10. Բառ և լեզու

Բանն այն է, որ մեր լեզուն և այն լցնող անունները (գոյականներն ու ածականները)՝ առհասարակ բառերը, սահմանում են մեր իրականության կառուցվածքը՝ ինչպես ամրաններ ամրացնելով մեր գիտակցության ողջ շենքը: Մեր բոլոր հավատալիքներն ու դատողությունները, բոլոր ցանկությունները, զգացմունքներն ու մտքերը, բոլոր երևույթներն ու առարկաները, որոնք մենք առանձնացնում ենք իրականության «քվանտային ապուրից»՝ կոչելով դրանք կյանքի, ձևավորվում են այն բառերի շուրջ, որոնք ունենք դրանք նկարագրելու համար: Չկա բառ՝ չկա երևույթ:

Սա շատ վառ կերպով կարելի է տեսնել նորածին երեխայի շուրջը շրջակա իրականության ձևավորման վրա: Քանի դեռ երեխայի գիտակցության մեջ չեն ներբեռնվել որոշակի բառեր, աշխարհը նրա շուրջ գոյություն ունի մշուշոտ ուրվագծերով: Որպեսզի նրանում տեսնի աթոռ, սեղան կամ պահարան, անհրաժեշտ են բառեր՝ «աթոռ», «սեղան», «պահարան», որոնց շուրջ ուղեղում ձևավորվում են այդ առարկաների ծավալային կերպարները: Ընդ որում, երեխան դեռ երկար ժամանակ ինքնուրույն չի արտասանի այդ բառերը, բայց դրանք արդեն ներբեռնվում են նրա գիտակցության մեջ որպես պատրաստի գիտելիքների բազա: Այս գործընթացը գործարկվում է լեզվական բնազդով (ըստ Սթիվեն Փինքերի)՝ ԴՆԹ-ում ներդրված նույնպիսի ավտոմատ գործընթացով, ինչպիսին է կուրծք ծծելու, սողալու, քայլելու և այլ բնազդները: Մարդն ավտոմատ կերպով ստանում է լեզվի հմտությունը, ճիշտ այնպես, ինչպես սարդը՝ սարդոստայն հյուսելու, իսկ կուղբը՝ ամբարտակներ կառուցելու հմտությունը:

Երբ երեխայի մեջ գործարկվում է լեզվի բնազդը, նա ստանում է աշխարհի իր «բազային հավաքածուն»՝ իր գիտակցության մեջ իր նախնիներից փոխանցված գենետիկական հիշողությունից համապատասխան բառերի ներբեռնմանը զուգընթաց, և ավելի ուշ այդ «բազային հավաքածուն» ընդլայնվում է՝ մարդու կողմից նորանոր բառերի յուրացմանը համեմատ:

«Սկզբում էր Խոսքը, և Խոսքն Աստծո մոտ էր, և Խոսքն Աստված էր, և ամեն ինչ Նրանով եղավ, ինչ որ եղավ, և առանց Նրա ոչինչ չեղավ, ինչ որ եղավ»:

Սա ասված է բոլոր երևույթների քվանտային բնույթի մասին: Մեր իրականությունը սահմանվում է մեր հավատալիքներով, ցանկություններով, զգացմունքներով և մտքերով: Բայց մենք մտածում ենք բառերով, զգում ենք միայն այն զգացմունքները, որոնց նկարագրության համար ունենք դրանք սահմանող բառեր, ցանկանում ենք կերպարներով, որոնք ձևավորվում են բառերից, հավատում ենք բարդ վերացարկումների, որոնք ապրում են միայն իրենց լցնող բառերով: Խոսքի միջոցով ամեն ինչ եղավ, ինչ որ եղավ, և առանց խոսքի ոչինչ չեղավ, ինչ որ եղավ:

Քանի դեռ քո բառապաշարում չկա որոշակի բառ, որը պատասխանատու է որևէ երևույթի համար, Դու չես կարող առանձնացնել այդ երևույթը քվանտային ապուրից, տեսնել, գիտակցել այն որպես ամբողջություն՝ որպես ամբողջություն ընկալելով նրա բաղկացուցիչ տարրերը, Դու չես կարող ապրել այն: Այդ երևույթը Քեզ համար պարզապես գոյություն չունի:

Քանի դեռ քո բառապաշարում չկա «Շնորհ» բառը, Դու ի վիճակի չես այդ Շնորհն ապրել, զգալ: Քանի դեռ չես կոչել քո էմոցիաներն իրենց անուններով, Դու չես կարող տիրապետել դրանց: Նրանք են տիրում Քեզ, ոչ թե Դու՝ նրանց: Եվ Դու նույնիսկ չես հասկանում, հաշիվ չես տալիս Քեզ, թե ինչ է կատարվում Քեզ հետ բարկության, վախի, վիրավորանքի, մեղքի զգացման մեջ, – այդ էմոցիաներն են որոշում քո որոշումներն ու արարքները, մղում Քեզ հապճեպ եզրակացությունների և գործողությունների, իսկ Դու նույնիսկ չես գիտակցում, որ Քեզ կառավարում են, որ Դու նրանց գերության մեջ ես: Եվ առհասարակ, քանի դեռ Դու չունես քո գիտակցության նկարագրական մոդելը, այսինքն՝ բառերի այն հավաքածուն, որոնց միջոցով քո գիտակցության մեջ կդրսևորվի հենց գիտակցության կառուցվածքը, Դու ի վիճակի չես լինի կառավարել այն: Այն կկառավարի նա, ով ունի նման կառուցվածք քո գիտակցության նկատմամբ. Աստված, կամ սատանան, կամ կորպորացիաների ու լրատվամիջոցների գովազդային բաժինների մանիպուլյատորները:

Այսպիսով՝ բառերի միջոցով են կառուցված մեր աշխարհի բացարձակապես բոլոր երևույթները, որոնք քվանտային մակարդակում ձևավորում են մեր նյութական իրականությունը՝ անհատականից մինչև խմբային կամ հավաքական իրականություն:

Խմբային և հավաքական իրականությունների համար պատասխանատու է լեզուն՝ որպես բառերի և դրանց հետ փոխկապակցված կերպարների բարդ կազմակերպված համակարգ: Յուրաքանչյուր լեզու յուրահատուկ է, և յուրաքանչյուր լեզվի մեջ դրված է աշխարհի իր այսպես կոչված լեզվական պատկերը՝ աշխարհակարգի մոդելը, իրականության յուրացման կաղապարը:

«Ժողովրդի լեզուն նրա ոգին է, և ժողովրդի ոգին նրա լեզուն է, և դժվար է պատկերացնել որևէ բան, որն ավելի նույնական լինի»։ (Վ. Հումբոլդտ)

Լեզվաբանական գիտությունը բացահայտել է, որ լեզուն «վարքագծի խորհրդանշական բանալին» է, քանի որ մեր փորձառությունը մեկնաբանվում է կոնկրետ լեզվի պրիզմայով և առավել ակնհայտորեն դրսևորվում է լեզվի, մտածողության, իրականության ընկալման և այդ ընկալմամբ թելադրված վարքային կաղապարների փոխկապակցվածության մեջ:

Ամենահայտնի օրինակը կապված է տարբեր լեզուներում ձյունը նշանակող բառերի քանակի հետ: Էսկիմոսյան լեզուներում կան մինչև մի քանի տասնյակ տարբեր բառեր ձյան տարբեր տեսակները նշելու համար, իսկ անգլերենում դրանք բոլորը միավորված են մեկ "snow" բառի մեջ:

«Մենք բնությունը մասնատում ենք այն գծերով, որոնք գծել է մեր մայրենի լեզուն»։ (Բ. Ուորֆ)

Այսպիսով, մեր իրականությունը ձևավորվում է աշխարհի մեր պատկերով, այսինքն՝ մեր պատկերացումներով, հավատալիքներով, համոզմունքներով, որոնք կարծրացած չեն, այլ ընդունակ են փոխվելու ռեֆլեքսիայի (անձնական փորձի գիտակցման և մեր անհատական մեկնաբանության) միջոցով, որը նույնպես տեղի է ունենում բառերի, բառերից կազմված կերպարների և մեր ընդունած աշխարհի լեզվական պատկերի օգնությամբ:

Միավորելով լեզվաբանների այս եզրակացությունները իրականության քվանտային բնույթի մասին ֆիզիկոսների եզրակացությունների հետ՝ կարելի է գալ այն եզրահանգման, որ մեր լեզուն սահմանում է մեր իրականությունը: Վերաձևակերպելով Բ. Ուորֆին՝ կարելի է ասել.

Մենք ստեղծում ենք բնությունը և շրջակա իրականությունը մեր մայրենի լեզվով գծված գծերով:

Մենք ստեղծում ենք մեր իրականությունը բառերի և լեզվի միջոցով: Եվ այն, թե որքանով է այն լավ կամ վատ, կախված է նրանից, թե աշխարհի բառային-լեզվական պատկերի որ պրիզմայով ենք մենք այն ընկալում, ուրեմն և՝ արարում: Քրիստոսն այս մասին ասում է այսպես.

«Քո խոսքերից կարդարանաս և քո իսկ խոսքերից կդատապարտվես»:

Եվ այսպես, անվանել անունով՝ նշանակում է տիրապետել երևույթին կամ կոչել այն կյանքի, հաստատել նրա հետ կապ քվանտային իրականության մակարդակում: Տարբեր անունները բանալիներ են տալիս տարբեր երևույթների համար: Հետևաբար, եթե ցանկանում ենք կապ հաստատել Աստծո հետ, մեզ համար կարևոր է իմանալ Նրա «ճիշտ» անունը: Կամ այսպես. Աստծո տարբեր անունների միջոցով մենք հասանելիություն ենք ստանում Նրա տարբեր ասպեկտներին, կարդա՛՝ հավաքական հավատալիքների հավաքածուներին: Ալլահը պահանջում է երկրպագություն, Կրիշնան՝ պարտքի կատարում, բարի բնավորություն և հնազանդություն, Յահվեն բարկանում է պատվիրանները չկատարելու համար և պատժում:

Հիսուս Քրիստոսը՝ որպես Փրկչի կերպար, Աստծո հիպոստաս (էություն), որը մեզ փրկագնում է խավարի ստրկությունից՝ վախերից, վիրավորանքից, մեղքի զգացումից, սեփական ոչնչության ամոթից և այն ծածկող հպարտությունից ու սնափառությունից, բարկացկոտությունից, սնահավատություններից, մեզ ներսից պատառոտող կասկածներից, դուալ գիտակցության ներքին պառակտվածությունից, անամբողջականությունից, վտանգներով լի օբյեկտիվ աշխարհի և գոյատևման պայքարի անհրաժեշտության հանդեպ հավատից, տառապանքի ու մահվան անխուսափելիության հանդեպ հավատից. Քրիստոսը՝ որպես Գիտակցություն, Քրիստոսագիտակցություն, որպես կամուրջ, որպես ճանապարհ, որը մեզ դուրս է բերում դեպի լույսը, դեպի Սերը, դեպի Միասնությունն ու Ամբողջականությունը՝ դեպի Երկնքի Արքայությունը մեր ներսում, որպես Աստծո Հոգի, որը մեզ լցնում է Ուժով, Իմաստությամբ, Ճշմարտությամբ, վախերից ու ստից Ազատությամբ. Քրիստոսը՝ որպես Մարդու Որդի, որը մեզ ներսից միացնում է համայն Մարդկության կողմից կուտակված Մեր Հավաքական Բարձրագույն Պոտենցիալին և այդպիսով մեզ դարձնում աստվածներ՝ առաջնորդելով դեպի Հավիտենական Կյանք. ահա այսպիսի Քրիստոսը համաձայնության կետ է: Սա բոլոր հավատքների և կրոնների համաձայնության կետն է:

Հիսուս Քրիստոսը համաձայնության կետն է: Դա Ինքը՝ Աստված է, ով դարձավ մարդ, որպեսզի մարդը դառնա աստված: Կամ դա Իսա մարգարեն է, ում Աստված ուղարկեց մուսուլմանների մոտ՝ մարդկանց Բարձրագույն Գիտելիք սովորեցնելու համար և կրկին ուղարկում է ժամանակների ավարտին, երբ նրանք պատրաստ կլինեն ընդունելու այդ Գիտելիքն իր ողջ լիությամբ: Կամ դա Մեսիան է, ում հրեաները մինչ օրս սպասում են որպես Առաջնորդի և Աստծո բարկությունից Ազատարարի: Այսպես թե այնպես, դա հավաքական հավատալիք է, որն ինքն իրեն արարել և մարմնավորել է: Դա Կենդանի Հավատք է, Կենդանի Խոսք, որը խոսում է մարդկանց հետ, մեզանից յուրաքանչյուրի հետ՝ Մեր Բարձրագույնի անունից:

Պոտենցիալի անունից: Դա Կենդանի Ճշմարտություն է: Իսկ Ճշմարտությունը մի այնպիսի իրողություն է, որը մեծացնում է Քեզ, մեծացնում է Կյանքը, մեծացնում է Ուժը, մեծացնում է Սերը, այսինքն՝ Քեզ միացնում է Աստծուն՝ որպես Կյանքի, Ուժի, Սիրո ներքին աղբյուրի: Ամեն ճշմարտություն չէ, որ Ճշմարտություն է: Այլ միայն նա, որը մեծացնում է Կյանքը:

Ահա թե ինչու ենք մենք դիմում Քրիստոսին՝ որպես Հավերժական (անժամանակ) Ներքին Ուղեցույցի, Ուսուցչի, Ով մեզ սովորեցնում է լինել մեր իրականության գիտակից արարիչները, աստվածներ մարմնի մեջ:

«Եվ եթե ձեր հավատը մանանեխի հատիկի չափ լինի, կասեք այս լեռանը՝ տեղափոխվի՛ր, և այն կտեղափոխվի ձեր խոսքով», – ասում է Քրիստոսը:

Քրիստոսը համաձայնության կետն է, և մեր՝ հավաքական հավատքով ու սրբերի ջանքերով ծնված եղանակը՝ փոխելու մեր գիտակցությունը: Եղանակ՝ տիրապետելու Ինքդ Քեզ: Մեր եղանակը՝ դառնալու մեր տիեզերքի գիտակից արարիչները: Ամբողջ արարչագործության:

Քրիստոսը մեզ դարձնում է աստվածներ, Միասնական Աստծո աստվածներ և զավակներ: Որովհետև, եթե խորհենք, մեզանից ո՞վ է պատրաստ՝ ահա այսպես, միանգամից, հենց նոր Իրեն գիտակցելով որպես աստված, կրել լիակատար պատասխանատվություն այս ողջ աշխարհի արարման համար: Իր մարմնի կատարելության համար նրա բոլոր մանրամասներում, իր բազմակողմանի հոգու, իր գիտակցության համար ամբողջությամբ, ողջ հավաքական իրականության համար՝ այն ամենի, ինչ կատարվում է և

երբևէ կատարվել է ու դեռ կատարվելու է աշխարհում… Ինքնին Սիրո կատարելության համա՞ր:

Մեզ անհրաժեշտ է Միասնական Աստված, Հայր Աստված, Ով Իր դիտարկմամբ պահպանում է ընդհանուր Միասնական իրականությունը՝ իր հիմնարար օրենքներով՝ ֆիզիկայի և գիտակցության: Գիտակցության ֆիզիկայի: Մեզ անհրաժեշտ է Ավագ Եղբայր և Ուղեցույց՝ Քրիստոսը, Ով մեզ առաջնորդում է ինքնատիրապետման, մեր Բարձրագույն Պոտենցիալի յուրացման ճանապարհով՝ Աստվածային Սիրո՝ որպես Բարձրագույն Ուժի, Բարձրագույն Կամքի, Բարձրագույն Բանականության և Իմաստության: Մեզ անհրաժեշտ է Աստվածածինը, որը հավատում է մեզ որպես աստվածների, նույնիսկ երբ մենք ինքներս դադարում ենք հավատալ: Աստված-ածին՝ Մայր, ով իր հավատով մեզ ծնում է որպես աստվածներ նորից ու նորից, ամրապնդում մեզ բացարձակ, անվերապահ ինքնահավատության մեջ, Իր հավերժական կուսությամբ հիշեցնում մեզ, որ մենք ծնվում ենք ոչ թե արգանդից, այլ Արարչի Գիտակցությունից, Աստծուց՝ նախապես պատրաստված մարմին-ավատարներում: Ծնվում ենք Քրիստոսին Հաղորդության ակտով, այսինքն՝ մարդկային մարմնի և մտքի միավորմամբ Սիրո Աստվածային Գիտակցության հետ:

Սա հենց Սիրո Հաղորդությունն է: Միացում Քո Բարձրագույն Պոտենցիալի հետ, Մա՛րդ: Ծնունդ Աստծո մեջ՝ որպես աստված, Ոգի մարմնի մեջ, Սեր քո եզակի մարդկային ձևում:

Եվ այսպես, Քրիստոսը համաձայնության կետն է: Բուդդայականները Նրա Երկրորդ Գալստյան մեջ տեսնում են գալիք Բուդդա Մայտրեյային, ով իջնում է Տուշիտայի (երանության) երկնքից և մարդկանց սովորեցնում վայելել աստվածների պես: Սլավոնական հեթանոսները՝ Փրկչին, ով Սլավոնական տոհմը դուրս է բերում Գոյության նոր մակարդակ,

պսակելով աստված-նախնիների տոհմածառը Անպայմանական Սիրո պտղով: Էզոթերիկները՝ մակրոփիլիսոփայի կամ մոգ-քրմի, ով մարդկանց առջև բացում է Հավիտենական Կյանքի ներքին աղբյուրի գաղտնիքը և գերունակությունների հասանելիությունը:

Սաի Բաբան, որը լայնորեն մեծարվում է Հնդկաստանում և նրա սահմաններից դուրս, հայտարարելով, որ ինքը Ռամա արքայազնի (Վիշնուի ավատարի) նոր մարմնացումն է, նույնպես միավորեց Ռամայի և Իսայի (Հիսուսի) կերպարը՝ որպես Բարձրյալ Աստծո մարմնավորված անձնավորություն՝ Ռամա-Քրիստոսի կերպարը տանելով հնդկական մշակույթի մեջ որպես կամուրջ Արևմուտքի և Արևելքի, ձախ և աջ կիսագնդերի միջև՝ մատնանշելով, որ յուրաքանչյուր ոք կարող է և պետք է իր մեջ բացահայտի Ռամային, Քրիստոսագիտակցությունը՝ որպես նյութական աշխարհի նկատմամբ անձնական հաղթանակ (իր մեջ) և իր Աստվածային բնույթի ճանաչում:

Դաոսականներն ասում են. մենք բացահայտեցինք անմահության ճանապարհը, Քրիստոսը մեզ բացահայտեց՝ ինչի համար:

Այստեղ գլխավորն այն է, որ մենք այլևս առիթներ չենք փնտրում պառակտման և պայքարի բազմապատկման համար (իսկ դա միշտ ներքին պառակտվածություն է և ներքին պայքար, որը ճեղքում է մեր գիտակցությունը), մենք փնտրում ենք Համաձայնություն՝ որպես Ամբողջականության և ինքնատիրապետման Ուժի հիմք: Եվ ինչպես ասաց Քրիստոսը. «Փնտրողը գտնում է»:

«Բայց եթե որևէ տուն ինքն իր մեջ բաժանվի, նա չի կարող կանգուն մնալ»:

Համաձայնությունը մարդու Ուժի և ներքին Ամբողջականության հիմքն է: Եթե քո էներգիան անընդհատ ծախսվում է պայքարի վրա՝ ներքին և արտաքին, ապա այն պարզապես չի բավականացնում Ամբողջականության պահպանման համար՝ գիտակցության, հոգու, մարմնի: Եվ բոլոր երեքը սկսում են քայքայվել, տարրալուծվել: Համաձայնությունը էներգիայի մասին է: Ուժը էներգիայի մասին է: Ինքնին Կյանքը Էներգիա է: Սերը նրա մասին է, թե ինչպես Էներգիան, Կյանքը, Ուժը մեծացնել քո մեջ, այլ ոչ թե վատնել:

