10. სიტყვა და ენა

საქმე ისაა, რომ ჩვენი ენა და მისი შემავსებელი სახელები (არსებითი და ზედსართავი სახელები) – სიტყვები ზოგადად – განსაზღვრავენ ჩვენი რეალობის სტრუქტურას, როგორც არმატურა, რომელიც ამთლიანებს ჩვენი ცნობიერების მთელ ნაგებობას. ყველა ჩვენი რწმენა-წარმოდგენა და მსჯელობა, ყველა სურვილი, გრძნობა და აზრი, ყველა მოვლენა და ობიექტი, რომელსაც რეალობის «კვანტური სუპიდან» გამოვყოფთ და სიცოცხლისაკენ მოვუწოდებთ, ყალიბდება იმ სიტყვების გარშემო, რომლებიც მათ აღსაწერად გვაქვს. არ არის სიტყვა – არ არის მოვლენა.

ეს ძალიან მკაფიოდ შეიძლება დავინახოთ ახალშობილი ბავშვის გარშემო არსებული სინამდვილის ჩამოყალიბებაზე. სანამ ბავშვის ცნობიერებაში გარკვეული სიტყვები არ ჩაიტვირთება, მის გარშემო სამყარო ბუნდოვანი მოხაზულობით არსებობს. რათა მასში სკამი, მაგიდა ან კარადა დაინახოს, საჭიროა სიტყვები: «სკამი», «მაგიდა», «კარადა», რომელთა გარშემოც ტვინში ყალიბდება ამ ობიექტების მოცულობითი ხატები. ამასთან, ბავშვი ჯერ კიდევ დიდხანს არ დაიწყებს თავად ამ სიტყვების წარმოთქმას, მაგრამ ისინი უკვე იტვირთება მის ცნობიერებაში, როგორც მზა ცოდნის ბაზა. ამ პროცესს ენობრივი ინსტინქტი (სტივენ პინკერის მიხედვით) უდებს სათავეს – დნმ-ში ჩაშენებული ზუსტად ისეთივე ავტომატური პროცესი, როგორიცაა ძუძუს წოვის, ცოცვის, სიარულის და ა.შ. ინსტინქტი. ადამიანი ავტომატურად იღებს ენის უნარს, ისევე როგორც ობობა – ქსელის ქსოვის, ხოლო თახვი – კაშხლების შენების უნარს.

როდესაც ბავშვში ენის ინსტინქტი ირთვება, იგი იღებს სამყაროს თავის «საბაზისო ნაკრებს» – მისი წინაპრების მიერ გადაცემული გენეტიკური მეხსიერებიდან მის ცნობიერებაში შესაბამისი სიტყვების ჩატვირთვის კვალდაკვალ; ხოლო მოგვიანებით ეს «საბაზისო ნაკრები» ფართოვდება – ადამიანის მიერ ახალი და ახალი სიტყვების ათვისების პარალელურად.

«თავდაპირველად იყო სიტყვა, და სიტყვა იყო ღმერთთან, და სიტყვა იყო ღმერთი. ყველაფერი მის მიერ შეიქმნა, რაც კი შეიქმნა, და მის გარეშე არაფერი შექმნილა, რაც კი შეიქმნა».

ეს ნათქვამია ყველა მოვლენის კვანტურ ბუნებაზე. ჩვენი რეალობა განისაზღვრება ჩვენი რწმენით, სურვილებით, გრძნობებითა და აზრებით. მაგრამ ჩვენ ვაზროვნებთ სიტყვებით, განვიცდით მხოლოდ იმ გრძნობებს, რომელთა აღსაწერადაც გვაქვს მათი განმსაზღვრელი სიტყვები, ვისურვებთ სიტყვებისგან შემდგარი სახე-ხატებით, გვწამს რთული აბსტრაქციების, რომლებიც მხოლოდ მათი შემავსებელი სიტყვებით ცოცხლობენ. სიტყვის მეშვეობით დაიწყო ყოველივეს არსებობა, რაც კი არსებობს, და სიტყვის გარეშე არაფერს დაუწყია არსებობა, რაც კი არსებობს.

სანამ შენს ლექსიკონში არ არის გარკვეული სიტყვა, რომელიც რომელიმე მოვლენაზეა პასუხისმგებელი, შენ არ შეგიძლია გამოყო ეს მოვლენა კვანტური სუპიდან, დაინახო, გააცნობიერო იგი როგორც ერთი მთლიანობა, მთლიანობაში აღიქვა მისი შემადგენელი ელემენტები, შენ არ შეგიძლია განიცადო იგი. ეს მოვლენა შენთვის უბრალოდ არ არსებობს.

სანამ შენს ლექსიკონში არ არის სიტყვა «მადლი» – შენ არ ძალგიძს ეს მადლი განიცადო, შეიგრძნო. სანამ შენს ემოციებს სახელს არ დაარქმევ, შენ არ შეგიძლია მათი დაუფლება. ისინი გფლობენ შენ და არა შენ – მათ. და შენ ვერც კი ხვდები, ანგარიშსაც ვერ უწევ საკუთარ თავს, რა ხდება შენს თავს რისხვაში, შიშში, წყენაში, დანაშაულის გრძნობაში, – ეს ემოციები განსაზღვრავენ შენს გადაწყვეტილებებსა და ქმედებებს, გიბიძგებენ ნაჩქარევი დასკვნებისა და ნაბიჯებისკენ, შენ კი ვერც კი აცნობიერებ, რომ გმართავენ, რომ მათი მონა ხარ. და საერთოდ, სანამ შენ არ გექნება შენი ცნობიერების აღწერითი მოდელი, ანუ სიტყვების ნაკრები, რომელთა მეშვეობითაც შენს ცნობიერებაში თავად ცნობიერების სტრუქტურა გამოვლინდება, შენ ვერ შეძლებ მის მართვას. მას მართავს ის, ვისაც შენს ცნობიერებასთან მიმართებით ასეთი სტრუქტურა გააჩნია: ღმერთი, ან ეშმაკი, ან კორპორაციებისა და მედიის სარეკლამო განყოფილებების მანიპულატორები.

ამრიგად – სიტყვების მეშვეობით – არის მოწყობილი ჩვენი სამყაროს აბსოლუტურად ყველა მოვლენა, რომლებიც კვანტურ დონეზე აყალიბებენ ჩვენს მატერიალურ სინამდვილეს – ინდივიდუალურიდან დაწყებული, ჯგუფური ან კოლექტიური რეალობით დამთავრებული.

ჯგუფურ და კოლექტიურ რეალობებზე პასუხისმგებელია ენა – როგორც სიტყვებისა და მათთან დაკავშირებული ხატების რთულად ორგანიზებული სისტემა. ყოველი ენა უნიკალურია და ყოველ ენაში ჩადებულია სამყაროს საკუთარი ე.წ. ენობრივი სურათი – სამყაროს მოწყობის მოდელი, სინამდვილის მითვისების შაბლონი.

