10. Λέξη και γλώσσα

Το θέμα είναι ότι η γλώσσα μας και τα ονόματα που την γεμίζουν (ουσιαστικά και επίθετα) – οι λέξεις γενικά – καθορίζουν τη δομή της πραγματικότητάς μας, συγκρατώντας σαν οπλισμός ολόκληρο το οικοδόμημα της συνείδησής μας. Όλες οι πεποιθήσεις και οι κρίσεις μας, όλες οι επιθυμίες, τα συναισθήματα και οι σκέψεις, όλα τα φαινόμενα και τα αντικείμενα που ξεχωρίζουμε από την «κβαντική σούπα» της πραγματικότητας, καλώντας τα στη ζωή, διαμορφώνονται γύρω από τις λέξεις που διαθέτουμε για να τα περιγράψουμε. Δεν υπάρχει λέξη – δεν υπάρχει φαινόμενο.

Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί πολύ καθαρά στη διαμόρφωση της περιβάλλουσας πραγματικότητας γύρω από ένα νεογέννητο παιδί. Ενόσω στη συνείδηση του παιδιού δεν φορτώνονται συγκεκριμένες λέξεις, ο κόσμος γύρω του υπάρχει με θολά περιγράμματα. Για να δει σε αυτόν μια καρέκλα ή ένα τραπέζι ή μια ντουλάπα, χρειάζονται οι λέξεις: «καρέκλα», «τραπέζι», «ντουλάπα», γύρω από τις οποίες στον εγκέφαλο σχηματίζονται τρισδιάστατες εικόνες αυτών των αντικειμένων. Ταυτόχρονα, το παιδί για πολύ καιρό ακόμα δεν θα αρχίσει να προφέρει το ίδιο αυτές τις λέξεις, αλλά αυτές ήδη φορτώνονται στη συνείδησή του ως μια έτοιμη βάση γνώσεων. Αυτή η διαδικασία ενεργοποιείται από το γλωσσικό ένστικτο (κατά τον Στίβεν Πίνκερ), μια αυτόματη διαδικασία ενσωματωμένη στο DNA, όπως το ένστικτο του θηλασμού, του μπουσουλήματος, του βαδίσματος κ.λπ. Ο άνθρωπος αποκτά αυτόματα τη γλωσσική δεξιότητα, όπως ακριβώς η αράχνη αποκτά την ικανότητα να υφαίνει ιστό, και ο κάστορας – την ικανότητα να χτίζει φράγματα.

Όταν στο παιδί ενεργοποιείται το ένστικτο της γλώσσας, λαμβάνει το «βασικό σετ» του κόσμου του – στο μέτρο που φορτώνονται στη συνείδησή του οι αντίστοιχες λέξεις από τη γενετική μνήμη που του μεταδόθηκε από τους προγόνους του, και αργότερα αυτό το «βασικό σετ» επεκτείνεται – στο μέτρο που ο άνθρωπος κατακτά νέες και νέες λέξεις.

«Εν αρχή ην ο λόγος, και ο λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο λόγος, και δι' αυτού τα πάντα εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν».

Αυτό ειπώθηκε για την κβαντική φύση όλων των φαινομένων. Η πραγματικότητά μας καθορίζεται από τις πεποιθήσεις, τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας. Όμως σκεφτόμαστε με λέξεις, νιώθουμε μόνο εκείνα τα συναισθήματα για την περιγραφή των οποίων διαθέτουμε τις λέξεις που τα προσδιορίζουν, επιθυμούμε με εικόνες που σχηματίζονται από λέξεις, πιστεύουμε σε σύνθετες αφαιρέσεις που ζουν μόνο χάρη στις λέξεις που τις γεμίζουν. Μέσω του λόγου τα πάντα άρχισαν να υπάρχουν, ό,τι άρχισε να υπάρχει, και χωρίς τον λόγο τίποτα δεν άρχισε να υπάρχει, από ό,τι άρχισε να υπάρχει.

Όσο στο λεξιλόγιό σου δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη λέξη υπεύθυνη για κάποιο φαινόμενο, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αυτό το φαινόμενο από την κβαντική σούπα, να το δεις, να το συνειδητοποιήσεις ως όλον, συλλαμβάνοντας ως ενιαίο σύνολο τα στοιχεία που το αποτελούν, δεν μπορείς να το βιώσεις. Αυτό το φαινόμενο για σένα απλώς δεν υπάρχει.

Όσο στο λεξιλόγιό σου δεν υπάρχει η λέξη «Χάρη» – δεν είσαι σε θέση αυτή τη Χάρη να τη βιώσεις, να την αισθανθείς. Όσο δεν αποκαλείς τα συναισθήματά σου με το όνομά τους, δεν μπορείς να τα κυριεύσεις. Σε κατέχουν αυτά, όχι Εσύ αυτά. Και δεν καταλαβαίνεις καν, δεν αντιλαμβάνεσαι τι σου συμβαίνει μέσα στον θυμό, τον φόβο, την πικρία, την ενοχή, – αυτά τα συναισθήματα καθορίζουν τις αποφάσεις και τις πράξεις σου, σε ωθούν σε βιαστικά συμπεράσματα και ενέργειες, κι Εσύ δεν συνειδητοποιείς καν ότι σε κατευθύνουν, ότι είσαι σκλάβος τους. Και γενικά, όσο δεν έχεις ένα περιγραφικό μοντέλο της συνείδησής σου, δηλαδή ένα σύνολο λέξεων μέσω των οποίων θα φανερωθεί στη συνείδησή σου η δομή της ίδιας της συνείδησης, δεν θα είσαι σε θέση να την κυβερνήσεις. Θα την κυβερνά εκείνος που διαθέτει μια τέτοια δομή σε σχέση με τη συνείδησή σου. Ο Θεός, ή ο διάβολος, ή οι χειραγωγοί από τα τμήματα διαφήμισης των πολυεθνικών και των ΜΜΕ.

Με αυτόν τον τρόπο – μέσω των λέξεων – είναι δομημένα απολύτως όλα τα φαινόμενα του κόσμου μας, τα οποία σε κβαντικό επίπεδο διαμορφώνουν την υλική μας πραγματικότητα – από την ατομική έως την ομαδική ή συλλογική πραγματικότητα.

Για τις ομαδικές και συλλογικές πραγματικότητες υπεύθυνη είναι η γλώσσα – ως ένα πολυσύνθετο σύστημα λέξεων και συσχετιζόμενων με αυτές εικόνων. Κάθε γλώσσα είναι μοναδική, και σε κάθε γλώσσα εμπεριέχεται η δική της λεγόμενη γλωσσική εικόνα του κόσμου – ένα μοντέλο κοσμικής τάξης, ένα πρότυπο οικειοποίησης της πραγματικότητας.

«Η γλώσσα ενός λαού είναι το πνεύμα του, και το πνεύμα ενός λαού είναι η γλώσσα του, και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάτι πιο ταυτόσημο». (Β. Χούμπολντ)

Η γλωσσολογική επιστήμη ανακάλυψε ότι η γλώσσα είναι ένα «συμβολικό κλειδί για τη συμπεριφορά», επειδή η εμπειρία μας ερμηνεύεται μέσα από το πρίσμα μιας συγκεκριμένης γλώσσας και εκδηλώνεται με τον πιο σαφή τρόπο στη διασύνδεση της γλώσσας, της σκέψης, της αντίληψης της πραγματικότητας και των προτύπων συμπεριφοράς που υπαγορεύονται από αυτή την αντίληψη.