Այստեղ պետք է հասկանալ, որ քո ֆիզիկական ծննդյան ժամանակ Քեզ տրվել է էներգիայի չափաբաժին 120 տարվա կյանքի համար, և նրանից, թե ինչպես Դու այն կծախսես, կախված է, թե ինչպես և որքան կապրես այս ամբողջականության մեջ՝ այս գիտակցության, այս հոգու, այս մարմնի: Էներգիա պետք է բառացիորեն ամեն ինչի համար: Դու դա գիտես: Պայքարը խլում է շատ մեծ էներգիա, ինչ-որ բանի տիրապետելը, նույնիսկ ոչ նյութական, նույնիսկ գիտելիքի, պահանջում է էներգիա, ցանկացած հարաբերություն պահանջում է էներգիա, ցանկացած նվաճում պահանջում է էներգիա, ցանկացած գործ, քո ցանկացած ծրագրի իրականացում պահանջում է էներգիա, ցանկացած շարժում պահանջում է էներգիա: Այո, մենք կարծես թե սովորել ենք ամեն օր այդ էներգիան լրացնել՝ քնի և սննդի հաշվին: Բայց լրացնելով այդ էներգիան արտաքին աղբյուրներից, Դու այսպես թե այնպես ծախսում ես քո ապագայի էներգիան, իսկ քունը՝ բառացիորեն՝ խժռում է քո ժամանակը:

Սրան ավելացրու այն, որ ամեն քայլափոխի, քո յուրաքանչյուր էմոցիայի վրա՝ յուրաքանչյուր վախի, ամոթի, մեղքի, վիրավորանքի, անհամաձայնության վրա, ուրախության կամ գրգռվածության և բարկության յուրաքանչյուր պահի, տիրելու յուրաքանչյուր ցանկության, նախանձի, խանդի, գերազանցության ցանկության և հպարտության այլ դրսևորումների վրա,

յուրաքանչյուր կախվածության վրա՝ որկրամոլությունից ու ցանկասիրությունից, սուրճից ու էներգետիկներից, ադրենալինային հաճույքից ու շոփոհոլիզմից մինչև թմրանյութային ու խաղամոլական կախվածություն, Քեզ որսում են «էներգետիկ գիշատիչները»՝ քո էներգիայով սնվելու համար, և Դու կհասկանաս, որ գործն այստեղ ամենևին էլ կատակ չէ: Որ պայքարը էներգիայի համար, քո էներգիայի համար, ընթանում է անընդհատ և լրջորեն:

Այսինքն՝ պայքարը հոգու համար ամենևին միֆ չէ, այլ միանգամայն առօրյա գործընթաց: Եվ նրանից, թե ինչ որոշումներ ես կայացնում, ինչպիսի էմոցիաներով ես ապրում, հե՞շտ է արդյոք Քեզ «դրդել» այս կամ այն էներգետիկ ծախսերին, կախված է, թե ինչպես կապրես էներգիայի այս 120 տարիները. չէ՞ որ դրանք բոլորը կարելի է սպառել նաև սանձարձակ կյանքի 30-40 տարում: Ժողովուրդն ասում է. «Արարք կցանես՝ սովորություն կհնձես, սովորություն կցանես՝ բնավորություն կհնձես, բնավորություն կցանես՝ ճակատագիր կհնձես»: Քրիստոսը սրան ավելացնում է, որ կենսական էներգիայի առումով քո արարքներն այնքան կարևոր չեն, որքան ներքին ձգտումները՝ հավատալիքները, ցանկությունները, զգացմունքներն ու մտքերը:

Դուք լսել եք, որ ասվել է նախնիներին. «Մի՛ սպանիր»: Իսկ Ես ձեզ ասում եմ, որ ամեն ոք, ով զուր տեղը բարկանում է իր եղբոր վրա, արդեն իսկ մեղանչել է: Դուք լսել եք, որ ասվել է նախնիներին. «Մի՛ շնացիր»: Իսկ Ես ձեզ ասում եմ, որ ամեն ոք, ով ցանկությամբ է նայում կնոջը, արդեն իսկ շնացավ նրա հետ իր սրտում:

Մեղքը ինչ-որ անբարոյական բան չէ, այսինքն՝ բարոյականության դեմ, օրենքի դեմ: Մեղքը վրիպում է, սխալ քո բնույթի դեմ: Քո ճշմարիտ բնույթի դեմ: Դա այն է, ինչ

հանգեցնում է Կյանքի էներգիայի նվազմանը քո մեջ: Ուստի «մի՛ մեղանչիր» նշանակում է՝ մի՛ գնա քո ճշմարիտ բնույթի դեմ, իզուր մի՛ վատնիր էներգիան:

Բայց ինչպե՞ս ապրել այս ամենի հետ, ինչպե՞ս հաղթահարել, եթե նույնիսկ սուրբ հայրերն են ասում, որ մարդը «մեղսավոր է իր բնույթով», և այս բոլոր էմոցիաները՝ սկսած վախից ու բարկությունից և վերջացրած հակառակ սեռի հանդեպ տենչանքով, բնական են մեզ համար: Իսկ պայքարն ու մրցակցությունը գոյության միակ քիչ թե շատ տանելի միջոցն են, որը մեզ թողնում է ժամանակակից հասարակությունը:

Նման աշխարհակարգում կարելի է տեսնել այս աշխարհի դեմիուրգների չար կամքը, որտեղ ամեն քայլափոխի Քեզ որսում են ու կթում, իսկ Դու կարծում ես, թե դա նորմալ է, որ այդպես էլ պետք է լինի, իբր՝ դա էլ հենց նշանակում է լինել մարդ: Բայց կարելի է գիտակցել այս ամենն ավելի լայն համատեքստում. որ սա միայն ուսում է, ինքնատիրապետման մարզում, «հակառակից» Ինքդ Քեզ ճանաչելու անհրաժեշտ շրջան:

«Մարդը հակված է չարիքի ոչ թե իր բնույթով, այլ իր անհաս երիտասարդության պատճառով», – ասում է Աստված Գրքում:

Այստեղ «Մարդը» մարդկությունն է: Աստված ասում է, որ մարդկությունը հակված է կյանքի և ինքնաընկալման նման «մեղսալի» կերպին ոչ թե իր բնույթով, այլ անհասության պատճառով: Եվ հետո…

«Իմ Հոգին հավիտյան չի մնա մարդկանց մեջ անտեսված, – ասաց Տերը, – թող նրանց օրերը լինեն հարյուր քսան տարի»:

Քո կյանքի էներգիան սահմանափակված է 120 տարով, որպեսզի Դու սովորես կառավարել այն, ստանալ Աստծո Հոգին, չէ՞ որ մենք սովորում ենք կառավարել որևէ ռեսուրս միայն այն դեպքում, եթե այդ ռեսուրսը սահմանափակ է: Պետք է սովորել տնօրինել այս էներգիան այնպես, որպեսզի մեծացնես այն, ոչ թե վատնես:

Ապրիր այնպես, որ կյանքը քո մեջ, այսինքն՝ կյանքի էներգիան, ավելանա, ոչ թե նվազի: Գիտակցիր և փակիր էներգիայի արտահոսքերը: Պահպանիր Գիտակցության Հիգիենան, որպեսզի «էներգետիկ գիշատիչները» քո մեջ կառչելու տեղ չունենան. կանոնավոր կերպով մաքրիր հոգիդ ու միտքդ՝ ապաշխարությամբ, ճիշտ այնպես, ինչպես կանոնավոր մաքրում ես ատամներդ և լվացվում ցնցուղի տակ՝ մանրէներին թույլ չտալով բազմանալ և տիրել Քեզ: Ինչպես Քրիստոսն է ասում.

