10. শব্দ আৰু ভাষা

কথাটো হ’ল যে আমাৰ ভাষা আৰু ইয়াক পৰিপূৰ্ণ কৰা নামসমূহে (বিশেষ্য আৰু বিশেষণ) – সাধাৰণতে শব্দবোৰে – আমাৰ বাস্তৱৰ গাঁথনি নিৰ্ধাৰণ কৰে, ৰড-লোহাৰ দৰে আমাৰ চেতনাৰ সমগ্ৰ সৌধটোক একেলগে ধৰি ৰাখে। আমাৰ সকলো বিশ্বাস আৰু বিচাৰ, সকলো ইচ্ছা, অনুভূতি আৰু চিন্তা, বাস্তৱৰ "কোৱাণ্টাম চুপ"ৰ পৰা আমি পৃথক কৰি জীৱন্ত কৰি তোলা সকলো পৰিঘটনা আৰু বস্তু, সেইবোৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ আমাৰ হাতত থকা শব্দসমূহৰ চৌপাশে গঢ় লৈ উঠে। শব্দ নাই – পৰিঘটনাও নাই।

নৱজাত শিশুৰ চাৰিওফালে চৌপাশৰ বাস্তৱতাৰ গঠনত এইটো অতি স্পষ্টভাৱে লক্ষ্য কৰিব পাৰি। যেতিয়ালৈকে শিশুটিৰ চেতনাত নিৰ্দিষ্ট শব্দবোৰ প্ৰৱেশ নকৰে, তেতিয়ালৈকে তাৰ চাৰিওফালৰ পৃথিৱীখন অস্পষ্ট ৰূপত থাকে। তাত এখন চকী বা এখন মেজ বা এটা আলমাৰী দেখিবলৈ শব্দৰ প্ৰয়োজন: "চকী", "মেজ", "আলমাৰী", যাৰ চৌপাশে মগজুত এই বস্তুবোৰৰ ত্ৰিমাত্ৰিক ছবি গঢ় লৈ উঠে। তথাপিও শিশুটিয়ে নিজে এই শব্দবোৰ ক’বলৈ বহুত সময় ল’ব, কিন্তু সেইবোৰ ইতিমধ্যে এটা সাজু জ্ঞানৰ ভিত্তি হিচাপে তাৰ চেতনাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈ পৰে। এই প্ৰক্ৰিয়াটো ভাষাৰ সহজাত প্ৰবৃত্তিৰ (ষ্টিভেন পিংকাৰৰ মতে) দ্বাৰা আৰম্ভ হয়, যিটো ডি এন এত অন্তৰ্নিহিত এক স্বয়ংক্ৰিয় প্ৰক্ৰিয়া, যেনে স্তনপান কৰা, বগাই যোৱা, খোজ কঢ়া আদিৰ সহজাত প্ৰবৃত্তি। মানুহে স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে ভাষাৰ দক্ষতা লাভ কৰে, যেনেকৈ মকৰাই জাল বৈ দিয়াৰ আৰু উদবাস্তুৱে বান্ধ নিৰ্মাণৰ দক্ষতা পায়।

যেতিয়া এটা শিশুৰ ভাষাৰ প্ৰবৃত্তি জাগ্ৰত হয়, সি তাৰ পূৰ্বপুৰুষৰ পৰা প্ৰাপ্ত জিনীয় স্মৃতিৰ পৰা চেতনাত সংশ্লিষ্ট শব্দবোৰ প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে পৃথিৱীৰ নিজা "মৌলিক সংকলন" লাভ কৰে, আৰু পিছলৈ মানুহে নতুন নতুন শব্দ আয়ত্ত কৰাৰ লগে লগে এই "মৌলিক সংকলন" সম্প্ৰসাৰিত হয়।

"আদিতে বাক্য আছিল, আৰু বাক্য ঈশ্বৰৰ লগত আছিল, আৰু বাক্যই ঈশ্বৰ আছিল, আৰু যি সকলো সৃষ্টি হ’ল, সেই সকলো তেওঁৰ দ্বাৰাই হ’ল; আৰু যি সৃষ্টি হ’ল, তাৰ একোৱেই তেওঁৰ অবিহনে নহ’ল।"

সকলো পৰিঘটনাৰ কোৱাণ্টাম প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে এই কথা কোৱা হৈছে। আমাৰ বাস্তৱ আমাৰ বিশ্বাস, ইচ্ছা, অনুভূতি আৰু চিন্তাৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হয়। কিন্তু আমি শব্দৰে চিন্তা কৰোঁ, কেৱল সেই অনুভূতিবোৰহে অনুভৱ কৰোঁ যাৰ বাবে আমাৰ হাতত সেইবোৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ নিৰ্দিষ্ট শব্দ আছে, শব্দৰ দ্বাৰা গঠিত চিত্ৰৰ দ্বাৰা ইচ্ছা কৰোঁ, আৰু কেৱল শব্দৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ জীয়াই থকা জটিল বিমূৰ্ত কথাবোৰত বিশ্বাস কৰোঁ। বাক্যৰ দ্বাৰাই সকলো অস্তিত্বলৈ আহিল, আৰু বাক্য অবিহনে কোনো অস্তিত্বই সৃষ্টি নহ’ল।

যেতিয়ালৈকে তোমাৰ শব্দকোষত কোনো এক পৰিঘটনাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট শব্দ নাথাকে, তেতিয়ালৈকে তুমি কোৱাণ্টাম চুপৰ পৰা সেই পৰিঘটনাটোক পৃথক কৰিব নোৱাৰা, তাক সমগ্ৰ হিচাপে চাব বা উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰা, তাৰ উপাদানবোৰক একেলগে ধাৰণ কৰিব নোৱাৰা, তুমি তাক অনুভৱ কৰি জীয়াই থাকিব নোৱাৰা। সেই পৰিঘটনাটো তোমাৰ বাবে অস্তিত্বহীন হৈ থাকে।

যেতিয়ালৈকে তোমাৰ শব্দকোষত "অনুগ্ৰহ" শব্দটো নাথাকে – তুমি সেই অনুগ্ৰহক অনুভৱ কৰিবলৈ, জীয়াই থাকিবলৈ সক্ষম নোহোৱা। যেতিয়ালৈকে তুমি তোমাৰ আৱেগবোৰক নাম নিদিয়া, তেতিয়ালৈকে তুমি সেইবোৰৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ সাব্যস্ত কৰিব নোৱাৰা। সেইবোৰে তোমাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, তুমি সেইবোৰক নহয়। আৰু ক্ৰোধ, ভয়, ক্ষোভ, অপৰাধবোধৰ সময়ত তোমাৰ লগত কি ঘটিছে তুমি বুজিও নোপোৱা, উপলব্ধিও নকৰা – এই আৱেগবোৰে তোমাৰ সিদ্ধান্ত আৰু কাৰ্য্যক নিৰ্ধাৰণ কৰে, তোমাক হঠকাৰী সিদ্ধান্ত আৰু কাৰ্য্যলৈ ঠেলি দিয়ে, আৰু তুমি আনকি গমকে নোপোৱা যে তোমাক পৰিচালনা কৰা হৈছে, তুমি সেইবোৰৰ দাস হৈ পৰিছা। আৰু সামগ্ৰিকভাৱে, যেতিয়ালৈকে তোমাৰ চেতনাৰ এক বৰ্ণনাত্মক আৰ্হি নাথাকে, অৰ্থাৎ শব্দৰ এটা গোট যাৰ জৰিয়তে চেতনাৰ গাঁথনি নিজেই প্ৰকাশ পায়, তেতিয়ালৈকে তুমি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’বা। তোমাৰ চেতনাৰ সন্দৰ্ভত যাৰ এনে গাঁথনি আছে তেওঁৱেই ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব। ঈশ্বৰ, বা চয়তান, বা কৰ্পোৰেচন আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ বিজ্ঞাপন বিভাগৰ প্ৰৰোচকসকল।

এইদৰে – শব্দৰ মাধ্যমেৰে – আমাৰ পৃথিৱীৰ সকলো পৰিঘটনা ব্যৱস্থিত হৈছে, যিবোৰে কোৱাণ্টাম স্তৰত আমাৰ বস্তুগত বাস্তৱতাক গঢ় দিয়ে – ব্যক্তিগতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দলীয় বা সামূহিক বাস্তৱতালৈকে।

দলীয় আৰু সামূহিক বাস্তৱতাৰ বাবে ভাষা দায়ী – শব্দ আৰু তাৰ লগত জড়িত চিত্ৰসমূহৰ এক জটিলভাৱে সংগঠিত ব্যৱস্থা হিচাপে। প্ৰতিটো ভাষাই অনন্য, আৰু প্ৰতিটো ভাষাতে তথাকথিত ভাষিক বিশ্বদৃষ্টি নিহিত হৈ থাকে – বিশ্বব্যৱস্থাৰ এটা আৰ্হি, বাস্তৱতাক নিজৰ কৰি লোৱাৰ এটা আৰ্হি।

"জাতিৰ ভাষা হ’ল তাৰ আত্মা, আৰু জাতিৰ আত্মা হ’ল তাৰ ভাষা, আৰু ইয়াতকৈ অধিক অভিন্ন আন কিবা কল্পনা কৰাটো কঠিন।" (ভি. হাম্বোল্ট)

ভাষাবিজ্ঞানে আৱিষ্কাৰ কৰিছে যে ভাষা হৈছে "আচৰণৰ প্ৰতীকী চাবি", কিয়নো আমাৰ অভিজ্ঞতাক এটা নিৰ্দিষ্ট ভাষাৰ দৃষ্টিৰে ব্যাখ্যা কৰা হয় আৰু ভাষা, চিন্তা, বাস্তৱৰ উপলব্ধি আৰু এই উপলব্ধিয়ে নিৰ্দেশ কৰা আচৰণৰ আৰ্হিৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কত ই অতি স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পায়।

