70. المعارج

1پرسنده‌اى از عذابى پرسيد كه‌

2بر كافران فرود خواهد آمد و كس آن را دفع نتواند كرد،

3از جانب خدا كه صاحب آسمانها

4در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است، فرشتگان و روح بدان جا فراروند

5پس صبر كن صبرى نيكو

6ايشان آن روز را دور مى‌بينند

7و ما نزديكش مى‌بينيم

8روزى كه آسمان چون فلز گداخته گردد،

9و كوه‌ها چون پشم،

10و هيچ خويشاوندى از حال خويشاوند خود نپرسد،

11يكديگر را برابر چشمشان آرند. گناهكار دوست دارد كه خويشتن را بازخرد به فرزندانش،

12و زنش و برادرش،

13و عشيره‌اش كه او را مكان داده است،

14و همه آنها كه در روى زمينند، و نجات يابد

15هرگز نه، كه آن شعله آتش است،

16پوست سر را مى‌كند،

17هر كه را كه به حق پشت كرد و از فرمان سرپيچيد به خود مى‌خواند،

18و آن را كه گردمى‌آورد و مى‌اندوخت

19هر آينه آدمى را حريص و ناشكيبا آفريده‌اند

20چون شرى بدو رسد بيقرارى كند

21و چون مالى به دستش افتد بخل مى‌ورزد

22مگر نماز گزارندگان

23آنان كه به نماز مداومت مى‌ورزند،

24و آنان كه در اموالشان حقى است معين،

25براى گدا و محروم

26و كسانى كه روز قيامت را تصديق مى‌كنند،

27و كسانى كه از عذاب پروردگارشان ترسانند،

28كه از عذاب پروردگارشان در امان نتوانند بود،

29و كسانى كه شرمگاه خويش نگه مى‌دارند،

30مگر براى همسرانشان يا كنيزانشان، كه در اين حال ملامتى بر آنها نيست

31و آنان كه جز اين را بطلبند، متجاوزان هستند

32و كسانى كه امانتها و عهدهاى خود را رعايت مى‌كنند،

33و كسانى كه شهادت خويش به حق ادا مى‌كنند،

34و كسانى كه بر نمازهاشان مواظبت دارند،

35اينان در بهشت، گرامى هستند

36پس چيست كه كافران به سوى تو مى‌شتابند؟

37دسته‌دسته از جانب چپ و از جانب راست

38آيا هر يك از ايشان طمع مى‌ورزد كه به بهشت پرنعمت داخل شود؟

39هرگز نه، آنها خود مى‌دانند كه از چه چيز آنها را آفريده‌ايم

40پس سوگند به پروردگار مشرقها و مغربها كه ما تواناييم‌

41كه به جاى آنها مردمى بهتر بياوريم و در اين كار ناتوان نيستيم

42پس بگذارشان تا به بيهودگى درآيند و به بازيچه، تا به آن روزى كه وعده‌شان داده‌ايم برسند

43روزى كه شتابان از قبرها به درآيند، چنان كه گويى نزد بتان مى‌شتابند

44وحشت بر چشمانشان مستولى شده و به خوارى افتاده‌اند: اين است همان روزى كه آنها را وعده داده بودند