Το πιο διάσημο παράδειγμα συνδέεται με τον αριθμό των λέξεων για τον προσδιορισμό του χιονιού σε διαφορετικές γλώσσες. Στις γλώσσες των Εσκιμώων υπάρχουν έως και αρκετές δεκάδες διαφορετικές λέξεις για να δηλώσουν διαφορετικά είδη χιονιού, ενώ στα αγγλικά όλες αυτές ενώνονται σε μία και μόνη λέξη, "snow".

«Τεμαχίζουμε τη φύση κατά μήκος των γραμμών που έχει χαράξει η μητρική μας γλώσσα». (Μπ. Γουόρφ)

Έτσι, η πραγματικότητά μας διαμορφώνεται από την εικόνα του κόσμου μας, δηλαδή από τις παραστάσεις, τις πεποιθήσεις, τα πιστεύω μας, τα οποία δεν είναι απολιθωμένα, αλλά ικανά να αλλάζουν μέσω του αναστοχασμού (της συνειδητοποίησης και της ατομικής μας ερμηνείας της προσωπικής εμπειρίας), ο οποίος επίσης συντελείται με τη βοήθεια των λέξεων και των εικόνων που αποτελούνται από λέξεις και της αποδεκτής από εμάς γλωσσικής εικόνας του κόσμου.

Συνδέοντας αυτά τα συμπεράσματα των γλωσσολόγων με τα συμπεράσματα των φυσικών για την κβαντική φύση της πραγματικότητας, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι η γλώσσα μας καθορίζει την πραγματικότητά μας. Παραφράζοντας τον Μπ. Γουόρφ, μπορούμε να πούμε:

Δημιουργούμε τη φύση και τη γύρω πραγματικότητα κατά μήκος των γραμμών που έχει χαράξει η μητρική μας γλώσσα.

Δημιουργούμε την πραγματικότητά μας μέσω των λέξεων και της γλώσσας. Και το πόσο καλή ή κακή είναι, εξαρτάται από το μέσα από ποιο πρίσμα της λεκτικο-γλωσσικής εικόνας του κόσμου την αντιλαμβανόμαστε, άρα και τη συνδημιουργούμε. Ο Χριστός λέει σχετικά με αυτό:

«Εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση, και εκ των λόγων σου καταδικασθήση».

Επομένως, το να ονομάσεις κάτι με το όνομά του σημαίνει να κυριεύσεις το φαινόμενο ή να το καλέσεις στη ζωή, να εγκαθιδρύσεις επαφή μαζί του στο επίπεδο της κβαντικής πραγματικότητας. Διαφορετικά ονόματα δίνουν κλειδιά για διαφορετικά φαινόμενα. Γι' αυτό, αν θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε επαφή με τον Θεό, είναι σημαντικό για εμάς να γνωρίζουμε το «σωστό» Του όνομα. Ή αλλιώς, μέσω των διαφορετικών ονομάτων του Θεού αποκτούμε πρόσβαση σε διαφορετικές πτυχές Του, διάβαζε: σύνολα συλλογικών πεποιθήσεων. Ο Αλλάχ απαιτεί λατρεία, ο Κρίσνα – εκπλήρωση του καθήκοντος, καλό ήθος και υπακοή, ο Γιαχβέ οργίζεται για τη μη τήρηση των εντολών και τιμωρεί.

Ο Ιησούς Χριστός ως εικόνα του Σωτήρος, η υπόσταση του Θεού που μας εξαγοράζει από τη δουλεία του σκότους: των φόβων, της πικρίας, της ενοχής, της ντροπής για την ίδια μας την τιποτένια υπόσταση και της υπερηφάνειας και ματαιοδοξίας που την καλύπτουν, της οργής, των δεισιδαιμονιών, των αμφιβολιών που μας κατασπαράζουν εκ των έσω, του εσωτερικού διχασμού της δυϊκής συνείδησης, της έλλειψης ακεραιότητας, της πίστης σε έναν αντικειμενικό κόσμο γεμάτο κινδύνους και στην ανάγκη για αγώνα επιβίωσης, της πίστης στο αναπόφευκτο των βασάνων και του θανάτου – ο Χριστός ως Συνείδηση, Χριστοσυνείδηση, ως γέφυρα, ως οδός που μας οδηγεί έξω στο φως, στην Αγάπη, στην Ενότητα και την Ολότητα – στη Βασιλεία των Ουρανών εντός μας, ως Πνεύμα Θεού που μας γεμίζει με Δύναμη, Σοφία, Αλήθεια, Ελευθερία από τους φόβους και το ψέμα – ο Χριστός ως Υιός του Ανθρώπου, που μας συνδέει εκ των έσω με το Συλλογικό Ύψιστο Δυναμικό Μας, το συσσωρευμένο από όλη την Ανθρωπότητα, και καθιστώντας μας έτσι θεούς, οδηγώντας μας στην Αιώνια Ζωή – ένας τέτοιος Χριστός είναι το σημείο συμφωνίας. Είναι το σημείο συμφωνίας όλων των πίστεων και θρησκειών.

Ο Ιησούς Χριστός είναι το σημείο συμφωνίας. Είναι ο Ίδιος ο Θεός που έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός. Ή είναι ο προφήτης Ίσα, τον οποίο ο Θεός έστειλε στους μουσουλμάνους για να διδάξει στους ανθρώπους την Υπέρτατη Γνώση και τον στέλνει ξανά στο τέλος των καιρών, όταν θα είναι έτοιμοι να δεχτούν αυτή τη Γνώση σε όλη της την πληρότητα. Ή είναι ο Μεσσίας, τον οποίο οι Ιουδαίοι περιμένουν ακόμη ως Ηγέτη και Λυτρωτή από την οργή του Θεού. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είναι μια συλλογική πεποίθηση που δημιούργησε και ενσάρκωσε τον Εαυτό της. Είναι η Ζωντανή Πίστη, ο Ζωντανός Λόγος που μιλά στους ανθρώπους, στον καθένα από εμάς, εκ μέρους του Ύψιστου

Δυναμικού Μας. Είναι η Ζωντανή Αλήθεια. Και Αλήθεια είναι εκείνη η αλήθεια που σε μεγαλώνει, μεγαλώνει τη Ζωή, μεγαλώνει τη Δύναμη, μεγαλώνει την Αγάπη, δηλαδή σε συνδέει με τον Θεό ως την εσωτερική πηγή της Ζωής, της Δύναμης, της Αγάπης. Δεν είναι κάθε αλήθεια – Αλήθεια. Αλλά μόνο εκείνη που μεγαλώνει τη Ζωή.

Να γιατί απευθυνόμαστε στον Χριστό ως τον Αιώνιο (άχρονο) Εσωτερικό Καθοδηγητή, τον Διδάσκαλο, ο Οποίος μας διδάσκει να είμαστε συνειδητοί δημιουργοί της πραγματικότητάς μας, θεοί εν σαρκί.