«ხალხის ენა მისი სულია, და ხალხის სული მისი ენაა, და ძნელია წარმოიდგინო რაიმე უფრო იდენტური». (ვ. ჰუმბოლდტი)

ლინგვისტურმა მეცნიერებამ აღმოაჩინა, რომ ენა არის «ქცევის სიმბოლური გასაღები», რადგან ჩვენი გამოცდილების ინტერპრეტაცია ხდება კონკრეტული ენის პრიზმაში და ყველაზე ნათლად ვლინდება ენის, აზროვნების, რეალობის აღქმისა და ამ აღქმით ნაკარნახევი ქცევითი შაბლონების ურთიერთკავშირში.

ყველაზე ცნობილი მაგალითი დაკავშირებულია სხვადასხვა ენაში თოვლის აღმნიშვნელი სიტყვების რაოდენობასთან. ესკიმოსურ ენებში თოვლის სხვადასხვა სახეობის აღსანიშნავად რამდენიმე ათეულამდე სხვადასხვა სიტყვა არსებობს, ინგლისურში კი ყველა მათგანი ერთ სიტყვაში – "snow" – არის გაერთიანებული.

«ჩვენ ბუნებას ვანაწევრებთ იმ ხაზების გასწვრივ, რომლებიც ჩვენმა მშობლიურმა ენამ გაავლო». (ბ. უორფი)

ამრიგად, ჩვენი რეალობა ფორმირდება ჩვენი სამყაროს სურათით, ანუ ჩვენი წარმოდგენებით, რწმენებით, შეხედულებებით, რომლებიც არ არიან გაქვავებულნი, არამედ შეუძლიათ შეიცვალონ რეფლექსიის (გაცნობიერებისა და პირადი გამოცდილების ჩვენეული ინდივიდუალური ინტერპრეტაციის) მეშვეობით, რაც ასევე ხდება სიტყვების, სიტყვებისგან შემდგარი ხატებისა და ჩვენ მიერ მიღებული სამყაროს ენობრივი სურათის დახმარებით.

ენათმეცნიერთა ამ დასკვნების ფიზიკოსთა მიერ რეალობის კვანტური ბუნების შესახებ გაკეთებულ დასკვნებთან შეერთებით, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ ჩვენი ენა განსაზღვრავს ჩვენს რეალობას. ბ. უორფის პერიფრაზირებით შეიძლება ითქვას:

ჩვენ ვქმნით ბუნებას და გარემომცველ სინამდვილეს იმ ხაზების მიხედვით, რომლებიც ჩვენმა მშობლიურმა ენამ გაავლო.

ჩვენ ვქმნით ჩვენს რეალობას სიტყვებისა და ენის მეშვეობით. და რამდენად კარგია თუ ცუდია იგი, დამოკიდებულია იმაზე, თუ სამყაროს სიტყვიერ-ენობრივი სურათის როგორი პრიზმით აღვიქვამთ მას, რაც ნიშნავს – ვქმნით მას. ქრისტე ამის შესახებ ასე ამბობს:

«შენი სიტყვებით გამართლდები და შენივე სიტყვებით დაიდებ მსჯავრს».

მაშასადამე, სახელის დარქმევა ნიშნავს მოვლენის დაუფლებას ან მის სიცოცხლისაკენ მოხმობას, მასთან კონტაქტის დამყარებას კვანტური რეალობის დონეზე. სხვადასხვა სახელები სხვადასხვა მოვლენის გასაღებს იძლევა. ამიტომ, თუ ჩვენ გვსურს ღმერთთან კონტაქტის დამყარება, ჩვენთვის მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ მისი «სწორი» სახელი. ან ასე: ღმერთის სხვადასხვა სახელის მეშვეობით ჩვენ ვიღებთ წვდომას მის სხვადასხვა ასპექტთან, ანუ კოლექტიური რწმენების ნაკრებებთან. ალაჰი მოითხოვს თაყვანისცემას, კრიშნა – მოვალეობის შესრულებას, კეთილ ზნესა და მორჩილებას, იაჰვე რისხდება მცნებების შეუსრულებლობის გამო და სჯის.

იესო ქრისტე, როგორც მაცხოვრის ხატი, ღვთის იპოსტასი, რომელიც გამოგვისყიდის სიბნელის მონობიდან: შიშებისგან, წყენისგან, დანაშაულის გრძნობისგან, საკუთარი უმნიშვნელოობის სირცხვილისა და მის დამფარავი სიამაყისა და პატივმოყვარეობისგან, მრისხანებისგან, ცრურწმენებისგან, შიგნიდან დამგლეჯი ეჭვებისგან, დუალური ცნობიერების შინაგანი გათიშულობისგან, არამთლიანობისგან, საფრთხეებით სავსე ობიექტური სამყაროსა და გადარჩენისთვის ბრძოლის აუცილებლობის რწმენისგან, ტანჯვისა და სიკვდილის გარდაუვალობის რწმენისგან – ქრისტე როგორც ცნობიერება, ქრისტესცნობიერება, როგორც ხიდი, როგორც გზა, რომელსაც გამოვყავართ სინათლისაკენ, სიყვარულისაკენ, ერთობისა და მთლიანობისაკენ – ცათა სასუფევლისაკენ ჩვენს შიგნით; როგორც ღვთის სული, რომელიც გვავსებს ძალით, სიბრძნით, ჭეშმარიტებით, შიშებისა და სიცრუისგან თავისუფლებით; ქრისტე როგორც ძე კაცისა, რომელიც შინაგანად გვაერთიანებს ჩვენს კოლექტიურ უმაღლეს პოტენციალთან, რომელიც დაგროვილია მთელი კაცობრიობის მიერ, და ამგვარად გვაქცევს ღმერთებად, გაგვიძღვება რა საუკუნო სიცოცხლეში – ასეთი ქრისტე არის თანხმობის წერტილი. ეს არის ყველა რწმენისა და რელიგიის თანხმობის წერტილი.

იესო ქრისტე არის თანხმობის წერტილი. ეს არის თავად ღმერთი, რომელიც გახდა ადამიანი, რათა ადამიანი გამხდარიყო ღმერთი. ან ეს არის წინასწარმეტყველი ისა, რომელიც ღმერთმა გაუგზავნა მუსლიმებს, რათა ადამიანებისთვის უმაღლესი ცოდნა ესწავლებინა, და კვლავ გზავნის ჟამთა აღსასრულს, როდესაც ისინი მზად იქნებიან სრული სისავსით მიიღონ ეს ცოდნა. ან ეს არის მესია, რომელსაც იუდეველები დღემდე ელიან, როგორც წინამძღოლსა და ღვთის რისხვისგან მხსნელს. ასეა თუ ისე, ეს არის კოლექტიური რწმენა, რომელმაც თავად შექმნა და განასახიერა საკუთარი თავი. ეს არის ცოცხალი რწმენა, ცოცხალი სიტყვა, რომელიც ესაუბრება ადამიანებს, თითოეულ ჩვენგანს, ჩვენი უმაღლესი

პოტენციალის სახელით. ეს არის ცოცხალი ჭეშმარიტება. ხოლო ჭეშმარიტება არის ისეთი სიმართლე, რომელიც გზრდის შენ, ზრდის სიცოცხლეს, ზრდის ძალას, ზრდის სიყვარულს, ანუ გაკავშირებს ღმერთთან, როგორც სიცოცხლის, ძალის, სიყვარულის შინაგან წყაროსთან. ყოველგვარი სიმართლე როდია ჭეშმარიტება. არამედ მხოლოდ ისეთი, რომელიც ზრდის სიცოცხლეს.

