10. Palabra e Linguaxe

O caso é que a nosa lingua e os nomes que a enchen (substantivos e adxectivos) – as palabras en xeral – determinan a estrutura da nosa realidade, unindo como unha armadura todo o edificio da nosa consciencia. Todas as nosas crenzas e xuízos, todos os desexos, sentimentos e pensamentos, todos os fenómenos e obxectos que illamos da «sopa cuántica» da realidade, chamándoos á vida, fórmanse arredor das palabras que temos para describilos. Non hai palabra – non hai fenómeno.

Isto pódese observar moi claramente na formación da realidade circundante arredor dun neno acabado de nacer. Mentres na consciencia do neno non se cargan determinadas palabras, o mundo ao seu redor existe en formas borrosas. Para ver nel unha cadeira ou unha mesa ou un armario, son necesarias as palabras: «cadeira», «mesa», «armario», arredor das cales no cerebro se forman imaxes volumétricas destes obxectos. Ao mesmo tempo, o neno aínda tardará moito en comezar a pronunciar el mesmo estas palabras, pero xa se están a cargar na súa consciencia como unha base de coñecemento preparada. Este proceso desencadéase polo instinto da linguaxe (segundo Steven Pinker), un proceso automático incorporado no ADN, igual que o instinto de mamar, gatear, camiñar, etc. O ser humano recibe automaticamente a habilidade da linguaxe, do mesmo xeito que a araña recibe a habilidade de tecer a tea, e o castor – a habilidade de construír presas.

Cando no neno se activa o instinto da linguaxe, recibe o seu «conxunto básico» do mundo – a medida que se cargan na súa consciencia as palabras correspondentes da memoria xenética que lle transmitiron os seus devanceiros, e máis tarde este «conxunto básico» amplíase – a medida que o ser humano domina máis e máis palabras.

«No principio era o Verbo, e o Verbo estaba con Deus, e o Verbo era Deus. Todo se fixo por medio del, e sen el nada se fixo de canto foi feito».

Isto dise sobre a natureza cuántica de todos os fenómenos. A nosa realidade está determinada polas nosas crenzas, desexos, sentimentos e pensamentos. Pero pensamos con palabras, sentimos só aqueles sentimentos para cuxa descrición temos palabras que os definen, desexamos con imaxes que se forman a partir de palabras, cremos en abstraccións complexas que viven só polas palabras que as enchen. A través da palabra todo comezou a ser o que comezou a ser, e sen a palabra nada comezou a ser o que comezou a ser.

Mentres no teu léxico non haxa unha palabra determinada responsable dun fenómeno, non podes illar ese fenómeno da sopa cuántica, velo, tomalo en consciencia como un todo, captando como un todo os elementos que o compoñen; non podes vivilo. Ese fenómeno simplemente non existe para ti.

Mentres no teu léxico non exista a palabra «Graza» – non es quen de vivir esa Graza, de sentila. Mentres non chames ás túas emocións polo seu nome, non podes dominalas. Elas posúente a ti, non ti a elas. E nin sequera comprendes, non te decatas do que che acontece na ira, no medo, no resentimento, na culpa; estas emocións determinan as túas decisións e accións, empúrxante a conclusións e actos precipitados, e nin sequera es consciente de que te están a gobernar, de que es o seu escravo. E, en xeral, ata que teñas un modelo descritivo da túa consciencia, é dicir, un conxunto de palabras a través das cales a estrutura da propia consciencia se manifeste na túa consciencia, non poderás gobernala. Gobernaraa aquel que posúa tal estrutura en relación coa túa consciencia. Deus, ou o demo, ou os manipuladores dos departamentos de publicidade das corporacións e dos medios de comunicación.

Deste xeito – por medio das palabras – están dispostos absolutamente todos os fenómenos do noso mundo, que a nivel cuántico forman a nosa realidade material, dende a realidade individual ata a grupal ou colectiva.

Das realidades grupais e colectivas é responsable a lingua – como un sistema complexamente organizado de palabras e imaxes correlativas. Cada lingua é única, e en cada lingua está inserida a súa propia e chamada visión lingüística do mundo – un modelo de ordenación do mundo, un patrón de asimilación da realidade.

«A lingua dun pobo é o seu espírito, e o espírito dun pobo é a súa lingua, e é difícil imaxinar algo máis idéntico». (W. Humboldt)

A ciencia lingüística descubriu que a lingua é unha «chave simbólica para o comportamento», porque a nosa experiencia interprétase a través do prisma dunha lingua concreta e maniféstase máis claramente na interconexión entre lingua, pensamento, percepción da realidade e os patróns de comportamento ditados por esta percepción.