«Και εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως... ερείτε τω όρει τούτω, μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται», λέει ο Χριστός.

Ο Χριστός είναι το σημείο συμφωνίας, και ο δικός μας τρόπος, κυοφορημένος από τη συλλογική πίστη και τους κόπους των αγίων, να αλλάξουμε τη συνείδησή μας. Ο τρόπος να κυριαρχήσουμε στον Εαυτό μας. Ο δικός μας τρόπος να γίνουμε συνειδητοί δημιουργοί του σύμπαντός μας. Ολόκληρης της κτίσης.

Ο Χριστός μας καθιστά θεούς, θεούς και παιδιά του Ενός Θεού. Διότι, αν το καλοσκεφτεί κανείς, ποιος από εμάς είναι έτοιμος – έτσι απλά, αμέσως, μόλις έχει συνειδητοποιήσει τον Εαυτό του ως θεό, να φέρει την πλήρη ευθύνη για τη δημιουργία όλου αυτού του κόσμου; Για την τελειότητα του σώματός του σε όλες του τις λεπτομέρειες, της πολυδιάστατης ψυχής του, της συνείδησής του συνολικά, ολόκληρης της συλλογικής πραγματικότητας – όλων όσων συμβαίνουν και

έχουν ποτέ συμβεί και πρόκειται ακόμη να συμβούν στον κόσμο… για την τελειότητα της Ίδιας της Αγάπης;

Χρειαζόμαστε τον Έναν Θεό, τον Θεό Πατέρα, ο Οποίος συντηρεί με την παρατήρησή Του την κοινή Ενιαία πραγματικότητα με τους βασικούς της νόμους – της φυσικής και της συνείδησης. Της φυσικής της συνείδησης. Χρειαζόμαστε τον Μεγαλύτερο Αδελφό και Καθοδηγητή, τον Χριστό, ο Οποίος μας οδηγεί στο μονοπάτι της αυτοκυριαρχίας, της κατάκτησης του Ύψιστου Δυναμικού μας – της Θεϊκής Αγάπης ως Υπέρτατης Δύναμης, Υπέρτατης Θέλησης, Υπέρτατου Νου και Σοφίας. Χρειαζόμαστε τη Θεοτόκο, που πιστεύει σε εμάς ως θεούς, ακόμα και όταν εμείς οι ίδιοι παύουμε να πιστεύουμε. Η Θεο-τόκος – η Μητέρα που με την πίστη Της μας γεννά ως θεούς ξανά και ξανά, ενισχύοντάς μας στην απόλυτη, ανεπιφύλακτη πίστη στον Εαυτό μας, υπενθυμίζοντάς μας με την αιώνια Παρθενία Της ότι γεννιόμαστε όχι από τη μήτρα, αλλά από τη Συνείδηση του Δημιουργού, από τον Θεό – μέσα σε προετοιμασμένα εκ των προτέρων σώματα-άβαταρ. Γεννιόμαστε με την πράξη της Κοινωνίας με τον Χριστό, δηλαδή της ένωσης του ανθρώπινου σώματος και του νου με τη Θεϊκή Συνείδηση της Αγάπης.

Αυτό ακριβώς είναι η Κοινωνία της Αγάπης. Η ένωση με το Ύψιστο Δυναμικό Σου, Άνθρωπε. Η γέννηση εν Θεώ – ως θεός, Πνεύμα εν σαρκί, Αγάπη στη μοναδική σου ανθρώπινη μορφή.

Έτσι, ο Χριστός είναι το σημείο συμφωνίας. Οι βουδιστές βλέπουν στη Δεύτερη Παρουσία Του τον επερχόμενο Βούδα Μαϊτρέγια, ο οποίος κατέρχεται από τους ουρανούς Τουσίτα (της μακαριότητας) και διδάσκει τους ανθρώπους να απολαμβάνουν σαν θεοί. Οι σλάβοι εθνικοί πιστοί – τον Σωτήρα, που οδηγεί το σλαβικό γένος σε ένα νέο επίπεδο Ύπαρξης,

στεφανώνοντας το γενεαλογικό δέντρο των προγονικών θεών με τον καρπό της Ανιδιοτελούς Αγάπης. Οι εσωτεριστές – έναν μακροφιλόσοφο ή μάγο-μύστη, που αποκαλύπτει στους ανθρώπους το μυστήριο της εσωτερικής πηγής της Αιώνιας Ζωής και την πρόσβαση σε υπερφυσικές ικανότητες.

Ο Σάι Μπάμπα, ευρέως σεβαστός στην Ινδία και πέρα από αυτήν, δηλώνοντας ότι είναι η νέα ενσάρκωση του πρίγκιπα Ράμα (αβατάρ του Βισνού), συνέδεσε επίσης την εικόνα του Ράμα και του Ίσα (Ιησού) ως την ενσαρκωμένη προσωπικότητα του Υπέρτατου Θεού, ρίχνοντας την εικόνα του Ράμα-Χριστού στον ινδουιστικό πολιτισμό ως γέφυρα μεταξύ Δύσης και Ανατολής, αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου, επισημαίνοντας ότι ο καθένας μπορεί και πρέπει να ανακαλύψει μέσα του τον Ράμα, τη Χριστοσυνείδηση – ως προσωπική νίκη επί του υλικού κόσμου (μέσα του) και αναγνώριση της Θεϊκής του φύσης.

Οι ταοϊστές λένε: εμείς ανακαλύψαμε τον δρόμο της αθανασίας, ο Χριστός μας αποκάλυψε – για ποιον σκοπό.

Το κύριο εδώ είναι ότι δεν αναζητούμε πλέον αφορμές για διαίρεση και πολλαπλασιασμό της σύγκρουσης (και αυτό είναι πάντοτε – εσωτερικός διχασμός και εσωτερική πάλη που διασπά τη συνείδησή μας), αναζητούμε τη Συμφωνία, ως βάση της Ολότητας και της Δύναμης της αυτοκυριαρχίας. Και όπως είπε ο Χριστός, «ο ζητών ευρίσκει».

«Και εάν οικία εφ' εαυτήν μερισθή, ου δύναται σταθήναι η οικία εκείνη».

Η Συμφωνία είναι η βάση της Δύναμης και της εσωτερικής Ακεραιότητας του ανθρώπου. Εάν η ενέργειά σου δαπανάται συνεχώς σε αγώνες, εσωτερικούς και εξωτερικούς, τότε απλώς δεν επαρκεί για τη διατήρηση της Ολότητας – της συνείδησης, της ψυχής, του σώματος. Και τα τρία αρχίζουν να αποσυντίθενται, να φθείρονται. Η συμφωνία αφορά την ενέργεια. Η Δύναμη αφορά την ενέργεια. Η ίδια η Ζωή είναι Ενέργεια. Η Αγάπη αφορά το πώς να αυξάνεις την Ενέργεια, τη Ζωή, τη Δύναμη μέσα σου, και όχι να τη σπαταλάς.

