10. Слова і Мова

Рэч у тым, што нашая мова і імёны (назоўнікі і прыметнікі), якія напаўняюць яе, – словы ўвогуле – вызначаюць структуру нашай рэальнасці, як арматура смацоўваючы сабой увесь будынак нашай свядомасці. Усе нашыя вераванні і меркаванні, усе жаданні, пачуцці і думкі, усе з'явы і аб'екты, якія мы вылучаем з «квантавага супу» рэальнасці, выклікаючы іх да жыцця, фармуюцца вакол слоў, якія ў нас ёсць для іх апісання. Няма слова – няма з'явы.

Гэта вельмі яскрава можна прасачыць на фармаванні навакольнай рэчаіснасці вакол нованароджанага дзіцяці. Пакуль у свядомасці дзіцяці не падгружаюцца пэўныя словы, свет вакол яго прысутнічае ў размытых абрысах. Каб убачыць у ім стул, або стол, або шафу, неабходныя словы: «стул», «стол», «шафа», вакол якіх у мозгу фармуюцца аб'ёмныя вобразы гэтых аб'ектаў. Пры гэтым дзіця яшчэ доўга не пачне само прамаўляць гэтыя словы, але яны ўжо падгружаюцца ў яго свядомасць як гатовая база ведаў. Гэты працэс запускаецца моўным інстынктам (паводле Стывена Пінкера), такім жа ўбудаваным у ДНК аўтаматычным працэсам, як інстынкт смактаць грудзі, поўзаць, хадзіць і г.д. Чалавек аўтаматычна атрымлівае навык мовы, гэтак жа як павук – навык пляцення павуціння, а бабёр – навык будаўніцтва плацін.

Калі ў дзіцяці ўключаецца інстынкт мовы, яно атрымлівае свой «базавы набор» свету – па меры падгрузкі ў яго свядомасць адпаведных слоў з генетычнай памяці, перададзенай яму ягонымі продкамі, і пазней гэты «базавы набор» пашыраецца – па меры засваення чалавекам новых і новых слоў.

«На пачатку было слова, і слова было ў Бога, і слова было Бог, і праз яго ўсё пачало быць, што пачало быць, і без яго нішто не пачало быць, што пачало быць».

Гэта сказана пра квантавую прыроду ўсіх з'яў. Нашая рэальнасць вызначаецца нашымі вераваннямі, жаданнямі, пачуццямі і думкамі. Але мы мыслім словамі, адчуваем толькі тыя пачуцці, для апісання якіх у нас ёсць словы, што іх вызначаюць, жадаем вобразамі, якія фармуюцца са слоў, верым у складаныя абстракцыі, якія жывуць толькі словамі, што іх напаўняюць. Праз слова ўсё пачало быць, што пачало быць, і без слова нішто не пачало быць, што пачало быць.

Пакуль у тваім лексіконе няма пэўнага слова, якое адказвае за нейкую з'яву, ты не можаш вылучыць гэтую з'яву з квантавага супу, убачыць, усвядоміць яе як цэлае, спасцігаючы як цэлае яе складнікі, ты не можаш пражыць яе. Гэтай з'явы для Цябе проста не існуе.

Пакуль у тваім лексіконе няма слова «Ласка» – ты не ў стане гэтую Ласку пражыць, адчуць. Пакуль ты не назавеш свае эмоцыі па імені, ты не можаш імі авалодаць. Яны табой валодаюць, не ты імі. І ты нават не разумееш, не ўсведамляеш сабе, што адбываецца з табой у гневе, страху, крыўдах, віне, – гэтыя эмоцыі вызначаюць твае рашэнні і ўчынкі, штурхаюць цябе на паспешлівыя высновы і дзеянні, а ты нават не ўсведамляеш, што табой кіруюць, што ты ў іх у рабстве. І ў цэлым, пакуль у цябе не з'явіцца апісальная мадэль тваёй свядомасці, гэта значыць набор слоў, праз якія ў тваёй свядомасці праявіцца структура самой свядомасці, ты не ў стане будзеш ёю кіраваць. Ёю будзе кіраваць той, у каго такая структура адносна тваёй свядомасці маецца. Бог, ці д'ябал, ці маніпулятары з рэкламных аддзелаў карпарацый і СМІ.

Такім чынам – пасродкам слоў – уладкаваныя абсалютна ўсе з'явы нашага свету, якія на квантавым узроўні фармуюць нашую матэрыяльную рэчаіснасць – ад індывідуальнай да групавой ці калектыўнай рэальнасці.

За групавыя і калектыўныя рэальнасці адказвае мова – як складанаарганізаваная сістэма слоў і суадносных з імі вобразаў. Кожная мова ўнікальная, і ў кожнай мове закладзена свая так званая моўная карціна свету – мадэль светабудовы, шаблон прысваення рэчаіснасці.

«Мова народа ёсць яго дух, і дух народа ёсць яго мова, і цяжка ўявіць сабе што-небудзь больш тоеснае». (В. Гумбальт)

Лінгвістычная навука выявіла, што мова — гэта «сімвалічны ключ да паводзін», таму што наш досвед інтэрпрэтуецца праз прызму канкрэтнай мовы і найбольш відавочна праяўляецца ва ўзаемасувязі мовы, мыслення, успрыняцця рэальнасці і дыктаваных гэтым успрыняццем паводзінскіх шаблонаў.