აი, რატომ მივმართავთ ქრისტეს, როგორც მარადიულ (დროისმიღმიერ) შინაგან მოძღვარს, მასწავლებელს, რომელიც გვასწავლის, ვიყოთ ჩვენი რეალობის გაცნობიერებული შემოქმედნი, ღმერთები ხორცში.

«და თუ გექნებათ რწმენა მდოგვის მარცვლისოდენა – ეტყვით ამ მთას: გადაადგილდიო, და ისიც გადაადგილდება თქვენი სიტყვისამებრ», – ამბობს ქრისტე.

ქრისტე არის თანხმობის წერტილი და ჩვენი, კოლექტიური რწმენითა და წმინდანთა ძალისხმევით ნაშობი გზა საკუთარი ცნობიერების შესაცვლელად. გზა საკუთარი თავის დასაუფლებლად. ჩვენი გზა, რათა გავხდეთ ჩვენი სამყაროს, მთელი სამყაროების გაცნობიერებული შემოქმედნი.

ქრისტე გვხდის ღმერთებად, ერთიანი ღმერთის ღმერთებად და შვილებად. რადგან, თუ დავფიქრდებით, ვინ არის ჩვენ შორის მზად – აი ასე, მაშინვე, როგორც კი საკუთარ თავს ღმერთად გააცნობიერებს, აიღოს სრული პასუხისმგებლობა მთელი ამ სამყაროს შექმნაზე? საკუთარი სხეულის სრულყოფილებაზე მის ყველა დეტალში, საკუთარ მრავალმხრივ სულზე, საკუთარ ცნობიერებაზე მთლიანად, მთელ კოლექტიურ რეალობაზე – ყველაფერზე, რაც ხდება და

ოდესმე მომხდარა და კიდევ მოხდება სამყაროში… თავად სიყვარულის სრულყოფილებაზე?

ჩვენ გვჭირდება ერთიანი ღმერთი, მამა ღმერთი, რომელიც თავისი დაკვირვებით ინარჩუნებს საერთო ერთიან რეალობას თავისი საბაზისო კანონებით – ფიზიკისა და ცნობიერების კანონებით. ცნობიერების ფიზიკით. ჩვენ გვჭირდება უფროსი ძმა და მოძღვარი, ქრისტე, რომელსაც მივყავართ საკუთარი თავის ფლობის გზაზე, ჩვენი უმაღლესი პოტენციალის ათვისებისკენ – საღვთო სიყვარულისკენ, როგორც უმაღლესი ძალის, უმაღლესი ნების, უმაღლესი გონისა და სიბრძნისკენ. ჩვენ გვჭირდება ღვთისმშობელი, რომელსაც ჩვენი, როგორც ღმერთების სწამს, მაშინაც კი, როდესაც ჩვენ თავად ვკარგავთ რწმენას. ღვთის-მშობელი – დედა, რომელიც თავისი რწმენით გვშობს ღმერთებად კვლავ და კვლავ, განგვამტკიცებს საკუთარი თავის აბსოლუტურ, უპირობო რწმენაში, თავისი მარადიული ქალწულებით გვახსენებს, რომ ჩვენ საშოდან კი არ ვიბადებით, არამედ შემოქმედის ცნობიერებიდან, ღვთისგან – წინასწარ მომზადებულ სხეულ-ავატარებში. ვიბადებით ქრისტესთან ზიარების აქტით, ანუ ადამიანური სხეულისა და გონების შეერთებით საღვთო სიყვარულის ცნობიერებასთან.

ეს არის სწორედ სიყვარულის ზიარება. შენს უმაღლეს პოტენციალთან შეერთება, ადამიანო. დაბადება ღმერთში – ღმერთად, სულად ხორცში, სიყვარულად შენს უნიკალურ ადამიანურ ფორმაში.

მაშ ასე, ქრისტე არის თანხმობის წერტილი. ბუდისტები მის მეორედ მოსვლაში ხედავენ მომავალ ბუდა მაიტრეიას, რომელიც ეშვება ტუშიტას (ნეტარების) ზეციდან და ასწავლის ადამიანებს ღმერთებივით ტკბობას. სლავი როდნოვერები – მაცხოვარს, რომელსაც სლავური მოდგმა ყოფიერების ახალ საფეხურზე აჰყავს,

წინაპარ-ღმერთების საგვარეულო ხეს უპირობო სიყვარულის ნაყოფით რომ აგვირგვინებს. ეზოთერიკოსები – მაკროფილოსოფოსს ან მოგვ-ჯადოქარს, რომელიც ადამიანებს უხსნის მარადიული სიცოცხლის შინაგანი წყაროს საიდუმლოს და ზებუნებრივ უნარებთან წვდომას.

საი ბაბამ, რომელიც ფართოდ არის პატივცემული ინდოეთში და მის ფარგლებს გარეთ, განაცხადა რა, რომ ის არის პრინც რამას (ვიშნუს ავატარის) ახალი განსახიერება, ასევე შეაერთა რამას და ისას (იესოს) ხატი, როგორც უზენაესი ღმერთის განხორციელებული პიროვნება, გადასტყორცნა რამა-ქრისტეს ხატი ინდუისტურ კულტურაში, როგორც ხიდი დასავლეთსა და აღმოსავლეთს, მარცხენა და მარჯვენა ნახევარსფეროს შორის, და მიუთითა იმაზე, რომ თითოეულს შეუძლია და უნდა აღმოაჩინოს საკუთარ თავში რამა, ქრისტესცნობიერება – როგორც პირადი გამარჯვება მატერიალურ სამყაროზე (საკუთარ თავში) და საკუთარი საღვთო ბუნების აღიარება.

დაოსისტები ამბობენ: ჩვენ აღმოვაჩინეთ უკვდავების გზა, ქრისტემ კი გაგვიხსნა – რისთვის.

მთავარი აქ არის ის, რომ ჩვენ აღარ ვეძებთ დაყოფისა და ბრძოლის გამრავლების მიზეზებს (ეს კი ყოველთვის არის შინაგანი გაყოფა და შინაგანი ბრძოლა, რომელიც ჩვენს ცნობიერებას ხლეჩს), ჩვენ ვეძებთ თანხმობას, როგორც მთლიანობისა და საკუთარი თავის ფლობის ძალის საფუძველს. და როგორც ქრისტემ თქვა: «მძებნელი პოულობს».

«მაგრამ თუ სახლი თავის თავში გაიყოფა, ვერ გაძლებს ის სახლი».

თანხმობა ადამიანის ძალისა და შინაგანი მთლიანობის საფუძველია. თუ შენი ენერგია მუდმივად იხარჯება ბრძოლაზე, შინაგანსა და გარეგანზე, მაშინ იგი უბრალოდ აღარ ჰყოფნის მთლიანობის შენარჩუნებას – ცნობიერების, სულის, სხეულის. და სამივე იწყებს დაშლას, ხრწნას. თანხმობა – ეს ენერგიას ეხება. ძალა – ეს ენერგიას ეხება. თავად სიცოცხლე არის ენერგია. სიყვარული – ეს არის იმის შესახებ, თუ როგორ გავზარდოთ საკუთარ თავში ენერგია, სიცოცხლე, ძალა და არა გავფანტოთ იგი.