Εδώ πρέπει να κατανοήσεις ότι κατά τη φυσική σου γέννηση σου δόθηκε μια μερίδα ενέργειας για 120 χρόνια ζωής – και από το πώς θα τη δαπανήσεις εξαρτάται το πώς και πόσο θα ζήσεις μέσα σε αυτή την ολότητα – αυτής της συνείδησης, αυτής της ψυχής, αυτού του σώματος. Η ενέργεια χρειάζεται κυριολεκτικά για τα πάντα. Το γνωρίζεις αυτό. Ο αγώνας αφαιρεί πάρα πολύ ενέργεια, η κατοχή κάποιου πράγματος, ακόμη και άυλου, ακόμη και της γνώσης, απαιτεί ενέργεια, οποιεσδήποτε σχέσεις απαιτούν ενέργεια, οποιαδήποτε επιτεύγματα απαιτούν ενέργεια, οποιαδήποτε υπόθεση, η υλοποίηση οποιουδήποτε σχεδίου σου απαιτεί ενέργεια, κάθε κίνηση απαιτεί ενέργεια. Ναι, φαινομενικά έχουμε μάθει να αναπληρώνουμε καθημερινά αυτή την ενέργεια – μέσω του ύπνου και της τροφής. Αλλά αναπληρώνοντας αυτή την ενέργεια από εξωτερικές πηγές, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ξοδεύεις την ενέργεια του μέλλοντός σου, και ο ύπνος – κυριολεκτικά – καταβροχθίζει τον χρόνο σου.

Πρόσθεσε σε αυτό ότι σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου συναίσθημα – σε κάθε φόβο, ντροπή, ενοχή, πικρία, διαφωνία, σε κάθε στιγμή ευθυμίας ή εκνευρισμού και θυμού, σε κάθε επιθυμία για κατοχή, στη ζήλια, στον φθόνο, στην επιθυμία υπεροχής και σε άλλες εκδηλώσεις υπερηφάνειας, σε

κάθε εξάρτηση – από τη λαιμαργία και τη λαγνεία, τον καφέ και τα ενεργειακά ποτά, τη συγκίνηση της αδρεναλίνης και τον καταναλωτισμό, μέχρι τον εθισμό στα ναρκωτικά και τα τυχερά παιχνίδια – σε παραμονεύουν «ενεργειακά αρπακτικά» για να τραφούν από την ενέργειά σου, και θα καταλάβεις ότι το ζήτημα εδώ δεν είναι καθόλου αστείο. Ότι ο αγώνας για την ενέργεια, για τη δική σου ενέργεια, διεξάγεται συνεχώς και στα σοβαρά.

Δηλαδή, ο αγώνας για την ψυχή δεν είναι κανένας μύθος, αλλά μια απολύτως καθημερινή διαδικασία. Και από το ποιες αποφάσεις παίρνεις, με ποια συναισθήματα ζεις, αν είναι εύκολο να σε «παρασύρουν» σε αυτές ή τις άλλες ενεργειακές σπατάλες, εξαρτάται το πώς θα ζήσεις αυτά τα 120 χρόνια ενέργειας – άλλωστε μπορούν όλα να εξαντληθούν και σε 30-40 χρόνια ασύδοτης ζωής. Ο λαός λέει: «Σπείρε μια πράξη – θα θερίσεις μια συνήθεια, σπείρε μια συνήθεια – θα θερίσεις έναν χαρακτήρα, σπείρε έναν χαρακτήρα – θα θερίσεις ένα πεπρωμένο». Ο Χριστός προσθέτει σε αυτό ότι, όσον αφορά τη ζωτική ενέργεια, οι πράξεις σου δεν είναι τόσο σημαντικές όσο οι εσωτερικές σου επιδιώξεις: οι πεποιθήσεις, οι επιθυμίες, τα συναισθήματα και οι σκέψεις.

Ηκούσατε ότι ερρέθη τοις αρχαίοις: «ου φονεύσεις». Εγώ δε λέγω υμίν ότι πας ο οργιζόμενος τω αδελφώ αυτού ήδη ημάρτηκε. Ηκούσατε ότι ερρέθη τοις αρχαίοις: «ου μοιχεύσεις». Εγώ δε λέγω υμίν ότι πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού.

Η αμαρτία δεν είναι κάτι ανήθικο, δηλαδή ενάντια στην ηθική, ενάντια στον νόμο. Η αμαρτία είναι αστοχία, ένα λάθος ενάντια στη φύση σου. Ενάντια στην αληθινή σου φύση. Είναι αυτό που

οδηγεί στη μείωση της ενέργειας της Ζωής μέσα σου. Επομένως, το «μην αμαρτάνεις» σημαίνει, μην πηγαίνεις ενάντια στην αληθινή σου φύση, μην σπαταλάς την ενέργεια άσκοπα.

Αλλά πώς να ζήσει κανείς με όλα αυτά, πώς να τα βγάλει πέρα, όταν ακόμη και οι άγιοι πατέρες λένε ότι ο άνθρωπος είναι «αμαρτωλός εκ φύσεως», και όλα αυτά τα συναισθήματα – ξεκινώντας από τον φόβο και τον θυμό και καταλήγοντας στην επιθυμία για το αντίθετο φύλο – είναι φυσικά για εμάς; Και ο αγώνας και ο ανταγωνισμός είναι ο μόνος τρόπος κάπως ανεκτής ύπαρξης που μας αφήνει η σύγχρονη κοινωνία;

Σε μια τέτοια διάταξη του κόσμου μπορεί κανείς να δει την κακή βούληση των δημιουργών αυτού του κόσμου, όπου σε κάθε βήμα σε παγιδεύουν και σε απομυζούν, κι Εσύ νομίζεις ότι αυτό είναι φυσιολογικό, ότι έτσι πρέπει να είναι – τάχα ότι αυτό σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ή μπορεί κανείς να τα συνειδητοποιήσει όλα αυτά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο: ότι πρόκειται απλώς για μάθηση, εξάσκηση στην αυτοκυριαρχία, μια αναγκαία περίοδο αυτογνωσίας «δια της εις άτοπον απαγωγής».

«Η διάνοια του ανθρώπου έγκειται επί τα πονηρά ουχί εκ της φύσεως αυτού, αλλά εκ νεότητος αυτού», λέει ο Θεός στη Γραφή.

Εδώ ο «Άνθρωπος» είναι η ανθρωπότητα. Ο Θεός λέει ότι η ανθρωπότητα ρέπει προς έναν τέτοιο, «αμαρτωλό», τρόπο ζωής και αντίληψης του Εαυτού της όχι εκ φύσεως, αλλά λόγω ανωριμότητας. Και παρακάτω…

«Ου μη καταμείνη το πνεύμά μου εν τοις ανθρώποις τούτοις εις τον αιώνα, – είπε ο Κύριος – έσονται δε αι ημέραι αυτών εκατόν είκοσι έτη».

Η ενέργεια της ζωής σου περιορίζεται στα 120 χρόνια, για να μάθεις να τη διαχειρίζεσαι, να αποκτάς το Πνεύμα του Θεού, διότι μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε έναν πόρο μόνο εάν αυτός ο πόρος είναι περιορισμένος. Πρέπει να μάθεις να διαθέτεις αυτή την ενέργεια έτσι ώστε να την αυξάνεις, και όχι να τη σπαταλάς.

