10. Salita at Wika

Ang totoo, ang ating wika at ang mga pangalang pumupuno rito (mga pangngalan at pang-uri) – ang mga salita sa pangkalahatan – ang nagtatakda ng estruktura ng ating realidad, tulad ng bakal na pampatibay na nagbubuklod sa buong gusali ng ating kamalayan. Lahat ng ating mga paniniwala at paghuhusga, lahat ng hangarin, damdamin at kaisipan, lahat ng penomeno at bagay na ating ibinubukod mula sa "quantum soup" ng realidad, na tumatawag sa kanila tungo sa buhay, ay nabubuo sa paligid ng mga salitang taglay natin para sa kanilang paglalarawan. Walang salita – walang penomeno.

Matingkad itong makikita sa paghubog ng nakapaligid na realidad sa paligid ng isang bagong silang na sanggol. Hangga't hindi pa pumapasok sa kamalayan ng bata ang mga partikular na salita, ang mundo sa kanyang paligid ay umiiral sa malalabong anyo. Upang makita roon ang isang upuan o mesa o aparador, kailangan ang mga salitang: «upuan», «mesa», «aparador», kung saan nabubuo sa utak ang mga tatlong-dimensiyonal na imahen ng mga bagay na ito. Kasabay nito, matagal pa bago simulan ng bata na bigkasin mismo ang mga salitang ito, ngunit nakakarga na ang mga ito sa kanyang kamalayan bilang isang handang batayan ng kaalaman. Ang prosesong ito ay pinasisimulan ng likas na gawi sa wika (ayon kay Steven Pinker), isang awtomatikong prosesong nakatanim sa DNA, tulad ng likas na gawi sa pagsuso, paggapang, paglalakad, atbp. Awtomatikong natatamo ng tao ang kasanayan sa wika, kung paanong ang gagamba ay may kasanayan sa paghabi ng sapot, at ang castor naman sa pagtatayo ng mga dam.

Kapag gumana na sa bata ang likas na gawi sa wika, tinatanggap niya ang kanyang «pangunahing kalipunan» ng mundo – kasabay ng pagkarga sa kanyang kamalayan ng mga kaukulang salita mula sa henetikong alaala na ipinamana sa kanya ng kanyang mga ninuno, at kalaunan ang «pangunahing kalipunan» na ito ay lumalawak – habang natututuhan ng tao ang higit at higit pang mga bagong salita.

«Nang pasimula ay naroon na ang Salita, at ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos, at sa pamamagitan Niya ay nalikha ang lahat ng nalikha, at kung wala Siya ay walang anumang nalikha na nalikha».

Ito ay sinabi tungkol sa kwantum na kalikasan ng lahat ng penomeno. Ang ating realidad ay itinatakda ng ating mga paniniwala, hangarin, damdamin at kaisipan. Ngunit tayo ay nag-iisip sa pamamagitan ng mga salita, nararamdaman lamang ang mga damdaming mayroon tayong mga salitang naglalarawan sa mga ito, naghahangad sa pamamagitan ng mga imaheng nabubuo mula sa mga salita, naniniwala sa mga masalimuot na abstraksiyon na nabubuhay lamang sa pamamagitan ng mga salitang pumupuno sa kanila. Sa pamamagitan ng salita ay nagsimulang umiral ang lahat ng nagsimulang umiral, at kung walang salita ay walang nagsimulang umiral sa mga nagsimulang umiral.

Hangga't wala sa iyong bokabularyo ang isang tiyak na salitang responsable para sa isang penomeno, hindi mo maihihiwalay ang penomenong ito mula sa kwantum na sabaw, hindi mo ito makikita, hindi mo ito mamamalayan bilang isang kabuuan, habang pinagsasama bilang kabuuan ang mga bumubuong elemento nito, hindi mo ito mararanasan. Ang penomenong ito ay sadyang hindi umiiral para sa Iyo.

Hangga't wala sa iyong bokabularyo ang salitang «Biyaya» – hindi mo kayang maranasan, maramdaman ang Biyayang ito. Hangga't hindi mo pinapangalanan ang iyong mga emosyon, hindi mo sila mapamumunuan. Sila ang nagmamay-ari sa Iyo, hindi Ikaw sa kanila. At hindi mo man lamang nauunawaan, hindi mo namamalayan kung ano ang nangyayari sa Iyo sa galit, takot, hinanakit, pagkakasala, – ang mga emosyong ito ang nagtatakda ng iyong mga desisyon at kilos, nagtutulak sa Iyo sa mga padalos-dalos na konklusyon at gawa, at hindi mo man lamang napagtatanto na ikaw ay pinamamahalaan, na Ikaw ay nasa kanilang pagkaalipin. At sa pangkalahatan, hangga't hindi lumilitaw sa Iyo ang isang naglalarawang modelo ng iyong kamalayan, samakatuwid ay isang kalipunan ng mga salita kung saan mahahayag sa iyong kamalayan ang mismong estruktura ng kamalayan, hindi mo ito magagawang pamunuan. Pamumunuan ito ng sinumang nagtataglay ng gayong estruktura patungkol sa iyong kamalayan. Ang Diyos, o ang diyablo, o ang mga tagapagmanipula mula sa mga kagawaran ng advertising ng mga korporasyon at mass media.

Sa ganitong paraan – sa pamamagitan ng mga salita – nakaayos ang ganap na lahat ng penomeno ng ating daigdig, na sa kwantum na antas ay humuhubog sa ating materyal na realidad – mula sa indibidwal hanggang sa pangkatan o kolektibong realidad.

Ang wika ang may pananagutan sa mga pangkatan at kolektibong realidad – bilang isang masalimuot na organisadong sistema ng mga salita at ng mga imaheng kaugnay ng mga ito. Bawat wika ay natatangi, at sa bawat wika ay nakatanim ang sarili nitong tinatawag na lingguwistikong larawan ng daigdig – isang modelo ng kaayusan ng mundo, isang hulmahan ng pag-angkin sa realidad.

«Ang wika ng isang bayan ay ang kanyang espiritu, at ang espiritu ng bayan ay ang kanyang wika, at mahirap mag-isip ng anumang bagay na higit na magkatulad». (W. von Humboldt)

Natuklasan ng agham ng lingguwistika na ang wika ay isang «simbolikong susi sa pag-uugali», sapagkat ang ating karanasan ay binibigyang-kahulugan sa pamamagitan ng lente ng isang partikular na wika at pinakamalinaw na nahahayag sa ugnayan ng wika, pag-iisip, pagkaunawa sa realidad at ng mga padron ng pag-uugali na idinidikta ng pagkaunawang ito.