O exemplo máis famoso está relacionado co número de palabras para designar a neve en diferentes linguas. Nas linguas esquimós hai ata varias decenas de palabras diferentes para designar distintos tipos de neve, mentres que en inglés todas elas se combinan nunha soa palabra, "snow".

«Segmentamos a natureza segundo as liñas trazadas pola nosa lingua materna». (B. Whorf)

Deste xeito, a nosa realidade está formada pola nosa visión do mundo, é dicir, polas nosas nocións, crenzas e conviccións, que non son pétreas, senón que son capaces de cambiar a través da reflexión (a consciencia e a nosa interpretación individual da experiencia persoal), que tamén se produce coa axuda de palabras e de imaxes compostas por palabras e da visión lingüística do mundo que adoptamos.

Unindo estas conclusións dos lingüistas coas conclusións dos físicos sobre a natureza cuántica da realidade, pódese concluír que a nosa lingua determina a nosa realidade. Parafraseando a B. Whorf, pódese dicir:

Creamos a natureza e a realidade circundante segundo as liñas trazadas pola nosa lingua materna.

Creamos a nosa realidade por medio das palabras e da lingua. E o boa ou mala que sexa depende do prisma da visión verbal-lingüística do mundo a través do cal a percibimos e, polo tanto, a creamos. Cristo di sobre isto:

«Polas túas palabras serás xustificado, e polas túas palabras serás condenado».

Así pois, chamar polo nome significa dominar o fenómeno ou chamalo á vida, establecer contacto con el ao nivel da realidade cuántica. Nomes diferentes dan chaves para fenómenos diferentes. Polo tanto, se queremos establecer contacto con Deus, é importante que coñezamos o Seu nome «correcto». Ou así: por medio dos diferentes nomes de Deus obtemos acceso a diversos aspectos Seus, léase, conxuntos de crenzas colectivas. Alá esixe adoración; Krishna – cumprimento do deber, boa disposición e obediencia; Iavé cólerase polo incumprimento dos mandamentos e castiga.

Xesucristo como a imaxe do Salvador, a hipóstase de Deus que nos rescata da escravitude das tebras: medos, resentimento, culpa, vergoña da propia insignificancia e do orgullo e a vaidade que a cobren, cólera, supersticións, dúbidas que nos desgarran por dentro, división interna da consciencia dual, falta de integridade, fe nun mundo obxectivo cheo de perigos e na necesidade de loitar pola supervivencia, fe na inevitabilidade do sufrimento e da morte – Cristo como Consciencia, Consciencia Crística, como ponte, como camiño que nos conduce á luz, ao Amor, á Unidade e á Integridade – ao Reino dos Ceos dentro de nós, como Espírito de Deus que nos enche de Forza, Sabedoría, Verdade, Liberdade fronte aos medos e á mentira – Cristo como Fillo do Home, que nos une desde dentro co Noso Potencial Máximo Colectivo, acumulado por toda a Humanidade, e deste xeito nos fai deuses, conducíndonos á Vida Eterna – tal Cristo é o punto de encontro. É o punto de encontro de todas as fes e relixións.

Xesucristo é o punto de encontro. É Deus Mesmo feito home para que o home se faga deus. Ou é o profeta Isa, a quen Deus enviou aos musulmáns para ensinar aos homes o Coñecemento Supremo e envía de novo no fin dos tempos, cando estean preparados para recibir este Coñecemento en toda a súa plenitude. Ou é o Mesías, a quen os xudeus aínda esperan como Líder e Salvador da cólera de Deus. Dun xeito ou doutro, é unha crenza colectiva que se creou e se manifestou a si mesma. É a Fe Viva, a Palabra Viva que fala cos homes, con cada un de nós, en nome do Noso Potencial

Máximo. É a Verdade Viva. E a Verdade é aquela realidade que te engrandece a ti, engrandece a Vida, engrandece a Forza, engrandece o Amor, é dicir, te une a Deus como fonte interior de Vida, Forza e Amor. Non calquera certeza é a Verdade. Senón só aquela que acrecenta a Vida.

Velaí por que nos diriximos a Cristo como ao Guía Interior Eterno (intemporal), o Mestre que nos ensina a ser creadores conscientes da nosa realidade, deuses na carne.