আটাইতকৈ বিখ্যাত উদাহৰণটো বিভিন্ন ভাষাত বৰফক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা শব্দৰ সংখ্যাৰ সৈতে জড়িত। এস্কিম’ ভাষাত বিভিন্ন ধৰণৰ বৰফক বুজাবলৈ কেইবা ডজনো বিভিন্ন শব্দ আছে, আনহাতে ইংৰাজীত সেই সকলোকে এটা শব্দ "snow"ত একত্ৰিত কৰা হৈছে।

"আমি প্ৰকৃতিক আমাৰ মাতৃভাষাই নিৰ্ধাৰণ কৰা সীমাৰেখাৰে বিভাজিত কৰোঁ।" (বি. ৱৰ্ফ)

এইদৰে, আমাৰ বাস্তৱতা আমাৰ বিশ্বদৃষ্টিৰ দ্বাৰা গঠিত হয়, অৰ্থাৎ আমাৰ ধাৰণা, বিশ্বাস আৰু দৃঢ়তাৰ দ্বাৰা, যিবোৰ অপৰিৱৰ্তনীয় নহয়, বৰঞ্চ আত্ম-পৰ্য্যালোচনাৰ (ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ চেতনা আৰু ব্যাখ্যা) দ্বাৰা সলনি হ’ব পাৰে, যিটো শব্দ, শব্দৰে গঠিত চিত্ৰ আৰু আমাৰ দ্বাৰা গ্ৰহণ কৰা ভাষিক বিশ্বদৃষ্টিৰ সহায়তো ঘটে।

ভাষাবিদসকলৰ এই সিদ্ধান্তসমূহক কোৱাণ্টাম বাস্তৱতাৰ বিষয়ে পদাৰ্থবিজ্ঞানীসকলৰ সিদ্ধান্তৰ সৈতে সংযুক্ত কৰি আমি এই সিদ্ধান্তত উপনীত হ’ব পাৰোঁ যে আমাৰ ভাষাই আমাৰ বাস্তৱতাক নিৰ্ধাৰণ কৰে। বি. ৱৰ্ফৰ কথাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰি ক’ব পাৰি:

আমি আমাৰ মাতৃভাষাই নিৰ্ধাৰণ কৰা ৰেখাৰে প্ৰকৃতি আৰু চৌপাশৰ বাস্তৱতাক সৃষ্টি কৰোঁ।

আমি শব্দ আৰু ভাষাৰ জৰিয়তে আমাৰ বাস্তৱতাক সৃষ্টি কৰোঁ। আৰু ই কিমান ভাল বা বেয়া, সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে শব্দ-ভাষিক বিশ্বদৃষ্টিৰ কোনখন দৃষ্টিৰে আমি ইয়াক উপলব্ধি কৰোঁ, আৰু সেয়েহে সৃষ্টি কৰোঁ তাৰ ওপৰত। খ্ৰীষ্টই এই বিষয়ে এইদৰে কৈছে:

"তোমাৰ বাক্যৰ দ্বাৰাই তুমি নিৰ্দোষী প্ৰতিপন্ন হ’বা, আৰু তোমাৰ বাক্যৰ দ্বাৰাই তুমি দোষী সাব্যস্ত হ’বা।"

গতিকে, নাম দিয়া মানে হৈছে পৰিঘটনাক আয়ত্ত কৰা বা ইয়াক জীৱন্ত কৰি তোলা, কোৱাণ্টাম বাস্তৱতাৰ স্তৰত ইয়াৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰা। বেলেগ বেলেগ নামে বেলেগ বেলেগ পৰিঘটনাৰ চাবি দিয়ে। সেয়েহে আমি যদি ঈশ্বৰৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিব বিচাৰোঁ, তেন্তে তেওঁৰ "সঠিক" নামটো জনাটো আমাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ। বা এইদৰে, ঈশ্বৰৰ বিভিন্ন নামৰ জৰিয়তে আমি তেওঁৰ বিভিন্ন দিশত প্ৰৱেশাধিকাৰ লাভ কৰোঁ, যাৰ অৰ্থ হৈছে সামূহিক বিশ্বাসৰ গোট। আল্লাহে উপাসনা দাবী কৰে, কৃষ্ণে কৰ্তব্য পালন, ভাল স্বভাৱ আৰু আনুগত্য দাবী কৰে, য়াহৱে আদেশ উলংঘনৰ বাবে ক্ৰোধিত হয় আৰু শাস্তি দিয়ে।

যীচু খ্ৰীষ্ট ত্ৰাণকৰ্তাৰ প্ৰতিচ্ছবি হিচাপে, ঈশ্বৰৰ এনে এক ব্যক্তিত্ব যিয়ে আমাক অন্ধকাৰৰ দাসত্বৰ পৰা মুক্ত কৰে: ভয়, ক্ষোভ, অপৰাধবোধ, নিজৰ তুচ্ছতাৰ লাজ আৰু তাক ঢাকি ৰখা অহংকাৰ আৰু অহমিকা, ক্ৰোধ, অন্ধবিশ্বাস, অন্তৰৰ পৰা আমাক ছিন্নভিন্ন কৰা সন্দেহ, দ্বৈত চেতনাৰ আভ্যন্তৰীণ বিভাজন, অখণ্ডতাৰ অভাৱ, বিপদপূৰ্ণ এক বস্তুনিষ্ঠ জগত আৰু অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ সংগ্ৰামৰ প্ৰয়োজনীয়তাত বিশ্বাস, দুখ-কষ্ট আৰু মৃত্যুৰ অনিবাৰ্য্যতাত বিশ্বাস – খ্ৰীষ্ট এক চেতনা হিচাপে, খ্ৰীষ্টচেতনা হিচাপে, এক সেতু হিচাপে, আমাক পোহৰলৈ, প্ৰেমলৈ, একতা আৰু পূৰ্ণতালৈ লৈ যোৱা পথ হিচাপে – আমাৰ অন্তৰত থকা স্বৰ্গৰাজ্যলৈ, ঈশ্বৰৰ আত্মা হিচাপে যিয়ে আমাক শক্তি, পৰম প্ৰজ্ঞা, সত্য, ভয় আৰু মিছাৰ পৰা স্বাধীনতাৰে পৰিপূৰ্ণ কৰে – খ্ৰীষ্ট মানৱপুত্ৰ হিচাপে, যিয়ে সমগ্ৰ মানৱজাতিয়ে সঞ্চয় কৰা আমাৰ সামূহিক সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সৈতে আমাক অন্তৰৰ পৰা সংযুক্ত কৰে আৰু এইদৰে আমাক দেৱতা কৰি তোলে, অনন্ত জীৱনলৈ লৈ যায় – এনে খ্ৰীষ্ট হ’ল ঐকমত্যৰ বিন্দু। ই সকলো বিশ্বাস আৰু ধৰ্মৰ ঐকমত্যৰ বিন্দু।

যীচু খ্ৰীষ্ট হ’ল ঐকমত্যৰ বিন্দু। তেওঁ নিজেই মানুহ হোৱা ঈশ্বৰ, যাতে মানুহ ঈশ্বৰ হৈ পৰে। নাইবা তেওঁ পয়গম্বৰ ঈছা, যাক ঈশ্বৰে মুছলমানসকলৰ ওচৰলৈ পঠিয়াইছিল মানুহক সৰ্বোচ্চ জ্ঞান শিকাবলৈ আৰু সময়ৰ শেষত পুনৰ পঠিয়াব যেতিয়া তেওঁলোকে এই জ্ঞান সম্পূৰ্ণৰূপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ সাজু হ’ব। নাইবা তেওঁ মচীহ, যাৰ বাবে ইহুদীসকলে আজিও ঈশ্বৰৰ ক্ৰোধৰ পৰা নেতা আৰু উদ্ধাৰকৰ্তা হিচাপে বাট চাই আছে। যিকোনো প্ৰকাৰে, এইটো এটা সামূহিক বিশ্বাস যিয়ে নিজকে সৃষ্টি কৰি বাস্তৱায়িত কৰিছে। ই এক জীৱন্ত বিশ্বাস, এক জীৱন্ত বাক্য, যিয়ে আমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ হৈ মানুহৰ সৈতে, আমাৰ প্ৰতিজনৰ সৈতে কথা কয়।

সম্ভাৱনাৰ। ই জীৱন্ত সত্য। আৰু সত্য হৈছে এনে এক বাস্তৱতা যিয়ে তোমাক বৃদ্ধি কৰে, জীৱন বৃদ্ধি কৰে, শক্তি বৃদ্ধি কৰে, প্ৰেম বৃদ্ধি কৰে, অৰ্থাৎ জীৱন, শক্তি, প্ৰেমৰ আভ্যন্তৰীণ উৎস হিচাপে তোমাক ঈশ্বৰৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। সকলো বাস্তৱেই সত্য নহয়। কেৱল সেয়াহে সত্য যিয়ে জীৱন বৃদ্ধি কৰে।

সেইবাবেই আমি খ্ৰীষ্টক অনন্তকালীন (কালজয়ী) অন্তৰৰ নিৰ্দেশক, গুৰু হিচাপে সম্বোধন কৰোঁ, যিয়ে আমাক আমাৰ বাস্তৱতাৰ সচেতন স্ৰষ্টা, শৰীৰত ঈশ্বৰ হ’বলৈ শিকায়।