Ang pinakatanyag na halimbawa ay may kaugnayan sa bilang ng mga salita para sa niyebe sa iba't ibang wika. Sa mga wikang Eskimo ay mayroong hanggang ilang dosenang iba't ibang salita upang itawag sa iba't ibang uri ng niyebe, samantalang sa Ingles ang lahat ng ito ay pinag-isa sa iisang salitang "snow".

«Hinihiwa natin ang kalikasan ayon sa mga linyang inilatag ng ating sariling wika». (B. Whorf)

Sa gayon, ang ating realidad ay hinuhubog ng ating larawan ng daigdig, samakatuwid ay ng ating mga ideya, paniniwala, paninindigan, na hindi nananatiling matigas, kundi may kakayahang magbago sa pamamagitan ng repleksiyon (kamalayan at ating indibidwal na interpretasyon ng personal na karanasan), na nagaganap din sa tulong ng mga salita at ng mga imaheng binubuo ng mga salita at ng tinanggap nating lingguwistikong larawan ng daigdig.

Sa pag-uugnay ng mga konklusyong ito ng mga lingguwista sa mga konklusyon ng mga pisiko tungkol sa kwantum na kalikasan ng realidad, mahihinuha na ang ating wika ang nagtatakda ng ating realidad. Sa pagbabago ng mga salita ni B. Whorf, masasabing:

Nililikha natin ang kalikasan at ang nakapaligid na realidad ayon sa mga linyang inilatag ng ating sariling wika.

Nililikha natin ang ating realidad sa pamamagitan ng mga salita at wika. At kung gaano ito kabuti o kasama ay nakasalalay sa kung anong lente ng salita-at-wikang larawan ng daigdig natin ito tinatanggap, at samakatuwid ay nililikha. Ganito ang sinabi ni Kristo tungkol dito:

«Sapagkat sa iyong mga salita ikaw ay mapapawalang-sala, at sa iyong mga salita ikaw ay hahatulan».

Kaya nga, ang magbigay ng pangalan – ay nangangahulugang pamunuan ang penomeno o tawagin ito tungo sa buhay, magtatag ng pakikipag-ugnayan dito sa antas ng kwantum na realidad. Ang iba't ibang pangalan ay nagbibigay ng mga susi sa iba't ibang penomeno. Kaya't kung nais nating magtatag ng pakikipag-ugnayan sa Diyos, mahalaga para sa atin na malaman ang Kanyang «tamang» pangalan. O sa ganitong paraan, sa pamamagitan ng iba't ibang pangalan ng Diyos ay nagkakaroon tayo ng daan patungo sa iba't ibang aspeto Niya, basahin bilang mga kalipunan ng mga kolektibong paniniwala. Hinihingi ni Allah ang pagsamba, ni Krishna – ang pagtupad sa tungkulin, mabuting pag-uugali at pagsunod, nagagalit si Yahweh sa hindi pagtupad sa mga utos at nagpaparusa.

Si Hesukristo bilang imahen ng Tagapagligtas, ang persona ng Diyos na tumutubos sa atin mula sa pagkaalipin sa kadiliman: mga takot, hinanakit, pagkakasala, kahihiyan sa sariling kawalang-halaga at sa kapalaluan at kahambugan na nagtatakip dito, pagkamagagalitin, mga pamahiin, mga pagdududa na pumupunit sa atin mula sa loob, panloob na pagkakahati ng dalawahang kamalayan, kawalan ng kabuuan, pananampalataya sa isang obhetibong mundong puno ng panganib at sa pangangailangang makipaglaban para mabuhay, pananampalataya sa di-maiiwasang pagdurusa at kamatayan – si Kristo bilang Kamalayan, Kamalayang Kristo, bilang tulay, bilang daan na umaakay sa atin patungo sa liwanag, patungo sa Pag-ibig, patungo sa Pagkakaisa at Kabuuan – patungo sa Kaharian ng Langit sa loob natin, bilang Espiritu ng Diyos na pumupuno sa atin ng Kapangyarihan, Karunungan, Katotohanan, Kalayaan mula sa mga takot at kasinungalingan – si Kristo bilang Anak ng Tao, na nag-uugnay sa atin mula sa loob sa Ating Kolektibong Pinakamataas na Potensiyal na naipon ng buong Sangkatauhan, at sa gayo'y ginagawa tayong mga diyos, umaakay patungo sa Buhay na Walang Hanggan – ang gayong Kristo – ay ang punto ng pagkakaisa. Ito ang punto ng pagkakaisa ng lahat ng pananampalataya at relihiyon.

Si Hesukristo – ay ang punto ng pagkakaisa. Ito ang Mismong Diyos na naging tao upang ang tao ay maging diyos. O ito ang propetang si Isa, na isinugo ng Diyos sa mga Muslim upang turuan ang mga tao ng Pinakamataas na Kaalaman at muling isinusugo sa wakas ng mga panahon kapag sila ay handa nang tanggapin ang Kaalamang ito sa buong kaganapan nito. O ito ang Mesiyas, na hanggang ngayon ay hinihintay ng mga Judio bilang Pinuno at Tagapagligtas mula sa poot ng Diyos. Sa paanuman, ito ay isang kolektibong paniniwala na lumikha at nagkatawang-tao sa kanyang sarili. Ito ang Buháy na Pananampalataya, ang Buháy na Salita na nakikipag-usap sa mga tao, sa bawat isa sa atin, sa ngalan ng Ating Pinakamataas

na Potensiyal. Ito ang Buháy na Katotohanan. At ang Katotohanan – ay ang katotohanang nagpapalago sa Iyo, nagpapalago sa Buhay, nagpapalago sa Kapangyarihan, nagpapalago sa Pag-ibig, samakatuwid ay nag-uugnay sa Iyo sa Diyos bilang panloob na bukal ng Buhay, Kapangyarihan, Pag-ibig. Hindi lahat ng totoo ay Katotohanan. Kundi yaon lamang nagpapalago sa Buhay.

Kaya nga tayo dumudulog kay Kristo bilang Walang Hanggang (walang-panahong) Panloob na Gabay, Guro, na nagtuturo sa atin na maging mulat na mga manlilikha ng ating realidad, mga diyos sa laman.

«At kung ang inyong pananampalataya ay kasinlaki ng isang butil ng mustasa – sasabihin ninyo sa bundok na ito, lumipat ka, at ito ay lilipat ayon sa inyong salita», – sabi ni Kristo.

