51. ذاریات

1سوگند به بادهايى كه خاك مى‌پراكنند

2سوگند به ابرهاى گرانبار

3سوگند به كشتيهايى كه به آسانى روانند،

4و سوگند به فرشتگانى كه تقسيم‌كننده كارهايند

5كه آنچه شما را وعده مى‌دهند راست است،

6و روز جزا آمدنى است

7و سوگند به آسمان كه آراسته به ستارگان است،

8كه شما سخن گونه‌گون مى‌گوييد

9از حق منصرف گردد آن كه منصرفش خواسته‌اند

10مرگ باد بر آن دروغگويان

11آنان كه به غفلت در جهل فرومانده‌اند

12مى‌پرسند روز جزا كى خواهد بود؟

13روزى است كه بر آتش، عذابشان مى‌كنند

14عذاب خود را بچشيد: اين است آن چيزى كه به شتاب مى‌طلبيديد

15پرهيزگاران در باغها و كنار چشمه‌ساران باشند

16آنچه را خدا ارزانيشان داشته است گرفته‌اند. زيرا پيش از آن نيكوكار بودند،

17اندكى از شب را مى‌خوابيدند،

18و به هنگام سحر استغفار مى‌كردند،

19و در اموالشان براى سائل و محروم حقى بود

20و در زمين براى اهل يقين عبرتهايى است،

21و نيز در وجود خودتان. آيا نمى‌بينيد؟

22و رزق شما و هر چه به شما وعده شده در آسمان است

23پس سوگند به پروردگار آسمانها و زمين كه اين سخن، آنچنان كه سخن مى‌گوييد، حتمى است

24آيا داستان مهمانان گرامى ابراهيم به تو رسيده است؟

25آنگاه كه نزد او آمدند و گفتند: سلام. گفت: سلام، شما مردمى ناشناخته‌ايد

26در نهان و شتابان نزد كسان خود رفت و گوساله فربهى آورد

27طعام را به نزدشان گذاشت و گفت: چرا نمى‌خوريد؟

28و از آنها بيمناك شد. گفتند: مترس. و او را به فرزندى دانا مژده دادند

29و زنش فريادزنان آمد و بر روى زد و گفت: من پير زالى نازايم

30گفتند: پروردگار تو اينچنين گفته است. و او حكيم و داناست

31گفت: اى رسولان، به چه كار آمده‌ايد؟

32گفتند: ما را بر مردمى تبهكار فرستاده‌اند،

33تا تكه‌هاى كلوخ بر سرشان بباريم،

34كه بر آنها از جانب پروردگارت براى متجاوزان نشان گذاشته‌اند

35پس همه كسانى را كه ايمان آورده بودند بيرون برديم

36و در آن شهر جز يك خانه از فرمانبرداران نيافتيم

37و در آن سرزمين براى كسانى كه از عذاب دردآور مى‌ترسند نشانى باقى گذاشتيم

38و عبرتى است در موسى آنگاه كه او را با برهانى آشكار نزد فرعون فرستاديم

39و او با همه نيرويش اعراض كرد و گفت: جادوگرى است يا ديوانه‌اى

40او و لشكرهايش را فروگرفتيم و به دريا افكنديم. و او مستوجب ملامت بود

41و نيز عبرتى است در قوم عاد آنگاه كه باد عقيم را بر آنها فرستاديم

42بر هيچ چيز نوزيد مگر آنكه چون استخوانى پوسيده‌اش بر جاى نهاد

43و نيز عبرتى است در قوم ثمود آنگاه كه به آنها گفته شد: تا زمانى چند برخوردار شويد

44آنان از فرمان پروردگارشان سرباز زدند و همچنان كه مى‌نگريستند صاعقه فروگرفتشان

45ايستادن نتوانستند و ياراى انتقام نداشتند

46و از پيش قوم نوح را فروگرفتيم، كه قومى نافرمان بودند

47و آسمان را به نيرو برافراشتيم و حقا كه ما تواناييم

48و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم

49و از هر چيز جفتى بيافريده‌ايم، باشد كه عبرت گيريد

50پس به سوى خداوند بگريزيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم

51و با خداى يكتا خداى ديگرى را مپرستيد. من شما را از جانب او بيم‌دهنده‌اى آشكارم

52بدين سان بر آنهايى كه از اين پيش بودند پيامبرى مبعوث نشد جز آنكه گفتند: جادوگرى است، يا ديوانه‌اى است

53آيا بدين كار يكديگر را وصيت كرده بودند؟ نه، خود مردمى طاغى بودند

54پس، از آنها رويگردان شو. كس تو را ملامت نخواهد كرد

55اندرز بده كه اندرز، مؤمنان را سودمند افتد

56جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريده‌ام

57از آنها رزقى نمى‌خواهم و نمى‌خواهم كه مرا اطعام كنند

58خداست روزى‌دهنده. و اوست صاحب نيرويى سخت استوار

59اين ستمكاران را از عذاب بهره‌اى است همانند بهره‌اى كه يارانشان داشتند. پس به شتاب چيزى از من نخواهند

60واى بر كافران، از آن روز كه آنها را وعده داده‌اند