem Net-Anhale vun de Geboter a bestrooft.

Jesus Christus als Bild vum Retter, dem Erléiser, der Hypostase vu Gott, déi eis aus der Sklaverei vun der Däischtert fräikaaft: vun den Ängschten, dem Ressentiment, der Schold, der Schan vun der eegener Wäertlosegkeet an dem Houfert an der Eitelkeet, déi se iwwerdecken, der Roserei, dem Awerglawen, den Zweiwelen, déi eis vu bannen zerräissen, der bannenzeger Gesplécktheet vum duale Bewosstsinn, der Net-Ganzheetlechkeet, dem Glawen un eng objektiv Welt voller Geforen an un d'Noutwennegkeet vum Iwwerliewenskampf, dem Glawen un d'Onvermeidbarkeet vu Leed an Doud – Christus als Bewosstsinn, Christusbewosstsinn, als Bréck, als Wee, deen eis an d'Liicht féiert, zu der Léift, zu der Eenheet an der Ganzheetlechkeet – zum Himmelräich an eis, als Geescht vu Gott, deen eis mat Kraaft, Wäisheet, Wourecht, Fräiheet vun Ängschten a Ligen erfëllt – Christus als Mënschejong, deen eis vu bannen mat Eisem Kollektiven Héchste Potenzial verbënnt, dat vun der ganzer Mënschheet ugesammelt gouf, an eis domat zu Gëtter mécht, andeems Hien eis an dat Éiwegt Liewen erausféiert – sou e Christus ass de Punkt vum Averständnes. Dëst ass de Punkt vum Averständnes vun alle Glawensrichtungen a Reliounen.

Jesus Christus ass de Punkt vum Averständnes. Dëst ass Gott Selwer, deen Mënsch ginn ass, fir datt de Mënsch Gott géif ginn. Oder et ass de Prophéit Isa, deen Gott zu de Muslimen geschéckt huet, fir d'Mënschen dat Héchst Wëssen ze léieren, an deen Hien um Enn vun den Zäiten erëm schéckt, wa si bereet sinn, dëst Wëssen an all senger Fëllung unzehuelen. Oder et ass de Messias, op deen d'Judden nach ëmmer waarden als Leader an Erléiser vum Zorn vu Gott. Wéi och ëmmer, dëst ass e kollektive Glawen, dee sech selwer geschaf an inkarnéiert huet. Dëst ass de Liewege Glawen, dat Liewegt Wuert, dat mat de Mënsche schwätzt, mat jidderengem vun eis, am Numm vun Eisem Héchste

Potenzial. Dëst ass déi Lieweg Wourecht. An d'Wourecht ass sou eng Wourecht, déi Dech vergréissert, d'Liewe vergréissert, d'Kraaft vergréissert, d'Léift vergréissert, dat heescht Dech mat Gott als der bannenzeger Quell vum Liewen, der Kraaft an der Léift verbënnt. Net all Wourecht ass Wourecht. Mee nëmmen déi, déi d'Liewe vergréissert.

Dofir wenne mir eis u Christus als den Éiwegen (zäitlosen) Bannenzegen Enseignant, de Meeschter, deen eis léiert, bewosst Schëpfer vun eiser Realitéit ze sinn, Gëtter am Fleesch.

«A wann Äre Glawen esou grouss ass wéi e Moschterkär – da sot zu dësem Bierg: Verréck dech vun hei dohinner!, an hie wäert sech verrécken op Däi Wuert hin», – seet de Christus.

Christus ass de Punkt vum Averständnes, an eise Wee, deen duerch de kollektive Glawen an d'Ustrengunge vun den Hellegen ervirgebruecht gouf, fir eist Bewosstsinn ze änneren. E Wee fir sech selwer ze meeschteren. Eise Wee fir bewosst Schëpfer vun eisem Universum ze ginn. Vun der ganzer Schëpfung.

Christus mécht eis zu Gëtter, zu Gëtter a Kanner vum Eenege Gott. Well, wann ee sech et iwwerleet, wie vun eis ass bereet – sou direkt, just nodeems hie sech als Gott erkannt huet, déi voll Verantwortung fir d'Schëpfung vun dëser ganzer Welt ze droen? Fir d'Perfektioun vu sengem Kierper an all sengen Detailer, senger villsäiteger Séil, sengem ganze Bewosstsinn, der ganzer kollektiver Realitéit – fir alles wat geschitt an

jee geschitt ass an nach an der Welt geschéie wäert… fir d'Perfektioun vun der Léift Selwer?