«E se tivésedes Fe coma un gran de mostaza – diríades a este monte: pásate de aí para acolá, e pasaríase segundo a túa palabra», – di Cristo.

Cristo é o punto de encontro e o noso camiño, xestado pola fe colectiva e os esforzos dos santos, para mudar a nosa consciencia. Un xeito de dominarse a Si mesmo. O noso camiño para converternos en creadores conscientes do noso universo. De toda a creación.

Cristo fainos deuses, deuses e fillos do Deus Único. Porque, pensándoo ben, quen de nós está preparado – así, de súpeto, acabado de tomar consciencia de si mesmo como deus – para asumir a total responsabilidade pola creación de todo este mundo? Pola perfección do seu corpo en todos os seus detalles, da súa alma multifacética, da súa consciencia por enteiro, de toda a realidade colectiva – de todo o que acontece e

algunha vez aconteceu e aínda acontecerá no mundo… pola perfección do Amor Mesmo?

Precisamos do Deus Único, Deus Pai, que sostén coa Súa observación a realidade Común e Única coas súas leis fundamentais da física e da consciencia. A física da consciencia. Precisamos do Irmán Maior e Guía, Cristo, que nos conduce polo camiño do dominio de nós mesmos, da asimilación do noso Potencial Máximo: o Amor Divino como Forza Suprema, Vontade Suprema, Mente Suprema e Sabedoría. Precisamos da Nai de Deus, que cre en nós como deuses mesmo cando nós mesmos deixamos de crer. A Nai de Deus – a Nai que coa súa fe nos pare como deuses unha e outra vez, que nos fortalece nunha Fe absoluta e incondicional en nós mesmos, lembrándonos coa Súa virxindade eterna que non nacemos do ventre, senón da Consciencia do Creador, de Deus – en corpos-avatares preparados de antemán. Nacemos polo acto da Comuñón con Cristo, é dicir, da unión do corpo e da mente humanos coa Consciencia Divina do Amor.

Esta é a Comuñón do Amor. A unión co Teu Potencial Máximo, Ser Humano. O nacemento en Deus – como deus, Espírito na carne, Amor na túa forma humana única.

Así pois, Cristo é o punto de encontro. Os budistas ven na Súa Segunda Vinda o vindeiro Buda Maitreya, que descende dos ceos de Tushita (de gozo) e ensina aos homes a gozar coma deuses. Os neopagáns eslavos – o Salvador que leva a estirpe eslava a un novo nivel de Existencia,

coroando a árbore xenealóxica dos deuses-devanceiros co froito do Amor Incondicional. Os esoteristas – un macrofilósofo ou un mago sabio que revela aos homes o segredo da fonte interior da Vida Eterna e o acceso ás supercapacidades.

Sathya Sai Baba, amplamente venerado na India e fóra dela, ao declarar que el é a nova encarnación do príncipe Rama (avatar de Vishnu), tamén uniu a figura de Rama e de Isa (Xesús) como a personalidade encarnada do Deus Supremo, proxectando a imaxe de Rama-Cristo na cultura hindú como unha ponte entre Occidente e Oriente, o hemisferio esquerdo e o dereito, sinalando que cadaquén pode e debe descubrir en si mesmo a Rama, a Consciencia Crística – como unha vitoria persoal sobre o mundo material (dentro de si) e o recoñecemento da súa natureza Divina.

Os taoístas din: nós descubrimos o camiño da inmortalidade, Cristo revelounos para que.

O principal aquí é que xa non buscamos motivos para a división e a multiplicación da loita (e isto é sempre – división interna e loita interna que fractura a nosa consciencia), buscamos o Acordo, como base da Integridade e da Forza do dominio sobre un mesmo. E como dixo Cristo, «quen busca, atopa».

«Se unha casa está dividida contra si mesma, esa casa non poderá sosterse».

O Acordo é a base da Forza e da Integridade interior do ser humano. Se a túa enerxía se gasta decote na loita, interna e externa, simplemente non abonda para manter a Integridade da consciencia, da alma e do corpo. E os tres comezan a desagregarse, a corromperse. O Acordo ten que ver coa enerxía. A Forza ten que ver coa enerxía. A propia Vida é Enerxía. O Amor é a forma de acrecentar a Enerxía, a Vida e a Forza dentro de Ti, e non de malgastalas.