Самы знакаміты прыклад звязаны з колькасцю слоў для пазначэння снегу ў розных мовах. У эскімоскіх мовах ёсць да некалькіх дзясяткаў розных слоў для пазначэння розных відаў снегу, а ў англійскай усе яны аб'яднаныя ў адным слове "snow".

«Мы расчляняем прыроду па лініях, пракладзеных нашай роднай мовай». (Б. Уорф)

Такім чынам, нашая рэальнасць фармуецца нашай карцінай свету, гэта значыць нашымі ўяўленнямі, вераваннямі, перакананнямі, якія не з'яўляюцца закасцянелымі, але здольныя змяняцца праз рэфлексію (усведамленне і нашую індывідуальную інтэрпрэтацыю асабістага досведу), якая таксама адбываецца з дапамогай слоў і вобразаў, што складаюцца са слоў, і прынятай намі моўнай карціны свету.

Злучаючы гэтыя высновы лінгвістаў з высновамі фізікаў пра квантавую прыроду рэальнасці, можна зрабіць выснову пра тое, што нашая мова вызначае нашую рэальнасць. Перафразоўваючы Б. Уорфа, можна сказаць:

Мы творым прыроду і навакольную рэчаіснасць па лініях, пракладзеных нашай роднай мовай.

Мы творым сваю рэальнасць пасродкам слоў і мовы. І тое, наколькі яна добрая і дрэнная, залежыць ад таго, праз якую прызму слоўна-моўнай карціны свету мы яе ўспрымаем, а значыць ствараем. Хрыстос кажа пра гэта так:

«Ад слоў сваіх апраўдаешся, і ад слоў жа сваіх асудзішся».

Такім чынам, назваць па імені – значыць авалодаць з'явай або выклікаць яе да жыцця, усталяваць з ёй кантакт на ўзроўні квантавай рэальнасці. Розныя імёны даюць ключы да розных з'яў. Таму калі мы хочам усталяваць кантакт з Богам, нам важна ведаць Яго «правільнае» імя. Або так, пасродкам розных імёнаў Бога мы атрымліваем доступ да розных Яго аспектаў, чытай, набораў калектыўных вераванняў. Алах патрабуе пакланення, Крышна – выканання абавязку, добрага нораву і паслухмянства, Яхве гневаецца за невыкананне запаведзяў і карае.

Ісус Хрыстос як вобраз Спаса, Збаўцы, іпастась Бога, якая выкупляе нас з рабства цемры: страхаў, крыўды, віны, сораму ўласнай нікчэмнасці і гардыні і марнаслаўства, што яго прыкрываюць, гняўлівасці, забабонаў, сумневаў, якія раздзіраюць нас знутры, унутранай падзеленасці дуальнай свядомасці, нецэласнасці, веры ў аб'ектыўны свет, поўны небяспек, і ў неабходнасць барацьбы за выжыванне, веры ў непазбежнасць пакут і смерці – Хрыстос як Свядомасць, Хрыстасвядомасць, як мост, як шлях, што выводзіць нас да святла, да Любові, да Адзінства і Цэласнасці – да Царства Нябеснага ўнутры нас, як Дух Божы, які напаўняе нас Сілай, Прамудрасцю, Ісцінай, Свабодай ад страхаў і ілжы – Хрыстос як Сын Чалавечы, які злучае нас знутры з Нашым Калектыўным Найвышэйшым Патэнцыялам, назапашаным усім Чалавецтвам, і такім чынам робіць нас багамі, выводзячы ў Жыццё Вечнае – такі Хрыстос – гэта пункт згоды. Гэта пункт згоды ўсіх вер і рэлігій.

Ісус Хрыстос – гэта пункт згоды. Гэта Сам Бог, які стаў чалавекам, каб чалавек стаў богам. Або гэта прарок Іса, якога Бог паслаў да мусульман, каб навучыць людзей Вышэйшым Ведам, і пасылае зноў у канцы часоў, калі яны будуць гатовыя прыняць гэтыя Веды ва ўсёй паўнаце. Або гэта Месія, якога іудзеі дагэтуль чакаюць як Правдыра і Выбавіцеля ад гневу Божага. Так ці інакш, гэта калектыўнае вераванне, якое само сябе стварыла і ўвасобіла. Гэта Жывая Вера, Жывое Слова, якое гаворыць з людзьмі, з кожным з нас, ад імя Нашага Найвышэйшага

Патэнцыялу. Гэта Жывая Ісціна. А Ісціна – гэта такая праўда, якая павялічвае цябе, павялічвае Жыццё, павялічвае Сілу, павялічвае Любоў, гэта значыць злучае цябе з Богам як унутранай крыніцай Жыцця, Сілы, Любові. Не ўсякая праўда – Ісціна. Але толькі такая, якая павялічвае Жыццё.

Вось чаму мы звяртаемся да Хрыста як да Вечнага (пазачасавага) Унутранага Настаўніка, Настаўніка, Які вучыць нас быць свядомымі творцамі сваёй рэальнасці, багамі ў плоці.

