92. Al-Lail
1Inã rantsuwa da dare a lõkacin da yake rufẽwa
2Da yini a lõkacin da yake kuranyẽwa
3Da abin da ya halitta namiji da mace
4Lãlle ne ayyukanku, dabam-dabam suke
5To, amma wanda ya yi kyauta, kuma ya yi taƙawa
6Kuma ya gaskata kalma* mai kyãwo
7To, zã Mu sauƙaƙe masa har ya kai ga sauƙi
8Kuma amma wanda ya yi rõwa, kuma ya wadãtu da kansa
9Kuma ya ƙaryatar da kalma mai kyãwo
10To, zã Mu sauƙaƙke masa har ya kai ga tsanani
11Kuma dũkiyarsa ba ta wadãtar masa da kõme ba, a lõkacin da ya gangara (a wuta)
12Lãlle aikin Mu ne, Mu bayyana shiriya
13Kuma lalle ne Lãhira da duniya Namu ne
14Sabõda haka, Na yi maku gargaɗi da wuta mai babbaka
15Bãbu mai shigarta sai mafi Tabewa
16Wanda ya ƙaryata, kuma ya jũya bãya
17Kuma mafi taƙawa* zai nisance ta
18Wanda yake bãyar da dũkiyarsa, alhãli yana tsarkaka
19Alhãli bãbu wani mai wata ni'ima wurinsa wadda ake nẽman sakamakonta
20Fãce dai nẽman yardar Ubangijinsa Mafi ɗaukaka
21To, lalle ne zai yarda (da sakamakon da zã a bã shi)
tushe: Abubakar Mahmood Jummi
WEBREATH · 11:11
«If you are thankful, I will give you more» — Quran 14:7
Breath is one for all: everyone lives by it, whoever they are and whatever they believe. Every day at 11:11 local time people stop for sixty seconds, breathe, and thank GOD for the breath — each in their own words, each within themselves. In that minute we are One Breath.
WEBREATH — the Minute at 11:11, your own local time — we are One Breath