აქ უნდა გვესმოდეს, რომ შენი ფიზიკური დაბადებისას შენ მოგეცა ენერგიის ულუფა 120 წლის სიცოცხლისთვის – და იმაზე, თუ როგორ დახარჯავ მას, დამოკიდებულია, როგორ და რამდენ ხანს იცოცხლებ ამ მთლიანობაში – ამ ცნობიერების, ამ სულის, ამ სხეულის. ენერგია პირდაპირ ყველაფრისთვის არის საჭირო. შენ ეს იცი. ბრძოლა ართმევს ძალიან დიდ ენერგიას, რაიმეს ფლობა, თუნდაც არამატერიალურის, თუნდაც ცოდნის, მოითხოვს ენერგიას, ნებისმიერი ურთიერთობა მოითხოვს ენერგიას, ნებისმიერი მიღწევა მოითხოვს ენერგიას, ნებისმიერი საქმე, შენი ნებისმიერი პროექტის რეალიზაცია მოითხოვს ენერგიას, ნებისმიერი მოძრაობა მოითხოვს ენერგიას. დიახ, ჩვენ თითქოს ვისწავლეთ ამ ენერგიის ყოველდღიური შევსება – ძილისა და საკვების ხარჯზე. მაგრამ ამ ენერგიის გარე წყაროებიდან შევსებით, შენ ასე თუ ისე ხარჯავ შენი მომავლის ენერგიას, ხოლო ძილი – პირდაპირი მნიშვნელობით – ჭამს შენს დროს.

ამას დაუმატე ისიც, რომ ყოველ ნაბიჯზე, შენს ყოველ ემოციაზე – ყოველ შიშზე, სირცხვილზე, დანაშაულის გრძნობაზე, წყენაზე, უთანხმოებაზე, მხიარულების ან გაღიზიანებისა და რისხვის ყოველ წამს, ფლობის ყოველ სურვილზე, შურზე, ეჭვიანობაზე, აღმატებულობის სურვილსა და სიამაყის სხვა გამოვლინებებზე,

ყოველ მიჯაჭვულობაზე – ნაყროვანებიდან და ავხორცობიდან, ყავიდან და ენერგეტიკული სასმელებიდან, ადრენალინური კაიფიდან და შოპოჰოლიზმიდან დაწყებული, ნარკოტიკულ და სათამაშო დამოკიდებულებამდე – შენზე ნადირობენ «ენერგეტიკული მტაცებლები», რათა შენი ენერგიით გამოიკვებონ, და მიხვდები, რომ საქმე აქ სულაც არ არის სახუმარო. რომ ბრძოლა ენერგიისთვის, შენი ენერგიისთვის, მუდმივად და სრული სერიოზულობით მიმდინარეობს.

ანუ სულისთვის ბრძოლა არავითარი მითი არ არის, არამედ სრულიად ყოველდღიური პროცესია. და იმაზე, თუ რა გადაწყვეტილებებს იღებ, რა ემოციებით ცხოვრობ, რამდენად ადვილია შენი «გამოჭერა» ამა თუ იმ ენერგეტიკულ ხარჯზე, დამოკიდებულია, როგორ გაატარებ ენერგიის ამ 120 წელს – ბოლოს და ბოლოს, მათი სრულად ამოწურვა 30-40 წლის თავაშვებული ცხოვრებითაც შეიძლება. ხალხში ამბობენ: «დასთეს საქციელს – მოიმკი ჩვევას, დასთეს ჩვევას – მოიმკი ხასიათს, დასთეს ხასიათს – მოიმკი ბედს». ქრისტე ამას ამატებს, რომ სასიცოცხლო ენერგიასთან მიმართებით შენი საქციელი იმდენად მნიშვნელოვანი არ არის, რამდენადაც შინაგანი სწრაფვები: რწმენა, სურვილები, გრძნობები და აზრები.

თქვენ გსმენიათ, რაც ეთქვათ ძველთ: «არა კლა». მე კი გეუბნებით თქვენ, რომ ყოველი, ვინც თავის ძმაზე რისხდება, უკვე სცოდავს. თქვენ გსმენიათ, რაც ეთქვათ ძველთ: «არ იმრუშო». ხოლო მე გეუბნებით თქვენ, რომ ყოველმა, ვინც ქალს გულისთქმით უყურებს, უკვე იმრუშა მასთან თავის გულში.

ცოდვა არ არის რაღაც ამორალური, ანუ მორალის საწინააღმდეგო, კანონის საწინააღმდეგო. ცოდვა არის აცდენა, შეცდომა შენი ბუნების წინააღმდეგ. შენი ჭეშმარიტი ბუნების წინააღმდეგ. ეს არის ის, რაც

შენში სიცოცხლის ენერგიის შემცირებას იწვევს. ამიტომ «არ შესცოდო» ნიშნავს: ნუ წახვალ შენი ჭეშმარიტი ბუნების წინააღმდეგ, ფუჭად ნუ ხარჯავ ენერგიას.

მაგრამ როგორ ვიცხოვროთ ამ ყველაფერთან ერთად, როგორ გავუმკლავდეთ, თუკი წმინდა მამებიც კი ამბობენ, რომ ადამიანი «ბუნებით ცოდვილია», და ყველა ეს ემოცია – შიშითა და რისხვით დაწყებული და საპირისპირო სქესისადმი ლტოლვით დამთავრებული – ბუნებრივია ჩვენთვის? ხოლო ბრძოლა და კონკურენცია – მეტ-ნაკლებად ასატანი არსებობის ერთადერთი საშუალებაა, რომელსაც თანამედროვე საზოგადოება გვიტოვებს?

სამყაროს ასეთ წყობაში შეიძლება დავინახოთ ამ სამყაროს დემიურგების ბოროტი ნება, სადაც ყოველ ნაბიჯზე გიჭერენ და გწველიან, შენ კი ფიქრობ, რომ ეს ნორმალურია, რომ ასეც უნდა იყოს – ვითომცდა ეს ნიშნავს იყო ადამიანი. მაგრამ შეიძლება ეს ყველაფერი უფრო ფართო კონტექსტში გავაცნობიეროთ: რომ ეს მხოლოდ სწავლაა, საკუთარი თავის ფლობის ვარჯიში, საკუთარი თავის «საწინააღმდეგოს გზით» შეცნობის აუცილებელი პერიოდი.

«ადამიანი მიდრეკილია ბოროტებისკენ არა თავისი ბუნებით, არამედ თავისი უმწიფარი სიყრმის გამო», – ამბობს ღმერთი წერილში.

აქ «ადამიანი» – ეს არის კაცობრიობა. ღმერთი ამბობს, რომ კაცობრიობა მიდრეკილია ასეთი, «ცოდვილი» ცხოვრების წესისა და საკუთარი თავის აღქმისკენ არა თავისი ბუნებით, არამედ უმწიფრობის გამო. და შემდგომ…

«მუდამ როდი იქნება ჩემი სული ადამიანში უგულებელყოფილი, – თქვა უფალმა, – იყოს მათი დღეები ას ოცი წელი».