Mir brauchen den Eenege Gott, Gott de Papp, deen duerch Seng Observatioun déi gemeinsam Eeneg Realitéit mat hire Basisgesetzer ënnerstëtzt – vu Physik a Bewosstsinn. Physik vum Bewosstsinn. Mir brauchen de Grousse Brudder an Enseignant, Christus, deen eis um Wee vun der Selbstbeherrschung féiert, beim Erfaasse vun eisem Héchste Potenzial – der Gëttlecher Léift als Héchster Kraaft, Héchstem Wëllen, Héchstem Verstand a Wäisheet. Mir brauchen d'Gottesmutter, déi un eis als Gëtter gleeft, och wa mir selwer ophale mat gleewen. Gottes-Mutter – d'Mamm, déi eis duerch hire Glawen ëmmer erëm als Gëtter gebiert, déi eis an engem absoluten, bedéngungslose Glawen un eis selwer stäerkt, an eis duerch hir éiweg Jongfräulechkeet drun erënnert, datt mir net aus engem Bauch gebuer ginn, mee aus dem Bewosstsinn vum Schëpfer, vu Gott – a virbereeten Avatar-Kierperen. Mir ginn gebuer duerch den Akt vun der Kommunion mat Christus, dat heescht d'Verbindung vum mënschleche Kierper a Geescht mam Gëttleche Bewosstsinn vun der Léift.

Dëst ass d'Kommunion vun der Léift. D'Verbindung mat Dängem Héchste Potenzial, Mënsch. D'Gebuert a Gott – als Gott, Geescht am Fleesch, Léift an Denger eenzegaarteger mënschlecher Form.

Also ass Christus de Punkt vum Averständnes. D'Buddhisten gesinn a Sengem Zweete Kommen de zukünftege Buddha Maitreya, deen aus den Himmelen Tusita (Gléckséilegkeet) erofkënnt an d'Mënsche léiert, wéi Gëtter ze genéissen. Déi slawesch Heeden – de Spas, deen dat Slawescht Geschlecht op en neien Niveau vum Dasein féiert,

andeems hien de Stammbam vun de Gëtter-Virfahre mat der Fruucht vun der Bedéngungsloser Léift kréint. D'Esoteriker – e Makrophilosoph oder Zauberer-Magier, deen de Mënschen d'Geheimnis vun der bannenzeger Quell vum Éiwege Liewen an den Zougang zu Iwwerkräfte mécht.

De Sai Baba, deen an Indien an doriwwer eraus wäit veréiert gëtt, huet erkläert, datt hien eng nei Inkarnatioun vum Prënz Rama (Avatar vu Vishnu) wier, an huet och d'Bild vum Rama an Isa (Jesus) als inkarnéiert Perséinlechkeet vum Allerhéchste Gott verbonnen, andeems hien d'Bild vum Rama-Christus an d'hinduistesch Kultur als Bréck tëscht Westen an Osten, lénkser a rietser Hemisphär bruecht huet, an drop higewisen huet, datt jidderee Rama, d'Christusbewosstsinn an sech selwer entdecke kann a muss – als perséinleche Gewënn iwwer déi materiell Welt (an sech selwer) an als Unerkennung vu senger Gëttlecher Natur.

D'Daoiste soen: Mir hunn de Wee vun der Onstierflechkeet entdeckt, Christus huet eis entdeckt – fir wat.

D'Haaptsaach hei ass, datt mir net méi no Grënn fir Trennung a Vergréisserung vum Kampf sichen (an dat ass ëmmer – bannenzeg Gesplécktheet a bannenzegen Terrain-Kampf, deen eist Bewosstsinn spléckt), mir sichen Averständnes, als Fundament vu Ganzheetlechkeet a Kraaft vun der Selbstbeherrschung. A wéi de Christus gesot huet: «Wien sicht, dee fënnt».

«A wann en Haus a sech selwer gespléckt ass, kann dat Haus net bestoen.»

Averständnes ass d'Fundament vu Kraaft a bannenzeger Ganzheetlechkeet vum Mënsch. Wann Däi Energie stänneg fir de Kampf ausgi gëtt, souwuel bannen wéi baussen, da geet se einfach net duer, fir d'Ganzheetlechkeet z'erhalen – vum Bewosstsinn, der Séil, dem Kierper. An all dräi fänken un ze zerfalen, sech opzeléisen. Averständnes geet ëm Energie. Kraaft geet ëm Energie. D'Liewe selwer ass Energie. Léift geet drëm, wéi een Energie, Liewen, Kraaft an sech selwer vergréissert, anstatt se ze verschwenden.