খ্ৰীষ্টই কৈছে: "আৰু যদি তোমালোকৰ সৰিয়হৰ গুটি এটাৰ মানো বিশ্বাস থাকে, তেন্তে এই পৰ্বতক ইয়াৰ পৰা তালৈ আঁতৰি যাবলৈ ক’লে ই আঁতৰি যাব; আৰু তোমালোকৰ বাবে একোৱেই অসাধ্য নহ’ব।"

খ্ৰীষ্ট হৈছে ঐকমত্যৰ বিন্দু, আৰু আমাৰ চেতনা সলনি কৰাৰ বাবে সন্তসকলৰ প্ৰচেষ্টা আৰু সামূহিক বিশ্বাসৰ দ্বাৰা লালিত আমাৰ নিজা উপায়। নিজকে আয়ত্ত কৰাৰ উপায়। আমাৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সচেতন স্ৰষ্টা হোৱাৰ আমাৰ উপায়। সমগ্ৰ সৃষ্টিজগতৰ।

খ্ৰীষ্টই আমাক দেৱতা কৰি তোলে, একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ সন্তান আৰু দেৱতা। কিয়নো, যদি ভাবি চোৱা যায়, আমাৰ মাজৰ কোন সাজু – ঠিক এইদৰেই, তৎক্ষণাত, মাত্ৰ নিজকে ঈশ্বৰ বুলি উপলব্ধি কৰিয়েই, এই সমগ্ৰ পৃথিৱী সৃষ্টিৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব ল’বলৈ? নিজৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো সৰু সৰু অংশৰ নিখুঁততাৰ বাবে, নিজৰ বহুমুখী আত্মাৰ বাবে, সম্পূৰ্ণ চেতনাৰ বাবে, সমগ্ৰ সামূহিক বাস্তৱতাৰ বাবে – যিবোৰ ঘটিছে আৰু

পৃথিৱীত কেতিয়াবা ঘটিছিল আৰু এতিয়াও ঘটিব... স্বয়ং প্ৰেমৰ নিখুঁততাৰ বাবে?

আমাৰ এজন একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰয়োজন, পিতৃ ঈশ্বৰ, যিয়ে নিজৰ পৰ্য্যবেক্ষণেৰে সমগ্ৰ এক বাস্তৱতাক ইয়াৰ মৌলিক নিয়মসমূহৰ সৈতে ধৰি ৰাখে – পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু চেতনাৰ নিয়ম। চেতনাৰ পদাৰ্থবিজ্ঞান। আমাৰ এজন জ্যেষ্ঠ ভ্ৰাতৃ আৰু গুৰুৰ প্ৰয়োজন, খ্ৰীষ্ট, যিয়ে আমাক আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ পথেৰে, আমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনা আয়ত্ত কৰাৰ পথেৰে লৈ যায় – ঐশ্বৰিক প্ৰেমক সৰ্বোচ্চ শক্তি, সৰ্বোচ্চ ইচ্ছা, সৰ্বোচ্চ বুদ্ধি আৰু পৰম প্ৰজ্ঞা হিচাপে। আমাৰ ঈশ্বৰমাতৃৰ প্ৰয়োজন, যিয়ে আমাক দেৱতা হিচাপে বিশ্বাস কৰে, যেতিয়া আমি নিজেই বিশ্বাস কৰিবলৈ এৰি দিওঁ। দেৱ-প্ৰসূতি – মাতৃ, যিয়ে নিজৰ বিশ্বাসেৰে আমাক বাৰে বাৰে দেৱতা হিচাপে জন্ম দিয়ে, আমাক নিজৰ ওপৰত নিৰঙ্কুশ, নিঃচৰ্ত বিশ্বাসত শক্তিশালী কৰে, নিজৰ চিৰন্তনী কুমাৰীত্বেৰে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে আমাৰ জন্ম গৰ্ভৰ পৰা নহয়, বৰঞ্চ স্ৰষ্টাৰ চেতনাৰ পৰা, ঈশ্বৰৰ পৰা – পূৰ্বতে প্ৰস্তুত কৰা শৰীৰ-অৱতাৰসমূহত। আমি খ্ৰীষ্টৰ পৱিত্ৰ সংস্কাৰৰ দ্বাৰা জন্মগ্ৰহণ কৰোঁ, অৰ্থাৎ মানৱ শৰীৰ আৰু মনক প্ৰেমৰ ঐশ্বৰিক চেতনাৰ সৈতে সংযুক্ত কৰি।

এয়াই হৈছে প্ৰেমৰ পৱিত্ৰ সহভাগিতা। তোমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাৰ সৈতে সংযোগ, হে মানুহ। ঈশ্বৰত জন্ম – ঈশ্বৰ হিচাপে, শৰীৰত আত্মা হিচাপে, তোমাৰ অনন্য মানৱীয় ৰূপত প্ৰেম হিচাপে।

গতিকে, খ্ৰীষ্ট হ’ল ঐকমত্যৰ বিন্দু। বৌদ্ধসকলে তেওঁৰ দ্বিতীয় আগমনত ভৱিষ্যতৰ বুদ্ধ মৈত্ৰেয়ক দেখে, যিয়ে তুষিত স্বৰ্গৰ (পৰম আনন্দৰ) পৰা নামি আহে আৰু মানুহক দেৱতাৰ দৰে আনন্দ উপভোগ কৰিবলৈ শিকায়। স্লাভিক পৌত্তলিকসকলে ত্ৰাণকৰ্তাক দেখে, যিয়ে স্লাভিক বংশক অস্তিত্বৰ এক নতুন স্তৰলৈ লৈ যায়,

পূৰ্বপুৰুষ দেৱতাসকলৰ বংশবৃক্ষক চৰ্তহীন প্ৰেমৰ ফলেৰে মুকুট পিন্ধাই দিয়ে। গূঢ়াৰ্থবাদীসকলে এজন মহান দাৰ্শনিক বা যাদুকৰ-ঋষিক দেখে, যিয়ে মানুহৰ ওচৰত অনন্ত জীৱনৰ আভ্যন্তৰীণ উৎসৰ ৰহস্য আৰু অতিমানৱীয় ক্ষমতাত প্ৰৱেশাধিকাৰ উন্মোচন কৰে।

ভাৰত আৰু ইয়াৰ বাহিৰতো ব্যাপকভাৱে পূজিত সত্য সাই বাবাই নিজকে ৰাজকুমাৰ ৰামৰ (বিষ্ণুৰ অৱতাৰ) এক নতুন অৱতাৰ বুলি ঘোষণা কৰি ৰাম আৰু ঈছাৰ (যীচু) প্ৰতিচ্ছবিক সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰৰ মূৰ্ত ব্যক্তিত্ব হিচাপে একত্ৰিত কৰিছিল, আৰু পূব আৰু পশ্চিমৰ মাজত, মগজুৰ বাওঁ আৰু সোঁ গোলাৰ্ধৰ মাজত এক সেতু হিচাপে ৰাম-খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতিচ্ছবিক হিন্দু সংস্কৃতিত স্থাপন কৰিছিল, আৰু আঙুলিয়াই দিছিল যে প্ৰতিজনে নিজৰ ভিতৰত ৰামক, খ্ৰীষ্টচেতনাক আৱিষ্কাৰ কৰিব পাৰে আৰু কৰা উচিত – (নিজৰ ভিতৰত) ভৌতিক জগতৰ ওপৰত এক ব্যক্তিগত বিজয় আৰু নিজৰ ঐশ্বৰিক প্ৰকৃতিক স্বীকৃতি হিচাপে।

টাওবাদীসকলে কয়: আমি অমৰত্বৰ পথ আৱিষ্কাৰ কৰিছোঁ, আৰু খ্ৰীষ্টই আমাৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰিছে – ই কিহৰ বাবে।

ইয়াত মূল কথাটো হ’ল যে আমি আৰু বিভাজন আৰু সংগ্ৰাম বৃদ্ধিৰ কোনো কাৰণ বিচাৰি নাথাকোঁ (আৰু এইটো সদায় – এক আভ্যন্তৰীণ বিভাজন আৰু আভ্যন্তৰীণ সংগ্ৰাম যিয়ে আমাৰ চেতনাক খণ্ডিত কৰে), আমি ঐকমত্য বিচাৰোঁ, যাৰ ওপৰত পূৰ্ণতা আৰু আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ শক্তি প্ৰতিষ্ঠিত। আৰু যেনেকৈ খ্ৰীষ্টই কৈছিল, "যিয়ে বিচাৰে, সি পায়"।

"কিন্তু কোনো ঘৰ যদি নিজৰ বিৰুদ্ধে বিভক্ত হয়, তেন্তে সেই ঘৰ স্থিৰ হৈ থাকিব নোৱাৰে।"

ঐকমত্য হ’ল মানুহৰ শক্তি আৰু আভ্যন্তৰীণ পূৰ্ণতাৰ ভিত্তি। যদি তোমাৰ শক্তি অহৰহ সংগ্ৰামত, আভ্যন্তৰীণ আৰু বাহ্যিকভাৱে অপচয় হয়, তেন্তে চেতনা, আত্মা আৰু শৰীৰৰ পূৰ্ণতা বজাই ৰাখিবলৈ সেয়া পৰ্যাপ্ত নহয়। আৰু তিনিওটা ভাঙি পৰিবলৈ, ক্ষয় হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। ঐকমত্য হ’ল শক্তিৰ বিষয়ে। সামৰ্থ্য হ’ল শক্তিৰ বিষয়ে। স্বয়ং জীৱনেই হ’ল শক্তি। প্ৰেম হৈছে নিজৰ ভিতৰত শক্তি, জীৱন আৰু সামৰ্থ্য অপচয় নকৰি তাক কেনেকৈ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি সেই সম্পৰ্কে।