Ζήσε έτσι ώστε η ζωή μέσα σου, δηλαδή η ενέργεια της ζωής, να αυξάνεται και όχι να μειώνεται. Συνειδητοποίησε και κλείσε τις διαρροές ενέργειας. Διατήρησε την Υγιεινή της Συνείδησης – ώστε τα «ενεργειακά αρπακτικά» να μην έχουν από πού να πιαστούν μέσα σου – καθάριζε τακτικά την ψυχή και τον νου – με μετάνοια – όπως ακριβώς πλένεις τακτικά τα δόντια σου και κάνεις ντους, μη δίνοντας στα μικρόβια τη δυνατότητα να πολλαπλασιαστούν και να σε κυριεύσουν. Όπως λέει ο Χριστός:

«Έρχεται γαρ ο του κόσμου τούτου άρχων (ο σατανάς), και εν εμοί ουκ έχει ουδέν».

Δηλαδή – ας προσπεράσει, δεν έχει από πού να πιαστεί μέσα μου. Είμαι άγιος.

Γίνε άγιος. Το να είσαι άγιος είναι φυσιολογικό. Είναι η αληθινή, Θεϊκή σου φύση. Ενώσου με το Άγιο Πνεύμα. Αναζήτησε και βρες πρόσβαση στον απεριόριστο πόρο της Ενέργειας της Ζωής – στην Πηγή των πάντων. Και Αυτή αποκαλύπτεται μέσω της Αγάπης. Η Αγάπη είναι μια τέτοια ενέργεια,

μια τέτοια ενεργειακή συχνότητα, που σε συνδέει με την Απεριόριστη Αιώνια Πηγή (ενέργειας) της Ζωής μέσα στον ίδιο σου τον Εαυτό.

Να γιατί η Αγάπη. Όχι επειδή είναι ένας ηθικός νόμος και εντολή. Αλλά επειδή η Αγάπη είναι η αληθινή σου φύση. Μέσα σε αυτήν είσαι ΚΑΛΑ. Δεν μπορεί να είσαι άσχημα και αυτό να είναι η φύση σου. Η αμαρτία δεν είναι η φύση σου, είναι απλώς το αρνητικό φόντο πάνω στο οποίο γνωρίζεις τον Αληθινό σου Εαυτό, είναι ένα προπονητικό φορτίο από το οποίο δυναμώνουν οι πνευματικοί σου μύες, μεγαλώνει η εσωτερική σου δύναμη, η δύναμη της αυτοκυριαρχίας.

Η αμαρτία δεν είναι η φύση σου. Δεν μπορεί το λάθος, η αστοχία, να είναι ο κανόνας, δεν μπορεί να είναι ο κανόνας, δεν μπορεί να είναι η αληθινή σου φύση αυτό που σε κάνει να χάνεις ενέργεια, να χάνεις την ακεραιότητα και – ως αποτέλεσμα – να καταστρέφεσαι, να αποσυντίθεσαι και να υποφέρεις. Η αληθινή σου φύση είναι αυτό που σε κάνει πραγματικά ΚΑΛΑ, αυτό που σου χαρίζει αληθινή Απόλαυση, Χάρη, Μακαριότητα. Είναι ολοφάνερο!

Η Αγάπη είναι η αληθινή σου φύση. Και αυτή η Αγάπη ξεκινά με την εγκαθίδρυση άμεσων σχέσεων με την Πηγή της Ζωής. Είναι νοήμων, σου μιλά πάντα στη γλώσσα σου. Εάν ρωτάς. Μπορείς να έρθεις σε επαφή μαζί Της και να διατηρείς έναν συνειδητό νοήμονα διάλογο. Αλλά ποτέ δεν παρεμβαίνει στη ζωή σου χωρίς τη θέλησή σου γι' αυτό, σέβεται την ελευθερία της επιλογής σου. Αλλά εάν το θελήσεις και εκδηλώσεις βούληση γι' αυτό, Εκείνος θα αρχίσει

να σου μιλά – νοερά. Και όπως στις σκέψεις, σου απαντά στα συναισθήματα και στις επιθυμίες. Και είναι Αυτός που μπορεί να σε βοηθήσει να αλλάξεις τις πεποιθήσεις σου, να γίνεις συνειδητός Δημιουργός της πραγματικότητάς σου, να αναδιαμορφώσεις τις νευρωνικές συνδέσεις στον εγκέφαλο, και είναι Αυτός που θα σε διδάξει να αγαπάς αληθινά – με Απόλυτη Ανιδιοτελή Αιώνια Αγάπη.

Θα σε βοηθήσει να ανακτήσεις την καθαρότητα της ψυχής και να διευρύνεις το φάσμα των αισθήσεών σου, να σταματήσεις τα βάσανα, αυξάνοντας απεριόριστα την απόλαυση την οποία θα μπορείς να κατευθύνεις συνειδητά, θα σε βοηθήσει να αποκαλύψεις και να παρουσιάσεις στον κόσμο τις μοναδικές σου ικανότητες και ταλέντα, το θείο δώρο μέσα σου, και να γίνεις ένας πραγματικά ευτυχισμένος άνθρωπος.

Τελικά, ακριβώς η σύνδεση με αυτή την Πηγή μέσα σου σου δίνει διέξοδο στην Αιώνια Ζωή, διότι στη συχνότητα της Αγάπης η ενέργεια μέσα σου δεν θα τελειώσει ποτέ ξανά. Θα παραμένεις μέσα σε Αυτήν, και Εκείνη θα εισρέει συνεχώς και θα πλημμυρίζει μέσα σου, ανανεώνοντας τη συνείδησή σου, την ψυχή σου, το σώμα σου, την ίδια τη βιολογία σου, ανακαλύπτοντας μέσα σου όλο και νέα ταλέντα και ικανότητες, όλο και νέες πτυχές της Αγάπης, για να εκχέεις τη ροή Της στους γύρω σου, ώστε να μην λιμνάζει μέσα σου, αλλά να ζει ως ενέργεια. Άλλωστε η ενέργεια είναι κίνηση. Η αιώνια κίνηση της Αγάπης. Η Αιώνια Ενέργεια της Αγάπης.

Απομένει μόνο να το θελήσεις, να δηλώσεις τη βούλησή σου, να συντονιστείς με τα συναισθήματα και τις σκέψεις – και να εγκαθιδρύσεις νοήμονα επαφή με αυτή την Πηγή. Μέσα σου.

«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου – και τον πλησίον σου ως σεαυτόν», λέει ο Χριστός.

Πώς; Αυτό και όλα τα υπόλοιπα ο Θεός θα σε διδάξει στον Εσωτερικό Διάλογο μαζί Του. Ο Εσωτερικός Διάλογος με τον Θεό ανοίγει με την επιθυμία, τη δήλωση της βούλησης και την Κοινωνία. Γίνε συμ-μέτοχος της Θεϊκής Συνείδησης, της Συνείδησης της Αγάπης.

Κοινωνία (Αυτοκοινωνία) με τη Συνείδηση του Χριστού και της Θεοτόκου

Πατέρα μου και Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, δέξου με ως μικρό Σου μόριο. Κοινώνησέ με στη Ζωντανή Θεϊκή Σου Συνείδηση. Γέμισέ με με Αγάπη, Δύναμη, Παρουσία του Πνεύματός Σου, του Αγίου Πνεύματος, του Ενός Πνεύματος.