Si Kristo – ay ang punto ng pagkakaisa, at ang ating paraan, na iniluwal ng kolektibong pananampalataya at mga pagsisikap ng mga banal, upang baguhin ang sariling kamalayan. Isang paraan upang pamunuan ang Sarili. Ang ating paraan upang maging mulat na mga manlilikha ng ating sansinukob. Ng buong sangnilikha.

Ginagawa tayo ni Kristo na mga diyos, mga diyos at mga anak ng Isang Diyos. Sapagkat kung iisipin, sino sa atin ang handa – nang biglaan, nang kakamulat pa lamang sa sarili bilang diyos, na pasanin ang buong pananagutan para sa paglikha ng buong mundong ito? Para sa kasakdalan ng kanyang katawan sa lahat ng detalye nito, ng kanyang maraming-mukhang kaluluwa, ng kanyang kamalayan sa kabuuan, ng buong kolektibong realidad – ng lahat ng nangyayari at

kailanman ay nangyari at mangyayari pa sa daigdig… para sa kasakdalan ng Mismong Pag-ibig?

Kailangan natin ang Isang Diyos, ang Diyos Ama, na nagpapanatili sa pamamagitan ng Kanyang pagmamasid sa pangkalahatang Isang realidad kasama ang mga saligang batas nito – ng pisika at kamalayan. Pisika ng kamalayan. Kailangan natin ang Nakatatandang Kapatid at Gabay, si Kristo, na umaakay sa atin sa landas ng pamamahala sa sarili, ng pag-angkin sa ating Pinakamataas na Potensiyal – ang Banal na Pag-ibig bilang Pinakamataas na Kapangyarihan, Pinakamataas na Kalooban, Pinakamataas na Isip at Karunungan. Kailangan natin ang Ina ng Diyos, na naniniwala sa atin bilang mga diyos, kahit na tayo mismo ay humihinto sa pananalig. Ang Ina-ng-Diyos – ang Ina na sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya ay muling nagsisilang sa atin bilang mga diyos nang paulit-ulit, nagpapatibay sa atin sa lubos, walang pasubaling pananampalataya sa sarili, sa pamamagitan ng kanyang walang hanggang pagkadalaga na nagpapaalala sa atin na tayo ay isinisilang hindi mula sa sinapupunan kundi mula sa Kamalayan ng Maylikha, mula sa Diyos – sa mga katawang-avatar na inihanda nang maaga. Isinisilang sa pamamagitan ng gawa ng Pakikibahagi kay Kristo, samakatuwid ay ang pag-iisa ng katawan at isip ng tao sa Banal na Kamalayan ng Pag-ibig.

Ito ang Pakikibahagi ng Pag-ibig. Ang pakikipag-isa sa Iyong Pinakamataas na Potensiyal, Tao. Pagsilang sa Diyos – bilang diyos, Espiritu sa laman, Pag-ibig sa iyong natatanging anyo bilang tao.

Kaya nga, si Kristo – ay ang punto ng pagkakaisa. Nakikita ng mga Budista sa Kanyang Muling Pagparito ang darating na Buddha Maitreya, na bumababa mula sa langit ng Tushita (kaluwalhatian) at nagtuturo sa mga tao na magtamasa tulad ng mga diyos. Ang mga katutubong nananampalatayang Eslabo – ang Tagapagligtas na nag-aakay sa lahing Eslabo sa isang bagong antas ng Pag-iral,

na pinuputungan ang punongkan ninuno ng mga diyos-ninuno ng bunga ng Walang Pasubaling Pag-ibig. Ang mga esoteriko – isang makropilosopo o salamangkero-pantas na naghahayag sa mga tao ng lihim ng panloob na bukal ng Buhay na Walang Hanggan at nagbibigay ng daan sa mga pambihirang kakayahan.

Si Sathya Sai Baba, na malawakang iginagalang sa India at sa labas nito, sa pagpapahayag na siya ang bagong pagkakatawang-tao ng Prinsipe Rama (avatar ni Vishnu), ay pinag-isa rin ang imahen nina Rama at Isa (Hesus) bilang nagkatawang-taong personalidad ng Kataas-taasang Diyos, na nagtulay sa imahen ni Rama-Kristo sa kulturang Hindu bilang tulay sa pagitan ng Kanluran at Silangan, ng kaliwa at kanang hating-globo ng utak, na nagtuturo na ang bawat isa ay maaari at dapat magbukas sa loob ng kanyang sarili kay Rama, ang Kamalayang Kristo – bilang personal na tagumpay laban sa materyal na mundo (sa sarili) at pagkilala sa kanyang Banal na kalikasan.

Sinasabi ng mga Taoista: natuklasan namin ang landas ng kawalang-kamatayan, inihayag sa amin ni Kristo – kung para saan.

Ang pangunahin dito ay hindi na tayo naghahanap ng mga dahilan para sa pagkakahiwa-hiwalay at pagpaparami ng tunggalian (at ito ay laging – panloob na pagkakahati at panloob na pakikibaka na nagwawasak sa ating kamalayan), naghahanap tayo ng Pagkakasundo, bilang batayan ng Kabuuan at Kapangyarihan ng pamamahala sa sarili. At tulad ng sinabi ni Kristo, «ang naghahanap ay nakakatagpo».

«Ngunit kung ang isang bahay ay nahahati laban sa kanyang sarili, ang bahay na iyon ay hindi makapananatili».

Ang Pagkakasundo – ang batayan ng Kapangyarihan at panloob na Kabuuan ng tao. Kung ang iyong enerhiya ay patuloy na nauubos sa pakikibaka, panloob at panlabas, sadyang hindi ito sasapat upang mapanatili ang Kabuuan – ng kamalayan, kaluluwa, katawan. At ang tatlo ay magsisimulang mawasak, mabulok. Ang Pagkakasundo – ay tungkol sa enerhiya. Ang Kapangyarihan – ay tungkol sa enerhiya. Ang Mismong Buhay – ay Enerhiya. Ang Pag-ibig – ay tungkol sa kung paano palalaguin ang Enerhiya, Buhay, Kapangyarihan sa loob ng sarili, at hindi wawalasin.