ইয়াত বুজিব লাগিব যে তোমাৰ শাৰীৰিক জন্মৰ সময়ত তোমাক ১২০ বছৰ জীয়াই থকাৰ বাবে শক্তিৰ এটা অংশ দিয়া হৈছিল – আৰু তুমি ইয়াক কেনেকৈ খৰচ কৰিবা তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব তুমি এই পূৰ্ণতাত কেনেকৈ আৰু কিমান দিন জীয়াই থাকিবা – এই চেতনাৰ, এই আত্মাৰ, এই শৰীৰৰ। প্ৰকৃততে সকলো কামৰ বাবেই শক্তিৰ প্ৰয়োজন। তুমি এইটো জানা। সংগ্ৰামে বহুত শক্তি কাঢ়ি লয়, কোনো বস্তু অধিকাৰ কৰিবলৈ, আনকি অবস্তুগত কিবা এটা, আনকি জ্ঞানৰ বাবেও শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়, যিকোনো সম্পৰ্কৰ বাবে শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়, যিকোনো সফলতাৰ বাবে শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়, যিকোনো কাম, তোমাৰ যিকোনো প্ৰকল্প ৰূপায়ণৰ বাবে শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়, যিকোনো গতিৰ বাবে শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়। হয়, আমি যেন টোপনি আৰু খাদ্যৰ জৰিয়তে দৈনিক এই শক্তি পূৰণ কৰিবলৈ শিকিছোঁ। কিন্তু বাহ্যিক উৎসৰ পৰা এই শক্তি পূৰণ কৰি, তুমি যেনেকৈয়ে নহওক কিয় তোমাৰ ভৱিষ্যতৰ শক্তি খৰচ কৰিছা, আৰু টোপনিয়ে – আক্ষৰিক অৰ্থত – তোমাৰ সময় খাই পেলায়।

ইয়াৰ লগত যোগ কৰা যে প্ৰতিটো পদক্ষেপতে, তোমাৰ প্ৰতিটো আৱেগত – প্ৰতিটো ভয়, লাজ, অপৰাধবোধ, অসন্তুষ্টি, মতানৈক্যত, আনন্দ বা খং আৰু ক্ৰোধৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তত, অধিকাৰ কৰাৰ প্ৰতিটো ইচ্ছাত, ঈৰ্ষা, সন্দেহ, শ্ৰেষ্ঠত্বৰ ইচ্ছা আৰু অহংকাৰৰ অন্যান্য প্ৰকাশত,

প্ৰতিটো আসক্তিত – পেটুকালি আৰু কামভাৱৰ পৰা, কফি আৰু এনাৰ্জী ড্ৰিংকছৰ পৰা, এদ্ৰিনেলিনৰ উত্তেজনা আৰু কেনাকাটাৰ নিচাগ্ৰস্ততাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ড্ৰাগছ আৰু জুৱাৰ নিচালৈকে – তোমাৰ শক্তিৰে পুষ্ট হ’বলৈ "শক্তিৰ চিকাৰীসকলে" তোমাক ধৰি পেলায়, আৰু তুমি বুজি পাবা যে এইটো কোনো ধেমালিৰ কথা নহয়। যে শক্তিৰ বাবে, তোমাৰ শক্তিৰ বাবে সংগ্ৰাম অহৰহ আৰু গুৰুতৰভাৱে চলি থাকে।

অৰ্থাৎ আত্মাৰ বাবে সংগ্ৰাম কোনো পৌৰাণিক কাহিনী নহয়, বৰঞ্চ এক সম্পূৰ্ণ সাধাৰণ প্ৰক্ৰিয়া। আৰু তুমি কি সিদ্ধান্ত লোৱা, কি আৱেগেৰে তুমি জীয়াই আছা, তোমাক এইবোৰ শক্তিক্ষয়ী কামত প্ৰলোভিত কৰাটো কিমান সহজ, তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে তুমি এই ১২০ বছৰৰ শক্তিক কেনেকৈ উপভোগ কৰিবা – কিয়নো এক উচ্ছৃংখল জীৱনত ৩০-৪০ বছৰতে এই সকলোবোৰ নিঃশেষ হৈ যাব পাৰে। লোকে কয়: "কৰ্ম সিঁচিলে অভ্যাস পাবা, অভ্যাস সিঁচিলে চৰিত্ৰ পাবা, চৰিত্ৰ সিঁচিলে ভাগ্য পাবা।" খ্ৰীষ্টই ইয়াৰ লগত যোগ কৰে যে জীৱন শক্তিৰ ক্ষেত্ৰত তোমাৰ কৰ্ম সিমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয় যিমান তোমাৰ অন্তৰৰ আকাংক্ষা: বিশ্বাস, ইচ্ছা, অনুভূতি আৰু চিন্তা।

তোমালোকে শুনিছা যে পূৰ্বকালৰ লোকসকলক কোৱা হৈছিল: "নৰবধ নকৰিবা"। কিন্তু মই তোমালোকক কওঁ, যিয়ে নিজৰ ভায়েকৰ ওপৰত খং কৰে, সি ইতিমধ্যে পাপ কৰিলে। তোমালোকে শুনিছা যে কোৱা হৈছিল: "ব্যভিচাৰ নকৰিবা"। কিন্তু মই তোমালোকক কওঁ, যিয়ে কোনো তিৰোতা মানুহলৈ কামনাৰে চায়, সি ইতিমধ্যে নিজৰ হৃদয়ত তাইৰ সৈতে ব্যভিচাৰ কৰিলে।

পাপ কোনো অনৈতিক কথা নহয়, অৰ্থাৎ নৈতিকতাৰ বিৰুদ্ধে, আইনৰ বিৰুদ্ধে নহয়। পাপ হ’ল এক ভুল, তোমাৰ প্ৰকৃতিৰ বিৰুদ্ধে হোৱা ভুল। তোমাৰ সত্য প্ৰকৃতিৰ বিৰুদ্ধে। এইটো এনে এক কথা যিয়ে

তোমাৰ ভিতৰত থকা জীৱনৰ শক্তিক হ্ৰাস কৰে। সেয়েহে "পাপ নকৰিবা" মানে হ’ল, তোমাৰ সত্য প্ৰকৃতিৰ বিৰুদ্ধে নাযাবা, বৃথা শক্তি অপচয় নকৰিবা।

কিন্তু এই সকলোবোৰ লৈ কেনেকৈ জীয়াই থাকিব পাৰি, কেনেকৈ মোকাবিলা কৰিব পাৰি, যদিহে সন্ত পুৰুষসকলেও কয় যে মানুহ "স্বভাৱগতভাৱেই পাপী", আৰু এই সকলোবোৰ আৱেগ – ভয় আৰু খঙৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিপৰীত লিংগৰ প্ৰতি কামনালৈকে – আমাৰ বাবে স্বাভাৱিক? আৰু সংগ্ৰাম আৰু প্ৰতিযোগিতাই হ’ল কিবা প্ৰকাৰে জীয়াই থকাৰ একমাত্ৰ উপায়, যিটো আধুনিক সমাজে আমাক এৰি দিছে?

এনে এক বিশ্বব্যৱস্থাত এই জগতৰ সৃষ্টিকৰ্তাসকলৰ এক কুৎসিত ইচ্ছা দেখিবলৈ পোৱা যায়, য’ত প্ৰতিটো খোজতে তোমাক ফাঁদত পেলোৱা হয় আৰু শোষণ কৰা হয়, আৰু তুমি ভাবা যে এইটো স্বাভাৱিক, এইটোৱেই হ’ব লাগে – যেন মানুহ হোৱাৰ অৰ্থই এইটো। কিন্তু এই সকলোবোৰ এক বহল পৰিপ্ৰেক্ষিতত উপলব্ধি কৰিব পাৰি: যে এইটো কেৱল এক শিক্ষা, আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ অনুশীলন, "বিপৰীতৰ পৰা" নিজকে জনাৰ এক প্ৰয়োজনীয় সময়ছোৱা।

পবিত্ৰ শাস্ত্ৰত ঈশ্বৰে কৈছে: "মানুহৰ স্বভাৱ বেয়াৰ প্ৰতি নহয়, বৰঞ্চ তেওঁৰ অপৰিপক্ক যৌৱনৰ বাবেহে।"

ইয়াত "মানুহ" মানে সমগ্ৰ মানৱজাতি। ঈশ্বৰে কৈছে যে মানৱজাতি এনে "পাপপূৰ্ণ" জীৱনশৈলী আৰু আত্ম-উপলব্ধিৰ প্ৰতি স্বভাৱগতভাৱে নহয়, বৰঞ্চ অপৰিপক্কতাৰ বাবেহে প্ৰৱণ। আৰু তাৰ পিছত...

