68. القلم

1نون، سوگند به قلم و آنچه مى‌نويسند

2كه تو، به فضل پروردگارت، ديوانه نيستى

3و تو راست پاداشى پايان‌ناپذير

4و تو راست خُلقى عظيم

5زودا كه تو ببينى و آنها نيز ببينند،

6كه ديوانگى در كدام يك از شماست

7هر آينه پروردگار تو بهتر مى‌داند چه كسى از طريق او گمراه گشته، كه او به ره‌يافتگان داناتر است

8پس، از تكذيب كنندگان، اطاعت مكن

9دوست دارند كه نرمى كنى تا نرمى كنند

10از هر فرومايه‌اى كه بسيار سوگند مى‌خورد، پيروى مكن

11عيبجويى كه براى سخن‌چينى اينجا و آنجا مى‌رود،

12بازدارنده از خير، متجاوز گناهكار،

13خشن‌مردى، ناشناخته نسب،

14بدان جهت كه صاحب مال و فرزند است،

15چون آيات ما بر او خوانده شود، گويد: اساطير پيشينيان است

16زودا كه بر بينى‌اش داغ گذاريم

17ما آنها را آزموديم، چنان كه صاحبان آن بستانها را آزموديم. آنگاه كه قسم خوردند كه فردا بامداد ميوه‌ها را خواهند چيد

18و ان شاء اللّه نگفتند

19پس شب‌هنگام كه به خواب بودند آفتى از آسمان آمد،

20و بستانها سياه شد

21و سحرگاهان يكديگر را ندا دادند

22اگر مى‌خواهيد ميوه بچينيد، بامدادان به كشتزار خود برويد

23به راه افتادند و آهسته مى‌گفتند

24كه امروز نبايد بينوايى به بستان شما درآيد

25صبحگاهان بدين آهنگ كه مى‌توانند بينوا را منع كنند بيرون شدند

26چون بستانهاى خود را ديدند گفتند: راه را گم كرده‌ايم

27نه، ما از حاصل محروم شده‌ايم

28نيكمردشان گفت: شما را نگفتم؛ چرا خدا را تسبيح نمى‌گوييد؟

29گفتند: منزه است پروردگار ما، ما ستمكار بوديم

30پس زبان به ملامت يكديگر گشودند

31گفتند: واى بر ما، ما مردمى سركش بوده‌ايم،

32باشد كه پروردگار ما در عوض، چيزى بهتر از آن ما را ارزانى دارد. ما به پروردگار خود روى آورده‌ايم

33اينچنين است عذاب. و اگر بدانند، عذاب آخرت بزرگ‌تر است

34براى پرهيزگاران در نزد پروردگارشان بستانهايى است پرنعمت

35آيا با تسليم‌شدگان چون مجرمان رفتار مى‌كنيم؟

36شما را چه مى‌شود؟ چسان داورى مى‌كنيد؟

37آيا شما را كتابى است كه از آن مى‌خوانيد؟

38و هر چه اختيار كنيد در آن هست؟

39يا با ما پيمانى كه به روز قيامت كشد بسته‌ايد؛ كه به هر چه حكم كنيد حق شما باشد؟

40از ايشان بپرس كدام يكشان ضامن چنين پيمانى است؟

41يا آنها را بتانى است؟ اگر راست مى‌گويند بتان خود را بياورند

42روزى كه آن واقعه عظيم پديدار شود و آنها را به سجود فرا خوانند، ولى نتوانند

43وحشت در چشمانشان پيداست، ذلت بر آنها چيره شده است. پيش از اين نيز آنها را در عين تندرستى به سجده فراخوانده بودند

44پس مرا با آنها كه اين سخن را تكذيب مى‌كنند واگذار تا اندك‌اندك، چنان كه درنيابند، فروگيريمشان

45و به آنها مهلت دهم. هر آينه مكر من مكرى استوار است

46يا از آنان مزدى طلبيده‌اى و اكنون از اداى آن در رنجند؟

47يا علم غيب مى‌دانند و آنهايند كه مى‌نويسند؟

48در برابر فرمان پروردگارت صابر باش و چون صاحب ماهى مباش كه با دلى پراندوه ندا در داد

49اگر نعمت پروردگارش نبود، در عين بد حالى به صحرايى بى‌آب و گياه مى‌افتاد

50پس پروردگارش او را برگزيد و در زمره صالحانش آورد

51و كافران چون قرآن را شنيدند نزديك بود كه تو را با چشمان خود به سر درآورند و مى‌گويند كه او ديوانه است،

52و حال آنكه قرآن براى جهانيان جز اندرزى نيست