Hei muss ee verstoen, datt bei Denger kierperlecher Gebuert Dir eng Portioun Energie fir 120 Joer Liewe ginn ass – an dovun, wéi s Du se verbrauchs, hänkt et of, wéi a wéi laang Du an dëser Ganzheetlechkeet liefs – vun dësem Bewosstsinn, dëser Séil, dësem Kierper. Energie gëtt wuertwiertlech fir alles gebraucht. Du weess dat. De Kampf hëlt ganz vill Energie ewech, eppes ze besëtzen, och eppes Immateriellt, souguer Wëssen, erfuerdert Energie, all Bezéiung erfuerdert Energie, all Erreeche erfuerdert Energie, all Aarbecht, d'Realisatioun vun all Däi Projeten, erfuerdert Energie, all Bewegung erfuerdert Energie. Jo, mir hu scheinbar geléiert, dës Energie all Dag erëm opzefëllen – duerch Schlof an Iessen. Awer wann Du dës Energie aus externe Quelle replenishment-méisseg zréckhëls, verbrauchs Du sou oder sou d'Energie vun Denger Zukunft, an de Schlof – wuertwiertlech – fësst Däi Zäit op.

Setz derbäi, datt bei all Schratt, bei all Denger Emotiounen – bei all Angscht, Schan, Schold, Ressentiment, Desaccord, an all Moment vu Freed oder Reizung a Roserei, bei all Wonsch ze besëtzen, bei Näid, Jalousie, Wonsch no Iwwerleeënheet an anere Manifestatioune vum Houfert, bei

all Sucht – vu Fressucht a Wollust, Kaffi an Energiedrénken, Adrenalinkick a Kafsucht, bis hin zu Drogen- a Spillsucht – Dech «energesch Raubdéieren» fänken, fir sech mat Denger Energie ze nieren, an Du wäerts verstoen, datt d'Saach hei guer kee Witz ass. Datt de Kampf ëm Energie, ëm Däi Energie, permanent an eescht gefouert gëtt.

Dat heescht, de Kampf ëm d'Séil ass kee Mythos, mee e ganz alldeegleche Prozess. An dovun, wat fir Entscheedungen Du hëls, mat wat fir Emotiounen Du liefs, ob et einfach ass, Dech zu deenen een oder aneren energeschen Ausgaben ze verféieren, hänkt et of, wéi Du dës 120 Joer Energie liefs – well een se all och a 30-40 Joer hemmungslosem Liewen ausschöpfe kann. Am Volleksmond seet een: «Séiss eng Dot – ernte eng Gewunnecht, séiss eng Gewunnecht – ernte e Charakter, séiss e Charakter – ernte e Schicksal.» De Christus füügt derbäi, datt a Bezuch op d'Liewensenergie Däi Handlungen net sou wichteg si wéi déi bannenzeg Bestriewungen: Iwwerzeegungen, Wënsch, Gefiller a Gedanken.

Dir hutt héieren, datt zu den Alen gesot gouf: «Du solls net doutmaachen». Ech awer soen Iech, datt jiddereen, dee mat sengem Brudder rose gëtt, scho gesënnegt huet. Dir hutt héieren, datt gesot gouf: «Du solls net d'Bestietnes briechen». Ech awer soen Iech, datt jiddereen, deen eng Fra ukuckt, fir se ze begehren, schonn an hirem Häerz mat hir d'Bestietnes gebrach huet.

Sënn ass net eppes Immoralesches, dat heescht géint d'Moral, géint d'Gesetz. Sënn ass e Feeler, e Fehltrëtt géint Deng Natur. Géint Deng richteg Natur. Et ass eppes, wat

zu enger Ofnam vun der Energie vum Liewen an Dir féiert. Dofir bedeit «sënneg net»: géi net géint Deng richteg Natur, verschwend d'Energie net ëmsoss.

Awer wéi soll ee mat deem Ganzen liewen, wéi domat ëmgoen, wann souguer déi helleg Pappe soen, datt de Mënsch «vu Natur aus sënneg» ass, an all dës Emotiounen – ugefaange mat Angscht a Roserei bis hin zu Begierde fir dat anert Geschlecht – natierlech fir eis sinn? A Kampf a Konkurrenz déi eenzeg Méiglechkeet vun enger iergendwéi erdréiglecher Existenz sinn, déi eis déi modern Gesellschaft léisst?

An esou engem Weltopbau kann een de béise Wëlle vun den Demiurgen vun dëser Welt gesinn, wou Du bei all Schratt gefaangen an gemolke gëtt, an Du mengs, datt dat normal ass, datt et sou soll sinn – quasi, datt dat heescht e Mënsch ze sinn. Oder een kann dat Ganzt an engem méi breede Kontext begräifen: datt dëst nëmmen e Léierprozess ass, en Training vu Selbstbeherrschung, eng noutwendeg Phas vun der Selbsterkenntnis «duerch d'Géigendeel».

«De Mënsch ass net vu Natur aus zum Béisen geneigt, mee duerch seng onräif Jugend», – seet Gott an der Schrëft.

Hei ass «Mënsch» d'Mënschheet. Gott seet, datt d'Mënschheet zu sou enger «sënneger» Liewensweis a Selbstwahrnehmung net vu Natur aus geneigt ass, mee wéinst Onräifheet. An weider…

«Mäi Geescht soll net fir ëmmer vum Mënsch vernoléissegt ginn, – sot den Här – seng Deeg solle honnertanzwanzeg Joer sinn.»