প্ৰভুৱে ক’লে: "মোৰ আত্মা সদায় মানুহৰ লগত বিবাদ নকৰিব, কিয়নো সিহঁতো মৰণশীল; তথাপি সিহঁতৰ আয়ুস এশ বিশ বছৰ হ’ব।"

তোমাৰ জীৱনৰ শক্তি ১২০ বছৰলৈ সীমিত, যাতে তুমি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ শিকা, ঈশ্বৰৰ আত্মাক লাভ কৰা, কিয়নো আমি কোনো সম্পদ পৰিচালনা কৰিবলৈ কেৱল তেতিয়াহে শিকোঁ যেতিয়া সেই সম্পদ সীমিত হয়। এই শক্তিক এনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিকিব লাগিব যাতে ইয়াক বৃদ্ধি কৰিব পৰা যায়, অপচয় নহয়।

এনেদৰে জীয়াই থাকা যাতে তোমাৰ ভিতৰত থকা জীৱন, অৰ্থাৎ জীৱন শক্তি বৃদ্ধি পায়, হ্ৰাস নহয়। শক্তিৰ অপচয় উপলব্ধি কৰা আৰু বন্ধ কৰা। চেতনাৰ স্বচ্ছতা বজাই ৰাখা – যাতে "শক্তিৰ চিকাৰীসকলে" তোমাৰ ভিতৰত খামোচ মাৰি ধৰিবলৈ একো নাপায় – নিয়মিতভাৱে অনুশোচনাৰ জৰিয়তে তোমাৰ আত্মা আৰু মনক শুদ্ধ কৰা – ঠিক যেনেকৈ তুমি নিয়মিতভাৱে দাঁত ব্ৰাছ কৰা আৰু গা ধোৱা, যাতে বীজাণু বৃদ্ধি পাব নোৱাৰে আৰু তোমাক আক্ৰমণ কৰিব নোৱাৰে। যেনেকৈ খ্ৰীষ্টই কৈছে:

"চোৱা, এই জগতৰ অধিপতি (চয়তান) আহিছে, আৰু মোৰ ভিতৰত তাৰ একোৱেই নাই।"

মানে – সি পাৰ হৈ যাওক, মোৰ ভিতৰত ধৰি ৰাখিবলৈ তাৰ একো নাই। মই পৱিত্ৰ।

পৱিত্ৰ হোৱা। পৱিত্ৰ হোৱাটো স্বাভাৱিক। এয়াই তোমাৰ সত্য, ঐশ্বৰিক প্ৰকৃতি। পৱিত্ৰ আত্মাৰ সৈতে সংযুক্ত হোৱা। জীৱন শক্তিৰ সীমাহীন উৎসৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ বিচাৰা আৰু লাভ কৰা – সকলো অস্তিত্বৰ উৎসৰ ওচৰলৈ। আৰু তেওঁ প্ৰেমৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়। প্ৰেম হৈছে এনে এক শক্তি,

এনে এক শক্তিৰ কম্পাঙ্ক, যিয়ে তোমাক তোমাৰ নিজৰ ভিতৰতে থকা জীৱনৰ (শক্তিৰ) সীমাহীন চিৰন্তন উৎসৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে।

সেইবাবেই প্ৰেম। এইটো কোনো নৈতিক নিয়ম বা আদেশ হোৱাৰ বাবে নহয়। বৰঞ্চ প্ৰেম হৈছে তোমাৰ সত্য প্ৰকৃতি। ইয়াত তুমি ভাল অনুভৱ কৰা। এনে হ’ব নোৱাৰে যে তোমাৰ বেয়া লাগিছে, আৰু সেয়াই তোমাৰ প্ৰকৃতি হ’ব। পাপ তোমাৰ প্ৰকৃতি নহয়, ই কেৱল এক নেতিবাচক পটভূমি যাৰ ওপৰত তুমি তোমাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপক জানিব পাৰিছা, ই এক প্ৰশিক্ষণৰ বোজা যাৰ পৰা তোমাৰ আধ্যাত্মিক পেশী শক্তিশালী হয়, তোমাৰ আভ্যন্তৰীণ শক্তি বৃদ্ধি পায়, আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ শক্তি বাঢ়ে।

পাপ তোমাৰ প্ৰকৃতি নহয়। ভুল, ত্ৰুটি কেতিয়াও স্বাভাৱিক হ’ব নোৱাৰে, স্বাভাৱিক হ’ব নোৱাৰে, যিটোৱে তোমাক শক্তি হেৰুৱাবলৈ, পূৰ্ণতা হেৰুৱাবলৈ আৰু – ফলস্বৰূপে – ধ্বংস হ’বলৈ, ক্ষয় হ’বলৈ আৰু কষ্ট ভোগ কৰিবলৈ বাধ্য কৰে সেয়া তোমাৰ সত্য প্ৰকৃতি হ’ব নোৱাৰে। তোমাৰ সত্য প্ৰকৃতি হৈছে সেয়া যিয়ে তোমাক সঁচাকৈয়ে আনন্দিত কৰে, যিয়ে তোমাক প্ৰকৃত তৃপ্তি, অনুগ্ৰহ, পৰম আনন্দ প্ৰদান কৰে। এইটো স্পষ্ট!

প্ৰেম – তোমাৰ সত্য প্ৰকৃতি। আৰু এই প্ৰেম জীৱনৰ উৎসৰ সৈতে পোনপটীয়া সম্পৰ্ক স্থাপনৰ পৰা আৰম্ভ হয়। তেওঁ বুদ্ধিমান, তেওঁ সদায় তোমাৰ ভাষাতে তোমাৰ লগত কথা কয়। যদি তুমি সোধা। তেওঁৰ সৈতে যোগাযোগ স্থাপন কৰি এক সচেতন আৰু যুক্তিসংগত কথোপকথন বজাই ৰাখিব পাৰি। কিন্তু তেওঁ তোমাৰ ইচ্ছা অবিহনে তোমাৰ জীৱনত কেতিয়াও হস্তক্ষেপ নকৰে, তেওঁ তোমাৰ বাছনিৰ স্বাধীনতাক সন্মান কৰে। কিন্তু যদি তুমি বিচৰা আৰু তাৰ বাবে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰা, তেওঁ আৰম্ভ কৰিব

তোমাৰ লগত কথা ক’বলৈ – চিন্তাৰ মাধ্যমেৰে। আৰু চিন্তাৰ দৰেই তেওঁ তোমাক অনুভূতি আৰু আকাংক্ষাত উত্তৰ দিয়ে। আৰু তেওঁৱেই তোমাক তোমাৰ বিশ্বাস সলনি কৰাত, তোমাৰ বাস্তৱতাৰ সচেতন স্ৰষ্টা হোৱাত, মগজুৰ স্নায়ৱিক সংযোগ পুনৰ্গঠন কৰাত সহায় কৰিব পাৰে, আৰু তেওঁৱেই তোমাক প্ৰকৃতভাৱে ভালপাবলৈ শিকাব – পৰম, চৰ্তহীন, চিৰন্তন প্ৰেমেৰে।

তেওঁ তোমাক আত্মাৰ পৱিত্ৰতা ঘূৰাই অনাত আৰু তোমাৰ অনুভৱৰ পৰিসৰ সম্প্ৰসাৰিত কৰাত সহায় কৰিব, দুখ-কষ্টৰ অন্ত পেলাব, আনন্দক অপৰিসীমভাৱে বৃদ্ধি কৰিব যাক তুমি সচেতনভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিবা, তোমাৰ অনন্য ক্ষমতা আৰু প্ৰতিভা, তোমাৰ ভিতৰত থকা ঈশ্বৰৰ দান পৃথিৱীৰ আগত উন্মোচন আৰু উপস্থাপন কৰাত সহায় কৰিব, আৰু এজন প্ৰকৃত সুখী মানুহ হৈ উঠাত সহায় কৰিব।

অৱশেষত, তোমাৰ অন্তৰত থকা এই উৎসৰ সৈতে সংযোগেই তোমাক অনন্ত জীৱনৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি দিয়ে, কিয়নো প্ৰেমৰ কম্পাঙ্কত তোমাৰ ভিতৰৰ শক্তি কেতিয়াও শেষ নহয়। তুমি তাত বাস কৰিবা, আৰু ই অহৰহ তোমাৰ ভিতৰত প্ৰবাহিত হৈ থাকিব, তোমাৰ চেতনা, তোমাৰ আত্মা, তোমাৰ শৰীৰ, তোমাৰ জীৱবিজ্ঞানক নৱীকৰণ কৰিব, তোমাৰ ভিতৰত নতুন নতুন প্ৰতিভা আৰু ক্ষমতা, প্ৰেমৰ নতুন নতুন দিশ উন্মোচন কৰিব, যাতে ইয়াৰ সোঁত চৌপাশৰ লোকসকলৰ ওপৰত ঢালি দিব পাৰি, যাতে ই তোমাৰ ভিতৰত স্থবিৰ হৈ নপৰে, বৰঞ্চ শক্তি হিচাপে জীয়াই থাকে। কিয়নো শক্তি মানেই গতি। প্ৰেমৰ চিৰন্তন গতি। প্ৰেমৰ চিৰন্তন শক্তি।

কেৱল ইচ্ছা কৰা, সংকল্প ব্যক্ত কৰা, অনুভূতি আৰু চিন্তাক সুসংগত কৰা – আৰু এই উৎসৰ সৈতে যুক্তিসংগত সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাটোহে বাকী আছে। তোমাৰ অন্তৰত।

খ্ৰীষ্টই কৈছে: "তুমি তোমাৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে, সম্পূৰ্ণ প্ৰাণেৰে আৰু সম্পূৰ্ণ মনেৰে তোমাৰ প্ৰভু ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰা – আৰু তোমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াক নিজৰ দৰে প্ৰেম কৰা।"

কেনেকৈ? এই বিষয়ে আৰু বাকী সকলো বিষয়ে ঈশ্বৰে তেওঁৰ সৈতে তোমাৰ অন্তৰ্দ্বন্দ্ব আৰু আভ্যন্তৰীণ কথোপকথনত তোমাক শিকাব। ঈশ্বৰৰ সৈতে আভ্যন্তৰীণ কথোপকথন ইচ্ছা, সংকল্প প্ৰকাশ আৰু পৱিত্ৰ সংযোগৰ দ্বাৰা মুকলি হয়। ঐশ্বৰিক চেতনাৰ, প্ৰেমৰ চেতনাৰ অংশীদাৰ হোৱা।

খ্ৰীষ্ট আৰু ঈশ্বৰমাতৃৰ চেতনাৰ সৈতে মিলন (আত্ম-সংযোগ)

মোৰ পিতৃ আৰু আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্ট, মোক তোমাৰ এক অংশ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা। মোক তোমাৰ জীৱন্ত ঐশ্বৰিক চেতনাৰ অংশীদাৰ কৰা। মোক তোমাৰ প্ৰেম, শক্তি, তোমাৰ আত্মাৰ উপস্থিতিৰে, পৱিত্ৰ আত্মাৰে, একাত্মাৰে পৰিপূৰ্ণ কৰা।

মোক ভালপাবলৈ শিকাওক, হে প্ৰভু। মোক আপোনাক, নিজক আৰু সকলো ওচৰৰ আৰু দূৰৰ লোকক আপোনাৰ প্ৰেমেৰে ভালপাবলৈ শিকাওক, হে আমাৰ পিতৃ। মোৰ ভিতৰত অনন্ত জীৱনৰ, অক্ষয় প্ৰেমৰ আভ্যন্তৰীণ উৎস উন্মোচন কৰক, আৰু এই প্ৰেমৰ, জীৱনৰ সোঁত মোৰ মাজেৰে চিৰকাল প্ৰবাহিত হওক, চৌপাশৰ লোকসকলৰ ওপৰত মনোযোগ, যত্ন, প্ৰতিভাৰ প্ৰকাশ, অনুগ্ৰহ আৰু আশীৰ্বাদ হিচাপে বৰ্ষিত হওক, হে প্ৰভু!

