75. Ал-Кијама

1Се колнам во Денот во којшто Крајот на светот ќе настапи

2и се колнам во душата која себеси се кори

3Зарем човекот мисли дека нема никогаш да ги собереме коските негови

4Напротив, Ние можеме повторно да ги создадеме и врвовите на неговите прсти

5Но, човекот додека е жив сака да греши

6па прашува: „Кога Крајот на светот ќе биде?“

7Кога погледот од страв ќе се вкочани

8и Месечината ќе се затемни

9и Сонцето и Месечината ќе се спојат па сјајот ќе го изгубат

10тој ден човекот ќе повика: „Каде да се бега?“

11Никаде! Засолниште нема

12Тој ден е враќањето кон твојот Господар

13тој ден човекот за тоа што го подготвил и за тоа што го пропуштил ќе биде известен

14самиот човек против себеси ќе сведочи

15макар и оправданијата свои да ги изнесува

16Не изговарај го Куранот со јазикот свој за што побргу да го запомниш

17Ние сме должни да го собереме за ти да го читаш

18А кога го читаме, ти следи го читањето негово

19а потоа, Ние сме должни да го објасниме

20Навистина, вие овој минлив свет го сакате

21а за оној другиот не се грижите

22Тој Ден некои лица блескави ќе бидат

23во Господарот свој ќе гледаат

24Тој ден некои лица темни ќе бидат

25ќе знаат дека ќе ги снајде голема несреќа

26Внимавај, кога душата ќе дојде в грло

27и ќе се викне: „Кој ќе го излечи?“

28и тој ќе се увери дека тоа е Часот на разделбата

29и ногата до нога ќе се свитка

30Тој ден кон Господарот твој приведувањето ќе биде

31„Не веруваше и не клањаше

32туку негираше и грбот го вртеше

33а потоа кај своите горделиво заминуваше.“

34Тешко тебе! Тешко тебе

35И уште еднаш: Тешко тебе! Тешко тебе

36Зарем човекот мисли дека без одговорност оставен ќе биде

37Зарем не беше капка семе која се вметнува

38потоа грутка на којашто тогаш Тој размер ѝ одреди и складен лик ѝ направи

39и од него тогаш пар, маж и жена, создаде

40и зарем Тој не е во можност мртвите да ги оживее