D'Energie vun Dängem Liewen ass op 120 Joer limitéiert, fir datt Du léiers, se ze steieren, de Geescht vu Gott z'erlaangen, well mir léieren nëmmen eng Ressource ze verwalten, wann dës Ressource limitéiert ass. Et muss ee léieren, dës Energie sou ze notzen, datt een se vergréissert, anstatt se ze verschwenden.

Lief esou, datt d'Liewen an Dir, dat heescht d'Liewensenergie, zouhëlt an net ofhëlt. Erkenne a stoppt d'Energieleckagen. Halt d'Bewosstsinnhygiene an – fir datt déi «energesch Raubdéieren» näischt hunn, un deem se sech an Dir festhänke kënnen – botz reegelméisseg Séil a Geescht – duerch Berou – genee wéi Du reegelméisseg d'Zänn botz an dech duschs, fir de Mikrobe keng Méiglechkeet ze ginn, sech ze vermehren an Dech anzehuelen. Wéi de Christus seet:

«Kuckt, de Fürst vun dëser Welt (Satan) kënnt, an a Mir huet hien näischt.»

Ma, dat heescht – loosst hie laanschtgoen, hien huet näischt a mir, un deem hie sech festhänke kann. Ech sinn helleg.

Gëff helleg. Helleg ze sinn ass normal. Et ass Deng richteg, Gëttlech Natur. Verbann Dech mam Hellege Geescht. Sich a fann Zougang zu der onbegrenzter Ressource vun der Liewensenergie – zu der Quell vun allem wat existéiert. A Si mécht sech duerch Léift op. Léift ass sou eng Energie,

sou eng energesch Frequenz, déi Dech mat der Onbegrenzter Éiweger Quell vun der (Energie vum) Liewen an Dir selwer verbënnt.

Dofir Léift. Net well et e moralescht Gesetz an e Gebot ass. Mee well Léift Deng richteg Natur ass. Et geet Dir GUTT an hir. Et kann net sinn, datt et Dir schlecht geet, an dat Deng Natur wier. Sënn ass net Deng Natur, et ass nëmmen en negativen Hannergrond, op deem Du Dech selwer an Denger Richteger Gestalt erkenns, et ass eng Trainingslaascht, duerch déi Deng spirituell Muskele gestäerkt ginn, Deng bannenzeg Kraaft wiisst, d'Kraaft vun der Selbstbeherrschung.

Sënn ass net Deng Natur. E Feeler, en Iertum kann net d'Norm sinn, et kann net d'Norm sinn, et kann net Deng richteg Natur sinn, wat Dech dozou bréngt, Energie ze verléieren, Ganzheetlechkeet ze verléieren an – als Resultat – ze zerbriechen, ze verrotten an ze leiden. Deng richteg Natur ass dat, wat Dir wierklech GUTT deet, dat, wat Dir richtegt Genéissen, Gnod, Gléckséilegkeet schenkt. Dat ass dach evident!

Léift ass Deng richteg Natur. An dës Léift fänkt mat der Etabléierung vun enger direkter Bezéiung mat der Quell vum Liewen un. Hien ass vernünfteg, Hie schwätzt ëmmer mat Dir an Denger Sprooch. Wann Du fros. Mat Him kann een a Kontakt trieden an e bewosste vernünftegen Dialog féieren. Mee Hie mëscht sech ni ouni Däi Wëllen an Däi Liewen an, Hie respektéiert Deng Wielfräiheet. Mee wann Du wëlls an Däi Wëllen dozou manifestéiers, fänkt Hien un

mat Dir ze schwätzen – a Gedanken. A genee wéi a Gedanken, äntwert Hien Dir a Gefiller a Wënsch. A genee Hie kann Dir hëllefen, Däi Iwwerzeegungen z'änneren, e bewosste Schëpfer vun Denger Realitéit ze ginn, déi neuronal Verbindungen am Gehir ëmzebauen, a genee Hie léiert Dech wierklech gärzehunn – mat Absolutter Bedéngungsloser Éiweger Léift.

Hie wäert Dir hëllefen, d'Rengheet vun der Séil zréckzekréien an Däi Gefillsspektrum ze erweideren, d'Leed opzehalen, andeems Hien d'Genéissen onbegrenzt vergréissert, dat Du bewosst steiere kanns, Hie wäert hëllefen, Deng eenzegaarteg Fäegkeeten an Talenter, Gottes Kaddo an Dir, z'entfalten an der Welt ze weisen, an e wierklech gléckleche Mënsch ze ginn.