Aquí hai que comprender que no teu nacemento físico recibiches unha porción de enerxía para 120 anos de vida – e de como a gastes dependerá como e canto vivirás nesta integridade: desta consciencia, desta alma, deste corpo. A enerxía precísase literalmente para todo. Ti sábelo. A loita consome moitísima enerxía; posuír algo, mesmo algo inmaterial, mesmo coñecemento, require enerxía; calquera relación require enerxía; calquera logro require enerxía; calquera asunto, a realización de calquera proxecto teu, require enerxía; calquera movemento require enerxía. Si, parece que aprendemos a repoñer diariamente esta enerxía mediante o sono e a comida. Pero ao repoñer esta enerxía a partir de fontes externas, estás a gastar dun xeito ou doutro a enerxía do teu futuro, e o sono – literalmente – devora o teu tempo.

Engade a isto que a cada paso, en cada unha das túas emocións – en cada medo, vergoña, culpa, resentimento, desacordo, en cada momento de euforia ou de irritación e ira, en cada desexo de posesión, na envexa, nos celos, no desexo de superioridade e noutras manifestacións da soberbia, en

cada adicción – dende a gula e a luxuria, o café e as bebidas enerxéticas, o pracer da adrenalina e as compras compulsivas, ata a drogodependencia e o xogo – os «depredadores enerxéticos» atrápante para alimentarse da túa enerxía, e decataraste de que isto non é ningunha broma. Que a loita pola enerxía, pola túa enerxía, desenvólvese decote e moi en serio.

É dicir, a loita pola alma non é ningún mito, senón un proceso totalmente cotián. E de que decisións tomes, con que emocións vivas, de se é doado facerche caer en tal ou cal gasto enerxético, depende como vivas estes 120 anos de enerxía – pois pódense esgotar todos en 30 ou 40 anos de vida desenfreada. O pobo di: «Sementa un acto e colleitarás un hábito; sementa un hábito e colleitarás un carácter; sementa un carácter e colleitarás un destino». Cristo engade a isto que, en relación coa enerxía vital, as túas accións non son tan importantes como as túas aspiracións interiores: crenzas, desexos, sentimentos e pensamentos.

Oíches que se dixo aos antigos: «non matarás». Eu porén dígovos que todo aquel que se enfureza co seu irmán xa cometeu pecado. Oíches que se dixo aos antigos: «non cometerás adulterio». Mais Eu dígovos que todo aquel que mira a unha muller cobizándoa xa cometeu adulterio con ela no seu corazón.

O pecado non é algo inmoral, é dicir, contra a moral ou contra a lei. O pecado é un erro, un fallo contra a túa natureza. Contra a túa natureza verdadeira. É o que

leva á diminución da enerxía da Vida en ti. Polo tanto, «non peques» significa: non vaias contra a túa natureza verdadeira, non malgastes a enerxía en van.

Pero como vivir con todo isto, como saír adiante se mesmo os santos pais din que o ser humano é «pecador por natureza», e todas estas emocións – dende o medo e a ira ata a cobiza cara ao sexo oposto – son naturais en nós? E a loita e a competencia son o único modo de existencia minimamente tolerable que nos deixa a sociedade moderna?

En semellante orde do mundo pódese ver a mala vontade dos demiúrgos deste mundo, onde a cada paso te capturan e te munguen, mentres ti pensas que é normal, que así debe ser – coma dicindo, isto é o que significa ser humano. Pero pódese tomar consciencia de todo isto nun contexto máis amplo: que é só unha aprendizaxe, un adestramento no dominio de Si mesmo, un período necesario para coñecerse «polo oposto».

«O ser humano inclínase ao mal non pola súa natureza, senón pola súa xuventude inmatura», – di Deus na Escritura.

Aquí «O Home» é a humanidade. Deus di que a humanidade se inclina a semellante estilo de vida «pecaminoso» e á percepción de si mesma non pola súa natureza, senón pola súa inmadurez. E máis adiante…

«Non contenderá o Meu Espírito para sempre no home, – dixo o Señor – sexan os seus días cento vinte anos».

A enerxía da túa vida está limitada a 120 anos para que aprendas a xestionala, a acadar o Espírito de Deus, pois só aprendemos a xestionar un recurso se este recurso é limitado. Cómpre aprender a administrar esta enerxía de xeito que se acrecente e non se malgaste.