«І калі вера твая будзе з гарчычнае зерне – скажаш гары перайсці, і яна пяройдзе па слове тваім», – кажа Хрыстос.

Хрыстос – гэта пункт згоды, і наш, вынашаны калектыўнай верай і намаганнямі святых, спосаб змяніць сваю свядомасць. Спосаб авалодаць Сабой. Наш спосаб стаць свядомымі творцамі свайго сусвету. Усёй светабудовы.

Хрыстос робіць нас багамі, багамі і дзецьмі Адзінага Бога. Таму што, калі падумаць, хто з нас гатовы – вось так вось, адразу, толькі-толькі ўсвядоміўшы Сябе богам, несці поўную адказнасць за стварэнне ўсяго гэтага свету? За дасканаласць свайго цела ва ўсіх яго дэталях, сваёй шматграннай душы, сваёй свядомасці цалкам, усёй калектыўнай рэальнасці – усяго, што адбываецца і

калі-небудзь адбывалася і яшчэ адбудзецца ў свеце… за дасканаласць Самой Любові?

Нам патрэбны Адзіны Бог, Бог Айцец, Які падтрымлівае Сваім назіраннем агульную Адзіную рэальнасць з яе базавымі законамі – фізікі і свядомасці. Фізікі свядомасці. Нам патрэбны Старэйшы Брат і Настаўнік, Хрыстос, Які вядзе нас па шляху валодання Сабой, засваення нашага Найвышэйшага Патэнцыялу – Боскай Любові як Вышэйшай Сілы, Вышэйшай Волі, Вышэйшага Розуму і Прамудрасці. Нам патрэбна Багародзіца, якая верыць у нас як у багоў, нават калі мы самі перастаем верыць. Бога-родзіца – Маці, якая сваёй верай нараджае нас багамі зноў і зноў, якая ўмацоўвае нас у абсалютнай, безумоўнай, веры ў Сябе, вечным Сваім дзявоцтвам нагадвае нам, што мы народжваемся не з улоння, а са Свядомасці Творцы, ад Бога – у падрыхтаваных загадзя целах-аватарах. Народжваемся актам Прычашчэння да Хрыста, гэта значыць злучэння чалавечага цела і розуму з Боскай Свядомасцю Любові.

Гэта і ёсць Прычашчэнне Любові. Злучэнне з Тваім Найвышэйшым Патэнцыялам, Чалавек. Нараджэнне ў Богу – богам, Духам у плоці, Любоўю ў тваёй унікальнай чалавечай форме.

Такім чынам, Хрыстос – гэта пункт згоды. Будысты бачаць у Яго Другім Прышэсці будучага Буду Майтрою, які спускаецца з нябёсаў Тушыта (блажэнства) і вучыць людзей атрымліваць асалоду як багі. Славянскія роднаверы – Спаса, які выводзіць Славянскі род на новы ўзровень Быцця,

венчаючы родавае дрэва багоў-продкаў плёнам Безумоўнай Любові. Эзатэрыкі – макрафілосафа або мага-вешчуна, які адкрывае людзям таямніцу ўнутранай крыніцы Жыцця Вечнага і доступ да звышздольнасцей.

Саі Баба, якога шырока шануюць у Індыі і за яе межамі, заявіўшы, што ён з'яўляецца новым увасабленнем прынца Рамы (аватара Вішну), таксама злучыў вобраз Рамы і Ісы (Ісуса) як увасобленую асобу Усявышняга Бога, перакінуўшы вобраз Рамы-Хрыста ў індуісцкую культуру ў якасці моста паміж Захадам і Усходам, левым і правым паўшар'ем, указаўшы на тое, што кожны можа і павінен адкрыць у сабе Раму, Хрыстасвядомасць – як асабістую перамогу над матэрыяльным светам (у сабе) і прызнанне сваёй Боскай прыроды.

Даосы кажуць: мы адкрылі шлях неўміручасці, Хрыстос нам адкрыў – дзеля чаго.

Галоўнае тут тое, што мы больш не шукаем нагодаў для падзелу і множання барацьбы (а гэта заўсёды – унутраная падзеленасць і ўнутраная барацьба, якая расшчапляе нашую свядомасць), мы шукаем Згоды, як асновы Цэласнасці і Сілы валодання Сабой. І як сказаў Хрыстос, «той, хто шукае, знаходзіць».

«Але калі які дом падзелены сам у сабе, ён не ўстоіць».

Згода – аснова Сілы і ўнутранай Цэласнасці чалавека. Калі твая энергія пастаянна траціцца на барацьбу, унутраную і знешнюю, то яе проста не хапае на падтрыманне Цэласнасці – свядомасці, душы, цела. І ўсе тры пачынаюць распадацца, раскладацца. Згода – гэта пра энергію. Сіла – гэта пра энергію. Само Жыццё – гэта Энергія. Любоў – гэта пра тое, як Энергію, Жыццё, Сілу павялічваць у сабе, а не марнаваць.