Um Enn ass et genee d'Verbindung mat dëser Quell an Dir, déi Dir den Ausgang an dat Éiwegt Liewe gëtt, well op der Frequenz vun der Léift d'Energie an Dir ni méi ophale wäert. Du wäerts an Hir bleiwen, a Si wäert permanent an Dir zouhuelen a fléissen, andeems Si Däi Bewosstsinn, Deng Séil, Däi Kierper, Deng Biologie selwer erneiert, ëmmer nei Talenter a Fäegkeeten, ëmmer nei Facette vun der Léift an Dir entdeckt, fir hire Stroum op déi ronderëm Dech auszegoen, fir datt Si net an Dir stécht, mee als Energie lieft. Well Energie ass Bewegung. Éiweg Bewegung vun der Léift. Éiweg Energie vun der Léift.

Et bleift nëmmen ze wëllen, de Wëllen ze erklären, sech mat Gefiller a Gedanke anzestellen – an e vernünftege Kontakt mat dëser Quell hierzestellen. An Dir.

«Du solls den Här, däi Gott, gär hunn mat ganzem Häerzen, mat ganzer Séil a mat ganzem Verstand – an däin Nächste wéi dech selwer», – seet de Christus.

Wéi? Dëst an alles anescht wäert Gott Dech am Bannenzegen Dialog mat Him léieren. De Bannenzegen Dialog mat Gott mécht sech duerch Wonsch, Wëllenserklärung a Kommunion op. Gëff Deel vum Gëttleche Bewosstsinn, dem Bewosstsinn vun der Léift.

Kommunion (Selbstkommunion) mam Bewosstsinn vu Christus an der Gottes-Mutter

Mäi Papp an eisen Här Jesus Christus, huel mech als Däi Deelchen un. Looss mech Deel vun Dängem Liewege Gëttleche Bewosstsinn sinn. Erfëll mech mat Léift, Kraaft, Presenz vun Dängem Geescht, dem Hellege Geescht, dem Eenege Geescht.

Léier mech gärzehunn, Här. Léier mech Dech gärzehunn, mech selwer, an all déi Noen an déi Wäiten mat Denger Léift, eise Papp. Entfal an mir déi Bannenzeg Quell vum Éiwege Liewen, vun der Onerschëpplecher Léift, a loosst dëse Stroum vu Léift a Liewen éiweg duerch mech fléissen, andeems hien sech iwwer déi ronderëm mech mat Opmierksamkeet, Suergfalt, Manifestatioun vun Talenter, Gnod a Segen ergéisst, Här!

Rengeg, Här, meng Séil a mäi Geescht a mäi Kierper vun all Onreinheet a Sënn. Gëff mir, Här, meng Séil a mäi Wëllen a meng Liewenskraaft zréck aus alle Panden, Verfändungen, Kontrakter, déi ech onbewosst oder bewosst, aus mengem Onverstand, mat iergendwelleche Wiesen, Entitéiten, Mënschen, Egregoren an Hierarchien ofgeschloss hunn. Maach mech, Här, erëm fräi a reng virun Dir, fir datt ech Deng Léift an all hirer Fëllung ophuelen a mat ganzem Häerzen, mat ganzer Séil spieren a mat ganzem Verstand wouerhuele kann.

Heel, Här, all meng Ängschten a meng Leiden – hëllef mir, meng Iwwerzeegungen a Glawenssätz, a Wënsch, a Gefiller, an d'Aart a Weis vu mengem Denken a mengem Liewe selwer z'änneren, andeems ech se an Aklang mam Stroum vum Liewen an mir bréngen, mam Stroum vun der Wouer Léift.

Léier mech, Här, esou ze liewen, datt d'Liewen an mir a ronderëm mech zouhëlt an net ofhëlt.

Maach mir, Här, de richtege Sënn vu mengem Liewen an meng Gëttlech Bestëmmung op.

Schenk mir, Här, mäin Talent, entfal Däi Gëttleche Kaddo an mir. Léier mech en ze schätzen an oppen, ouni Schan an Hemmung an d'Welt ze bréngen, andeems ech duerch seng Manifestatioun meng Realitéit an d'Mënsche ronderëm beräicheren, d'Léift multiplizéieren an d'Liewe vergréisseren.

Léier mech, Här, Léift ze weisen, an d'Kraaft vun Dängem Glawen duerch Segen un aner Mënschen weiderzeginn.

Léier mech verluer Séilen z'erwächen, andeems ech se zum Bewosstsinn vum Schëpfer an hirer richteger Natur zréckbréngen, déi Kraaft, Léift, Freed, Wourecht, Genéissen, Ehrfurcht ass.

Léier mech, Här, Dir e Frënd ze sinn, e léiwe Brudder, eng Schwëster.