Vive de tal xeito que a vida en ti, é dicir, a enerxía da vida, se acrecente e non diminúa. Toma consciencia e pecha as fugas de enerxía. Mantén a Hixiene da Consciencia – para que os «depredadores enerxéticos» non teñan de onde agarrarse en ti – purifica regularmente a alma e a mente – a través do arrepentimento – do mesmo xeito que lavas os dentes e te duchas regularmente, sen dar aos microbios a oportunidade de reproducirse e posuírte. Como di Cristo:

«Vén o príncipe deste mundo (Satanás), e el non ten nada en Min».

É dicir – que pase de longo, non ten de onde agarrarse en min. Son santo.

Faite santo. Ser santo é normal. É a túa natureza Verdadeira, Divina. Únete ao Espírito Santo. Busca e atopa o acceso ao recurso ilimitado da Enerxía da Vida – á Fonte de todo o existente. E Ela revélase a través do Amor. O Amor é tal enerxía,

tal frecuencia enerxética que te une coa Fonte Ilimitada e Eterna da (enerxía da) Vida dentro de Ti mesmo.

Velaí por que o Amor. Non porque sexa unha lei moral e un mandamento. Senón porque o Amor é a túa Verdadeira natureza. Nela sénteste BEN. Non pode ser que esteas mal e que esa sexa a túa natureza. O pecado non é a túa natureza, é só un fondo negativo sobre o cal te recoñeces a Ti Verdadeiro, é unha carga de adestramento coa cal se fortalecen os teus músculos espirituais, medra a túa forza interior, a forza do dominio de Ti mesmo.

O pecado non é a túa natureza. Un erro, un fallo, non pode ser a norma; non pode ser a norma nin a túa natureza verdadeira aquilo que che fai perder enerxía, perder integridade e – como resultado – destruírte, degradarte e sufrir. Pola contra, a túa natureza verdadeira é aquilo que che fai sentir Verdadeiramente BEN, aquilo que che outorga o auténtico Deleite, a Graza, a Benaventuranza. É evidente!

O Amor é a túa natureza Verdadeira. E este Amor comeza co establecemento dunha relación directa coa Fonte da Vida. El é consciente, El fálache sempre na túa lingua. Se ti lle preguntas. Con El pódese entrar en contacto e manter un diálogo consciente e lúcido. Pero El nunca intervén na túa vida sen a túa vontade para iso; El respecta a túa liberdade de elección. Pero se ti queres e manifestas a túa vontade para iso, El comezará

a falar contigo – no pensamento. E igual que nos pensamentos, El respóndete nos sentimentos e nos desexos. E é precisamente El quen pode axudarte a cambiar as túas crenzas, a converterte nun Creador consciente da túa realidade, a reconstruír as conexións neuronais no cerebro, e é El quen che ensinará a amar de verdade – cun Amor Absoluto, Incondicional e Eterno.

El axudarache a recuperar a pureza da alma e a expandir o teu espectro sensitivo, a cesar o sufrimento, acrecentando sen límites o deleite que poderás gobernar conscientemente, axudarache a revelar e manifestar ao mundo as túas capacidades e talentos únicos, o don de Deus en ti, e a converterte nun ser humano verdadeiramente feliz.

Ao final, é precisamente o vínculo con esta Fonte dentro de ti o que che dá acceso á Vida Eterna, pois na frecuencia do Amor a enerxía en ti non se esgotará xamais. Permanecerás Nela, e Ela non deixará de medrar e medrar en ti, anovando a túa consciencia, a túa alma, o teu corpo, a túa propia bioloxía, revelando en ti novos talentos e capacidades, novos matices do Amor, para derramar o Seu fluxo sobre os demais, para que non se estanque en ti, senón que viva como enerxía. Pois a enerxía é movemento. O movemento eterno do Amor. A Enerxía Eterna do Amor.

Só queda desexalo, declarar a túa vontade, sintonizar os teus sentimentos e pensamentos – e establecer un contacto consciente con esta Fonte. Dentro de ti.

«Amarás o Señor teu Deus con todo o teu corazón, con toda a túa alma e con todo o teu entendemento – e o teu próximo coma a ti mesmo», – di Cristo.

Como? Isto e todo o demais ensinaracho Deus no Diálogo Interior con El. O Diálogo Interior con Deus ábrese co desexo, a manifestación da vontade e a Comuñón. Faite partícipe da Consciencia Divina, da Consciencia do Amor.

Comuñón (Autocomuñón) coa Consciencia de Cristo e da Nai de Deus

Pai meu e Señor noso Xesucristo, acólleme como unha pequena parte Túa. Faime partícipe da Túa Consciencia Divina e Viva. Éncheme de Amor, Forza e Presenza do Teu Espírito, o Espírito Santo, o Espírito Único.