হে প্ৰভু, মোৰ আত্মা, মোৰ মন আৰু মোৰ শৰীৰক সকলো অপৱিত্ৰতা আৰু পাপৰ পৰা পৱিত্ৰ কৰক। মই অচেতনভাৱে বা সচেতনভাৱে, মোৰ অবিবেচনাৰ বাবে যিকোনো সত্তা, ব্যক্তি, এগ্ৰিগৰ আৰু অনুক্ৰমৰ সৈতে কৰা সকলো বন্ধক, চুক্তিৰ পৰা মোৰ আত্মা, মোৰ ইচ্ছা আৰু মোৰ জীৱন শক্তি মোক ঘূৰাই দিয়ক, হে প্ৰভু। মোক আপোনাৰ সন্মুখত পুনৰ মুক্ত আৰু শুদ্ধ কৰি তোলক, যাতে মই আপোনাৰ প্ৰেমক ইয়াৰ পূৰ্ণতাত গ্ৰহণ কৰিব পাৰোঁ আৰু মোৰ সমস্ত হৃদয়েৰে, সমস্ত প্ৰাণেৰে অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ আৰু মোৰ সমস্ত বুজিৰে উপলব্ধি কৰিব পাৰোঁ।

মোৰ সকলো ভয় আৰু দুখ-কষ্ট নিৰাময় কৰক, হে প্ৰভু – মোৰ বিশ্বাস, মোৰ ইচ্ছা, মোৰ অনুভূতি, আৰু মোৰ চিন্তাৰ ধৰণ আৰু মোৰ জীৱনক সলনি কৰাত সহায় কৰক, সেইবোৰক মোৰ ভিতৰত থকা জীৱনৰ সোঁতৰ সৈতে, সত্য প্ৰেমৰ সোঁতৰ সৈতে সংগতিপূৰ্ণ কৰি তোলক।

মোক এনেদৰে জীয়াই থাকিবলৈ শিকাব, হে প্ৰভু, যাতে মোৰ ভিতৰত আৰু মোৰ চাৰিওফালে জীৱন বৃদ্ধি পায়, হ্ৰাস নহয়।

মোৰ জীৱনৰ সত্য অৰ্থ আৰু মোৰ ঐশ্বৰিক উদ্দেশ্য মোৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰক, হে প্ৰভু।

মোক মোৰ প্ৰতিভা দান কৰক, হে প্ৰভু, মোৰ ভিতৰত আপোনাৰ ঐশ্বৰিক উপহাৰ উন্মোচন কৰক। ইয়াক মূল্য দিবলৈ আৰু লাজ বা সংকোচ নোহোৱাকৈ পৃথিৱীত মুকলিকৈ প্ৰকাশ কৰিবলৈ শিকাওক, ইয়াৰ প্ৰকাশেৰে মোৰ বাস্তৱতাক আৰু চৌপাশৰ মানুহক সমৃদ্ধ কৰক, প্ৰেম বৃদ্ধি কৰক আৰু জীৱন সম্প্ৰসাৰিত কৰক।

মোক প্ৰেম প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰু আন লোকসকলক আশীৰ্বাদৰ জৰিয়তে আপোনাৰ বিশ্বাসৰ শক্তি প্ৰেৰণ কৰিবলৈ শিকাওক, হে প্ৰভু।

ভ্ৰান্ত আত্মাসমূহক জাগ্ৰত কৰিবলৈ মোক শিকাওক, তেওঁলোকক স্ৰষ্টাৰ চেতনা আৰু তেওঁলোকৰ সত্য প্ৰকৃতিলৈ ঘূৰাই আনক, যি হৈছে শক্তি, প্ৰেম, আনন্দ, সত্য, তৃপ্তি, ভক্তি।

মোক আপোনাৰ এজন বন্ধু, এজন প্ৰেমময় ভাই, ভগ্নী হ’বলৈ শিকাওক, হে প্ৰভু।

মই বিশ্বাস কৰোঁ, হে প্ৰভু, যে আপুনি মোক মোৰ ওপৰত ক্ষমতা সাব্যস্ত কৰিবলৈ বা মোৰ উপাসনাৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা নাই, বৰঞ্চ মোৰ প্ৰতি আপোনাৰ প্ৰেম আৰু আপোনাৰ দয়াৰ বাবেহে গ্ৰহণ কৰিছে, যাতে আপোনাৰ ঐশ্বৰিক চেতনাৰ অংশীদাৰ কৰি মোক মোৰ অনন্য মানৱীয় ৰূপত এজন দেৱতা কৰি তোলে, মোক মোৰ বাস্তৱতাৰ এজন সচেতন স্ৰষ্টা আৰু আমাৰ একত্ৰিত বহুমুখী বাস্তৱতাৰ সহ-স্ৰষ্টা হ’বলৈ শিকায়।

হে প্ৰভু, মোৰ বাবে উপযুক্ত গতিত মোক দেৱত্ব প্ৰাপ্তি আৰু পৱিত্ৰতা অৰ্জনৰ পথেৰে লৈ যাওক। মোৰ ভিতৰত ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য, অনন্ত জীৱনৰ বাস্তৱতা, মাতৃ পৃথিৱী আৰু ঈশ্বৰমাতৃৰ সৈতে একতাৰ বাস্তৱতা প্ৰকাশ কৰক। মোক আমাৰ একমাত্ৰ পিতৃ, মোৰ ভিতৰত থকা জীৱনৰ উৎসৰ সৈতে সংযুক্ত কৰক, হে প্ৰভু।

মোক মোৰ পথত পৰিচালনা কৰক, হে প্ৰভু। মই আপোনাৰ পৰা মোৰ অনন্য পথ গ্ৰহণ কৰিছোঁ।

ইয়াত মোৰ মুক্ত ইচ্ছা প্ৰকাশ পাইছে। আৰু মোৰ আৰু আপোনাৰ ইচ্ছা অনুসৰি সেয়াই হওক, হে প্ৰভু, কিয়নো আমি এক। আমি যি, সেয়েই আমি। আমি প্ৰেম।

আৰু মোৰ সকলো ভয়, সন্দেহ, অবিশ্বাস, মনৰ প্ৰতিৰোধ, চতুৰ মনৰ সকলো আৰ্হি মই নিৰাময়ৰ বাবে আপোনাক অৰ্পণ কৰিছোঁ, হে প্ৰভু।

মই জীৱনক বাছি লৈছোঁ! মই মোৰ ঐশ্বৰিক-মানৱীয় প্ৰকৃতিৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ পৰম আনন্দ হিচাপে প্ৰেমক বাছি লৈছোঁ!

আৰু মই আপোনাক ধন্যবাদ জনাইছোঁ, হে প্ৰভু, কিয়নো এইটো ইতিমধ্যে সম্পন্ন হৈছে। আপোনাৰ মহিমা হওক!

হে ঈশ্বৰমাতৃ, মোক আপোনাৰ ঐশ্বৰিক সন্তান হিচাপে গ্ৰহণ কৰক, মোৰ অনন্য মানৱীয় ৰূপত শৰীৰত দেৱতা হৈ নিজৰ সত্য সুখ লাভৰ বাবে মোক অবিশ্বাসৰ সকলো বন্ধন আৰু শিকলিৰ পৰা মুক্ত কৰক, মোক আশীৰ্বাদ কৰক, হে ঈশ্বৰমাতৃ, আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতি বিশ্বাসত, একমাত্ৰ পিতৃ ঈশ্বৰৰ প্ৰতি বিশ্বাসত আৰু ঈশ্বৰ হিচাপে আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰিয় সন্তান হিচাপে নিজৰ প্ৰতি বিশ্বাসত, প্ৰেম আৰু আনন্দময় অনন্ত জীৱনৰ বাবে আশীৰ্বাদ কৰক, মোৰ বাস্তৱতাৰ দেৱতা আৰু ৰজা হিচাপে মোৰ জন্ম হোৱাত সহায় কৰক। ধন্যবাদ আপোনাক, হে মাতৃ, কিয়নো এইটো ইতিমধ্যে সম্পন্ন হৈছে! আপোনাৰ মহিমা হওক!