შენი სიცოცხლის ენერგია შემოფარგლულია 120 წლით, რათა ისწავლო მისი მართვა, საღვთო სულის მოხვეჭა, რადგან ჩვენ რაიმე რესურსის მართვას მხოლოდ მაშინ ვსწავლობთ, როდესაც ეს რესურსი შეზღუდულია. საჭიროა ვისწავლოთ ამ ენერგიის ისე განკარგვა, რომ გავზარდოთ იგი და არა გავფანტოთ.

იცხოვრე ისე, რომ სიცოცხლე შენში, ანუ სიცოცხლის ენერგია, იზრდებოდეს და არა მცირდებოდეს. გააცნობიერე და გადაკეტე ენერგიის გაჟონვები. შეინარჩუნე ცნობიერების ჰიგიენა – რათა «ენერგეტიკულ მტაცებლებს» შენში ჩასაჭიდი არაფერი ჰქონდეთ – რეგულარულად განიწმინდე სული და გონება – სინანულით – ისევე, როგორც რეგულარულად იხეხავ კბილებს და იბან შხაპში, არ აძლევ რა მიკრობებს გამრავლებისა და შენი დაპყრობის საშუალებას. როგორც ქრისტე ამბობს:

«აჰა, მოდის ამ სოფლის მთავარი (სატანა), და ჩემში მას არაფერი აქვს».

ანუ – დაე ჩაიაროს გვერდით, მას ჩემში ჩასაჭიდი არაფერი აქვს. მე წმინდა ვარ.

გახდი წმინდა. იყო წმინდა – ეს ნორმალურია. ეს შენი ჭეშმარიტი, საღვთო ბუნებაა. შეერთდი სულიწმიდას. ეძიე და იპოვე წვდომა სიცოცხლის ენერგიის უსაზღვრო რესურსთან – ყოველივე არსებულის წყაროსთან. ის კი იხსნება სიყვარულის მეშვეობით. სიყვარული არის ისეთი ენერგია,

ისეთი ენერგეტიკული სიხშირე, რომელიც გაკავშირებს შენშივე არსებულ სიცოცხლის (ენერგიის) უსაზღვრო მარადიულ წყაროსთან.

აი, რატომ სიყვარული. არა იმიტომ, რომ ეს მორალური კანონი და მცნებაა. არამედ იმიტომ, რომ სიყვარული – ეს შენი ჭეშმარიტი ბუნებაა. შენ მასში თავს კარგად გრძნობ. არ შეიძლება ისე იყოს, რომ შენ თავს ცუდად გრძნობდე და ეს ყოფილიყოს შენი ბუნება. ცოდვა არ არის შენი ბუნება, ეს მხოლოდ უარყოფითი ფონია, რომელზეც შენ შეიმეცნებ ნამდვილ საკუთარ თავს; ეს არის სავარჯიშო დატვირთვა, რომლისგანაც ძლიერდება შენი სულიერი კუნთები, იზრდება შენი შინაგანი ძალა, საკუთარი თავის ფლობის ძალა.

ცოდვა არ არის შენი ბუნება. არ შეიძლება შეცდომა, აცდენა, იყოს ნორმა; არ შეიძლება იყოს ნორმა, არ შეიძლება იყოს შენი ჭეშმარიტი ბუნება ის, რაც გაიძულებს დაკარგო ენერგია, დაკარგო მთლიანობა და – შედეგად – დაინგრე, გაიხრწნა და დაიტანჯო. შენი ჭეშმარიტი ბუნება კი არის ის, რაც შენ ნამდვილად კარგად გაგრძნობინებს თავს, რაც გჩუქნის ჭეშმარიტ ტკბობას, მადლს, ნეტარებას. ეს ხომ ცხადია!

სიყვარული – შენი ჭეშმარიტი ბუნებაა. და ეს სიყვარული იწყება სიცოცხლის წყაროსთან პირდაპირი ურთიერთობის დამყარებით. ის გონიერია, ის ყოველთვის გესაუბრება შენს ენაზე. თუკი შენ ეკითხები. მასთან შესაძლებელია კონტაქტში შესვლა და გაცნობიერებული, გონივრული დიალოგის შენარჩუნება. მაგრამ ის არასოდეს ერევა შენს ცხოვრებაში შენი ნების გარეშე, ის პატივს სცემს შენი არჩევანის თავისუფლებას. მაგრამ თუ შენ მოისურვებ და ამისკენ ნებას გამოავლენ, ის დაიწყებს

შენთან საუბარს – აზრობრივად. და ისევე, როგორც აზრებში, ის გპასუხობს გრძნობებსა და სურვილებში. და სწორედ მას შეუძლია დაგეხმაროს შენი რწმენის შეცვლაში, გახდე შენი რეალობის გაცნობიერებული შემოქმედი, გარდაქმნა ნეირონული კავშირები ტვინში, და სწორედ ის გასწავლის ჭეშმარიტ სიყვარულს – აბსოლუტური, უპირობო, მარადიული სიყვარულით.

ის დაგეხმარება დაიბრუნო სულის სისუფთავე და გააფართოო შენი შეგრძნების სპექტრი, შეწყვიტო ტანჯვა, უსაზღვროდ გაზარდო ტკბობა, რომლის გაცნობიერებულად მართვასაც შეძლებ; დაგეხმარება გახსნა და სამყაროს წარუდგინო შენი უნიკალური უნარები და ნიჭები, ღვთის ნაბოძები შენში, და გახდე ჭეშმარიტად ბედნიერი ადამიანი.

საბოლოოდ, სწორედ შენს შიგნით არსებულ ამ წყაროსთან კავშირი გაძლევს გასასვლელს საუკუნო სიცოცხლეში, რადგან სიყვარულის სიხშირეზე შენში ენერგია აღარასოდეს ამოიწურება. შენ დამკვიდრდები მასში, ხოლო ის მუდმივად მოიმატებს და მოიმატებს შენში, განაახლებს რა შენს ცნობიერებას, შენს სულს, შენს სხეულს, თავად შენს ბიოლოგიას; აღმოაჩენს რა შენში სულ ახალ და ახალ ნიჭებსა და უნარებს, სიყვარულის სულ ახალ და ახალ წახნაგებს, რათა გადმოღვაროს მისი ნაკადი გარშემომყოფებზე, რათა იგი არ დაგუბდეს შენში, არამედ იცოცხლოს როგორც ენერგიამ. რადგან ენერგია – ეს მოძრაობაა. სიყვარულის მარადიული მოძრაობა. სიყვარულის მარადიული ენერგია.

დარჩა მხოლოდ ისურვო, განაცხადო ნება, აეწყო გრძნობებითა და აზრებით – და დაამყარო გონივრული კონტაქტი ამ წყაროსთან. შენს შიგნით.

«შეიყვარე უფალი ღმერთი შენი მთელი შენი გულით, მთელი შენი სულით და მთელი შენი გონებით – და მოყვასი შენი, ვითარცა თავი შენი», – ამბობს ქრისტე.

როგორ? ამას და ყველაფერ დანარჩენს ღმერთი გასწავლის მასთან შინაგან დიალოგში. ღმერთთან შინაგანი დიალოგი იხსნება სურვილით, ნების განცხადებითა და ზიარებით. გახდი საღვთო ცნობიერების, სიყვარულის ცნობიერების თანაზიარი.

