81. อัต-ตักวีร์

1เมื่อดวงอาทิตย์ถูกม้วนดับแสงลง

2และเมื่อบรรดาดวงดาวร่วงหล่นลงมากระจัดกระจาย

3และเมื่อบรรดาภูเขาถูกเคลื่อนย้าย

4และเมื่ออูฐท้องสิบเดือนถูกทอดทิ้ง

5และเมื่อสัตว์ถูกนำมารวมกัน

6และเมื่อทะเลลุกเป็นไฟ

7และเมื่อชีวิตทั้งหลายถูกจัดเป็นคู่

8และเมื่อทารกหญิงที่ถูกฝังทั้งเป็นถูกถาม

9ด้วยความผิดอันใดเขาจงถูกฆ่า

10และเมื่อบันทึกทั้งหลายถูกกางแผ่

11และเมื่อชั้นฟ้าถูกเลิกออก

12และเมื่อนรกถูกจุดให้ลุกสว่างจ้า

13และเมื่อสวรรค์ถูกนำมาใกล้

14ทุกชีวิตย่อมรู้สิ่งที่ตนได้นำมา

15ข้าสาบานต่อดวงดาวที่ซ่อนตัวในเวลากลางวัน

16ที่โคจรลับดวง

17ข้าสาบานด้วยกลางคืนเมื่อมันเหือดหายไป

18และด้วยเวลาเช้าตรู่เมื่อมันทอแสง

19แท้จริง อัลกุรอานคือคำพูดของรอซูล (ญิบรีล) ผู้ทรงเกียรติ

20ผู้ทรงพลัง ผู้ทรงตำแหน่งสูง ณ พระเจ้าแห่งบัลลังก์

21ผู้ใดรับการจงรักภักดี ผู้ซื่อสัตย์ ณ ที่โน้น

22และสหาย (มุฮัมมัด) ของพวกเจ้านั้นมิใช่เป็นคนวิกลจริตแต่ประการใด

23และโดยแน่นอนเขา (มุฮัมมัด) ได้เห็นเขา (ญิบรีล) ณ ขอบฟ้าอย่างชัดแจ้ง

24และเขา (มุฮัมมัด) มิใช่เป็นผู้ตระหนี่ในเรื่องเร้นลับ

25และอัลกุรอานนี้มิใช่คำกล่าวของชัยตอนที่ถูกสาปแช่ง

26แล้วพวกเจ้าจะไปทางไหนเล่า

27อัลกุรอานนั้นมิใช่อื่นใด นอกจากเป็นข้อตักเตือนแก่ประชาชาติทั้งมวล

28สำหรับบุคคลในหมู่พวกเจ้าที่ประสงค์จะอยู่ในทางอันเที่ยงตรง

29และพวกเจ้าจะไม่สมประสงค์สิ่งใด เว้นแต่อัลลอฮฺพระเจ้าแห่งสากลโลกจะทรงประสงค์