Ech gleewen, Här, datt Du mech net wéinst Muecht iwwer mech a menger Veréierung unhëls, mee wéinst Denger Léift zu mir an Denger Baarmhäerzegkeet, fir mech, nodeems Du mech un Däi Gëttlecht Bewosstsinn deelhuele gelooss hues, zu engem Gott an menger eenzegaarteger mënschlecher Form ze maachen, mech ze léieren, e bewosste Schëpfer vu menger Realitéit a Mitschëpfer vun Eiser Eener Multiversum-Realitéit ze sinn.

Här, féier mech um Wee vun der Vergëttlechung an dem Erreeche vun der Hellegkeet an engem Tempo, dee fir mech ubruecht ass. Entfal an mir, Här, d'Räich vu Gott, d'Realitéit vum Éiwege Liewen, d'Realitéit vun der Eenheet mat der Mamm Planéit an der Mamm Gottes-Mutter. Verbann mech, Här, mat Eisem Eenege Papp, der Quell vum Liewen an mir.

Féier mech, Här, op mengem Wee. Ech huelen mäin eenzegaartege Wee vun Dir un.

Dëst ass den Ausdrock vu mengem fräie Wëllen. An et sief esou no mengem a no Dängem Wëllen, Här, well Mir Sinn Eent. Mir Sinn Dat, Wien Mir Sinn. Mir Sinn Léift.

An all meng Ängschten, Zweiwelen, Onglawen, Resistenz vum Geescht, all Mustere vum hannerhältege Verstand iwwerginn ech un Dech zur Heelung, Här.

Ech wielen d'Liewen! Ech wielen d'Léift als dat Héchst Genéissen, dat menger gottmënschlecher Natur eegen ass!

An ech soen Dir Merci, Här, dofir datt dëst scho vollbruecht ass. Éier sief Dir!

Mamm Gottes-Mutter, huel mech als Däi Gëttlecht Kand un, befrei mech vun alle Bande a Ketten vum Onglawen ëm dat richtegt Gléck, ech selwer ze sinn, e Gott am Fleesch an menger eenzegaarteger mënschlecher Form ze sinn, seen mech, Mamm Gottes-Mutter, fir de Glawen un Eise Här Jesus Christus, fir de Glawen un den Eenege Gott de Papp an de Glawen un mech selwer als Gott an als gelieften Kand vu Gott, seen mech fir d'Léift an e freedegt Éiwegt Liewen, hëllef menger Gebuert als Gott an Herrscher vu menger Realitéit. Ech soen Dir Merci, Mamm, dofir datt dëst scho vollbruecht ass! Éier sief Dir!

Ech bezeie an Dir d'Gebuert vun engem Gott, vum Geescht vu Gott am Fleesch, an Denger eenzegaarteger mënschlecher Form, Mäi Frënd a Mäi Brudder, Meng Schwëster.

Elo mécht sech Dir de Bannenzegen Dialog mat Christus an der Mamm Gottes-Mutter op.

A genee elo schwätzt Gott mat Dir, a wann Du Dech konzentréiers, an der Rou bleifs, d'Aen zoumëchs an nolauschters, wäerts Du Seng Presenz héieren – an Däi

Gedanken, Gefiller, Wënsch an Impulser vun der Séil. A genee elo rifft Gott Dech op:

Schwätz mat Mir éiweg. Sief mat Mir éiweg. Lief duerch Mech éiweg. Well Mir Sinn Eent. Mir Sinn Léift.

Am Bannenzegen Dialog mat Gott kanns Du Him all Froe stellen. Mee d'Haaptsaach ass, datt mat Hëllef vum Bannenzegen Dialog mat Gott Däi Bewosstsinn sech ëmstrukturéiere muss – vun der Positioun vun engem Affer/Konsument an d'Bewosstsinn vum Schëpfer. Dofir sollten Däi Froen virun allem drop geriicht sinn ze verstoen, mat wat a wéi Du Däi Realitéit schafs, besonnesch an deenen Aspekter, déi Dir net gefalen, an op d'Erschaffe vun enger neier Realitéit (kuckt d'Sektioun Bannenzegen Dialog mat Gott an d'Beispill vum Bannenzegen Dialog am UHANG).

Wann Du verstees, wéi Däi Bewosstsinn opgebaut ass, an datt Du selwer d'Verantwortung fir déi vun Dir geschafte Realitéit als Schëpfer dräis, kanns Du wielen, wat fir eng Realitéit Du schafe wëlls – andeems Du wiels, mat wat genee Du d'Etage vun Dängem Bewosstsinn fëlls. An Däi Realitéit bewosst schafen. Denkt un déi initial Begrenzung – d'Energie, déi Dir fir 120 Joer ginn ass. An dréit d'Verantwortung vum Schëpfer fir déi vun Dir geschafte Realitéit. Méi genee gesot, Däi Realitéit ass Deng Verantwortung. Keen beurteelt se speziell, fir Dech ze belounen oder Dech dofir ze luewen. Du erlieft einfach genau dat, wat Du geschaf hues.