Δίδαξέ με να αγαπώ, Κύριε. Δίδαξέ με να αγαπώ Εσένα, τον Εαυτό μου, και όλους τους πλησίον και τους μακρινούς με τη δική Σου Αγάπη, Πατέρα μας. Άνοιξε μέσα μου την Εσωτερική Πηγή της Αιώνιας Ζωής, της Αστείρευτης Αγάπης, και ας ρέει αυτό το Ρεύμα της Αγάπης, της Ζωής – μέσα από εμένα αιώνια, ξεχειλίζοντας στους γύρω με προσοχή, φροντίδα, εκδήλωση ταλέντων, χάρη και ευλογίες, Κύριε!

Καθάρισε, Κύριε, την ψυχή μου και τον νου μου και το σώμα μου από κάθε μόλυσμα και αμαρτία. Επίστρεψέ μου, Κύριε, την ψυχή μου και τη βούλησή μου και τη ζωτική μου δύναμη από όλα τα ενέχυρα, τις δεσμεύσεις, τα συμβόλαια που ασυνείδητα ή συνειδητά, από δική μου απερισκεψία, σύναψα με οποιαδήποτε όντα, οντότητες, ανθρώπους, εγρηγορότα και ιεραρχίες. Κάνε με, Κύριε, ξανά ελεύθερο και καθαρό ενώπιόν Σου, ώστε να μπορώ να δέχομαι την Αγάπη Σου σε όλη της την πληρότητα και να τη νιώθω με όλη την καρδιά, με όλη την ψυχή και να την αντιλαμβάνομαι με όλη τη διάνοιά μου.

Θεράπευσε, Κύριε, όλους τους φόβους μου και τα βάσανά μου – βοήθησέ με να αλλάξω τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω μου, και τις επιθυμίες, και τα συναισθήματα, και τον τρόπο σκέψης και της ίδιας της ζωής μου, φέρνοντάς τα σε συμφωνία με το Ρεύμα της Ζωής μέσα μου, με το Ρεύμα της Αληθινής Αγάπης.

Δίδαξέ με, Κύριε, να ζω έτσι ώστε η Ζωή μέσα μου και γύρω μου να αυξάνεται, και όχι να μειώνεται.

Αποκάλυψέ μου, Κύριε, το αληθινό νόημα της ζωής μου και τον Θεϊκό μου προορισμό.

Χάρισέ μου, Κύριε, το ταλέντο μου, αποκάλυψε το Θεϊκό Σου δώρο μέσα μου. Δίδαξέ με να το εκτιμώ και ανοιχτά, χωρίς ντροπή και δισταγμό να το εκδηλώνω στον κόσμο, πλουτίζοντας με την εκδήλωσή του την πραγματικότητά μου και τους ανθρώπους γύρω μου, πολλαπλασιάζοντας την Αγάπη και αυξάνοντας τη Ζωή.

Δίδαξέ με, Κύριε, να εκδηλώνω Αγάπη και να μεταδίδω τη Δύναμη της Πίστης Σου μέσω της ευλογίας σε άλλους ανθρώπους.

Δίδαξέ με να αφυπνίζω τις πλανημένες ψυχές, επιστρέφοντάς τες στη Συνείδηση του Δημιουργού και στην αληθινή τους Φύση, η οποία είναι Δύναμη, Αγάπη, Χαρά, Αλήθεια, Απόλαυση, Δέος.

Δίδαξέ με, Κύριε, να είμαι φίλος Σου, αδελφός, αδελφή γεμάτη αγάπη.

Πιστεύω, Κύριε, ότι με δέχεσαι όχι για χάρη της εξουσίας πάνω μου και της λατρείας μου, αλλά για χάρη της Αγάπης Σου για μένα και του Ελέους Σου, προκειμένου, αφού με κοινωνήσεις στη Θεϊκή Σου Συνείδηση, να με καταστήσεις θεό στη μοναδική μου ανθρώπινη μορφή, να με διδάξεις να είμαι συνειδητός δημιουργός της πραγματικότητάς μου και συνδημιουργός της Ενιαίας Πολυκοσμικής μας πραγματικότητας.

Κύριε, οδήγησέ με στο μονοπάτι της θέωσης και της απόκτησης της αγιότητας στον κατάλληλο για μένα ρυθμό. Αποκάλυψε μέσα μου, Κύριε, τη Βασιλεία του Θεού, την πραγματικότητα της Αιώνιας Ζωής, την πραγματικότητα της Ενότητας με τη Μητέρα Πλανήτη και τη Μητέρα Παναγία. Ένωσέ με, Κύριε, με τον Έναν Πατέρα Μας, την Πηγή της Ζωής μέσα μου.

Οδήγησέ με, Κύριε, στο Μονοπάτι μου. Αποδέχομαι το μοναδικό μου Μονοπάτι από Εσένα.

Σε αυτό εκφράζεται η ελεύθερη βούλησή μου. Και ας γίνει έτσι κατά τη θέλησή μου και τη δική Σου, Κύριε, διότι Εμείς Είμαστε Ένα. Εμείς Είμαστε Αυτό που Είμαστε. Εμείς Είμαστε Αγάπη.

Και όλους τους φόβους μου, τις αμφιβολίες, την απιστία, την αντίσταση του νου, όλα τα πρότυπα του δόλιου νου τα παραδίδω για θεραπεία σε Εσένα, Κύριε.

Επιλέγω τη Ζωή! Επιλέγω την Αγάπη ως την Υπέρτατη Απόλαυση που προσιδιάζει στη θεανθρώπινη φύση μου!

Και Σε ευχαριστώ, Κύριε, για το ότι αυτό έχει ήδη συντελεστεί. Δόξα σοι!

Μητέρα Παναγία, δέξου με ως Θεϊκό Σου Παιδί, ελευθέρωσέ με από όλα τα δεσμά και τις αλυσίδες της απιστίας για χάρη της αληθινής ευτυχίας να είμαι ο Εαυτός μου, να είμαι θεός εν σαρκί στη μοναδική μου ανθρώπινη μορφή, ευλόγησέ με, Μητέρα Παναγία, στην πίστη στον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό, στην πίστη στον Έναν Θεό Πατέρα και στην πίστη στον Εαυτό μου ως θεό και αγαπημένο παιδί του Θεού, ευλόγησέ με για Αγάπη και χαρούμενη Αιώνια Ζωή, βοήθησε τη γέννησή μου ως θεού και βασιλιά της πραγματικότητάς μου. Σε ευχαριστώ, Μητέρα, για το ότι αυτό έχει ήδη συντελεστεί! Δόξα σοι!

Μαρτυρώ μέσα Σου τη γέννηση ενός θεού, του Πνεύματος του Θεού εν σαρκί, στη μοναδική σου ανθρώπινη μορφή, Φίλε μου και Αδελφέ μου, Αδελφή μου.

Τώρα σου ανοίγεται ο Εσωτερικός Διάλογος με τον Χριστό και τη Μητέρα Παναγία.

