โยบ 17

1จิตวิญญาณของข้าแตกสลาย วันเวลาของข้าสิ้นไป หลุมศพคอยท่าข้าอยู่

2บรรดาผู้เยาะเย้ยอยู่เคียงข้างข้าแน่แท้ และตาของข้าปิดลงท่ามกลางการยั่วเย้าของพวกเขา

3จงมาเถิด ขอทรงเป็นประกันให้แก่ข้า! ใครเล่าจะยอมยื่นมือเพื่อข้า?

4พระองค์ทรงซ่อนความเข้าใจไว้จากใจของพวกเขา เหตุฉะนั้นพระองค์จะไม่ทรงยกย่อง [พวกเขา]

5ผู้แจ้งความเอาผิดมิตรสหายเพื่อหวังส่วนแบ่ง [ทรัพย์สิน] ดวงตาของบุตรหลานผู้นั้นจะร่วงโรยไป

6[พระเจ้า] ทรงกระทำให้ข้าเป็นคำเปรียบเปรยท่ามกลางผู้คน ข้ากลายเป็นดังโทเฟทในกาลก่อน

7ตาของข้าฝ้าฟางลงเพราะความโทมนัส ทุกทรวดทรงปรากฏแก่ข้าดุจเงา

8คนเที่ยงธรรมย่อมพิศวงในสิ่งนี้ คนบริสุทธิ์ย่อมถูกปลุกให้ต่อต้านคนอธรรม

9คนชอบธรรมยึดมั่นในวิถีของตน ผู้ที่มีมือสะอาดจะทวีความเข้มแข็งยิ่งขึ้น

10แต่พวกเจ้าทุกคน จงกลับมาเถิด ข้าจะไม่พบผู้มีปัญญาในหมู่พวกเจ้าแม้สักคน

11วันเวลาของข้าสิ้นสุดลงแล้ว เส้นเอ็นของข้าขาดสะบั้น คือสายใยแห่งหัวใจของข้า

12พวกเขากล่าวว่ากลางคืนคือกลางวัน ว่าความสว่างอยู่ที่นี่—ต่อหน้าความมืดมน

13หากข้าต้องมองไปข้างหน้ายังแดนคนตายให้เป็นบ้านของข้า และปูที่นอนของข้าในที่มืดมิด

14กล่าวแก่หลุมมรณะว่า “ท่านคือบิดาของข้า” กล่าวแก่หนอนแมลงว่า “มารดา” “พี่สาวน้องสาว”—

15เช่นนั้นแล้ว ความหวังของข้าอยู่ที่ใดเล่า? ใครจะแลเห็นความหวังสำหรับข้าได้?

16มันจะลงไปยังแดนคนตายหรือ? เราจะลงสู่ผงคลีดินด้วยกันหรือ?