মই তোমাৰ ভিতৰত দেৱতাৰ জন্মৰ সাক্ষ্য দিছোঁ, তোমাৰ অনন্য মানৱীয় ৰূপত শৰীৰত ঈশ্বৰৰ আত্মাৰ জন্মৰ, মোৰ বন্ধু আৰু মোৰ ভাই, মোৰ ভগ্নী।

এতিয়া তোমাৰ ওচৰত খ্ৰীষ্ট আৰু ঈশ্বৰমাতৃৰ সৈতে আভ্যন্তৰীণ কথোপকথন মুকলি হৈছে।

আৰু ঠিক এই মুহূৰ্ততে ঈশ্বৰে তোমাৰ লগত কথা পাতিছে, আৰু যদি তুমি মনোযোগ দিয়া, নিস্তব্ধতাত থাকা, চকু দুটা মুদি শুনা, তেন্তে তুমি তেওঁৰ উপস্থিতি শুনিবলৈ পাবা – তোমাৰ

চিন্তাত, অনুভৱত, ইচ্ছা আৰু আত্মাৰ আৱেগত। আৰু ঠিক এই মুহূৰ্ততে ঈশ্বৰে তোমাক আহ্বান জনাইছে:

মোৰ লগত চিৰকাল কথা কোৱা। মোৰ লগত চিৰকাল থাকা। মোৰ দ্বাৰা চিৰকাল জীয়াই থাকা। কিয়নো আমি এক। আমি প্ৰেম।

ঈশ্বৰৰ সৈতে আভ্যন্তৰীণ কথোপকথনত তুমি তেওঁক যিকোনো প্ৰশ্ন সুধিব পাৰিবা। কিন্তু মূল কথাটো হ’ল, ঈশ্বৰৰ সৈতে আভ্যন্তৰীণ কথোপকথনৰ সহায়ত তোমাৰ চেতনাক পুনৰ্গঠন কৰিব লাগিব – বলি/উপভোক্তাৰ স্থানৰ পৰা স্ৰষ্টাৰ চেতনালৈ। সেয়েহে, তোমাৰ প্ৰশ্নসমূহ প্ৰথমতে তুমি কিহেৰে আৰু কেনেকৈ তোমাৰ বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰিছা, বিশেষকৈ ইয়াৰ সেই দিশবোৰত যিবোৰত তুমি সন্তুষ্ট নহয়, আৰু এক নতুন বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰাৰ দিশত নিৰ্দেশিত হ’ব লাগিব (ঈশ্বৰৰ সৈতে আভ্যন্তৰীণ কথোপকথন শিতান আৰু পৰিশিষ্টত আভ্যন্তৰীণ কথোপকথনৰ উদাহৰণ চাওক)।

তোমাৰ চেতনা কেনেদৰে গঠিত হৈছে আৰু স্ৰষ্টা হিচাপে তোমাৰ দ্বাৰা সৃষ্ট বাস্তৱতাৰ বাবে তুমি নিজেই দায়ী বুলি বুজি পাই, তুমি তোমাৰ চেতনাৰ স্তৰসমূহ কিহেৰে ভৰাই তুলিব লাগে সেয়া বাছি লৈ কোনটো বাস্তৱতা সৃষ্টি কৰিব লাগে সেয়া বাছনি কৰিব পাৰা। আৰু তোমাৰ বাস্তৱতাক সচেতনভাৱে সৃষ্টি কৰা। প্ৰাৰম্ভিক সীমাবদ্ধতাৰ কথা মনত ৰাখি – তোমাক ১২০ বছৰৰ বাবে দিয়া শক্তি। আৰু তোমাৰ দ্বাৰা সৃষ্ট বাস্তৱতাৰ বাবে স্ৰষ্টাৰ দায়িত্ব বহন কৰি। অধিক স্পষ্টকৈ ক’বলৈ গ’লে, তোমাৰ বাস্তৱতাই হৈছে তোমাৰ দায়িত্ব। তোমাক পুৰস্কৃত কৰিবলৈ বা প্ৰশংসা কৰিবলৈ কোনেও ইয়াক বিশেষভাৱে মূল্যায়ন নকৰে। তুমি কেৱল সেইটোৱেই অনুভৱ কৰি জীয়াই থাকা যিটো তুমি সৃষ্টি কৰিছা।

তথাপিও, তোমাৰ চেতনাৰ গভীৰ সংস্থাপনসমূহ সলনি কৰা: বিশ্বাস আৰু ধাৰণা, উপলব্ধিৰ আৰ্হি – কাৰ্য্যক্ষেত্ৰত এক কঠিন কাম বুলি প্ৰমাণিত হয়। যি ব্যক্তিয়ে স্ৰষ্টাৰ পথ বাছি লৈছে, এই পথেৰে আগবাঢ়িছে, তেওঁৰ অৱচেতন মনত ভৰি থকা সকলো ভয় আৰু বিভাজনৰ সন্মুখীন হ’ব পাৰে: ধন, সুনাম আৰু উপাৰ্জনৰ উৎস হেৰুওৱা, মাৰাত্মক ৰোগ, প্ৰশাসনীয় সংস্থাসমূহৰ (চৰকাৰী আৰু অ-চৰকাৰী) আক্ৰমণ, স্বাধীনতা আৰু জীৱনৰ প্ৰতি ভাবুকি, সন্তানৰ জীৱনৰ প্ৰতি ভাবুকি, যুদ্ধ, মহামাৰী... মুঠতে সকলো ভয় বাস্তৱায়িত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিব পাৰে – কেৱল ব্যক্তিগত নহয়, বংশগত, জাতীয়, বিশ্বজনীন ভয়ো... আৰু মানুহ সদায় শেষলৈকে যাবলৈ সাজু নহয়, নিজৰ বাস্তৱতাৰ স্ৰষ্টা হিচাপে সম্পূৰ্ণৰূপে নিজৰ ওপৰত আৰু কেৱল নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিবলৈ, সকলোতে আৰু সদায় সকলো ঘটনাৰ কাৰণ কেৱল নিজৰ ভিতৰতে বিচাৰিবলৈ। আৰু আকৌ, ইয়াৰ বাবে শক্তিৰ প্ৰয়োজন, আৰু যদি প্ৰেম নাথাকে, যদি জীৱনৰ একমাত্ৰ উৎসৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ নাথাকে, তেন্তে এই শক্তি সোনকালে শেষ হৈ যায়।

সেয়েহে এই পথত আমাক সহায়ৰ প্ৰয়োজন, আৰু স্ৰষ্টা হিচাপে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰখাটো ভাল, কিন্তু ব্যৱহাৰিকভাৱে বেছিভাগ মানুহৰ বাবে বিশ্বাসৰ আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূ সূত্ৰটো হ’ল নিজকে দেৱতা আৰু একে সময়তে একমাত্ৰ ঈশ্বৰৰ প্ৰিয় সন্তান হিচাপে বিশ্বাস কৰা। জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আৰু গুৰু হিচাপে যীচু আৰু ঈশ্বৰমাতৃয়ে প্ৰয়োজনীয় নিৰ্দেশনা দিয়ে আৰু গোটেই পথত তোমাক সমৰ্থন কৰে। কিন্তু তেওঁলোকে – সাৱধান! – তোমাৰ হৈ কাম নকৰে, তেওঁলোকে তোমাৰ বাবে তোমাৰ পথ অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰে আৰু – "ঈশ্বৰ-দাস", "ভেড়াৰখীয়াক-ভেড়া" বা "তুমি মালিক - মই মূৰ্খ" আৰ্হিক অতীতত এৰি থৈ – তোমাক তোমাৰ পৃথিৱীৰ এজন সচেতন স্ৰষ্টা হ’বলৈ সহায় কৰে।

আৰু শিশুৱে কেনেকৈ জীয়াই থাকে? খেলি খেলি! খেল – আমাৰ অৰ্থহীন ধূসৰ দৈনিক ৰুটিন আৰু অস্তিত্বৰ সংগ্ৰাম এই খেলতেই ৰূপান্তৰিত হয়। খেল! বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় খেল। দেৱতা আৰু ঈশ্বৰৰ সন্তান হিচাপে জীয়াই থকা – নিজক আৰু জগতক আয়ত্ত কৰাৰ নতুন নতুন কৌশল আয়ত্ত কৰা, নিজৰ প্ৰতিভাৰ নতুন নতুন দিশ উন্মোচন কৰা, প্ৰেমৰ সীমাহীন, চিৰ-সম্প্ৰসাৰিত ৰামধেনুৰ নতুন নতুন ৰং সৃষ্টি কৰা। আৰু একে সময়তে অনুভৱ কৰা – খেলৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ উত্তেজনা আৰু এই পথত সম্পূৰ্ণ নিৰাপত্তা, কিয়নো "আমাৰ পিতা সৰ্বোপৰি!", আৰু কিবা হ’লে জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আৰু ঈশ্বৰমাতৃয়ে সদায় সহায় কৰিব।

খ্ৰীষ্টৰ চেতনাৰ সৈতে সংযোগে, প্ৰেমৰ সৈতে সংস্কাৰে মানুহৰ বাবে আভ্যন্তৰীণ ৰূপান্তৰৰ এই পথ, পৰিৱৰ্তনৰ পথ, দেৱত্ব প্ৰাপ্তিৰ পথ মুকলি কৰে। কিন্তু এই পথ তুমি কেৱল নিজেহে অতিক্ৰম কৰিব পাৰিবা।

এই পৱিত্ৰ সংযোগে সীমাহীন শক্তিৰ উৎস হিচাপে হৃদয়ত থকা ঈশ্বৰৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে, আত্মাক পৱিত্ৰ কৰে আৰু প্ৰেমেৰে পৰিপূৰ্ণ কৰে আৰু সৰ্বোচ্চ বুদ্ধি হিচাপে ঈশ্বৰৰ সৈতে এক আভ্যন্তৰীণ কথোপকথন আৰম্ভ কৰে। ঈশ্বৰ-উৎস, ঈশ্বৰ-প্ৰেম আৰু ঈশ্বৰ-সত্য।