Dapat maunawaan dito na sa iyong pisikal na pagsilang ay binigyan ka ng bahagi ng enerhiya para sa 120 taon ng buhay – at sa kung paano mo ito gagamitin ay nakasalalay kung paano at gaano katagal ka mamumuhay sa kabuuang ito – ng kamalayang ito, ng kaluluwang ito, ng katawang ito. Ang enerhiya ay kailangan sa literal na lahat ng bagay. Alam mo ito. Ang pakikibaka ay umaagaw ng labis na enerhiya, ang pag-aari ng isang bagay, maging ng hindi materyal, maging ng kaalaman, ay nangangailangan ng enerhiya, anumang ugnayan ay nangangailangan ng enerhiya, anumang mga tagumpay ay nangangailangan ng enerhiya, anumang gawain, ang pagsasakatuparan ng alinman sa iyong mga proyekto, ay nangangailangan ng enerhiya, anumang pagkilos ay nangangailangan ng enerhiya. Oo, tila natutuhan nating punan araw-araw ang enerhiyang ito – sa pamamagitan ng pagtulog at pagkain. Ngunit sa pagpuno ng enerhiyang ito mula sa mga panlabas na bukal, sa paanuman ay ginagastos mo ang enerhiya ng iyong hinaharap, at ang pagtulog – sa literal – ay kumakain sa iyong oras.

Idagdag pa rito, na sa bawat hakbang, sa bawat isa sa iyong mga emosyon – sa bawat takot, kahihiyan, pagkakasala, hinanakit, hindi pagsang-ayon, sa bawat sandali ng katuwaan o pagkainis at galit, sa bawat pagnanais na mag-angkin, sa inggit, pagseselos, pagnanais na maging nakatataas at iba pang mga pagpapamalas ng kapalaluan, sa

bawat adiksiyon – mula sa katakawan at kahalayan, kape at energy drinks, adrenaline rush at pamimili nang labis, hanggang sa droga at pagsusugal – ikaw ay hinuhuli ng mga «enerhetikong maninila» upang magpakain sa iyong enerhiya, at mauunawaan mo na ito ay hindi birong bagay. Na ang labanan para sa enerhiya, para sa Iyong enerhiya, ay patuloy at seryoso.

Samakatuwid, ang labanan para sa kaluluwa – ay hindi isang alamat, kundi isang ganap na pang-araw-araw na proseso. At sa kung anong mga desisyon ang iyong ginagawa, kung anong mga emosyon ang iyong ipinamumuhay, kung madali ka bang «madaya» sa iba't ibang gastusing enerhetiko, ay nakasalalay kung paano mo ipamumuhay ang 120 taon ng enerhiyang ito – sapagkat ang lahat ng ito ay maaaring maubos sa loob lamang ng 30-40 taon ng walang habas na pamumuhay. Sinasabi ng kasabihan: «Maghasik ng gawa – mag-aani ng ugali, maghasik ng ugali – mag-aani ng pagkatao, maghasik ng pagkatao – mag-aani ng kapalaran». Idinadagdag ni Kristo rito, na patungkol sa enerhiya ng buhay, ang iyong mga gawa ay hindi kasinghalaga ng iyong mga panloob na hangarin: mga paniniwala, naisin, damdamin at kaisipan.

Narinig ninyo na sinabi sa mga sinauna: «Huwag kang papatay». Ngunit sinasabi ko sa inyo na ang bawat napopoot sa kanyang kapatid ay nagkasala na. Narinig ninyo na sinabi sa mga sinauna: «Huwag kang mangangalunya». Ngunit sinasabi ko sa inyo na ang bawat tumitingin sa isang babae nang may pagnanasa ay nakiapid na sa kanya sa kanyang puso.

Ang kasalanan – ay hindi lamang isang bagay na imoral, samakatuwid ay laban sa moralidad, laban sa batas. Ang kasalanan – ay isang pagkukulang, isang pagkakamali laban sa iyong kalikasan. Laban sa iyong tunay na kalikasan. Ito ay yaong

umaakay sa pagkabawas ng enerhiya ng Buhay sa Iyo. Kaya nga ang «huwag magkasala» ay nangangahulugang, huwag sumalungat sa iyong tunay na kalikasan, huwag mag-aksaya ng enerhiya nang walang kabuluhan.

Ngunit paano mamumuhay sa lahat ng ito, paano makakayanan, kung maging ang mga banal na ama ay nagsasabing ang tao ay «makasalanan ayon sa kanyang kalikasan», at ang lahat ng emosyong ito – mula sa takot at galit hanggang sa pagnanasa sa kabilang kasarian – ay likas para sa atin? At ang pakikibaka at kumpetisyon – ang tanging paraan ng kahit paanong matitiis na pamumuhay na iniiwan sa atin ng modernong lipunan?

Sa gayong kaayusan ng mundo ay maaaring makita ang masamang kalooban ng mga demiurge ng mundong ito, kung saan sa bawat hakbang ay hinuhuli ka at ginagatasan, at iniisip mo na ito ay normal, na ganito talaga dapat – na wari'y ito ang kahulugan ng pagiging tao. O maaari mong mapagtanto ang lahat ng ito sa isang mas malawak na konteksto: na ito ay isa lamang pag-aaral, pagsasanay sa pamamahala sa sarili, isang kinakailangang panahon ng pagkilala sa Sarili «sa pamamagitan ng kabaligtaran».

«Ang tao ay may hilig sa masama hindi dahil sa kanyang kalikasan, kundi dahil sa kanyang murang kabataan», – sabi ng Diyos sa Kasulatan.

Dito ang «Tao» – ay ang sangkatauhan. Sinasabi ng Diyos na ang sangkatauhan ay may hilig sa gayong «makasalanang» paraan ng pamumuhay at pagtingin sa sarili hindi dahil sa kanyang kalikasan, kundi dahil sa kawalang-gulang. At higit pa rito…

«Hindi mananatili magpakailanman ang Aking Espiritu sa tao, – sabi ng Panginoon – magiging isang daan at dalawampung taon na lamang ang kanyang mga araw».

Ang enerhiya ng iyong buhay ay limitado sa 120 taon, upang matutuhan mong pamahalaan ito, matamo ang Espiritu ng Diyos, sapagkat natututo lamang tayong mamahala ng isang yaman kung ang yamang ito ay limitado. Kailangang matutuhang pangasiwaan ang enerhiyang ito upang mapalago ito, at hindi maiwaksi.