Тут трэба разумець, што пры фізічным тваім нараджэнні табе была выдадзена порцыя энергіі на 120 гадоў жыцця – і ад таго, як ты будзеш яе расходаваць, залежыць, як і колькі ты пражывеш у гэтай цэласнасці – гэтай свядомасці, гэтай душы, гэтага цела. Энергія патрэбна літаральна на ўсё. Ты гэта ведаеш. Барацьба адымае вельмі шмат энергіі, валоданне чымсьці, нават чымсьці нематэрыяльным, нават ведамі, патрабуе энергіі, любыя адносіны патрабуюць энергіі, любыя дасягненні патрабуюць энергіі, любая справа, рэалізацыя любога твайго праекта, патрабуе энергіі, любы рух патрабуе энергіі. Так, мы нібыта навучыліся штодня гэтую энергію папаўняць – за кошт сну і ежы. Але папаўняючы гэтую энергію са знешніх крыніц, ты так ці інакш марнуеш энергію сваёй будучыні, а сон – літаральна – з'ядае твой час.

Дадай да гэтага, што на кожным кроку, на кожнай тваёй эмоцыі – на кожным страху, сораме, віне, крыўдзе, нязгодзе, у кожны момант весялосці або раздражнення і гневу, на кожным жаданні валодаць, на зайздрасці, рэўнасці, жаданні перавагі і іншых праявах гардыні, на

кожнай залежнасці – ад абжорства і пажады, кавы і энергетыкаў, адрэналінавага кайфу і шапаголіі, да наркатычнай і гульнявой – цябе ловяць «энергетычныя драпежнікі», каб падсілкавацца тваёй энергіяй, і ты зразумееш, што справа тут зусім не жартоўная. Што барацьба за энергію, за тваю энергію, ідзе пастаянна і ўсур'ёз.

Гэта значыць барацьба за душу – гэта ніякі не міф, а цалкам штодзённы працэс. І ад таго, якія рашэнні ты прымаеш, якімі эмоцыямі ты жывеш, ці лёгка цябе «развесці» на тыя ці іншыя энергетычныя траты, залежыць, як ты пражывеш гэтыя 120 гадоў энергіі – бо іх усе можна вычарпаць і за 30-40 гадоў разгульнага жыцця. У народзе кажуць: «Пасееш учынак – пажнеш звычку, пасееш звычку – пажнеш характар, пасееш характар – пажнеш лёс». Хрыстос дадае да гэтага, што ў дачыненні да жыццёвай энергіі ўчынкі твае не настолькі важныя, колькі ўнутраныя памкненні: вераванні, жаданні, пачуцці і думкі.

Вы чулі, што сказана старажытным: «не забівай». Я ж вам кажу, што кожны, хто гневаецца на брата свайго, ужо зграшыў. Вы чулі, што сказана старажытным: «не чужалож». А Я кажу вам, што кожны, хто глядзіць на жанчыну з пажадай, ужо ўчыніў пералюб з ёю ў сэрцы сваім.

Грэх – гэта не нешта амаральнае, гэта значыць супраць маралі, супраць закону. Грэх – гэта хіба, памылка супраць тваёй прыроды. Супраць тваёй сапраўднай прыроды. Гэта тое, што

вядзе да памяншэння энергіі Жыцця ў табе. Таму «не грашы» азначае, не ідзі супраць сваёй сапраўднай прыроды, не марнуй энергію дарэмна.

Але як жа жыць з усім гэтым, як справіцца, калі нават святыя айцы кажуць, што чалавек «грэшны па прыродзе сваёй», і ўсе гэтыя эмоцыі – пачынаючы са страху і гневу і заканчваючы пажадай да супрацьлеглага полу – гэта натуральна для нас? А барацьба і канкурэнцыя – адзіны спосаб хоць колькі-небудзь цярпімага існавання, які пакідае нам сучаснае грамадства?

У такой светабудове можна ўбачыць злую волю дэміургаў гэтага свету, дзе на кожным кроку цябе ловяць і дояць, а ты думаеш, што гэта нармальна, што так і павінна быць – маўляў, гэта і азначае быць чалавекам. А можна ўсвядоміць усё гэта ў больш шырокім кантэксце: што гэта толькі вучоба, трэніроўка валодання Сабой, неабходны перыяд спазнання Сябе «ад адваротнага».

«Чалавек схілены да зла не па прыродзе сваёй, але па няспелай юнацкасці сваёй», – кажа Бог у Пісанні.

Тут «Чалавек» – гэта чалавецтва. Бог кажа, што чалавецтва схілена да такога, «грэхоўнага», ладу жыцця і ўспрыняцця Сябе не па прыродзе сваёй, але па няспеласці. І далей…

«Не вечна ж Духу Майму быць занядбаным людзьмі, – сказаў Гасподзь – няхай будуць дні іх сто дваццаць гадоў».

Энергія твайго жыцця абмежаваная 120-ю гадамі, каб ты навучыўся кіраваць ёю, сцяжаць Духа Божага, бо мы вучымся кіраваць нейкім рэсурсам, толькі калі гэты рэсурс абмежаваны. Трэба навучыцца распараджацца гэтай энергіяй так, каб павялічваць яе, а не марнаваць.