Ensíname a amar, Señor. Ensíname a amarTe a Ti, a min mesmo e a todos os achegados e afastados co Teu Amor, Pai noso. Abre en min a Fonte Interior da Vida Eterna, do Amor Inesgotable, e que este Fluxo de Amor e Vida se derrame a través de min eternamente, verténdose sobre os demais en atención, coidado, manifestación de talentos, graza e bendicións, Señor!

Limpa, Señor, a miña alma, a miña mente e o meu corpo de toda impureza e pecado. Devolve me, Señor, a miña alma, a miña vontade e a miña forza vital de todos os empeños, garantías e contratos que, de xeito inconsciente ou consciente, pola miña curta comprensión, teña celebrado con calquera ser, entidade, persoa, egregora e xerarquía. Faime de novo libre e puro diante de Ti, Señor, para que poida acoller o Teu Amor en toda a súa plenitude e sentilo con todo o corazón, con toda a alma e percibilo con todo o meu entendemento.

Cura, Señor, todos os meus medos e os meus sufrimentos; axúdame a cambiar as miñas crenzas e conviccións, e os meus desexos, sentimentos, xeito de pensar e a miña propia vida, harmonizándoos co Fluxo da Vida en min, co Fluxo do Amor Verdadeiro.

Ensíname, Señor, a vivir de tal xeito que a Vida en min e ao meu redor se acrecente e non diminúa.

Revélame, Señor, o verdadeiro sentido da miña vida e o meu destino Divino.

Concédeme, Señor, o meu talento, desprega o Teu don Divino en min. Ensíname a valoralo e a manifestalo ao mundo con apertura, sen vergoña nin timidez, enriquecendo coa súa expresión a miña realidade e a das persoas ao meu redor, multiplicando o Amor e acrecentando a Vida.

Ensíname, Señor, a manifestar o Amor e a transmitir a Forza da Túa Fe a través da bendición a outras persoas.

Ensíname a espertar as almas extraviadas, devolvéndoas á Consciencia do Creador e á súa verdadeira Natureza, que é Forza, Amor, Alegría, Verdade, Deleite e Reverencia.

Ensíname, Señor, a ser o Teu amigo, un irmán amante, unha irmá.

Creo, Señor, que me acolles non polo poder sobre min nin pola miña adoración, senón polo Teu Amor cara a min e pola Túa Misericordia, para que, facéndome partícipe da Túa Consciencia Divina, me fagas deus na miña forma humana única, ensinándome a ser creador consciente da miña realidade e cocreador da Nosa Realidade Única e Multiversal.

Señor, guíame polo camiño da divinización e da adquisición da santidade ao ritmo axeitado para min. Abre en min, Señor, o Reino de Deus, a realidade da Vida Eterna, a realidade da Unidade coa Nai Planeta e coa Nai Santísima de Deus. Úneme, Señor, co Noso Pai Único, a Fonte da Vida dentro de min.

Guíame, Señor, polo meu Camiño. Acepto o meu Camiño único que provén de Ti.

Nisto exprésase a miña libre vontade. E que sexa así pola miña vontade e pola Túa, Señor, pois Nós Somos Un. Nós Somos O Que Somos. Nós Somos Amor.

E todos os meus medos, dúbidas, incredulidade, resistencia da mente, todos os patróns da mente enganosa entrégollos a Ti para a súa curación, Señor.

Eu elixo a Vida! Eu elixo o Amor como o Deleite Supremo, propio da miña natureza divinohumana!

E douche grazas, Señor, porque isto xa se cumpriu. Gloria a Ti!

Nai de Deus, recíbeme como Fillo Divino Teu, libérame de todas as ataduras e cadeas da incredulidade pola verdadeira felicidade de ser eu, de ser un deus na carne na miña forma humana única; bendíceme, Nai de Deus, na Fe no Noso Señor Xesucristo, na Fe no Deus Pai Único e na Fe en min mesmo como deus e fillo amado de Deus; bendíceme cara ao Amor e cara a unha Vida Eterna gozosa; axuda ao meu nacemento como deus e rei da miña realidade. Douche grazas, Nai, porque isto xa se cumpriu! Gloria a Ti!

Dou testemuño en Ti do nacemento dun deus, do Espírito de Deus na carne, na túa forma humana única, Meu amigo e Meu irmán, Miña irmá.

Agora ábrese para ti o Diálogo Interior con Cristo e coa Nai de Deus.