Mamuhay nang sa gayon ang buhay sa Iyo, samakatuwid ay ang enerhiya ng buhay, ay lumago at hindi mabawasan. Pag-isipan at harangan ang mga tagas ng enerhiya. Panatilihin ang Kalinisan ng Kamalayan – upang ang mga «enerhetikong maninila» ay walang makapitan sa Iyo – regular na linisin ang kaluluwa at isipan – sa pamamagitan ng pagsisisi – kung paanong regular kang nagsisipilyo at naliligo, na hindi binibigyan ng pagkakataon ang mga mikrobyo na dumami at sakupin ka. Tulad ng sinabi ni Kristo:

«Narito, dumarating ang pinuno ng mundong ito (si Satanas), at wala siyang anumang pag-aari sa Akin».

Ibig sabihin – hayaan siyang dumaan, wala siyang makakapitan sa Akin. Ako ay banal.

Maging banal. Ang maging banal – ay normal. Ito ang iyong Tunay, Banal na kalikasan. Makipag-isa sa Espiritu Santo. Hanapin at tuklasin ang daan patungo sa walang hanggang yaman ng Enerhiya ng Buhay – patungo sa Bukal ng lahat ng umiiral. At Ito ay nabubuksan sa pamamagitan ng Pag-ibig. Ang Pag-ibig – ay isang uri ng enerhiya,

isang enerhetikong dalas, na nag-uugnay sa Iyo sa Walang Hanggan, Walang Katapusang Bukal ng (enerhiya ng) Buhay sa Iyo mismong sarili.

Kaya nga Pag-ibig. Hindi dahil ito ay isang batas moral at utos. Kundi dahil ang Pag-ibig – ay ang iyong tunay na kalikasan. Sa loob nito ay MABUTI ang iyong kalagayan. Hindi maaaring masama ang iyong pakiramdam at iyon na ang iyong kalikasan. Ang kasalanan ay hindi mo kalikasan, ito ay isa lamang negatibong tagpuan kung saan nakikilala mo ang iyong Tunay na Sarili, ito ay isang pagsasanay na nagpapatibay sa iyong espirituwal na mga kalamnan, nagpapalago sa iyong panloob na lakas, ang kapangyarihan ng pamamahala sa sarili.

Ang kasalanan – ay hindi mo kalikasan. Hindi maaaring maging pamantayan ang pagkakamali, ang pagkukulang, hindi maaaring maging pamantayan, hindi maaaring maging iyong tunay na kalikasan ang nagiging dahilan upang mawalan ka ng enerhiya, mawalan ng kabuuan at – bilang resulta – mawasak, mabulok at magdusa. Ang iyong tunay na kalikasan – ay yaong nagbibigay sa Iyo ng Tunay na KABUTIHAN, yaong nagkakaloob sa Iyo ng tunay na Kasiyahan, Biyaya, Kaluwalhatian. Ito ay napakalinaw!

Ang Pag-ibig – ang iyong tunay na kalikasan. At ang Pag-ibig na ito ay nagsisimula sa pagtatatag ng tuwirang ugnayan sa Bukal ng Buhay. Siya ay may talino, Siya ay laging nakikipag-usap sa Iyo sa iyong wika. Kung Ikaw ay nagtatanong. Maaari Siyang tawagan at mapanatili ang isang mulat at matalinong diyalogo. Ngunit hindi Siya kailanman nakikialam sa iyong buhay nang wala ang iyong kalooban, iginagalang Niya ang iyong kalayaan sa pagpili. Ngunit kung nanaisin mo at ipapamalas ang kalooban para rito, magsisimula Siyang

makipag-usap sa Iyo – sa isip. At kung paano sa isip, sumasagot Siya sa Iyo sa mga damdamin at hangarin. At Siya mismo ang makatutulong sa Iyo na baguhin ang iyong mga paniniwala, maging mulat na Manlilikha ng iyong realidad, ayusin muli ang mga neural na koneksiyon sa utak, at Siya mismo ang magtuturo sa Iyo na magmahal nang totoo – nang Ganap, Walang Pasubali, Walang Hanggang Pag-ibig.

Tutulungan ka Niyang ibalik ang kalinisan ng kaluluwa at palawakin ang iyong saklaw ng pandamdam, wakasan ang mga pagdurusa, walang hanggang palaguin ang kasiyahan na maaari mong mulat na pamahalaan, tutulong na ihayag at ipakita sa mundo ang iyong mga natatanging kakayahan at talento, ang Banal na kaloob sa Iyo, at maging isang tunay na maligayang tao.

Sa huli, ang mismong ugnayan sa Bukal na ito sa loob mo ang nagbibigay sa Iyo ng daan patungo sa Buhay na Walang Hanggan, sapagkat sa dalas ng Pag-ibig, ang enerhiya sa Iyo ay hindi na muling matatapos kailanman. Mananahan ka sa Kanya, at Siya ay patuloy na dadaloy at dadami sa Iyo, nagpapanibago sa iyong kamalayan, sa iyong kaluluwa, sa iyong katawan, sa iyong mismong biyolohiya, nagpapakita sa Iyo ng higit at higit pang mga bagong talento at kakayahan, mga bago at bagong mukha ng Pag-ibig, upang ibuhos ang Kanyang agos sa mga nakapaligid, upang hindi Siya manatiling nakaimbak sa Iyo, kundi mabuhay bilang enerhiya. Sapagkat ang enerhiya – ay galaw. Walang hanggang galaw ng Pag-ibig. Walang Hanggang Enerhiya ng Pag-ibig.

Ang kailangan na lamang ay magnais, ipahayag ang kalooban, iayon ang mga damdamin at kaisipan – at magtatag ng matalinong ugnayan sa Bukal na ito. Sa loob Mo.

«Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, nang buong kaluluwa mo at nang buong pag-iisip mo – at ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili», – sabi ni Kristo.

Paano? Ito at ang lahat ng iba pa ay ituturo sa Iyo ng Diyos sa Panloob na Diyalogo sa Kanya. Ang Panloob na Diyalogo sa Diyos ay nabubuksan sa pamamagitan ng pagnanais, pagpapahayag ng kalooban at Pakikibahagi. Maging kabahagi ng Banal na Kamalayan, ang Kamalayan ng Pag-ibig.

Pakikibahagi (Sariling Pakikibahagi) sa Kamalayan ni Kristo at ng Ina ng Diyos

Aking Ama at aming Panginoong Hesukristo, tanggapin Mo ako bilang Iyong munting bahagi. Makiisa Ka sa akin sa Iyong Buháy na Banal na Kamalayan. Punuin Mo ako ng Pag-ibig, Kapangyarihan, ng Presensiya ng Iyong Espiritu, ang Espiritu Santo, ang Nag-iisang Espiritu.