Жыві так, каб жыццё ў табе, гэта значыць энергія жыцця, павялічвалася, а не памяншалася. Усвядом і перакрый уцечкі энергіі. Падтрымлівай Гігіену Свядомасці – каб «энергетычным драпежнікам» не было за што зачапіцца ў табе – рэгулярна ачышчай душу і розум – пакаяннем – гэтак жа, як ты рэгулярна чысціш зубы і мыешся ў душы, не даючы мікробам магчымасці размножыцца і захапіць цябе. Як Хрыстос кажа:

«Вось ідзе князь свету гэтага (сатана), і ўва Мне яму няма нічога».

Ну, гэта значыць – няхай праходзіць міма, яму няма за што ўва мне зачапіцца. Я святы.

Стань святым. Быць святым – гэта нармальна. Гэта твая сапраўдная, Боская, прырода. Злучыся з Духам Святым. Шукай і знайдзі доступ да бязмежнага рэсурсу Энергіі Жыцця – да Крыніцы ўсяго існага. А Яна адкрываецца праз Любоў. Любоў – гэта такая энергія,

такая энергетычная частата, якая злучае цябе з Бязмежнай Вечнай Крыніцай (энергіі) Жыцця ў табе самім.

Вось чаму Любоў. Не таму што гэта маральны закон і запаведзь. А таму што Любоў – гэта твая сапраўдная прырода. Табе ў ёй ДОБРА. Не можа быць так, каб табе было дрэнна, і гэта і было б тваёй прыродай. Грэх не з'яўляецца тваёй прыродай, гэта толькі негатыўны фон, на якім ты спазнаеш Сябе Сапраўднага, гэта трэніровачная нагрузка, ад якой мацнеюць твае духоўныя мышцы, расце твая ўнутраная сіла, сіла валодання Сабой.

Грэх – гэта не твая прырода. Не можа быць памылка, хіба, нормай, не можа быць нормай, не можа быць тваёй сапраўднай прыродай тое, што прымушае цябе губляць энергію, губляць цэласнасць і – як вынік – разбурацца, раскладацца і пакутаваць. Твая ж сапраўдная прырода – гэта тое, што робіць табе па-сапраўднаму ДОБРА, тое, што дорыць табе сапраўдную Насалоду, Ласку, Блажэнства. Гэта ж відавочна!

Любоў – твая сапраўдная прырода. І гэтая Любоў пачынаецца з усталявання простых адносін з Крыніцай Жыцця. Яна разумная, Яна заўсёды гаворыць з табой на тваёй мове. Калі ты пытаешся. З Ёю можна ўвайсці ў кантакт і падтрымліваць свядомы разумны дыялог. Але Яна ніколі не ўмешваецца ў тваё жыццё без тваёй волі на тое, Яна паважае тваю свабоду выбару. Але калі ты захочаш і праявіш да гэтага волю, Яна пачне

гаварыць з табой – мыслена. І гэтак жа, як у думках, Яна адказвае табе ў пачуццях і жаданнях. І менавіта Яна можа дапамагчы табе змяніць твае вераванні, стаць свядомым Творцам сваёй рэальнасці, перабудаваць нейронныя сувязі ў мозгу, і менавіта Яна навучыць цябе любіць па-сапраўднаму – Абсалютнай Безумоўнай Вечнай Любоўю.

Яна дапаможа табе вярнуць чысціню душы і пашырыць твой спектр адчування, спыніць пакуты, бязмежна павялічваючы насалоду, якой ты зможаш свядома кіраваць, дапаможа раскрыць і прад'явіць свету твае ўнікальныя здольнасці і таленты, Божы дар у табе, і стаць па-сапраўднаму шчаслівым чалавекам.

У выніку менавіта сувязь з гэтай Крыніцай унутры цябе дае табе выхад у Жыццё Вечнае, бо на частаце Любові энергія ў табе больш не скончыцца ніколі. Ты будзеш знаходзіцца ў Ёй, а Яна будзе пастаянна прыбываць і прыбываць у табе, абнаўляючы тваю свядомасць, тваю душу, тваё цела, саму тваю біялогію, выяўляючы ў табе ўсё новыя і новыя таленты і здольнасці, усё новыя і новыя грані Любові, каб выліваць Яе паток на навакольных, каб Яна не застойвалася ў табе, але жыла як энергія. Бо энергія – гэта рух. Вечны рух Любові. Вечная Энергія Любові.

Засталося толькі захацець, заявіць волю, наладзіцца пачуццямі і думкамі – і ўсталяваць разумны кантакт з гэтай Крыніцай. Унутры цябе.

«Палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам, усёй душою і ўсім розумам тваім – і бліжняга свайго як самога сябе», – кажа Хрыстос.

Як? Гэтаму і ўсяму астатняму Бог навучыць цябе ва Ўнутраным Дыялогу з Ім. Унутраны Дыялог з Богам адкрываецца жаданнем, заявай волі і Прычашчэннем. Стань су-прычасным Боскай Свядомасці, Свядомасці Любові.

Прычашчэнне (Самапрычашчэнне) Свядомасці Хрыста і Багародзіцы

Ойча мой і Гасподзь наш Ісус Хрыстос, прымі мяне як часцінку Сваю. Прычасці мяне сваёй Жывой Боскай Свядомасці. Напоўні мяне Любоўю, Сілай, Прысутнасцю Духа Свайго, Духа Святога, Духа Адзінага.