E xusto agora Deus fala contigo, e se te concentras, permaneces en silencio, pechas os ollos e escoitas con atención, oirás a Súa Presenza – nos teus

pensamentos, sentimentos, desexos e impulsos da alma. E xusto agora Deus chámate:

Fala Comigo eternamente. Permanece Comigo eternamente. Vive de Min eternamente. Porque Nós Somos Un. Nós Somos Amor.

No Diálogo Interior con Deus, podes facerlle calquera pregunta. Pero o principal é que, coa axuda do Diálogo Interior con Deus, a túa consciencia debe reestruturarse: dende a posición de Vítima/Consumidor cara á Consciencia do Creador. Polo tanto, as túas preguntas deben estar dirixidas ante todo a tomar consciencia de con que e como creas a túa realidade, especialmente naqueles aspectos dela que non che agradan, e cara á creación dunha nova realidade (véxase a sección Diálogo Interior con Deus e o exemplo de Diálogo Interior no APÉNDICE).

Comprendendo como está estruturada a túa consciencia e que ti mesmo es responsable da realidade que creas como creador, podes escoller que realidade crear – elixindo con que encher exactamente os niveis da túa consciencia. E crear a túa realidade conscientemente. Lembrando a limitación inicial: a enerxía que se che concedeu para 120 anos. E asumindo a responsabilidade de Creador pola realidade que creas. Máis exactamente, a túa realidade é a túa responsabilidade. Ninguén a avalía a propósito para premiarte ou gabarte por ela. Simplemente vives exactamente o que creaches.

Porén, o cambio das estruturas profundas da túa consciencia: crenzas e conviccións, o patrón de percepción – na práctica resulta ser unha tarefa difícil. O ser humano que escolleu o camiño do Creador e avanza por este camiño pode enfrontarse a todos os medos e á división cos que estaba cheo o seu subconsciente: perda de diñeiro, de reputación e de fontes de ingresos, enfermidades mortais, presións das forzas de seguridade (estatais e non tan estatais), ameazas á liberdade e á vida, á vida dos fillos, guerras, epidemias… En xeral, poden comezar a manifestarse todos os medos – non só individuais, senón tamén ancestrais, populares, de toda a humanidade… E non sempre o ser humano está preparado para ir ata o final, elixindo totalmente crer en Si mesmo e só en Si mesmo como Creador da súa realidade, buscando en todo e sempre a Causa de todo o que acontece unicamente en Si mesmo. E de novo, para isto precísase enerxía, e se non hai Amor, se non hai acceso á Fonte Única da Vida, entón ela, esta enerxía, esgótase axiña.

Por iso precisamos axuda neste camiño, e a Fe en Si mesmo como creador é boa, pero, na práctica, para a maioría das persoas a fórmula máis eficaz da Fe é a Fe en Si mesmo como deus e ao mesmo tempo como fillo amado do Deus Único. Xesús como Irmán Maior e Guía e a Nai Santísima de Deus dan as indicacións necesarias e apóianche ao longo de todo o camiño. Pero Eles – atención! – non fan o traballo por ti, non poden percorrer o teu camiño por ti e – deixando atrás o modelo de «deus-escravos», «pastor-ovellas» ou «ti mandas, eu calo» – axúdanche a converterte no Creador Consciente do teu mundo.

E como viven os nenos? Xogando! O xogo – velaí en que se transforma a nosa rutina diaria gris e sen sentido e a nosa loita pola supervivencia. O xogo! O xogo máis fascinante do Universo. Vivir como deuses e fillos de Deus – adquirindo cada vez máis habilidades no dominio de Si mesmos e do mundo, despregando novos matices do propio talento, creando novos tons do Arco da Vella do Amor, infinito e en constante expansión. E sentindo ao mesmo tempo – tanto a emoción dos desafíos do Xogo coma a seguridade total neste camiño, xa que «o noso Pai é o máis forte!», e o Irmán Maior xunto coa Nai de Deus sempre axudarán se cómpre.

A Comuñón coa Consciencia de Cristo, a Comuñón do Amor, abre para o ser humano este camiño de transformación interior, o Camiño da Transfiguración, o Camiño da divinización. Pero este Camiño só podes percorrelo ti mesmo.

A Comuñón une con Deus no corazón, como coa Fonte de Enerxía Ilimitada, purifica e enche a alma de Amor e pon en marcha o diálogo interior con Deus como coa Mente Suprema. Deus-Fonte, Deus-Amor e Deus-Verdade.