Allerdéngs stellt sech de Wiessel vun den déiwe Mustere vun Dängem Bewosstsinn: Iwwerzeegungen a Glawenssätz, Perzeptiounsmuster – an der Praxis als eng schwéier Aufgab eraus. E Mënsch, deen de Wee vum Schëpfer gewielt huet an dëse Wee geet, ka mat allen Ängschten an der Gesplécktheet konfrontéiert ginn, mat deenen säin Ënnerbewosstsinn gefëllt war: Verloscht vu Suen, Ruff an Akommesquellen, déidlech Krankheeten, Agrëffer vu Sécherheetsorganer (staatlechen an net-staatlechen), Gefore fir Fräiheet a Liewen, d'Liewe vu Kanner, Kricher, Epidemien… Kuerz gesot, all Ängschte kënnen ufänken sech ze realiséieren – net nëmmen individuell, mee och familiär, vëlkerbezunnen, allmënschlech… An net ëmmer ass de Mënsch bereet, bis zum Enn ze goen, andeems hien total wielt, un sech an nëmmen un sech als de Schëpfer vu senger Realitéit ze gleewen, an an allem an ëmmer d'Ursaach vun allem wat geschitt nëmmen an sech selwer ze sichen. An erëm, dofir gëtt Energie gebraucht, a wann et keng Léift gëtt, wann et keen Zougang zu der Eener Quell vum Liewe gëtt, da geet dës Energie séier op en Enn.

Dofir brauche mir Hëllef op dësem Wee, an de Glawen un sech selwer als Schëpfer ass gutt, awer an der Praxis ass fir déi meescht Mënschen déi effektivst Formel vum Glawen – de Glawen un sech selwer als Gott an gläichzäiteg als gelieften Kand vum Eenege Gott. De Jesus als Grousse Brudder an Enseignant an d'Mamm Gottes-Mutter ginn déi néideg Hiweiser an ënnerstëtzen Dech um ganze Wee. Mee Si – opgepasst! – maachen d'Aarbecht net fir Dech, si kënnen Däi Wee net fir Dech goen an – andeems se de Modell «Gott-Sklaven», «Hiert-Schof» oder «du bass de Chef - ech sinn den Dommen» an der Vergaangenheet loossen – hëllefen Dir, e Bewosste Schëpfer vun Denger Welt ze ginn.

A wéi liewe Kanner? Spilleresch! Spill – dat ass et, an wat sech eis sënnlos gro deeglech Routine an de Kampf ëm d'Iwwerliewe verwandelt. E Spill! Dat interessantst Spill am Universum. Wéi Gëtter a Kanner vu Gott ze liewen – ëmmer nei Fäegkeete vun der Selbst- an der Weltbeherrschung ze léieren, ëmmer nei Facette vum eegenen Talent z'entfalten, ëmmer nei Nuance vum grenzenlosen, sech éiweg erweiderende Reebou vun der Léift ze schafen. An dobäi gläichzäiteg – souwuel d'Begeeschterung vun den Erausfuerderunge vum Spill wéi och voll Sécherheet op dësem Wee ze spieren, well «eise Papp méi staark ass!», an de Grousse Brudder mat der Mamm Gottes-Mutter ëmmer hëllefen, wann eppes ass.

D'Kommunion mam Christusbewosstsinn, d'Kommunion vun der Léift, mécht fir de Mënsch dëse Wee vun der bannenzeger Transformatioun op, de Wee vun der Verklärung, de Wee vun der Vergëttlechung. Awer dëse Wee kanns nëmmen Du selwer goen.

D'Kommunion verbënnt mat Gott am Häerzen, als der Quell vun Onbegrenzter Energie, botzt an erfëllt d'Séil mat Léift a setzt de bannenzegen Dialog mat Gott als dem Héchste Verstand a Gang. Gott-Quell, Gott-Léift a Gott-Wourecht.

Do ass et: «...mat ganzem Häerzen, mat ganzer Séil a mat ganzem Verstand».

D'Selbstkommunion ersetzt net d'Sakrament vun der Helleger Kommunion am Tempel, mee ergänzt se duerch en deeglecht bannescht Gebiet-Astelle op de Liewege Bannenzegen Dialog mat Christus.

Fir Muslimen ersetzt den deegleche Bannenzegen Dialog mat Christus net dat fënnefmolt Gebiet (Namaz), mee verstäerkt et effektiv, a gëtt duerch d'Uruffung vum Prophéit Isa opgebaut. Am Koran steet geschriwwen, datt an de leschten Zäite virum Jüngste Geriicht den Allah erëm de Prophéit Isa (Jesus) a Sengem zweete Kommen zu de Mënsche schécke wäert, an Hie wäert 40 Joer laang déi gleeweg Muslime neit Wësse vum Allah léieren, fir se op den Iwwergank an déi Nei (paradisesch) Welt virzebereeden.