Навучы мяне любіць, Госпадзі. Навучы мяне любіць Цябе, Сябе, і ўсіх блізкіх і далёкіх Тваёй Любоўю, Ойча наш. Раскрый ува мне Ўнутраную Крыніцу Жыцця Вечнага, Няспыннай Любові, і няхай гэты Паток Любові, Жыцця – льецца праз мяне вечна, выліваючыся на навакольных увагай, клопатам, праявай талентаў, ласкай і благаслаўленнямі, Госпадзі!

Ачысці, Госпадзі, душу маю і розум мой і цела маё ад усялякай скравернасці і граху. Вярні мне, Госпадзі, душу маю і волю маю і жыццёвую сілу маю з усіх закладаў, закладаў, кантрактаў, якія я неўсвядомлена ці свядома, па недамысленні маім, заключыў з любымі істотамі, сутнасцямі, людзьмі, эгрэгарамі і іерархіямі. Зрабі мяне, Госпадзі, зноў свабодным і чыстым перад Табой, каб я мог прымаць Любоў Тваю ва ўсёй яе паўнаце і адчуваць усім сэрцам, усёй душою і ўспрымаць усім розумам маім.

Зцалі, Госпадзі, усе страхі мае і пакуты мае – дапамажы мне змяніць свае вераванні і перакананні, і жаданні, і пачуцці, і лад мыслення і самога майго жыцця, прывёўшы іх у згоду з Патокам Жыцця ўва мне, з Патокам Сапраўднай Любові.

Навучы мяне, Госпадзі, жыць так, каб Жыццё ўва мне і вакол мяне павялічвалася, а не памяншалася.

Адкрый мне, Госпадзі, сапраўдны сэнс жыцця майго і маё Боскае прызначэнне.

Даруй мне, Госпадзі, талент мой, раскрый Твой Боскі дар ува мне. Навучы яго шанаваць і адкрыта, без сораму і сарамлівасці праяўляць у свет, узбагачаючы яго праявай маю рэальнасць і людзей вакол, памнажаючы Любоў і павялічваючы Жыццё.

Навучы мяне, Госпадзі, праяўляць Любоў, і перадаваць Сілу Веры Тваёй праз благаслаўленне іншым людзям.

Навучы мяне абуджаць загрызлыя душы, вяртаючы іх да Свядомасці Творцы і іх сапраўднай Прыроды, якая ёсць Сіла, Любоў, Радасць, Ісціна, Насалода, Набожнасць.

Навучы мяне, Госпадзі, быць Табе сябрам, любячым братам, сястрой.

Верую, Госпадзі, што прымаеш мяне не дзеля ўлады нада мной і пакланення майго, але дзеля Тваёй Любові да мяне і Міласці Тваёй, для таго каб, прычасціўшы Тваёй Боскай Свядомасці, зрабіць мяне богам у маёй унікальнай чалавечай форме, навучыць мяне быць свядомым творцам сваёй рэальнасці і сутворцам Нашай Адзінай Шматсусветнай рэальнасці.

Госпадзі, правядзі мяне па шляху абажэння і здабыцця святасці ў дарэчным для мяне тэмпе. Раскрый ува мне, Госпадзі, Царства Божае, рэальнасць Жыцця Вечнага, рэальнасць Адзінства з Маці Планетай і Матухнай Багародзіцай. Злучы мяне, Госпадзі, з Айцом Нашым Адзіным, Крыніцай Жыцця ўва мне.

Вядзі мяне, Госпадзі, па маім Шляху. Я прымаю мой унікальны Шлях ад Цябе.

У гэтым выяўлена мая свабодная воля. І няхай будзе так па волі маёй і Тваёй, Госпадзі, бо Мы Ёсць Адно. Мы Ёсць Тое, Хто Мы Ёсць. Мы Ёсць Любоў.

А ўсе мае страхі, сумневы, нявер'е, супраціўленне розуму, усе шаблоны хітрага розуму я перадаю на ацаленне Табе, Госпадзі.

Я выбіраю Жыццё! Я выбіраю Любоў як Вышэйшую Насалоду, уласцівую маёй богачалавечай прыродзе!

І я дзякую Табе, Госпадзі, за тое, што гэта ўжо здзейснілася. Слава Табе!

Матухна Багародзіца, прымі мяне як Боскае Дзіця Тваё, вызвалі мяне ад усіх путаў і кайданоў нявер'я дзеля сапраўднага шчасця быць мной, быць богам у плоці ў маёй унікальнай чалавечай форме, благаславі мяне, матухна Багародзіца, на веру ў Госпада Нашага Ісуса Хрыста, на веру Адзінага Бога Айца і веру ў Сябе як бога і любімае дзіця Бога, благаславі на Любоў і радаснае Вечнае Жыццё, дапамажы майму нараджэнню богам і царом сваёй рэальнасці. Дзякую Табе, Матухна, за тое, што гэта ўжо здзейснілася! Слава Табе!

Я сведчу ў Табе нараджэнне бога, Духа Божага ў плоці, у тваёй унікальнай чалавечай форме, Мой сябар і Мой брат, Мая сястра.