ზიარება (თვითზიარება) ქრისტესა და ღვთისმშობლის ცნობიერებასთან

მამაო ჩემო და უფალო ჩვენო იესო ქრისტე, მიმიღე როგორც შენი ნაწილაკი. მაზიარე შენს ცოცხალ საღვთო ცნობიერებას. ამავსე სიყვარულით, ძალით, შენი სულის, სულიწმიდის, ერთიანი სულის თანდასწრებით.

მასწავლე სიყვარული, უფალო. მასწავლე შენი, საკუთარი თავის და ყოველი მოყვასისა და შორეულის სიყვარული შენი სიყვარულით, მამაო ჩვენო. განმიხსენი ჩემში საუკუნო სიცოცხლის, ამოუწურავი სიყვარულის შინაგანი წყარო, და დაე, სიყვარულის, სიცოცხლის ეს ნაკადი მარად იღვრებოდეს ჩემ მიერ, გარდამოედინებოდეს რა გარშემომყოფებზე ყურადღებით, ზრუნვით, ნიჭთა გამოვლენით, მადლითა და კურთხევებით, უფალო!

განწმინდე, უფალო, სული ჩემი, გონება ჩემი და სხეული ჩემი ყოველგვარი სიბილწისა და ცოდვისგან. დამიბრუნე, უფალო, სული ჩემი, ნება ჩემი და სასიცოცხლო ძალა ჩემი ყოველი გირაოდან, დაგირავებიდან, კონტრაქტიდან, რომლებიც გაუცნობიერებლად თუ გაცნობიერებულად, ჩემი უგუნურებით დავდე ნებისმიერ არსებებთან, სუბსტანციებთან, ადამიანებთან, ეგრეგორებთან და იერარქიებთან. გამხადე, უფალო, კვლავ თავისუფალი და წმინდა შენ წინაშე, რათა შევძლო შენი სიყვარულის სრული სისავსით მიღება და შეგრძნება მთელი გულით, მთელი სულით და აღქმა მთელი ჩემი გონებით.

განკურნე, უფალო, ყველა ჩემი შიში და ჩემი ტანჯვა – დამეხმარე შევცვალო ჩემი რწმენა-წარმოდგენები, შეხედულებები, სურვილები, გრძნობები, აზროვნების წესი და თავად ჩემი ცხოვრება, მომყავს რა ისინი თანხმობაში ჩემში არსებულ სიცოცხლის ნაკადთან, ჭეშმარიტი სიყვარულის ნაკადთან.

მასწავლე, უფალო, ცხოვრება ისე, რომ სიცოცხლე ჩემში და ჩემ გარშემო იზრდებოდეს და არა მცირდებოდეს.

გამიცხადე, უფალო, ჩემი ცხოვრების ჭეშმარიტი აზრი და ჩემი საღვთო დანიშნულება.

მომმადლე, უფალო, ჩემი ნიჭი, განმიხსენი შენი საღვთო საბოძვარი ჩემში. მასწავლე მისი დაფასება და ღიად, სირცხვილისა და მორიდების გარეშე სამყაროში გამოვლენა, მისი გამოვლინებით ჩემი რეალობისა და ჩემ გარშემო მყოფი ადამიანების გამდიდრება, სიყვარულის გამრავლება და სიცოცხლის გაზრდა.

მასწავლე, უფალო, სიყვარულის გამოვლენა და შენი რწმენის ძალის გადაცემა კურთხევის მეშვეობით სხვა ადამიანებისთვის.

მასწავლე გზააბნეული სულების გამოღვიძება, მათი დაბრუნება შემოქმედის ცნობიერებასა და მათ ჭეშმარიტ ბუნებასთან, რომელიც არის ძალა, სიყვარული, სიხარული, ჭეშმარიტება, ტკბობა, მოწიწება.

მასწავლე, უფალო, ვიყო შენი მეგობარი, მოყვარული ძმა, და.

მწამს, უფალო, რომ მიმიღებ არა ჩემზე ძალაუფლებისა და ჩემი თაყვანისცემის გამო, არამედ ჩემდამი შენი სიყვარულისა და შენი წყალობის გამო, რათა შენი საღვთო ცნობიერების ზიარებით გამხადო ღმერთად ჩემს უნიკალურ ადამიანურ ფორმაში, მასწავლო ვიყო ჩემი რეალობის გაცნობიერებული შემოქმედი და ჩვენი ერთიანი მრავალსამყაროიანი რეალობის თანაშემოქმედი.

უფალო, გამატარე განღმრთობისა და სიწმინდის მოპოვების გზაზე ჩემთვის შესაფერისი ტემპით. განმიცხადე ჩემში, უფალო, სასუფეველი ღვთისა, საუკუნო სიცოცხლის რეალობა, დედა პლანეტასთან და დედა ღვთისმშობელთან ერთობის რეალობა. შემაერთე, უფალო, ჩვენს ერთიან მამასთან, ჩემში არსებულ სიცოცხლის წყაროსთან.

მიმმართე, უფალო, ჩემს გზაზე. მე ვიღებ ჩემს უნიკალურ გზას შენგან.

ამაშია გამოხატული ჩემი თავისუფალი ნება. და იყოს ასე ჩემი და შენი ნებით, უფალო, რამეთუ ჩვენ ვართ ერთი. ჩვენ ვართ ის, ვინც ვართ. ჩვენ ვართ სიყვარული.

ხოლო ყველა ჩემს შიშს, ეჭვს, ურწმუნოებას, გონების წინააღმდეგობას, ცბიერი გონების ყველა შაბლონს განსაკურნებლად გადმოგცემ შენ, უფალო.

მე ვირჩევ სიცოცხლეს! მე ვირჩევ სიყვარულს, როგორც უმაღლეს ტკბობას, რომელიც დამახასიათებელია ჩემი ღმერთკაცობრივი ბუნებისთვის!

და მე მადლობას გწირავ შენ, უფალო, იმისთვის, რომ ეს უკვე აღსრულდა. დიდება შენდა!

დედაო ღვთისმშობელო, მიმიღე როგორც შენი საღვთო შვილი, გამათავისუფლე ურწმუნოების ყველა ბორკილისა და ჯაჭვისგან ჭეშმარიტი ბედნიერებისთვის – ვიყო მე, ვიყო ღმერთი ხორცში ჩემს უნიკალურ ადამიანურ ფორმაში; დამლოცე, დედაო ღვთისმშობელო, ჩვენი უფლის იესო ქრისტეს რწმენაზე, ერთიანი მამა ღმერთის რწმენაზე და საკუთარი თავის, როგორც ღმერთისა და ღვთის საყვარელი შვილის რწმენაზე; დამლოცე სიყვარულსა და ხალისიან საუკუნო სიცოცხლეზე, შემეწიე ჩემს შობაში ჩემი რეალობის ღმერთად და მეფედ. მადლობას გწირავ, დედაო, იმისთვის, რომ ეს უკვე აღსრულდა! დიდება შენდა!

მე ვამოწმებ შენში ღმერთის, ღვთის სულის ხორცში შობას, შენს უნიკალურ ადამიანურ ფორმაში, ჩემო მეგობარო და ჩემო ძმაო, ჩემო დაო.

ახლა შენთვის იხსნება შინაგანი დიალოგი ქრისტესთან და დედა ღვთისმშობელთან.