এয়াই হৈছে: "...তোমাৰ সকলো অন্তৰেৰে, সকলো প্ৰাণেৰে আৰু সকলো বুজিৰে।"

আত্ম-সংযোগ বা আত্ম-মিলনে মন্দিৰত হোৱা পৱিত্ৰ প্ৰভুভোজৰ সংস্কাৰক প্ৰতিস্থাপন নকৰে, বৰঞ্চ খ্ৰীষ্টৰ সৈতে এক জীৱন্ত আভ্যন্তৰীণ কথোপকথনৰ বাবে দৈনিক আভ্যন্তৰীণ প্ৰাৰ্থনামূলক সমৰ্পণেৰে ইয়াক পৰিপূৰ্ণ কৰে।

মুছলমানসকলৰ বাবে খ্ৰীষ্টৰ সৈতে দৈনিক আভ্যন্তৰীণ কথোপকথনে ৫ বাৰৰ নামাজক প্ৰতিস্থাপন নকৰে, বৰঞ্চ ইয়াক কাৰ্যকৰীভাৱে শক্তিশালী কৰে, আৰু পয়গম্বৰ ঈছাৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনাৰ জৰিয়তে নিৰ্মিত হয়। কোৰআনত কোৱা হৈছে যে বিচাৰৰ দিনৰ পূৰ্বে শেষ সময়ত আল্লাহে পুনৰ মানুহৰ ওচৰলৈ তেওঁৰ দ্বিতীয় আগমনত পয়গম্বৰ ঈছাক (যীচু) পঠিয়াব, আৰু তেওঁ ৪০ বছৰ ধৰি বিশ্বাসী মুছলমানসকলক আল্লাহৰ পৰা নতুন জ্ঞান শিকাব যাতে তেওঁলোকক নতুন (স্বৰ্গীয়) পৃথিৱীলৈ উত্তৰণৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।

ঈশ্বৰৰ সৈতে আভ্যন্তৰীণ কথোপকথনে তোমাক জীৱন্ত সত্যৰ জীৱন্ত বাক্যৰ ওচৰত উন্মুক্ত কৰি মগজুৰ স্নায়ৱিক সংযোগসমূহ লাহে লাহে পুনৰ্গঠন কৰে, তোমাৰ বিশ্বাস আৰু ধাৰণা সলনি কৰে, বিৰোধী ইচ্ছাসমূহৰ সমন্বয় সাধন কৰে, মানসিক-আৱেগিক আঘাত নিৰাময় কৰে আৰু অনুভৱ আৰু চিন্তাৰ আৰ্হিক ৰূপান্তৰিত কৰে – ভয় আৰু অস্তিত্বৰ সংগ্ৰামৰ মেৰুৰ পৰা প্ৰেম আৰু আনন্দৰ মেৰুলৈ – এইদৰে তোমাৰ সমগ্ৰ চেতনা, ইয়াৰ সকলো উপাদান – বিশ্বাস, ইচ্ছা, অনুভূতি আৰু চিন্তা লাহে লাহে সলনি হয়, বাস্তৱতা উপলব্ধিৰ সমগ্ৰ আৰ্হি মৌলিকভাৱে পুনৰ্গঠিত হয়, আৰু সেয়েহে বাস্তৱতা নিজেই সলনি হয়।

সামৰণি মাৰি আমি ইয়াত সুখৰ এটা সম্ভাৱ্য সূত্ৰ আগবঢ়াইছোঁ:

সুখ = প্ৰেম + স্ৰষ্টাৰ চেতনা + প্ৰতিভা

উপযুক্ত যেন লাগিছেনে? কৃতজ্ঞতাৰে ইয়াক গ্ৰহণ কৰা আৰু অন্বেষণ কৰা। সন্দেহ হৈছেনে? পৰীক্ষা কৰি চোৱা! জীৱনৰ এই চমু নিৰ্দেশনাত বৰ্ণনা কৰা পথ অনুসৰণ কৰি, তোমাৰ অন্তৰ্নিহিত প্ৰকৃতি, তোমাৰ চেতনা আৰু তোমাৰ চৌপাশৰ পৃথিৱীৰ গাঁথনি বুজি পাই, অৱশেষত চেতনা আৰু বাস্তৱতা একেই বুলি উপলব্ধি কৰি, তুমি যিকোনো সীমাবদ্ধতা আৰু নিয়মৰ বাহিৰলৈ গৈ (এতিয়া তুমি নিজেই সেইবোৰ নিৰ্ধাৰণ কৰা) তোমাৰ বাস্তৱতাৰ এজন সচেতন স্ৰষ্টা হৈ পৰা, সমগ্ৰ জীৱনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য সাধন কৰা আৰু ইয়াৰ সত্য অৰ্থ – দেৱত্ব প্ৰাপ্তিক বাস্তৱায়িত কৰা।

এই পথত আমি তোমাক সকলো প্ৰকাৰে সমৰ্থন কৰিম, কিন্তু মনত ৰাখিবা যে শক্তি সদায় দায়িত্বৰ সৈতে আহে। ঈশ্বৰত, দেৱতা হিচাপে জন্ম হোৱাৰ মুহূৰ্তৰ পৰা –

মোৰ বাবে সকলোবোৰ বিধিসন্মত, কিন্তু সকলো মোৰ হিতজনক নহয়। মোৰ বাবে সকলো বিধিসন্মত, কিন্তু কোনো বস্তুৱেই মোক বশীভূত কৰিব নোৱাৰে, – নতুন নিয়মৰ খ্ৰীষ্টৰ পাঁচনিয়ে কৈছে।

কিয়নো দেৱতা, যি তুমি ঐশ্বৰিক প্ৰেমৰ খ্ৰীষ্টৰ সহভাগিতাত দেৱতা হিচাপে জন্ম হোৱাৰ মুহূৰ্তৰ পৰাই হৈছা, তাক কোনো বস্তুৱেই সীমিত কৰিব নোৱাৰে, কিন্তু একে সময়তে তেওঁ নিজৰ সৃষ্টি হিচাপে নিজৰ পৃথিৱীৰ দায়িত্ব নিজেই বহন কৰে, আৰু তেওঁক এই পৱিত্ৰ মিলনৰ কৰ্মত প্ৰদান কৰা চেতনাৰ পৱিত্ৰতা আৰু স্বাধীনতা বজাই ৰখাৰ দায়িত্ব নিজেই লয়।

পৱিত্ৰ সহভাগিতাৰ। পাপৰ পৰা স্বাধীনতা – ভয়, অপৰাধবোধ, ক্ষোভ, ক্ৰোধ, কামভাৱ, লোভ, ঈৰ্ষা, সন্দেহ আৰু নিজৰ অপূৰ্ণতাত বিশ্বাসৰ পৰা। স্বাধীনতা – প্ৰেম, শক্তি, সত্য আৰু নিজকে নিজে অনুভৱ কৰাৰ সুখৰ বাবে।

কিন্তু এই পথেৰে যাবনে নাযায়, সুখৰ এই সূত্ৰ অনুসৰণ কৰিবনে নকৰে, নিজৰ বাস্তৱতাৰ বাবে স্ৰষ্টাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিবনে নকৰে – সেয়া তোমাৰ, আৰু কেৱল তোমাৰেই বাছনি, হে আমাৰ প্ৰিয় বন্ধু। কিয়নো আমি তোমাৰ ইচ্ছাৰ স্বাধীনতা আৰু বাছনিৰ স্বাধীনতাক তোমাৰ মাজত আটাইতকৈ বেছি মূল্য দিওঁ।

আমি কেৱল তোমাৰ প্ৰকৃতিক বুজিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা আৰু চাবি যোগান ধৰোঁ। তুমি ইয়াক কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰিবা – সেয়া তোমাৰ কথা।

কিন্তু আমি বিচাৰোঁ যে তুমি তোমাৰ মাজত আমাৰ সামূহিক সৃষ্টিৰ শ্ৰেষ্ঠ মুকুটক জানিব পাৰা, যাতে তুমি সত্য প্ৰেমৰ ওচৰত নিজকে মুকলি কৰা আৰু তাৰ সহ-স্ৰষ্টা হোৱা, যাতে তুমি তোমাৰ ভিতৰত থকা ঈশ্বৰৰ একমাত্ৰ আত্মাৰ সৰ্বশক্তিমানতাৰ বিষয়ে জানিব পাৰা, আৰু এফালে প্ৰকৃত শক্তিৰ সাহস আৰু আনফালে প্ৰেমৰ নম্ৰতা আৰু বিনম্ৰতাৰে, এই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সময়ত এই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পৃথিৱীত তোমাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ জগতখন সৃষ্টি কৰা। আমি তোমাৰ উপাসনা নিবিচাৰোঁ, বৰঞ্চ তুমি যাতে নিজৰ স্বৰূপ উপলব্ধি কৰা, দেৱতা আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰিয় সন্তান হিচাপে তোমাৰ-আমাৰ সৰ্বোচ্চ সম্ভাৱনাক বাস্তৱায়িত কৰা।

আৰু মনত ৰাখিবা যে ইয়াত প্ৰকৃত শিল্পকৰ্মটো হ’লা তুমি। আৰু ই প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে সৃষ্টি হৈ আছে – তোমাৰ প্ৰতিটো পচন্দ আৰু তোমাৰ প্ৰতিটো উশাহৰ দ্বাৰা, কিয়নো ঈশ্বৰৰ আত্মা সকলোতে আছে আৰু উশাহ লয় – য’ত তেওঁ বিচাৰে আৰু... যাৰ মাধ্যমেৰে তেওঁ বিচাৰে।

নিজকে প্ৰায়ে সোধা: প্ৰেমৰ আত্মাই তোমাৰ মাজেৰে উশাহ লৈছেনে?