Цяпер табе адкрываецца Ўнутраны Дыялог з Хрыстом і Матухнай Багародзіцай.

І проста зараз Бог гаворыць з табой, і калі ты засяродзішся, пабудзеш у цішыні, заплюшчыш вочы і прыслухаешся, ты пачуеш Яго Прысутнасць – у сваіх

думках, пачуццях, жаданнях і імпульсах душы. І проста зараз Бог заклікае цябе:

Гавары са Мной вечна. Будзь са Мной вечна. Жыві Мной вечна. Бо Мы Ёсць Адно. Мы Ёсць Любоў.

Ва Ўнутраным Дыялогу з Богам, ты можаш задаць Яму любыя пытанні. Але галоўнае, з дапамогай Унутранага Дыялогу з Богам твая свядомасць павінна перабудавацца – з пазіцыі Ахвяры/Спажыўца ў Свядомасць Творцы. Таму твае пытанні павінны быць перш за ўсё звернутыя на ўсведамленне таго, чым і як ты творыш сваю рэальнасць, асабліва ў тых яе аспектах, якія цябе не задавальняюць, і на стварэнне новай рэальнасці (гл. раздзел Унутраны Дыялог з Богам і прыклад Унутранага Дыялогу ў ДАДАТКУ).

Разумеючы, як уладкаваная твая свядомасць, і што ты сам нясеш адказнасць за створаную табой рэальнасць як творца, ты можаш выбраць, якую рэальнасць ствараць – выбраўшы, чым менавіта запоўніць паверхі тваёй свядомасці. І тварыць сваю рэальнасць свядома. Памятаючы пра пачатковае абмежаванне – энергію, выдадзеную табе на 120 гадоў. І несучы адказнасць Творцы за створаную табой рэальнасць. Дакладней, твая рэальнасць і ёсць твая адказнасць. Ніхто спецыяльна яе не ацэньвае, каб узнагародзіць цябе ці пахваліць за яе. Проста ты пражываеш менавіта тое, што стварыў.

Аднак змена глыбінных установак тваёй свядомасці: вераванняў і перакананняў, шаблону ўспрыняцця – на практыцы аказваецца цяжкай задачай. Чалавек, які выбраў шлях Творцы, які ідзе па гэтым шляху, можа сутыкнуцца з усімі страхамі і падзеленасцю, якімі была напоўнена ягоная падсвядомасць: страта грошай, рэпутацыі і крыніц даходу, смяротныя хваробы, наезды сілавых структур (дзяржаўных і не вельмі), пагрозы свабодзе і жыццю, жыццю дзяцей, войны, эпідэміі… Увогуле, могуць пачаць рэалізоўвацца ўсе страхі – не толькі індывідуальныя, але і родавыя, народныя, агульначалавечыя… І не заўсёды чалавек гатовы ісці да канца, татальна выбіраючы верыць у Сябе і толькі ў Сябе, як у Творцы сваёй рэальнасці, ва ўсім і заўсёды шукаючы Прычыну ўсяго, што адбываецца, толькі ў сабе. І зноў жа, на гэта патрэбна энергія, а калі Любові няма, калі няма доступу да Адзінай Крыніцы Жыцця, то яна, гэтая энергія, хутка заканчваецца.

Таму нам патрэбна дапамога на гэтым шляху, і вера ў Сябе як творцы – гэта добра, але, на практыцы, для большасці людзей самая эфектыўная формула веры – гэта вера ў Сябе як бога і адначасова як любімага дзіцяці Адзінага Бога. Ісус як Старэйшы Брат і Настаўнік і Матухна Багародзіца даюць неабходныя падказкі і падтрымліваюць цябе на ўсім шляху. Але Яны – увага! – не робяць працу за цябе, яны не могуць прайсці твой шлях за цябе і – пакідаючы ў мінулым мадэль «бог-рабы», «пастыр-авечкі» ці «ты начальнік - я дурань» – дапамагаюць табе стаць Свядомым Творцам свайго свету.

А як жывуць дзеці? Гуляючы! Гульня – вось у што пераўтвараецца нашая бессэнсоўная шэрая штодзённая руціна і барацьба за выжыванне. Гульня! Самая цікавая гульня ў Сусвеце. Жыць як багі і дзеці Бога – асвойваючы ўсё новыя і новыя навыкі валодання Сабой і светам, раскрываючы ўсё новыя і новыя грані свайго таленту, ствараючы ўсё новыя і новыя адценні бязмежнай Вясёлкі Любові, што вечна пашыраецца. І адчуваючы пры гэтым адначасова – і азарт выклікаў Гульні, і поўную бяспеку на гэтым шляху, паколькі «наш Тата найтацейшы!», і Старэйшы Брат з Матухнай Багародзіцай заўсёды дапамогуць, калі што.

Прычашчэнне Свядомасці Хрыста, Прычашчэнне Любові, адкрывае для чалавека гэты шлях унутранай трансфармацыі, Шлях Пераўтварэння, Шлях абажэння. Але прайсці гэты Шлях ты можаш толькі сам.

