71. نوه

1ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه: قوم خود را پيش از آنكه عذابى دردآور بر سرشان فرودآيد، بيم ده

2گفت: اى قوم من، من بيم‌دهنده‌اى روشنگرم،

3خدا را بپرستيد، و از او بترسيد و از من اطاعت كنيد،

4تا گناهانتان را بيامرزد، و شما را تا مدتى معين مهلت دهد؛ زيرا آن مدت خدايى چون به سر آيد -اگر بدانيد- ديگر به تأخير نيفتد

5گفت: اى پروردگار من، من قوم خود را شب و روز دعوت كردم،

6و دعوت من جز به فرارشان نيفزود

7و من هر بار كه دعوتشان كردم تا تو آنها را بيامرزى، انگشتها در گوشهاى خود كردند و جامه در سر كشيدند و پاى فشردند و هر چه بيشتر سركشى كردند

8پس به آواز بلند دعوتشان كردم

9باز به آشكار گفتم و در نهان گفتم

10سپس گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او آمرزنده است،

11تا از آسمان برايتان پى‌درپى باران فرستد،

12و شما را به اموال و فرزندان مدد كند و برايتان بستانها و نهرها بيافريند

13شما را چه مى‌شود كه از شكوه خداوند نمى‌ترسيد،

14حال آنكه شما را به گونه‌هاى مختلف بيافريد

15آيا نمى‌بينيد چگونه خدا هفت آسمان طبقه طبقه را بيافريد؟

16و ماه را روشنى آنها، و خورشيد را چراغشان گردانيد

17و خدا شما را چون نباتى از زمين برويانيد

18باز شما را بدان باز مى‌گرداند و باز از آن بيرون مى‌آورد

19و خدا زمين را چون فرشى برايتان بگسترد،

20تا بر راه‌هاى پهناور آن برويد

21نوح گفت: اى پروردگار من، آنها فرمان من نبردند، و از كسى پيروى كردند كه مال و فرزندش جز به زيانش نيفزود

22مكر كردند - مكرى بزرگ

23و گفتند: خدايانتان را وامگذاريد. وَدّ و سُواع و يَغوث و يَعوق و نَسر را ترك مكنيد

24بسيارى را گمراه كردند و تو جز بر گمراهى ستمكاران ميفزاى

25به كيفر گناهانشان غرقه شدند و به آتش رفتند و جز خدا براى خود يارى نيافتند

26و نوح گفت: اى پروردگار من، بر روى زمين هيچ يك از كافران را مگذار،

27كه اگر بگذاريشان، بندگانت را گمراه مى‌كنند و جز فرزندانى فاجر و كافر نياورند

28اى پروردگار من، مرا و پدر و مادرم را و هر كه را با ايمان به خانه من وارد شود و نيز مردان مؤمن و زنان مؤمن را بيامرز و ستمكاران را جز به هلاكتشان ميفزاى