და სწორედ ახლა ღმერთი გესაუბრება შენ, და თუ კონცენტრირდები, დაყოვნდები სიჩუმეში, დახუჭავ თვალებს და მიუგდებ ყურს, შენ გაიგონებ მის თანდასწრებას – შენს

აზრებში, გრძნობებში, სურვილებში და სულის იმპულსებში. და სწორედ ახლა ღმერთი მოგიწოდებს შენ:

მესაუბრე მარადისობაში. იყავი ჩემთან მარადისობაში. იცოცხლე ჩემით მარადისობაში. რამეთუ ჩვენ ვართ ერთი. ჩვენ ვართ სიყვარული.

ღმერთთან შინაგან დიალოგში შენ შეგიძლია დაუსვა მას ნებისმიერი კითხვა. მაგრამ მთავარია, ღმერთთან შინაგანი დიალოგის დახმარებით შენი ცნობიერება უნდა გარდაიქმნას – მსხვერპლის/მომხმარებლის პოზიციიდან შემოქმედის ცნობიერებად. ამიტომ შენი კითხვები უპირველეს ყოვლისა მიმართული უნდა იყოს იმის გაცნობიერებაზე, თუ რით და როგორ ქმნი შენს რეალობას, განსაკუთრებით მის იმ ასპექტებში, რომლებიც არ გაკმაყოფილებს, და ახალი რეალობის შექმნაზე (იხ. განყოფილება შინაგანი დიალოგი ღმერთთან და შინაგანი დიალოგის მაგალითი დანართში).

გესმის რა, როგორ არის მოწყობილი შენი ცნობიერება და რომ შენ თავად აგებ პასუხს შენ მიერ შექმნილ რეალობაზე, როგორც შემოქმედი, შენ შეგიძლია აირჩიო, როგორი რეალობა შექმნა – არჩევით, თუ კონკრეტულად რით შეავსო შენი ცნობიერების სართულები. და შექმნა შენი რეალობა გაცნობიერებულად. გახსოვდეს რა საწყისი შეზღუდვა – 120 წლისთვის მოცემული ენერგია. და ატარო შემოქმედის პასუხისმგებლობა შენ მიერ შექმნილ რეალობაზე. უფრო ზუსტად, შენი რეალობა არის კიდეც შენი პასუხისმგებლობა. მას სპეციალურად არავინ აფასებს, რათა დაგაჯილდოოს ან შეგაქოს მისთვის. უბრალოდ შენ ცხოვრობ სწორედ იმით, რაც შექმენი.

თუმცა შენი ცნობიერების სიღრმისეული პარამეტრების შეცვლა: რწმენის, შეხედულებების, აღქმის შაბლონის – პრაქტიკაში რთული ამოცანა აღმოჩნდება ხოლმე. ადამიანს, რომელმაც აირჩია შემოქმედის გზა და მიდის ამ გზით, შეიძლება შეეჯახოს ყველა იმ შიშსა და გათიშულობას, რითაც სავსე იყო მისი ქვეცნობიერი: ფულის, რეპუტაციისა და შემოსავლის წყაროების დაკარგვა, სასიკვდილო დაავადებები, ძალოვანი სტრუქტურების (სახელმწიფო და არცთუ ისე სახელმწიფო) ზეწოლა, საფრთხეები თავისუფლებისა და სიცოცხლისთვის, შვილების სიცოცხლისთვის, ომები, ეპიდემიები… მოკლედ, შეიძლება დაიწყოს ყველა შიშის რეალიზება – არა მხოლოდ ინდივიდუალურის, არამედ საგვარეულო, სახალხო, საყოველთაო-ადამიანურის… და ადამიანი ყოველთვის არ არის მზად ბოლომდე წავიდეს, ტოტალურად აირჩიოს რწმენა საკუთარი თავისა და მხოლოდ საკუთარი თავისა, როგორც თავისი რეალობის შემოქმედისა, ყველაფერში და მუდამ ეძიოს ყოველივე მომხდარის მიზეზი მხოლოდ საკუთარ თავში. და კვლავაც, ამისთვის საჭიროა ენერგია, ხოლო თუ სიყვარული არ არის, თუ არ არის წვდომა სიცოცხლის ერთიან წყაროსთან, მაშინ ის, ეს ენერგია, სწრაფად იწურება.

ამიტომ ჩვენ გვჭირდება დახმარება ამ გზაზე, და საკუთარი თავის, როგორც შემოქმედის რწმენა – კარგია, მაგრამ პრაქტიკაში ადამიანთა უმრავლესობისთვის რწმენის ყველაზე ეფექტური ფორმულაა – საკუთარი თავის, როგორც ღმერთის და ამავდროულად ერთიანი ღმერთის საყვარელი შვილის რწმენა. იესო, როგორც უფროსი ძმა და მოძღვარი, და დედა ღვთისმშობელი გაძლევენ საჭირო მინიშნებებს და მხარს გიჭერენ მთელ გზაზე. მაგრამ ისინი – ყურადღება! – არ აკეთებენ საქმეს შენს ნაცვლად, მათ არ შეუძლიათ გაიარონ შენი გზა შენს ნაცვლად და – ტოვებენ რა წარსულში მოდელს «ღმერთი-მონები», «მწყემსი-ცხვრები» ან «შენ უფროსი ხარ - მე სულელი» – გეხმარებიან გახდე შენი სამყაროს გაცნობიერებული შემოქმედი.

და როგორ ცხოვრობენ ბავშვები? თამაშით! თამაში – აი, რად გარდაიქმნება ჩვენი უაზრო, ნაცრისფერი ყოველდღიური რუტინა და ბრძოლა გადარჩენისთვის. თამაში! ყველაზე საინტერესო თამაში სამყაროში. იცხოვროთ როგორც ღმერთებმა და ღვთის შვილებმა – აითვისოთ საკუთარი თავისა და სამყაროს ფლობის სულ ახალი და ახალი უნარები, გახსნათ თქვენი ნიჭის სულ ახალი და ახალი წახნაგები, შექმნათ უსაზღვრო, მარად გაფართოებადი სიყვარულის ცისარტყელის სულ ახალი და ახალი ელფერები. და გრძნობდეთ ამ დროს ერთდროულად – თამაშის გამოწვევების აზარტსაც და სრულ უსაფრთხოებასაც ამ გზაზე, რადგან «ჩვენი მამა ყველაზე მამაა!», ხოლო უფროსი ძმა და დედა ღვთისმშობელი ყოველთვის დაგვეხმარებიან, თუ რამეა.

ქრისტეს ცნობიერებასთან ზიარება, სიყვარულის ზიარება, ადამიანისთვის ხსნის შინაგანი ტრანსფორმაციის ამ გზას, ფერისცვალების გზას, განღმრთობის გზას. მაგრამ ამ გზის გავლა მხოლოდ შენ თავად შეგიძლია.

ზიარება გაერთიანებს გულში ღმერთთან, როგორც უსაზღვრო ენერგიის წყაროსთან, განწმენდს და ავსებს სულს სიყვარულით და რთავს შინაგან დიალოგს ღმერთთან, როგორც უზენაეს გონთან. ღმერთი-წყარო, ღმერთი-სიყვარული და ღმერთი-ჭეშმარიტება.