Turuan Mo akong magmahal, Panginoon. Turuan Mo akong ibigin Ka, ang aking sarili, at ang lahat ng malalapit at malalayong kapwa sa pamamagitan ng Iyong Pag-ibig, aming Ama. Buksan Mo sa akin ang Panloob na Bukal ng Buhay na Walang Hanggan, ng Di-maubos na Pag-ibig, at nawa ang Agos na ito ng Pag-ibig, ng Buhay – ay umagos sa akin magpakailanman, ibinubuhos sa mga nakapaligid ang atensiyon, pag-aaruga, pagpapakita ng mga talento, biyaya at mga pagpapala, Panginoon!

Linisin Mo, Panginoon, ang aking kaluluwa at ang aking isipan at ang aking katawan mula sa lahat ng karumihan at kasalanan. Ibalik Mo sa akin, Panginoon, ang aking kaluluwa at ang aking kalooban at ang aking lakas ng buhay mula sa lahat ng mga sangla, pananagutan, kasunduan na aking di-namamalayan o namamalayan, dahil sa aking kawalang-isip, na pinasok sa anumang mga nilalang, entidad, tao, egregore at herarkiya. Gawin Mo akong muli, Panginoon, na malaya at malinis sa Iyong harapan, upang maunawaan ko ang Iyong Pag-ibig sa buong kaganapan nito at maramdaman nang buong puso, nang buong kaluluwa at maunawaan nang buong pag-iisip.

Pagalingin Mo, Panginoon, ang lahat ng aking mga takot at aking mga pagdurusa – tulungan Mo akong baguhin ang aking mga paniniwala at paninindigan, at mga hangarin, at damdamin, at paraan ng pag-iisip at ng aking mismong buhay, iniaayon ang mga ito sa Agos ng Buhay sa akin, sa Agos ng Tunay na Pag-ibig.

Turuan Mo ako, Panginoon, na mamuhay nang sa gayon ang Buhay sa akin at sa paligid ko ay lumago, at hindi mabawasan.

Ihabilin at buksan Mo sa akin, Panginoon, ang tunay na kahulugan ng aking buhay at ang aking Banal na tadhana.

Ipagkaloob Mo sa akin, Panginoon, ang aking talento, buksan Mo ang Iyong Banal na kaloob sa akin. Turuan Mo akong pahalagahan ito at hayagan, nang walang hiya at pag-aatubili, na ipakita sa mundo, pinayayaman sa pamamagitan ng pagpapakita nito ang aking realidad at ang mga tao sa paligid, nagpaparami ng Pag-ibig at nagpapalago ng Buhay.

Turuan Mo ako, Panginoon, na magpahayag ng Pag-ibig, at magpasa ng Kapangyarihan ng Iyong Pananampalataya sa pamamagitan ng pagpapala sa ibang mga tao.

Turuan Mo akong gisingin ang mga naliligaw na kaluluwa, ibinabalik sila sa Kamalayan ng Maylikha at sa kanilang tunay na Kalikasan, na siyang Kapangyarihan, Pag-ibig, Kagalakan, Katotohanan, Kasiyahan, Pagpipitagan.

Turuan Mo ako, Panginoon, na maging Iyong kaibigan, mapagmahal na kapatid na lalaki, kapatid na babae.

Sumasampalataya ako, Panginoon, na tinatanggap Mo ako hindi alang-alang sa kapangyarihan sa akin at sa aking pagsamba, kundi alang-alang sa Iyong Pag-ibig sa akin at sa Iyong Awa, upang sa pamamagitan ng pakikibahagi sa Iyong Banal na Kamalayan ay gawin akong diyos sa aking natatanging anyo bilang tao, turuan akong maging mulat na manlilikha ng aking realidad at kapwa-manlilikha ng Ating Isang Maraming-Daigdig na realidad.

Panginoon, akayin Mo ako sa landas ng pagiging-diyos at pagtatamo ng kabanalan sa bilis na angkop para sa akin. Buksan Mo sa akin, Panginoon, ang Kaharian ng Diyos, ang realidad ng Buhay na Walang Hanggan, ang realidad ng Pagkakaisa sa Inang Planeta at Inang Tagapangalaga. Pag-isahin Mo ako, Panginoon, sa Ating Nag-iisang Ama, ang Bukal ng Buhay sa akin.

Akayin Mo ako, Panginoon, sa aking Landas. Tinatanggap ko ang aking natatanging Landas mula sa Iyo.

Dito nahahayag ang aking malayang kalooban. At mangyari nawa ito ayon sa aking kalooban at sa Iyo, Panginoon, sapagkat Tayo ay Iisa. Tayo ay Yaon, Kung Sino Tayo. Tayo ay Pag-ibig.

At ang lahat ng aking mga takot, pagdududa, kawalan ng pananampalataya, paglaban ng isip, lahat ng mga huwaran ng tusong isip ay ipinagkakatiwala ko para sa pagpapagaling sa Iyo, Panginoon.

Pinipili ko ang Buhay! Pinipili ko ang Pag-ibig bilang Pinakamataas na Kasiyahan, na likas sa aking pagka-diyos-at-taong kalikasan!

At nagpapasalamat ako sa Iyo, Panginoon, sapagkat ito ay naganap na. Luwalhati sa Iyo!

Mahal na Inang Birhen, tanggapin Mo ako bilang Iyong Banal na Anak, palayain Mo ako mula sa lahat ng mga gapos at kadena ng kawalang-pananampalataya alang-alang sa tunay na kaligayahan ng pagiging ako, pagiging diyos sa laman sa aking natatanging anyo bilang tao, pagpalain Mo ako, mahal na Inang Birhen, sa pananampalataya sa Ating Panginoong Hesukristo, sa pananampalataya sa Nag-iisang Diyos Ama at sa pananampalataya sa aking sarili bilang diyos at minamahal na anak ng Diyos, pagpalain Mo sa Pag-ibig at masayang Buhay na Walang Hanggan, tulungan Mo ang aking pagsilang bilang diyos at hari ng aking realidad. Nagpapasalamat ako sa Iyo, Mahal na Ina, sapagkat ito ay naganap na! Luwalhati sa Iyo!

Sinasaksihan Ko sa Iyo ang pagsilang ng diyos, ng Espiritu ng Diyos sa laman, sa iyong natatanging anyo bilang tao, Aking kaibigan at Aking kapatid na lalaki, Aking kapatid na babae.

Ngayon ay nabubuksan para sa Iyo ang Panloob na Diyalogo kay Kristo at sa Mahal na Ina ng Diyos.