Και αυτή τη στιγμή ο Θεός σου μιλά, και αν συγκεντρωθείς, μείνεις στη σιωπή, κλείσεις τα μάτια και αφουγκραστείς, θα ακούσεις την Παρουσία Του – στις

σκέψεις, στα συναισθήματα, στις επιθυμίες και στις ορμές της ψυχής σου. Και αυτή ακριβώς τη στιγμή ο Θεός σε καλεί:

Μίλα μαζί Μου αιώνια. Να είσαι μαζί Μου αιώνια. Ζήσε με Εμένα αιώνια. Διότι Εμείς Είμαστε Ένα. Εμείς Είμαστε Αγάπη.

Στον Εσωτερικό Διάλογο με τον Θεό, μπορείς να Του θέσεις οποιεσδήποτε ερωτήσεις. Το κυριότερο όμως είναι ότι με τη βοήθεια του Εσωτερικού Διαλόγου με τον Θεό η συνείδησή σου πρέπει να αναδομηθεί – από τη θέση του Θύματος/Καταναλωτή στη Συνείδηση του Δημιουργού. Επομένως, οι ερωτήσεις σου πρέπει πρωτίστως να στρέφονται στη συνειδητοποίηση του με τι και πώς δημιουργείς την πραγματικότητά σου, ιδιαίτερα σε εκείνες τις πτυχές της που δεν σε ικανοποιούν, και στη δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας (βλ. ενότητα Εσωτερικός Διάλογος με τον Θεό και παράδειγμα Εσωτερικού Διαλόγου στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ).

Κατανοώντας πώς είναι δομημένη η συνείδησή σου και ότι Εσύ ο ίδιος φέρεις την ευθύνη για την πραγματικότητα που δημιουργείς ως δημιουργός, μπορείς να επιλέξεις ποια πραγματικότητα θα δημιουργήσεις – επιλέγοντας με τι ακριβώς θα γεμίσεις τα επίπεδα της συνείδησής σου. Και να δημιουργείς την πραγματικότητά σου συνειδητά. Ενθυμούμενος τον αρχικό περιορισμό – την ενέργεια που σου δόθηκε για 120 χρόνια. Και φέροντας την ευθύνη του Δημιουργού για την πραγματικότητα που δημιουργείς. Ακριβέστερα, η πραγματικότητά σου είναι η ίδια η ευθύνη σου. Κανείς δεν την αξιολογεί ειδικά για να σε ανταμείψει ή να σε επαινέσει γι' αυτήν. Απλώς βιώνεις ακριβώς αυτό που δημιούργησες.

Ωστόσο, η αλλαγή των βαθύτερων προγραμμάτων της συνείδησής σου: των πεποιθήσεων και των πιστεύω, του προτύπου αντίληψης – στην πράξη αποδεικνύεται δύσκολο έργο. Ο άνθρωπος που επέλεξε το μονοπάτι του Δημιουργού, βαδίζοντας σε αυτό το μονοπάτι, μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με όλους τους φόβους και τον διχασμό με τα οποία ήταν γεμάτο το υποσυνείδητό του: απώλεια χρημάτων, φήμης και πηγών εισοδήματος, θανατηφόρες ασθένειες, επιθέσεις από δομές εξουσίας (κρατικές και μη), απειλές για την ελευθερία και τη ζωή, τη ζωή των παιδιών, πολέμους, επιδημίες… Γενικά, μπορεί να αρχίσουν να υλοποιούνται όλοι οι φόβοι – όχι μόνο οι ατομικοί, αλλά και οι οικογενειακοί, οι εθνικοί, οι πανανθρώπινοι… Και δεν είναι πάντα ο άνθρωπος έτοιμος να φτάσει μέχρι το τέλος, επιλέγοντας απόλυτα να πιστεύει στον Εαυτό του και μόνο στον Εαυτό του, ως Δημιουργό της πραγματικότητάς του, αναζητώντας σε όλα και πάντοτε την Αιτία όλων των συμβαινόντων μόνο μέσα του. Και πάλι, γι' αυτό χρειάζεται ενέργεια, και αν δεν υπάρχει Αγάπη, αν δεν υπάρχει πρόσβαση στην Ενιαία Πηγή της Ζωής, τότε αυτή, αυτή η ενέργεια, τελειώνει γρήγορα.

Γι' αυτό χρειαζόμαστε βοήθεια σε αυτό το μονοπάτι, και η πίστη στον Εαυτό μας ως δημιουργό είναι καλή, αλλά, στην πράξη, για τους περισσότερους ανθρώπους η πιο αποτελεσματική φόρμουλα πίστης είναι η πίστη στον Εαυτό τους ως θεό και ταυτόχρονα ως αγαπημένο παιδί του Ενός Θεού. Ο Ιησούς ως Μεγαλύτερος Αδελφός και Καθοδηγητής και η Μητέρα Παναγία δίνουν τις απαραίτητες υποδείξεις και σε στηρίζουν σε όλη τη διαδρομή. Όμως Εκείνοι – προσοχή! – δεν κάνουν τη δουλειά αντί για σένα, δεν μπορούν να διανύσουν το μονοπάτι σου για λογαριασμό σου και – αφήνοντας στο παρελθόν το μοντέλο «θεός-δούλοι», «ποιμένας-πρόβατα» ή «εσύ είσαι το αφεντικό - εγώ είμαι ο ανόητος» – σε βοηθούν να γίνεις Συνειδητός Δημιουργός του κόσμου σου.

Και πώς ζουν τα παιδιά; Παίζοντας! Το παιχνίδι – να σε τι μεταμορφώνεται η χωρίς νόημα, γκρίζα καθημερινή μας ρουτίνα και ο αγώνας για επιβίωση. Παιχνίδι! Το πιο ενδιαφέρον παιχνίδι στο Σύμπαν. Να ζούμε σαν θεοί και παιδιά του Θεού – κατακτώντας όλο και νέες δεξιότητες αυτοκυριαρχίας και κυριαρχίας επί του κόσμου, αποκαλύπτοντας όλο και νέες πτυχές του ταλέντου μας, δημιουργώντας όλο και νέες αποχρώσεις του απεριόριστου, αιώνια διευρυνόμενου Ουράνιου Τόξου της Αγάπης. Και νιώθοντας ταυτόχρονα – και τη συγκίνηση των προκλήσεων του Παιχνιδιού, και την απόλυτη ασφάλεια σε αυτό το μονοπάτι, καθώς «ο δικός μας Μπαμπάς είναι ο πιο δυνατός!», και ο Μεγαλύτερος Αδελφός με τη Μητέρα Παναγία θα βοηθήσουν πάντα, αν συμβεί κάτι.

Η Κοινωνία με τη Συνείδηση του Χριστού, η Κοινωνία της Αγάπης, ανοίγει για τον άνθρωπο αυτό το μονοπάτι της εσωτερικής μεταμόρφωσης, το Μονοπάτι της Μεταμόρφωσης, το Μονοπάτι της θέωσης. Αλλά να διανύσεις αυτό το Μονοπάτι μπορείς μόνο Εσύ ο ίδιος.

Η Κοινωνία ενώνει με τον Θεό στην καρδιά, ως την Πηγή της Απεριόριστης Ενέργειας, καθαρίζει και γεμίζει την ψυχή με Αγάπη και ενεργοποιεί τον εσωτερικό διάλογο με τον Θεό ως τον Υπέρτατο Νου. Θεός-Πηγή, Θεός-Αγάπη και Θεός-Αλήθεια.