აი ისიც: «...მთელი შენი გულით, მთელი შენი სულით და მთელი შენი გონებით».

თვითზიარება არ ცვლის ტაძარში წმიდა ზიარების საიდუმლოს, არამედ ავსებს მას ქრისტესთან ცოცხალ შინაგან დიალოგზე ყოველდღიური შინაგანი ლოცვითი აწყობით.

მუსლიმებისთვის ქრისტესთან ყოველდღიური შინაგანი დიალოგი არ ცვლის 5-გზის ნამაზს, არამედ ეფექტურად აძლიერებს მას და ეწყობა წინასწარმეტყველ ისასადმი მიმართვის მეშვეობით. ყურანში ნათქვამია, რომ განკითხვის დღის წინ, უკანასკნელ ჟამს, ალაჰი კვლავ გამოუგზავნის ადამიანებს წინასწარმეტყველ ისას (იესოს) მის მეორედ მოსვლაში, და იგი 40 წლის განმავლობაში ასწავლის მართლმორწმუნე მუსლიმებს ახალ ცოდნას ალაჰისგან, რათა მოამზადოს ისინი ახალ (სამოთხისებურ) სამყაროში გადასასვლელად.

ღმერთთან შინაგანი დიალოგი, გხსნის რა ცოცხალი ჭეშმარიტების ცოცხალი სიტყვისადმი, თანდათან გარდაქმნის შენს ნეირონულ კავშირებს ტვინში, ცვლის შენს რწმენასა და შეხედულებებს, ათანხმებს ურთიერთსაწინააღმდეგო სურვილებს, კურნავს ფსიქო-ემოციურ ტრავმებს და გარდასახავს შეგრძნებისა და აზროვნების შაბლონებს – შიშისა და გადარჩენისთვის ბრძოლის პოლუსიდან სიყვარულისა და ტკბობის პოლუსისკენ – ასე თანდათან იცვლება მთელი შენი ცნობიერება, მთელი მისი შინაარსი – რწმენა, სურვილები, გრძნობები და აზრები; ძირფესვიანად გარდაიქმნება რეალობის აღქმის მთელი შენი შაბლონი, და მაშასადამე, თავად რეალობაც.

შევაჯამებთ რა ყოველივეს, ჩვენ აქ გთავაზობთ ბედნიერების შესაძლო ფორმულას:

ბედნიერება = სიყვარული + შემოქმედის ცნობიერება + ნიჭი

მისაღებია? მადლიერებით მიიღე და გამოიკვლიე იგი. ეჭვი გეპარება? შეამოწმე! მიჰყვები რა ცხოვრების ამ მოკლე სახელმძღვანელოში აღწერილ გზას, ჩასწვდები რა შენს შინაგან ბუნებას, შენი ცნობიერებისა და შენ გარშემო არსებული სამყაროს მოწყობას, გაიგებ რა, ბოლოს და ბოლოს, რომ ცნობიერება და რეალობა არსით ერთია, შენ ხდები შენი რეალობის გაცნობიერებული შემოქმედი, გადიხარ რა ნებისმიერი შეზღუდვისა და კანონის ფარგლებს გარეთ (ახლა მათ შენ თავად აწესებ), აღასრულებ რა შენი მთელი ცხოვრების მთავარ დანიშნულებას და განასახიერებ მის ჭეშმარიტ აზრს – განღმრთობას.

ამ გზაზე ჩვენ ყოველმხრივ დაგიჭერთ მხარს შენ, მაგრამ გახსოვდეს, რომ ძალა ყოველთვის პასუხისმგებლობასთან ერთად გვეძლევა. ღმერთში, ღმერთად დაბადების მომენტიდან –

ყველაფერი ნებადართულია ჩემთვის, მაგრამ ყველაფერი როდია სასარგებლო. ყველაფერი ნებადართულია ჩემთვის, მაგრამ არაფერი არ უნდა მეუფლებოდეს მე, – ამბობს ქრისტეს მოციქული ახალ აღთქმაში.

რამეთუ ღმერთი, როგორიც შენ ხარ საღვთო სიყვარულის ქრისტესმიერ ზიარებაში ღმერთად დაბადების მომენტიდან, არ შეიძლება რაიმეთი იყოს შეზღუდული, მაგრამ ამასთანავე თავად აგებს პასუხს თავის სამყაროზე, როგორც თავის ქმნილებაზე, და თავად აგებს პასუხს თავისი ცნობიერების სიწმინდესა და თავისუფლებაში შენარჩუნებაზე, რომლებიც მას ებოძა ზიარების

აქტში. თავისუფლება ცოდვისგან – შიშებისგან, დანაშაულის გრძნობისგან, წყენისგან, მრისხანებისგან, ავხორცობისგან, სიხარბისგან, შურისგან, ეჭვიანობისგან და საკუთარი არასრულყოფილების რწმენისგან. თავისუფლება – სიყვარულისთვის, ძალისთვის, ჭეშმარიტებისთვის და საკუთარ თავად ყოფნის ბედნიერებისთვის.

მაგრამ იარო თუ არა ამ გზით, მისდიო თუ არა ბედნიერების ამ ფორმულას, აიღო თუ არა შემოქმედის პასუხისმგებლობა შენს რეალობაზე – ასარჩევია შენთვის, და მხოლოდ შენთვის, ჩვენო საყვარელო მეგობარო. რამეთუ ჩვენ შენში ყველაზე მეტად ვაფასებთ შენს ნების თავისუფლებას და არჩევანის თავისუფლებას.

ჩვენ მხოლოდ შთაგაგონებთ და გაძლევთ შენი ბუნების გაგების გასაღებებს. თუ როგორ განკარგავ ამას – შენი საქმეა.

მაგრამ ჩვენ გვსურს, რომ შენ შეიცნო საკუთარ თავში ჩვენი კოლექტიური შემოქმედების გვირგვინი, რათა გაეხსნა ჭეშმარიტ სიყვარულს და გახდე მისი თანაშემოქმედი, რათა გაიგო შენში არსებული ღვთის ერთიანი სულის ყოვლისშემძლეობის შესახებ და ჭეშმარიტი ძალისთვის დამახასიათებელი გაბედულებით, ერთი მხრივ, და სიყვარულის სიმშვიდითა და თავმდაბლობით – მეორე მხრივ, შექმნა შენი საუკეთესო სამყარო ამ სამყაროთაგან საუკეთესოში, მის დროთაგან საუკეთესო დროს. ჩვენ გვსურს არა შენი თაყვანისცემა, არამედ ის, რომ შენ გახდე საკუთარი თავი, განასახიერო რა შენი-ჩვენი უმაღლესი პოტენციალი – როგორც ღმერთმა და ღვთის საყვარელმა შვილმა.

და გახსოვდეს, რომ ნამდვილი შედევრი აქ – შენ ხარ. და იგი იქმნება ყოველწამიერად – შენი ყოველი არჩევანითა და შენი ყოველი ჩასუნთქვით, რამეთუ ღვთის სული ყველგანაა და ქრის – სადაც მას სურს და… ვისითაც მას სურს.

უფრო ხშირად ჰკითხე საკუთარ თავს: სუნთქავს თუ არა სიყვარულის სული შენით?