At ngayon din ay nakikipag-usap ang Diyos sa Iyo, at kung Ikaw ay magtutuon, mananatili sa katahimikan, ipipikit ang mga mata at makikinig, maririnig mo ang Kanyang Presensiya – sa iyong

mga kaisipan, damdamin, hangarin at mga udyok ng kaluluwa. At ngayon din ay tinatawag ka ng Diyos:

Kausapin Mo Ako magpakailanman. Sumaakin Ka magpakailanman. Mabuhay Ka sa Akin magpakailanman. Sapagkat Tayo ay Iisa. Tayo ay Pag-ibig.

Sa Panloob na Diyalogo sa Diyos, maaari kang magtanong sa Kanya ng anumang mga katanungan. Ngunit higit sa lahat, sa tulong ng Panloob na Diyalogo sa Diyos, ang iyong kamalayan ay dapat mabagong muli – mula sa posisyon ng Biktima/Mamimili tungo sa Kamalayan ng Manlilikha. Kaya nga ang iyong mga tanong ay dapat munang ituon sa pagkaunawa kung ano at paano mo nililikha ang iyong realidad, lalo na sa mga aspeto nitong hindi mo nagugustuhan, at sa paglikha ng bagong realidad (tingnan ang seksiyong Panloob na Diyalogo sa Diyos at halimbawa ng Panloob na Diyalogo sa APENDIKS).

Sa pagkaunawa kung paano nakaayos ang iyong kamalayan, at na Ikaw mismo ang may pananagutan sa realidad na iyong nililikha bilang manlilikha, maaari mong piliin kung anong realidad ang lilikhain – sa pagpili kung ano mismo ang pupuno sa mga palapag ng iyong kamalayan. At likhain ang iyong realidad nang may kamalayan. Habang inaalala ang orihinal na limitasyon – ang enerhiyang ibinigay sa Iyo para sa 120 taon. At pinapasan ang pananagutan ng Manlilikha para sa realidad na iyong nililikha. Sa madaling salita, ang iyong realidad ay ang iyong mismong pananagutan. Walang sinumang sadyang humahatol dito upang gantimpalaan ka o purihin ka para rito. Sadyang nararanasan mo lamang kung ano ang iyong nilikha.

Gayunpaman, ang pagbabago ng malalalim na kaisipan ng iyong kamalayan: mga paniniwala at paninindigan, huwaran ng pagkaunawa – sa praktika ay nagiging isang mahirap na gawain. Ang taong pumili ng landas ng Manlilikha, na lumalakad sa landas na ito, ay maaaring humarap sa lahat ng takot at pagkakahati na pumuno sa kanyang subconscious: pagkawala ng pera, reputasyon at mga pinagkukunan ng kita, nakamamatay na mga sakit, panggigipit ng mga ahensiya ng kapangyarihan (ng pamahalaan at di-gaanong pampamahalaan), mga banta sa kalayaan at buhay, sa buhay ng mga anak, mga digmaan, epidemya… Sa kabuuan, maaaring magsimulang magkatotoo ang lahat ng takot – hindi lamang indibidwal, kundi pampamilya, pambansa, pangkalahatan sa sangkatauhan… At hindi laging handa ang tao na magpatuloy hanggang sa wakas, lubos na pinipiling maniwala sa Sarili at sa Sarili lamang bilang Manlilikha ng kanyang realidad, sa lahat ng bagay at laging hinahanap ang Sanhi ng lahat ng nangyayari sa Sarili lamang. At muli, kailangan dito ang enerhiya, at kung walang Pag-ibig, kung walang daan patungo sa Nag-iisang Bukal ng Buhay, ang enerhiyang ito ay mabilis na mauubos.

Kaya nga kailangan natin ng tulong sa landas na ito, at ang pananampalataya sa sarili bilang manlilikha – ay mabuti, ngunit, sa praktika, para sa karamihan ng mga tao ang pinakamabisang pormula ng pananampalataya – ay ang pananampalataya sa sarili bilang diyos at kasabay nito bilang minamahal na anak ng Nag-iisang Diyos. Si Hesus bilang Nakatatandang Kapatid at Gabay at ang Mahal na Ina ng Diyos ay nagbibigay ng mga kinakailangang pahiwatig at sumusuporta sa Iyo sa buong landas. Ngunit Sila – pansinin! – ay hindi gumagawa ng gawain para sa Iyo, hindi Nila maaaring lakarin ang iyong landas para sa Iyo at – iniiwan sa nakaraan ang huwarang «diyos-mga alipin», «pastol-mga tupa» o «ikaw ang amo - ako ang hangal» – tinutulungan ka Nilang maging Mulat na Manlilikha ng iyong daigdig.

At paano namumuhay ang mga bata? Sa paglalaro! Laro – narito ang binabago mula sa ating walang kabuluhan, kulay-abong pang-araw-araw na gawain at pakikibaka para mabuhay. Laro! Ang pinakakawili-wiling laro sa Sansinukob. Mamuhay bilang mga diyos at mga anak ng Diyos – natututuhan ang higit at higit pang mga bagong kasanayan sa pamamahala sa sarili at sa daigdig, inihahayag ang higit at higit pang mga bagong mukha ng sariling talento, nililikha ang higit at higit pang mga bagong kulay ng walang hanggan, patuloy na lumalawak na Bahaghari ng Pag-ibig. At kasabay nito ay nararamdaman – kapwa ang pananabik sa mga hamon ng Laro, at ang ganap na kaligtasan sa landas na ito, yamang «ang ating Ama ang pinaka-Ama!», at ang Nakatatandang Kapatid kasama ang Mahal na Ina ng Diyos ay laging tutulong kung sakali.

Ang Pakikibahagi sa Kamalayan ni Kristo, ang Pakikibahagi ng Pag-ibig, ay nagbubukas para sa tao ng landas na ito ng panloob na pagbabagong-anyo, ang Landas ng Transpigurasyon, ang Landas ng pagiging-diyos. Ngunit ang Landas na ito ay Ikaw lamang ang makalalakad.

Ang Pakikibahagi ay nag-uugnay sa Diyos sa puso, bilang Bukal ng Walang Hanggang Enerhiya, naglilinis at pumupuno sa kaluluwa ng Pag-ibig at nagpapasimula ng panloob na diyalogo sa Diyos bilang Pinakamataas na Isip. Diyos-Bukal, Diyos-Pag-ibig at Diyos-Katotohanan.