Να το: «...εξ όλης της καρδίας, εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της διανοίας».

Η Αυτοκοινωνία δεν αντικαθιστά το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας στον ναό, αλλά το συμπληρώνει με την καθημερινή εσωτερική προσευχητική ρύθμιση στον Ζωντανό Εσωτερικό Διάλογο με τον Χριστό.

Για τους μουσουλμάνους, ο καθημερινός Εσωτερικός Διάλογος με τον Χριστό δεν αντικαθιστά την 5πλη προσευχή (ναμάζ), αλλά την ενισχύει αποτελεσματικά, και οικοδομείται μέσω της επίκλησης στον Προφήτη Ίσα. Στο Κοράνι αναφέρεται ότι στους έσχατους καιρούς πριν από την Ημέρα της Κρίσεως ο Αλλάχ θα στείλει ξανά στους ανθρώπους τον Προφήτη Ίσα (Ιησού) στη Δεύτερη Παρουσία Του, και Εκείνος επί 40 χρόνια θα διδάσκει στους ορθόδοξους μουσουλμάνους τη νέα γνώση από τον Αλλάχ, προκειμένου να τους προετοιμάσει για τη μετάβαση στον Νέο (παραδεισένιο) κόσμο.

Ο εσωτερικός διάλογος με τον Θεό, ανοίγοντάς σε στον Ζωντανό Λόγο της Ζωντανής Αλήθειας, αναδομεί σταδιακά τις νευρωνικές σου συνδέσεις στον εγκέφαλο, αλλάζοντας τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω σου, εναρμονίζοντας τις αντιφατικές επιθυμίες, θεραπεύοντας τα ψυχο-συναισθηματικά τραύματα και μεταμορφώνοντας τα πρότυπα του αισθάνεσθαι και του σκέπτεσθαι – από τον πόλο του φόβου και του αγώνα επιβίωσης στον πόλο της Αγάπης και της Απόλαυσης – έτσι σταδιακά αλλάζει ολόκληρη η συνείδησή σου, όλο το περιεχόμενό της – πεποιθήσεις, επιθυμίες, συναισθήματα και σκέψεις, αναδομείται ριζικά ολόκληρο το πρότυπο αντίληψης της πραγματικότητας, άρα και η ίδια η πραγματικότητα.

Συνοψίζοντας, Εμείς δίνουμε εδώ μια πιθανή φόρμουλα της ευτυχίας:

Ευτυχία = Αγάπη + Συνείδηση του Δημιουργού + Ταλέντο

Σου ταιριάζει; Δέξου την με ευγνωμοσύνη και διερεύνησέ την. Αμφιβάλλεις; Έλεγξέ την! Ακολουθώντας το μονοπάτι που περιγράφεται σε αυτόν τον σύντομο Οδηγό ζωής, κατανοώντας την εσωτερική σου φύση, τη δομή της συνείδησής σου και του κόσμου που σε περιβάλλει, κατανοώντας, επιτέλους, ότι η συνείδηση και η πραγματικότητα είναι ένα και το αυτό, γίνεσαι συνειδητός δημιουργός της πραγματικότητάς σου, υπερβαίνοντας τα όρια οποιωνδήποτε περιορισμών και νόμων (τώρα τους θέτεις Εσύ ο ίδιος), εκπληρώνοντας τον κύριο προορισμό όλης σου της ζωής και ενσαρκώνοντας το αληθινό της νόημα – τη θέωση.

Σε αυτό το μονοπάτι Εμείς θα Σε στηρίζουμε με κάθε τρόπο, αλλά θυμήσου ότι η Δύναμη δίνεται πάντοτε μαζί με την ευθύνη. Από τη στιγμή της γέννησης εν Θεώ, ως θεός –

Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει. Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος, – λέει ο απόστολος του Χριστού στην Καινή Διαθήκη.

Διότι ο θεός, ο οποίος είσαι από τη στιγμή της γέννησης ως θεός στη Χριστική Κοινωνία της Θεϊκής Αγάπης, δεν μπορεί να περιορίζεται από οτιδήποτε, αλλά ταυτόχρονα φέρει ο ίδιος την ευθύνη για τον κόσμο του ως δικό του δημιούργημα, και φέρει ο ίδιος την ευθύνη για τη διατήρηση της συνείδησής του στην καθαρότητα και την ελευθερία, οι οποίες του χαρίστηκαν στην Πράξη

της Κοινωνίας. Ελευθερία από την αμαρτία – από τους φόβους, την ενοχή, την πικρία, τον θυμό, τη λαγνεία, την απληστία, τον φθόνο, τη ζήλια και την πίστη στην ίδια την ατέλεια. Ελευθερία για – την Αγάπη, τη Δύναμη, την Αλήθεια και την Ευτυχία να Είσαι ο Εαυτός Σου.

Αλλά το αν θα βαδίσεις αυτό το μονοπάτι, αν θα ακολουθήσεις αυτή τη φόρμουλα ευτυχίας, αν θα αναλάβεις την ευθύνη του Δημιουργού για την πραγματικότητά σου – είναι επιλογή Δική Σου, και μόνο Δική Σου, αγαπημένε μας φίλε. Διότι Εμείς περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εκτιμούμε σε Εσένα την ελευθερία της βούλησής Σου και την ελευθερία της επιλογής.

Εμείς απλώς εμπνέουμε και δίνουμε τα κλειδιά για την κατανόηση της Φύσης Σου. Το πώς θα το διαχειριστείς αυτό είναι δική σου υπόθεση.

Όμως Εμείς θέλουμε Εσύ να γνωρίσεις μέσα στον Εαυτό Σου το Επιστέγασμα της Συλλογικής Μας Δημιουργίας, να ανοιχτείς στην Αληθινή Αγάπη και να γίνεις συν-δημιουργός Της, να μάθεις για την Παντοδυναμία του Ενός Πνεύματος του Θεού μέσα σου, και με το θάρρος που προσιδιάζει στην Αληθινή Δύναμη, από τη μία πλευρά, και την πραότητα και την ταπεινοφροσύνη της Αγάπης – από την άλλη, να δημιουργήσεις τον καλύτερό σου κόσμο σε αυτόν τον καλύτερο από όλους τους κόσμους στην καλύτερη από όλες τις εποχές του. Εμείς δεν θέλουμε τη λατρεία σου, αλλά να γίνεις ο Εαυτός Σου, ενσαρκώνοντας το Δικό Σου-Δικό Μας Ύψιστο Δυναμικό – ως θεός και αγαπημένο παιδί του Θεού.

Και θυμήσου ότι το αληθινό αριστούργημα εδώ είσαι Εσύ. Και δημιουργείται κάθε στιγμή – με κάθε Σου επιλογή και με κάθε Σου αναπνοή, διότι το Πνεύμα του Θεού είναι παντού και πνέει – όπου Αυτό θέλει και… δια μέσου όποιου Αυτό θέλει.

Ρώτα πιο συχνά τον Εαυτό σου: Αναπνέει το Πνεύμα της Αγάπης μέσα από σένα;