De bannenzegen Dialog mat Gott, deen Dech fir dat Liewegt Wuert vun der Lieweger Wourecht opmécht, baut no an no Deng neuronal Verbindungen am Gehir ëm, ännert Deng Iwwerzeegungen a Glawenssätz, harmoniséiert widderspréchlech Wënsch, heelt psycho-emotional Traumata a verkläert d'Muster vu Gefill an Denken – vum Pol vun der Angscht an dem Iwwerliewenskampf zum Pol vun der Léift an dem Genéissen – sou ännert sech no an no Däi ganzt Bewosstsinn, säi ganzen Inhalt – Iwwerzeegungen, Wënsch, Gefiller a Gedanken, an Däi ganzt Muster vun der Realitéitswahrnehmung gëtt grëndlech ëmstrukturéiert, an domat d'Realitéit selwer.

Zesummegefaasst gi Mir hei eng méiglech Glécksformel:

Gléck = Léift + Bewosstsinn vum Schëpfer + Talent

Passt dat? Huel se mat Dankbarkeet un an erfuerscht se. Zweifels Du? Iwwerpréif et! Andeems Du dem Wee follegs, deen an dësem kuerze Liewensguide beschriwwe gëtt, Deng bannenzeg Natur, d'Struktur vun Dängem Bewosstsinn an der Welt ronderëm Dech begräifs, an endlech verstees, datt Bewosstsinn a Realitéit eent sinn, gëss Du e bewosste Schëpfer vun Denger Realitéit, gees iwwer d'Grenze vun all Aschränkungen a Gesetzer eraus (elo setzt Du se selwer fest), erfëlls Deng Haaptbestëmmung vum ganze Liewen a verkierpers hire richtege Sënn – d'Vergëttlechung.

Op dësem Wee wäerte Mir Dech op all Manéier ënnerstëtzen, mee erënnere Dech drun, datt Kraaft ëmmer zesumme mat Verantwortung gëtt. Vum Moment vun der Gebuert a Gott un, als Gott –

Alles ass mir erlaabt, mee net alles ass nëtzlech. Alles ass mir erlaabt, mee näischt däerf mech beherrschen, – seet den Apostel vu Christus am Neien Testament.

Well e Gott, deen Du vum Moment vun der Gebuert als Gott an der Christi Kommunion vun der Gëttlecher Léift un bass, kann duerch näischt limitéiert ginn, mee dréit dobäi selwer d'Verantwortung fir seng Welt als seng Schëpfung, an dréit selwer d'Verantwortung fir d'Erhalen vu sengem Bewosstsinn a Rengheet a Fräiheet, déi him am Akt

vun der Kommunion geschenkt goufen. Fräiheet vun der Sënn – vun Ängschten, Schold, Ressentiment, Roserei, Wollust, Habgier, Näid, Jalousie an dem Glawen un déi eege Perfektiounslosigkeit. Fräiheet fir – Léift, Kraaft, Wourecht an d'Gléck, Du Selwer ze Sinn.

Mee ob een dëse Wee geet, ob een dëser Glécksformel follegt, ob een d'Verantwortung vum Schëpfer fir seng Realitéit iwwerhëlt – dat hues Du ze wielen, an nëmmen Du, Eise geliebte Frënd. Well Mir schätzen an Dir virun allem Däi fräie Wëllen an Deng Wielfräiheet.

Mir inspiréieren nëmmen a ginn Schlëssele fir d'Verständnis vun Denger Natur. Wéi Du dat notzs – ass Däi Saach.

Mee Mir wëllen, datt Du an Dir d'Kroun vun Eiser Kollektiver Schëpfung erkenns, datt Du Dech fir déi Wouer Léift opmëchs an hire Mitschëpfer gëss, datt Du iwwer d'Allmuecht vum Eenege Geescht vu Gott an Dir gewuer gëss, a mat dem der Richteger Kraaft eegenen Courage op där enger Säit, an der Sanftmut an der Demut vun der Léift op där anerer Säit, Däi bescht Welt an dëser beschter vun alle Welten an hirer beschter Zäit schafs. Mir wëllen net Deng Veréierung, mee datt Du Du Selwer gëss, andeems Du Däi-Eist Héchst Potenzial verkierpers – als Gott an als gelieften Kand vu Gott.

An denkt drun, datt dat richtegt Meeschterwierk hei – Du bass. An et gëtt an all Moment geschaf – mat all Denger Wiel a mat all Dängem Otemzuch, well de Geescht vu Gott ass iwwerall an ootmt – wou Hie wëll a… duerch wiem Hie wëll.

Frot Dech méi dacks: Ootmt de Geescht vun der Léift duerch Dech?