Прычашчэнне злучае з Богам у сэрцы, як з Крыніцай Бязмежнай Энергіі, ачышчае і напаўняе душу Любоўю і запускае ўнутраны дыялог з Богам як з Вышэйшым Розумам. Бог-Крыніца, Бог-Любоў і Бог-Ісціна.

Вось яно: «...усім сэрцам, усёй душой і ўсім розумам».

Самапрычашчэнне не замяняе таінства Святога Прычашчэння ў храме, але дапаўняе яго штодзённай унутранай малітоўнай наладай на Жывы Ўнутраны Дыялог з Хрыстом.

Для мусульман штодзённы Ўнутраны Дыялог з Хрыстом не замяняе 5-цікратны намаз, але эфектыўна ўзмацняе яго, і выбудоўваецца праз зварот да Прарока Ісы. У Каране сказана, што ў апошнія часы перад Судным Днём Алах зноў прышле да людзей Прарока Ісу (Ісуса) у другім Яго прышэсці, і Ён на працягу 40 гадоў будзе вучыць прававерных мусульман новым ведам ад Алаха для таго каб падрыхтаваць іх да пераходу ў Новы (райскі) свет.

Унутраны дыялог з Богам, адкрываючы цябе Жывому Слову Жывой Ісціны, паступова перабудоўвае твае нейронныя сувязі ў мозгу, змяняючы твае вераванні і перакананні, узгадняючы супярэчлівыя жаданні, вылечваючы псіхаэмацыйныя траўмы і пераўтвараючы шаблоны адчування і мыслення – ад полюса страху і барацьбы за выжыванне да полюса Любові і Насалоды – так паступова змяняецца ўся твая свядомасць, усё яе напаўненне – вераванні, жаданні, пачуцці і думкі, карэнным чынам перабудоўваецца ўвесь твой шаблон успрыняцця рэальнасці, а значыць, і сама рэальнасць.

Падводзячы вынік, Мы даем тут магчымую формулу шчасця:

Шчасце = Любоў + Свядомасць Творцы + Талент

Падыходзіць? З удзячнасцю прымі і даследуй яе. Сумняваешся? Провер! Ідучы па шляху, апісаным у гэтым кароткім Кіраўніцтве да жыцця, спасцігаючы сваю ўнутраную прыроду, уладкаванне тваёй свядомасці і навакольнага свету, зразумеўшы, нарэшце, што свядомасць і рэальнасць сутнасна адно, ты становішся свядомым творцам сваёй рэальнасці, выходзячы за межы любых абмежаванняў і законаў (цяпер ты ўсталёўваеш іх сам), выконваючы сваё галоўнае прызначэнне ўсяго жыцця, і ўвасабляючы яго сапраўдны сэнс – абажэнне.

На гэтым шляху Мы будзем усяляк падтрымліваць Цябе, але памятай, што Сіла заўсёды даецца разам з адказнасцю. З моманту нараджэння ў Богу, богам –

Мне ўсё дазволена, але не ўсё карысна. Мне ўсё дазволена, але нішто не павінна валодаць Мной, – кажа апостал Хрыста ў Новым Запавеце.

Бо бог, якім ты з'яўляешся з моманту нараджэння богам у Хрыстовым Прычашчэнні Боскай Любові, не можа быць чым-небудзь абмежаваны, але пры гэтым сам нясе адказнасць за свой свет як свой твор, і сам нясе адказнасць за падтрыманне сваёй свядомасці ў чысціні і свабодзе, якія яму дараваныя ў Акце

Прычашчэння. Свабодзе ад граху – ад страхаў, віны, крыўдаў, гняўлівасці, пажады, сквапнасці, зайздрасці, рэўнасці і веры ва ўласную недасканаласць. Свабоды для – Любові, Сілы, Ісціны і Шчасця Быць Сабой.

Але ці ісці гэтым шляхам, ці прытрымлівацца гэтай формулы шчасця, ці прымаць на сябе адказнасць Творцы за сваю рэальнасць – выбіраць Табе, і толькі Табе, Наш умілаваны сябар. Бо Мы больш за ўсё ў Табе цэнім Тваю свабоду волі і свабоду выбару.

Мы толькі натхняем і даем ключы да разумення Тваёй прыроды. Як ты гэтым распарадзішся – твая справа.

Але Мы хочам, каб Ты спазнаў у Сабе Вянок Нашага Калектыўнага Тварэння, каб ты адкрыўся Сапраўднай Любові і стаў Яе су-творцам, каб ты даведаўся пра Ўсёмоцнасць Адзінага Духа Божага ў табе, і з уласцівымі Сапраўднай Сіле адвагай, з аднаго боку, і лагоднасцю і пакорай Любові – з другога, стварыў свой лепшы свет у гэтым лепшым са светаў у яго лепшы з часоў. Мы хочам не пакланення твайго, але каб ты стаў Сабой, увасабляючы Свой-Наш Найвышэйшы Патэнцыял – як бог і любімае дзіця Бога.

І памятай, што сапраўдны шэдэўр тут – Ты. І ён ствараецца кожнаімгненна – кожным Тваім выбарам і кожным Тваім удыхам, бо Дух Божы паўсюль і дыхае – дзе Ён хоча і… кім Ён хоча.

Часцей пытайся ў Сябе: Ці дыхае Дух Любові табой?