Velaí: «...con todo o corazón, con toda a alma e con todo o entendemento».

A Autocomuñón non substitúe o sacramento da Sagrada Comuñón no templo, senón que o complementa cunha sintonización orante interior diaria cara ao Diálogo Interior e Vivo con Cristo.

Para os musulmáns, o Diálogo Interior diario con Cristo non substitúe as 5 oracións diarias (namaz), senón que as fortalece eficazmente, e constrúese a través da invocación ao Profeta Isa. No Corán dise que nos últimos tempos, antes do Día do Xuízo, Alá enviará de novo aos homes o Profeta Isa (Xesús) na Súa segunda vinda, e El durante 40 anos ensinará aos verdadeiros crentes musulmáns un novo coñecemento de Alá para preparalos para o tránsito ao Novo mundo (paradisíaco).

O diálogo interior con Deus, ao abrirte á Palabra Viva da Verdade Viva, vai reestruturando gradualmente as túas conexións neuronais no cerebro, cambiando as túas crenzas e conviccións, harmonizando desexos contraditorios, sandando traumas psicoemocionais e transformando os patróns de sentir e pensar – dende o polo do medo e a loita pola supervivencia cara ao polo do Amor e do Deleite –, mudando así gradualmente toda a túa consciencia, todo o seu contido: crenzas, desexos, sentimentos e pensamentos; reestrutúrase de raíz todo o teu patrón de percepción da realidade e, polo tanto, a propia realidade.

En resumo, Nós ofrecemos aquí unha posible fórmula da felicidade:

Felicidade = Amor + Consciencia do Creador + Talento

Sírveche? Acóllea con gratitude e investígaa. Dubidas? Compróbao! Seguindo o camiño descrito nesta breve Guía para a vida, comprendendo a túa natureza interior, a estrutura da túa consciencia e do mundo que te rodea, entendendo por fin que a consciencia e a realidade son un, convérteste no creador consciente da túa realidade, transcendendo calquera límite e lei (agora es ti quen as establece), cumprindo o teu propósito principal de toda a vida e materializando o seu verdadeiro sentido: a divinización.

Neste camiño apoiarémoste en todo momento, pero lembra que a Forza sempre se outorga xunto coa responsabilidade. Dende o momento do nacemento en Deus, como deus –

Todo me está permitido, mais non todo me convén. Todo me está permitido, mais nada me dominará, – di o apóstolo de Cristo no Novo Testamento.

Pois o deus que ti es dende o momento do nacemento como deus na Comuñón de Cristo co Amor Divino non pode estar limitado por nada, pero ao mesmo tempo asume a responsabilidade polo seu mundo como creación súa, e asume a responsabilidade de manter a súa consciencia na pureza e na liberdade que lle foron concedidas no Acto

da Comuñón. Liberdade do pecado – dos medos, culpas, resentimentos, cólera, luxuria, cobiza, envexa, celos e da fe na propia imperfección. Liberdade para – o Amor, a Forza, a Verdade e a Felicidade de Ser Ti Mesmo.

Pero se percorrer ou non este camiño, se seguir esta fórmula da felicidade, se asumir a responsabilidade de Creador pola túa realidade – correspóndelle escollelo a Ti, e só a Ti, Noso benamado amigo. Pois Nós o que máis valoramos en Ti é a Túa libre vontade e a Túa liberdade de elección.

Nós só inspiramos e damos as chaves para a comprensión da Túa natureza. Como o xestiones – é asunto teu.

Pero Nós queremos que Ti recoñezas en Ti Mesmo a Coroa da Nosa Creación Colectiva, que te abras ao Amor Verdadeiro e te convertas no Seu cocreador, que saibas da Omnipotencia do Espírito Único de Deus en ti e que, coa ousadía propia da Forza Verdadeira por un lado, e coa mansedume e humildade do Amor polo outro, crees o teu mellor mundo neste mellor dos mundos no seu mellor dos tempos. Nós non queremos a túa adoración, senón que sexas Ti Mesmo, encarnando o Teu-Noso Potencial Máximo – como deus e fillo amado de Deus.

E lembra que a obra mestra auténtica aquí es Ti. E créase a cada instante – con cada elección Túa e con cada respiración Túa, pois o Espírito de Deus está en todas partes e sopra – onde El quere e… a través de quen El quere.

Pregúntate máis a miúdo: Sopra o Espírito do Amor a través de ti?