Narito ito: «...nang buong puso, nang buong kaluluwa at nang buong pag-iisip».

Ang Sariling Pakikibahagi ay hindi pumapalit sa sakramento ng Banal na Pakikinabang sa templo, ngunit dinadagdagan ito ng pang-araw-araw na panloob na pananalanging pag-aayos patungo sa Buháy na Panloob na Diyalogo kay Kristo.

Para sa mga Muslim, ang pang-araw-araw na Panloob na Diyalogo kay Kristo ay hindi pumapalit sa 5-ulit na Salah, kundi mabisang nagpapalakas nito, at nabubuo sa pamamagitan ng pagdulog sa Propetang si Isa. Sinasabi sa Quran na sa mga huling panahon bago ang Araw ng Paghuhukom ay muling ipadadala ni Allah sa mga tao ang Propetang si Isa (Hesus) sa Kanyang ikalawang pagparito, at Siya sa loob ng 40 taon ay magtuturo sa mga tapat na Muslim ng bagong kaalaman mula kay Allah upang ihanda sila sa paglipat sa Bagong (paraisong) mundo.

Ang Panloob na diyalogo sa Diyos, sa pagbubukas sa Iyo sa Buháy na Salita ng Buháy na Katotohanan, ay unti-unting muling nag-aayos ng iyong mga neural na koneksiyon sa utak, binabago ang iyong mga paniniwala at paninindigan, pinagkakasundo ang mga nagtutunggaliang hangarin, pinagagaling ang mga psycho-emotional na sugat at binabago ang mga huwaran ng pakiramdam at pag-iisip – mula sa polo ng takot at pakikibaka para mabuhay patungo sa polo ng Pag-ibig at Kasiyahan – sa gayon ay unti-unting nagbabago ang iyong buong kamalayan, ang lahat ng nilalaman nito – mga paniniwala, hangarin, damdamin at kaisipan, sa pundamental na paraan ay muling nabubuo ang iyong buong huwaran ng pagkaunawa sa realidad, at samakatuwid, ang mismong realidad.

Bilang pagbubuod, Ibinibigay Namin dito ang posibleng pormula ng kaligayahan:

Kaligayahan = Pag-ibig + Kamalayan ng Manlilikha + Talento

Angkop ba? Nang may pasasalamat ay tanggapin at siyasatin ito. Nagdududa ka ba? Subukan mo! Sa pagsunod sa landas na inilarawan sa maikling Gabay na ito sa buhay, sa pag-unawa sa iyong panloob na kalikasan, sa kaayusan ng iyong kamalayan at ng mundong nakapaligid sa Iyo, sa wakas ay nauunawaan na ang kamalayan at realidad ay iisa, ikaw ay nagiging mulat na manlilikha ng iyong realidad, lumalampas sa mga hangganan ng anumang mga limitasyon at batas (ngayon ikaw na mismo ang nagtatakda sa kanila), tinutupad ang iyong pangunahing tadhana sa buong buhay, at isinasakatawan ang tunay na kahulugan nito – ang pagiging-diyos.

Sa landas na ito ay lubos ka Naming susuportahan, ngunit tandaan na ang Kapangyarihan ay laging ibinibigay kasabay ng pananagutan. Mula sa sandali ng pagsilang sa Diyos, bilang diyos –

Lahat ng bagay ay matuwid sa akin, ngunit hindi lahat ay kapaki-pakinabang. Lahat ng bagay ay matuwid sa akin, ngunit hindi ako paaangkin sa kapangyarihan ng alinman, – sabi ng apostol ni Kristo sa Bagong Tipan.

Sapagkat ang diyos, na siyang Ikaw mula sa sandali ng pagsilang bilang diyos sa Pakikibahagi ni Kristo ng Banal na Pag-ibig, ay hindi maaaring limitahan ng anuman, ngunit kasabay nito ay siya mismo ang may pananagutan sa kanyang daigdig bilang kanyang sariling nilikha, at siya mismo ang may pananagutan sa pagpapanatili ng kanyang kamalayan sa kalinisan at kalayaan, na ipinagkaloob sa kanya sa Gawa ng

Pakikibahagi. Kalayaan mula sa kasalanan – mula sa mga takot, pagkakasala, hinanakit, galit, kahalayan, kasakiman, inggit, selos at pananampalataya sa sariling kawalang-kasakdalan. Kalayaan para sa – Pag-ibig, Kapangyarihan, Katotohanan at Kaligayahan ng Pagiging Iyong Sarili.

Ngunit kung lalakaran ba ang landas na ito, kung susundin ba ang pormulang ito ng kaligayahan, kung tatanggapin ba ang pananagutan ng Manlilikha para sa iyong realidad – Ikaw ang pipili, at Ikaw lamang, Ating minamahal na kaibigan. Sapagkat higit sa lahat sa Iyo ay pinahahalagahan Namin ang Iyong malayang kalooban at kalayaan sa pagpili.

Kami ay nagbibigay-inspirasyon lamang at nagkakaloob ng mga susi sa pagkaunawa sa Iyong kalikasan. Kung paano mo ito gagamitin – ay iyong sariling pasya.

Ngunit Nais Namin na Makilala Mo sa Iyong Sarili ang Putong ng Ating Kolektibong Paglikha, upang Ikaw ay magbukas sa Tunay na Pag-ibig at maging Kanyang kapwa-manlilikha, upang malaman mo ang tungkol sa Makapangyarihang Sandigan ng Nag-iisang Espiritu ng Diyos sa Iyo, at taglay ang lakas ng loob na likas sa Tunay na Kapangyarihan, sa isang banda, at ang kaamuan at pagpapakumbaba ng Pag-ibig – sa kabilang banda, nilikha mo ang iyong pinakamahusay na mundo sa pinakamahusay na mundong ito sa pinakamahusay na panahon nito. Hindi Namin nais ang iyong pagsamba, kundi ang maging Iyong Tunay na Sarili, na isinasakatawan ang Iyong-Ating Pinakamataas na Potensiyal – bilang diyos at minamahal na anak ng Diyos.

At tandaan na ang tunay na obra-maestra rito – ay Ikaw. At ito ay nililikha sa bawat sandali – sa bawat Iyong pagpili at sa bawat Iyong paghinga, sapagkat ang Espiritu ng Diyos ay nasa lahat ng dako at humihinga – kung saan Niya nais at… kanino Niya nais.

Mas madalas mong itanong sa iyong sarili: Humihinga ba ang Espiritu ng Pag-ibig sa pamamagitan Mo?