«Ահա գալիս է այս աշխարհի իշխանը (սատանան), և Իմ մեջ նա ոչինչ չունի»:

Այսինքն՝ թող կողքով անցնի, նա իմ մեջ կառչելու ոչինչ չունի: Ես սուրբ եմ:

Դարձի՛ր սուրբ: Սուրբ լինելը նորմալ է: Դա քո ճշմարիտ, Աստվածային բնույթն է: Միացի՛ր Սուրբ Հոգուն: Փնտրիր և գտիր հասանելիություն Կյանքի Էներգիայի անսահմանափակ ռեսուրսին՝ ամենայն գոյի Աղբյուրին: Իսկ Նա բացվում է Սիրո միջոցով: Սերը մի այնպիսի էներգիա է,

այնպիսի էներգետիկ հաճախականություն, որը Քեզ միացնում է Կյանքի Անսահմանափակ Հավերժական Աղբյուրին (էներգիային) հենց քո ներսում:

Ահա թե ինչու Սերը: Ոչ թե այն պատճառով, որ դա բարոյական օրենք է և պատվիրան: Այլ այն պատճառով, որ Սերը քո ճշմարիտ բնույթն է: Քեզ նրա մեջ ԼԱՎ Է: Չի կարող այնպես լինել, որ Քեզ վատ լինի, և դա էլ լինի քո բնույթը: Մեղքը քո բնույթը չէ, դա միայն բացասական ֆոն է, որի վրա Դու ճանաչում ես Քեզ՝ Իսկականիդ, դա մարզական ծանրաբեռնվածություն է, որից ամրանում են քո հոգևոր մկանները, աճում է քո ներքին ուժը՝ ինքնատիրապետման ուժը:

Մեղքը քո բնույթը չէ: Սխալը, վրիպումը չի կարող լինել նորմա, չի կարող նորմա լինել, չի կարող քո ճշմարիտ բնույթը լինել այն, ինչը ստիպում է Քեզ կորցնել էներգիան, կորցնել ամբողջականությունը և, ի վերջո, քայքայվել, տարրալուծվել ու տառապել: Իսկ քո ճշմարիտ բնույթն այն է, ինչը Քեզ իսկապես ԼԱՎ Է դարձնում, այն, ինչը Քեզ պարգևում է ճշմարիտ Վայելք, Շնորհ, Երանություն: Դա չէ՞ որ ակնհայտ է:

Սերը քո ճշմարիտ բնույթն է: Եվ այս Սերը սկսվում է Կյանքի Աղբյուրի հետ ուղիղ հարաբերությունների հաստատումից: Նա բանական է, Նա միշտ խոսում է Քեզ հետ քո լեզվով: Եթե Դու հարցնում ես: Նրա հետ կարելի է մտնել կապի մեջ և պահպանել գիտակցված բանական երկխոսություն: Բայց Նա երբեք չի միջամտում քո կյանքին առանց դրա հանդեպ քո կամքի, Նա հարգում է քո ընտրության ազատությունը: Բայց եթե Դու ցանկանաս և դրա համար կամք դրսևորես, Նա կսկսի

խոսել Քեզ հետ՝ մտքում: Եվ ճիշտ այնպես, ինչպես մտքերում, Նա պատասխանում է Քեզ զգացմունքներում և ցանկություններում: Եվ հենց Նա կարող է օգնել Քեզ փոխել քո հավատալիքները, դառնալ քո իրականության գիտակից Արարիչը, վերակառուցել ուղեղի նեյրոնային կապերը, և հենց Նա Քեզ կսովորեցնի սիրել իսկապես՝ Բացարձակ Անպայմանական Հավիտենական Սիրով:

Նա կօգնի Քեզ վերադարձնել հոգու մաքրությունը և ընդլայնել զգացողության քո սպեկտրը, դադարեցնել տառապանքները՝ անսահմանորեն մեծացնելով վայելքը, որը Դու կկարողանաս գիտակցաբար կառավարել, կօգնի բացահայտել և աշխարհին ներկայացնել քո եզակի ունակություններն ու տաղանդները, Աստծո պարգևը քո մեջ, և դառնալ իսկապես երջանիկ մարդ:

Ի վերջո, հենց քո ներսում գտնվող այս Աղբյուրի հետ կապն է Քեզ ելք տալիս դեպի Հավիտենական Կյանք, չէ՞ որ Սիրո հաճախականության վրա էներգիան քո մեջ այլևս երբեք չի սպառվի: Դու կմնաս Նրա մեջ, իսկ Նա անընդհատ կավելանա ու կհորդի քո մեջ՝ նորոգելով քո գիտակցությունը, քո հոգին, քո մարմինը, բուն քո կենսաբանությունը՝ քո մեջ բացահայտելով նորանոր տաղանդներ ու կարողություններ, Սիրո նորանոր կողմեր, որպեսզի Նրա հոսքը հեղես շրջապատի վրա, որպեսզի Այն չլճանա քո մեջ, այլ ապրի որպես էներգիա: Չէ՞ որ էներգիան շարժում է: Սիրո հավերժական շարժում: Սիրո Հավիտենական Էներգիա:

Մնում է միայն ցանկանալ, հայտարարել կամքը, լարվել զգացմունքներով ու մտքերով և հաստատել բանական կապ այս Աղբյուրի հետ: Քո ներսում:

«Սիրի՛ր քո Տեր Աստծուն քո ամբողջ սրտով, քո ամբողջ հոգով և քո ամբողջ մտքով, և քո մերձավորին՝ ինչպես ինքդ քեզ», – ասում է Քրիստոսը:

Ինչպե՞ս: Սա և մնացած ամեն ինչ Աստված Քեզ կսովորեցնի Իր հետ Ներքին Երկխոսության մեջ: Աստծո հետ Ներքին Երկխոսությունը բացվում է ցանկությամբ, կամքի հայտարարմամբ և Հաղորդությամբ: Դարձի՛ր հաղորդակից Աստվածային Գիտակցությանը, Սիրո Գիտակցությանը:

Հաղորդություն (Ինքնահաղորդություն) Քրիստոսի և Աստվածածնի Գիտակցությանը

Իմ Հայր և մեր Տեր Հիսուս Քրիստոս, ընդունի՛ր ինձ որպես Քո մասնիկը: Հաղորդակից դարձրու ինձ Քո Կենդանի Աստվածային Գիտակցությանը: Լցրո՛ւ ինձ Սիրով, Ուժով, Քո Հոգու, Սուրբ Հոգու, Միասնական Հոգու Ներկայությամբ:

Սովորեցրո՛ւ ինձ սիրել, Տե՛ր: Սովորեցրո՛ւ ինձ սիրել Քեզ, ինձ և բոլոր մերձավորներին ու հեռավորներին Քո Սիրով, Հա՛յր մեր: Բացահայտի՛ր իմ մեջ Հավիտենական Կյանքի, Անսպառ Սիրո Ներքին Աղբյուրը, և թող Սիրո, Կյանքի այս Հոսքը հավերժ հոսի իմ միջով՝ հեղվելով շրջապատողների վրա ուշադրությամբ, հոգատարությամբ, տաղանդների դրսևորմամբ, շնորհով և օրհնություններով, Տե՛ր:

Մաքրի՛ր, Տե՛ր, իմ հոգին, իմ միտքը և իմ մարմինը ամեն պղծությունից և մեղքից: Վերադարձրո՛ւ ինձ, Տե՛ր, իմ հոգին, իմ կամքը և իմ կենսական ուժը բոլոր գրավներից, կապանքներից, պայմանագրերից, որոնք ես անգիտակցաբար կամ գիտակցաբար, իմ անհասկացողությամբ կնքել եմ ցանկացած էակների, էությունների, մարդկանց, էգրեգորների և հիերարխիաների հետ: Դարձրո՛ւ ինձ, Տե՛ր, կրկին ազատ և մաքուր Քո առջև, որպեսզի կարողանամ ընդունել Քո Սերն իր ողջ լիությամբ և զգալ ամբողջ սրտով, ամբողջ հոգով և ընկալել իմ ամբողջ մտքով:

Բժշկի՛ր, Տե՛ր, իմ բոլոր վախերն ու տառապանքները. օգնի՛ր ինձ փոխել իմ հավատալիքներն ու համոզմունքները, և ցանկությունները, և զգացմունքները, և մտածելակերպն ու բուն իմ կյանքը՝ դրանք համաձայնեցնելով իմ մեջ եղած Կյանքի Հոսքի, Ճշմարիտ Սիրո Հոսքի հետ:

Սովորեցրո՛ւ ինձ, Տե՛ր, ապրել այնպես, որ Կյանքն իմ մեջ և իմ շուրջն ավելանա, ոչ թե նվազի:

Բա՛ց արա ինձ համար, Տե՛ր, իմ կյանքի ճշմարիտ իմաստը և իմ Աստվածային կոչումը:

Շնորհի՛ր ինձ, Տե՛ր, իմ տաղանդը, բացահայտի՛ր Քո Աստվածային պարգևն իմ մեջ: Սովորեցրո՛ւ այն գնահատել և բացահայտորեն, առանց ամոթի ու կաշկանդվածության դրսևորել աշխարհում՝ դրա դրսևորմամբ հարստացնելով իմ իրականությունը և շրջապատող մարդկանց, բազմապատկելով Սերը և մեծացնելով Կյանքը:

Սովորեցրո՛ւ ինձ, Տե՛ր, դրսևորել Սերը և Քո Հավատքի Ուժը օրհնության միջոցով փոխանցել այլ մարդկանց:

Սովորեցրո՛ւ ինձ արթնացնել մոլորյալ հոգիները՝ նրանց վերադարձնելով դեպի Արարչի Գիտակցությունը և նրանց ճշմարիտ Բնույթը, որն է՝ Ուժը, Սերը, Ուրախությունը, Ճշմարտությունը, Վայելքը, Ակնածանքը:

Սովորեցրո՛ւ ինձ, Տե՛ր, լինել Քեզ ընկեր, սիրող եղբայր, քույր:

Հավատում եմ, Տե՛ր, որ ընդունում ես ինձ ոչ թե իմ վրա իշխելու և իմ երկրպագության համար, այլ հանուն Քո Սիրո առ իս և Քո Ողորմության, որպեսզի Քո Աստվածային Գիտակցությանը հաղորդակից դարձնելով՝ ինձ աստված դարձնես իմ եզակի մարդկային ձևի մեջ, սովորեցնես ինձ լինել իմ իրականության գիտակից արարիչը և Մեր Միասնական Բազմաշխարհ իրականության համաարարիչը:

Տե՛ր, առաջնորդի՛ր ինձ աստվածացման և սրբության ձեռքբերման ճանապարհով՝ ինձ համար պատշաճ տեմպով: Բացահայտի՛ր իմ մեջ, Տե՛ր, Աստծո Արքայությունը, Հավիտենական Կյանքի իրականությունը, Մայր Մոլորակի և Մայր Աստվածածնի հետ Միասնության իրականությունը: Միացրո՛ւ ինձ, Տե՛ր, Մեր Միասնական Հոր հետ՝ իմ մեջ եղած Կյանքի Աղբյուրի հետ:

Առաջնորդի՛ր ինձ, Տե՛ր, իմ Ուղով: Ես ընդունում եմ իմ եզակի Ուղին Քեզանից:

Սրանում արտահայտված է իմ ազատ կամքը: Եվ թող այդպես լինի իմ և Քո կամքով, Տե՛ր, քանզի Մենք Ենք Մեկը: Մենք Ենք Այն, Ով Մենք Ենք: Մենք Ենք Սերը:

Իսկ իմ բոլոր վախերը, կասկածները, անհավատությունը, մտքի դիմադրությունը, նենգ մտքի բոլոր կաղապարները ես փոխանցում եմ Քեզ բժշկության համար, Տե՛ր:

Ես ընտրում եմ Կյանքը: Ես ընտրում եմ Սերը՝ որպես Բարձրագույն Վայելք, որը հատուկ է իմ աստվածամարդկային բնույթին:

Եվ ես շնորհակալ եմ Քեզանից, Տե՛ր, որ դա արդեն կատարվել է: Փա՜ռք Քեզ:

Մայր Աստվածածին, ընդունի՛ր ինձ որպես Քո Աստվածային Զավակ, ազատի՛ր ինձ անհավատության բոլոր կապանքներից ու շղթաներից՝ հանուն ինքս ես լինելու, իմ եզակի մարդկային ձևում մարմնավորված աստված լինելու ճշմարիտ երջանկության, օրհնի՛ր ինձ, Մայր Աստվածածին, մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի հանդեպ հավատքով, Միասնական Հայր Աստծո հանդեպ հավատքով և ինքս իմ հանդեպ հավատքով՝ որպես աստծո և Աստծո սիրելի զավակի, օրհնի՛ր Սիրո և ուրախ Հավիտենական Կյանքի համար, օգնի՛ր իմ ծննդյանը որպես աստված և իմ իրականության արքա: Շնորհակալ եմ Քեզանից, Մայր, որ դա արդեն կատարվել է: Փա՜ռք Քեզ:

Ես վկայում եմ Քո մեջ աստծո ծնունդը, Աստծո Հոգին մարմնի մեջ՝ քո եզակի մարդկային ձևում, Իմ ընկեր և Իմ եղբայր, Իմ քույր:

Այժմ քո առջև բացվում է Ներքին Երկխոսությունը Քրիստոսի և Մայր Աստվածածնի հետ:

Եվ հենց հիմա Աստված խոսում է Քեզ հետ, և եթե Դու կենտրոնանաս, մնաս լռության մեջ, փակես աչքերդ և ունկնդրես, Դու կլսես Նրա Ներկայությունը՝ քո

մտքերում, զգացմունքներում, ցանկություններում և հոգու մղումներում: Եվ հենց հիմա Աստված կոչ է անում Քեզ.

