79. อัน-นาซีอาต

1ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ฉุดกระชาก (วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา) อย่างแรง

2ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ชัก (วิญญาณของผู้ศรัทธา) อย่างแผ่วเบา

3ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ที่แหวกว่ายในท้องนภากาศ

4แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้รีบรุดหน้าไปอย่างว่องไว

5แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้บริหารกิจการ

6วันซึ่งการเป่าสังข์ครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน

7การเป่าสังข์ครั้งสองจะติดตามมา

8ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก

9สายตาของพวกเขาจะละห้อย

10พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ

11เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ

12พวกเขากล่าวว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน

13ความจริงมันเป็นเพียงเสียงก้อนครั้งเดียวเท่านั้น

14แล้วเมื่อนั้นพวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง

15เรื่องราวของมูซาได้มาถึงเจ้าแล้วมิใช่หรือ

16ขณะที่พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่หว่างหุบเขาฏุวาอันบริสุทธิ์

17เจ้าจงไปหาฟิรเอานฺ เพราะเขาละเมิดฝ่าฝืน

18แล้วจงกล่าวว่า ท่านประสงค์จะซักฟอกไหม

19และจะให้ฉันนำท่านไปสู่พระเจ้าของท่านไหม เพื่อท่านจะได้ยำเกรง

20แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่

21แต่เขาได้ปฏิเสธและดื้อรั้น

22แล้วเขาก็ผินหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว

23แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป

24แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระเจ้าสูงสุดของพวกท่าน

25ดังนั้นอัลลอฮ์จึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้

26แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรงของอัลลอฮ์

27พวกเจ้าลำบากยิ่งในการสร้างกระนั้นหรือ หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ทรงสร้างมัน

28พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้นแล้วทรง ทำให้มันสมบูรณ์

29และทรงทำให้กลางคืนของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างของมันออกมา

30และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ

31ทรงให้ออกมาจากแผ่นดินเป็นน้ำของมัน และทุ่งหญ้าของมัน

32ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง

33ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเจ้า และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเจ้า

34ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น

35เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้

36และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน

37ส่วนผู้ที่ละเมิดฝ่าฝืนนั้น

38และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

39ดังนั้นนรกหรือเปลวไฟคือที่พำนักของเขา

40และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระเจ้าของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลสต่ำ

41ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา

42พวกเขาจะถามเจ้าถึงยามอวสาน (วันกิยามะฮฺ) ว่า เมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น

43ด้วยเหตุอันใดเจ้าจึงชอบกล่าวถึงมันนัก

44ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นคือวาระสุดท้ายของมัน

45ความจริงเจ้าเป็นแต่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมัน (วันกิยามะฮฺ) เท่านั้น

46วันที่พวกเขาจะเห็นมัน (วันกิยามะฮฺ) ประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่โลกนี้เว้นแต่เพียงชั่วครู่หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น