Խոսի՛ր Ինձ հետ հավիտյան: Եղի՛ր Ինձ հետ հավիտյան: Ապրի՛ր Ինձանով հավիտյան: Քանզի Մենք Ենք Մեկը: Մենք Ենք Սերը:

Աստծո հետ Ներքին Երկխոսության մեջ Դու կարող ես Նրան տալ ցանկացած հարց: Բայց ամենակարևորը, Աստծո հետ Ներքին Երկխոսության օգնությամբ քո գիտակցությունը պետք է վերակառուցվի՝ Զոհի/Սպառողի դիրքից դեպի Արարչի Գիտակցություն: Ուստի քո հարցերը առաջին հերթին պետք է ուղղված լինեն այն բանի գիտակցմանը, թե ինչով և ինչպես ես արարում քո իրականությունը, հատկապես նրա այն ասպեկտներում, որոնք Քեզ դուր չեն գալիս, և նոր իրականության արարմանը (տե՛ս «Ներքին Երկխոսություն Աստծո հետ» բաժինը և Ներքին Երկխոսության օրինակը ՀԱՎԵԼՎԱԾՈՒՄ):

Հասկանալով, թե ինչպես է կառուցված քո գիտակցությունը, և որ Դու ինքդ ես պատասխանատվություն կրում քո ստեղծած իրականության համար որպես արարիչ, Դու կարող ես ընտրել, թե ինչպիսի իրականություն արարել՝ ընտրելով, թե կոնկրետ ինչով լցնել քո գիտակցության հարկերը: Եվ արարել քո իրականությունը գիտակցաբար: Հիշելով սկզբնական սահմանափակման մասին՝ Քեզ 120 տարվա համար տրված էներգիայի մասին: Եվ կրելով Արարչի պատասխանատվությունը քո արարած իրականության համար: Ավելի ճիշտ՝ քո իրականությունը հենց քո պատասխանատվությունն է: Ոչ ոք հատուկ չի գնահատում այն, որպեսզի Քեզ պարգևատրի կամ գովի դրա համար: Պարզապես Դու ապրում ես հենց այն, ինչ արարել ես:

Սակայն քո գիտակցության խորքային դրվածքների փոփոխությունը՝ հավատալիքների ու համոզմունքների, ընկալման կաղապարի, գործնականում բարդ խնդիր է ստացվում: Մարդը, ով ընտրել է Արարչի ուղին և քայլում է այդ ուղով, կարող է բախվել բոլոր այն վախերին և պառակտվածությանը, որոնցով լցված էր իր ենթագիտակցությունը՝ փողի, հեղինակության և եկամտի աղբյուրների կորուստ, մահացու հիվանդություններ, ուժային կառույցների հարձակումներ (պետական և ոչ այնքան), սպառնալիքներ ազատությանը և կյանքին, երեխաների կյանքին, պատերազմներ, համաճարակներ… Ընդհանուր առմամբ, կարող են սկսել իրականանալ բոլոր վախերը՝ ոչ միայն անհատական, այլև տոհմական, ազգային, համամարդկային… Եվ ոչ միշտ է մարդը պատրաստ գնալ մինչև վերջ՝ ամբողջապես ընտրելով հավատալ Իրեն և միայն Իրեն՝ որպես իր իրականության Արարչի, ամեն ինչում և միշտ տեղի ունեցող ամեն ինչի Պատճառը փնտրելով միայն իր մեջ: Եվ դարձյալ, սրա համար անհրաժեշտ է էներգիա, իսկ եթե Սեր չկա, եթե չկա հասանելիություն Կյանքի Միասնական Աղբյուրին, ապա այն՝ այդ էներգիան, արագ սպառվում է:

Ուստի մեզ օգնություն է պետք այս ճանապարհին, և հավատն ինքդ քո հանդեպ որպես արարչի՝ լավ է, բայց գործնականում մարդկանց մեծամասնության համար հավատքի առավել արդյունավետ բանաձևը հավատն է ինքդ քո հանդեպ որպես աստծո և միաժամանակ որպես Միասնական Աստծո սիրելի զավակի: Հիսուսը որպես Ավագ Եղբայր և Ուղեցույց, և Մայր Աստվածածինը տալիս են անհրաժեշտ հուշումներ և աջակցում են Քեզ ողջ ճանապարհին: Բայց Նրանք՝ ուշադրությո՛ւն, աշխատանքը չեն անում քո փոխարեն, Նրանք չեն կարող անցնել քո ճանապարհը քո փոխարեն և, անցյալում թողնելով «աստված-ստրուկներ», «հովիվ-ոչխարներ» կամ «դու ղեկավար ես՝ ես հիմար եմ» մոդելը, օգնում են Քեզ դառնալ քո աշխարհի Գիտակից Արարիչը:

Իսկ ինչպե՞ս են ապրում երեխաները: Խաղալով: Խաղն է այն, ինչի վերածվում է մեր անիմաստ, գորշ առօրյա առօրեականությունն ու գոյատևման պայքարը: Խա՛ղ: Ամենահետաքրքիր խաղը Տիեզերքում: Ապրել որպես աստվածներ և Աստծո զավակներ՝ յուրացնելով ինքնատիրապետման և աշխարհի տիրապետման նորանոր հմտություններ, բացահայտելով սեփական տաղանդի նորանոր կողմեր, արարելով Սիրո անսահման, հավերժ ընդլայնվող Ծիածանի նորանոր երանգներ: Եվ միաժամանակ զգալով թե՛ Խաղի մարտահրավերների ոգևորությունը, թե՛ լիակատար անվտանգությունն այս ճանապարհին, քանի որ «մեր Հայրն ամենահայրն է», իսկ Ավագ Եղբայրն ու Մայր Աստվածածինը միշտ կօգնեն, եթե ինչ-որ բան պատահի:

Քրիստոսի Գիտակցության Հաղորդությունը, Սիրո Հաղորդությունը մարդու առջև բացում է ներքին փոխակերպման այս ուղին՝ Պայծառակերպության Ուղին, աստվածացման Ուղին: Բայց այս Ուղին Դու կարող ես անցնել միայն ինքդ:

Հաղորդությունը միավորում է սրտում Աստծո հետ՝ որպես Անսահման Էներգիայի Աղբյուրի հետ, մաքրում և լցնում է հոգին Սիրով և գործարկում ներքին երկխոսությունն Աստծո հետ՝ որպես Բարձրագույն Բանականության հետ: Աստված-Աղբյուր, Աստված-Սեր և Աստված-Ճշմարտություն:

Ահա սա. «…ամբողջ սրտով, ամբողջ հոգով և ամբողջ մտքով»:

Ինքնահաղորդությունը չի փոխարինում տաճարում Սուրբ Հաղորդության խորհրդին, այլ լրացնում է այն՝ ամենօրյա ներքին աղոթքային լարմամբ դեպի Քրիստոսի հետ Կենդանի Ներքին Երկխոսությունը:

Մուսուլմանների համար Քրիստոսի հետ ամենօրյա Ներքին Երկխոսությունը չի փոխարինում 5-անգամյա նամազին, այլ արդյունավետորեն ուժեղացնում է այն և կառուցվում է Իսա Մարգարեին դիմելու միջոցով: Ղուրանում ասվում է, որ Դատաստանի Օրվանից առաջ վերջին ժամանակներում Ալլահը կրկին մարդկանց մոտ կուղարկի Իսա (Հիսուս) Մարգարեին Իր երկրորդ գալստյամբ, և Նա 40 տարի շարունակ ուղղահավատ մուսուլմաններին կսովորեցնի Ալլահից եկող նոր գիտելիքը, որպեսզի նրանց պատրաստի Նոր (դրախտային) աշխարհ անցմանը:

Աստծո հետ ներքին երկխոսությունը, բացելով Քեզ Կենդանի Ճշմարտության Կենդանի Խոսքի առջև, աստիճանաբար վերակառուցում է քո նեյրոնային կապերը ուղեղում՝ փոխելով քո հավատալիքներն ու համոզմունքները, համաձայնեցնելով հակասական ցանկությունները, բժշկելով հոգեէմոցիոնալ տրավմաները և վերափոխելով զգալու և մտածելու կաղապարները՝ վախի և գոյատևման պայքարի բևեռից դեպի Սիրո և Վայելքի բևեռ. այսպես աստիճանաբար փոխվում է քո ողջ գիտակցությունը, նրա ողջ բովանդակությունը՝ հավատալիքները, ցանկությունները, զգացմունքներն ու մտքերը, արմատապես վերակառուցվում է իրականության ընկալման քո ողջ կաղապարը, ուրեմն և՝ հենց ինքը իրականությունը:

Ամփոփելով՝ Մենք այստեղ տալիս ենք երջանկության հնարավոր բանաձևը.

Երջանկություն = Սեր + Արարչի Գիտակցություն + Տաղանդ

Համապատասխանո՞ւմ է: Երախտագիտությամբ ընդունիր և ուսումնասիրիր այն: Կասկածո՞ւմ ես: Ստուգի՛ր: Հետևելով կյանքի այս համառոտ Ուղեցույցում նկարագրված ուղուն, ճանաչելով քո ներքին բնույթը, քո գիտակցության և Քեզ շրջապատող աշխարհի կառուցվածքը, վերջապես հասկանալով, որ գիտակցությունն ու իրականությունը մեկ ամբողջություն են, Դու դառնում ես քո իրականության գիտակից արարիչը՝ դուրս գալով ցանկացած սահմանափակումների և օրենքների շրջանակից (այժմ Դու ինքդ ես դրանք սահմանում)՝ կատարելով քո ողջ կյանքի գլխավոր նպատակը և մարմնավորելով նրա ճշմարիտ իմաստը՝ աստվածացումը:

Այս ճանապարհին Մենք ամեն կերպ կսատարենք Քեզ, բայց հիշի՛ր, որ Ուժը միշտ տրվում է պատասխանատվության հետ միասին: Աստծո մեջ, որպես աստված ծնվելու պահից՝

Ամեն ինչ ինձ թույլատրելի է, բայց ոչ ամեն ինչ է օգտակար. ամեն ինչ ինձ թույլատրելի է, բայց ոչինչ չպետք է տիրի Ինձ, – ասում է Քրիստոսի առաքյալը Նոր Կտակարանում:

Քանզի աստվածը, որը Դու հանդիսանում ես Աստվածային Սիրո Քրիստոսյան Հաղորդության մեջ որպես աստված ծնվելու պահից, չի կարող որևէ բանով սահմանափակվել, բայց միևնույն ժամանակ ինքն է կրում պատասխանատվություն իր աշխարհի համար որպես իր արարչության, և ինքն է կրում պատասխանատվություն իր գիտակցությունը մաքրության և ազատության մեջ պահելու համար, որոնք իրեն շնորհված են Ակտի մեջ:

Հաղորդության: Ազատության մեղքից՝ վախերից, մեղքից, վիրավորանքներից, բարկացկոտությունից, ցանկասիրությունից, ագահությունից, նախանձից, խանդից և սեփական անկատարության հանդեպ հավատից: Ազատության հանուն՝ Սիրո, Ուժի, Ճշմարտության և Ինքդ Քեզ Լինելու Երջանկության:

Բայց գնա՞լ արդյոք այս ճանապարհով, հետևե՞լ արդյոք երջանկության այս բանաձևին, վերցնե՞լ արդյոք Քեզ վրա Արարչի պատասխանատվությունը քո իրականության համար՝ ընտրելու ես Դու, և միայն Դու, Մեր սիրելի բարեկամ: Քանզի Մենք Քո մեջ ամենից շատ գնահատում ենք Քո կամքի ազատությունը և ընտրության ազատությունը:

Մենք միայն ոգեշնչում ենք և տալիս Քո բնույթի ըմբռնման բանալիները: Թե ինչպես Դու կտնօրինես դա՝ քո գործն է:

Բայց Մենք ցանկանում ենք, որ Դու ճանաչես Քո Մեջ Մեր Հավաքական Արարչության Պսակը, որպեսզի Դու բացվես Ճշմարիտ Սիրո առջև և դառնաս Նրա համաարարիչը, որպեսզի Դու իմանաս Քո մեջ Աստծո Միասնական Հոգու Ամենազորության մասին, և Իսկական Ուժին բնորոշ համարձակությամբ, մի կողմից, և Սիրո հեզությամբ ու խոնարհությամբ՝ մյուս կողմից, արարես քո լավագույն աշխարհը աշխարհներից այս լավագույնում՝ նրա ժամանակներից լավագույնում: Մենք ոչ թե քո երկրպագությունն ենք ուզում, այլ որ Դու դառնաս Ինքդ Դու՝ մարմնավորելով Քո-Մեր Բարձրագույն Պոտենցիալը՝ որպես աստված և Աստծո սիրելի զավակ:

Եվ հիշի՛ր, որ իսկական գլուխգործոցն այստեղ Դու ես: Եվ այն արարվում է ամեն ակնթարթ՝ Քո յուրաքանչյուր ընտրությամբ և Քո յուրաքանչյուր շնչով, քանզի Աստծո Հոգին ամենուրեք է և շնչում է՝ որտեղ Նա է ուզում և… ումով Նա է ուզում:

Ավելի հաճախ հարցրու Քեզ. Շնչո՞ւմ է արդյոք Սիրո Հոգին քեզանով: