50. قاف

1قاف. قسم به اين قرآن ارجمند

2كه در شگفت شدند از اينكه از ميان خودشان بيم‌دهنده‌اى سويشان آمد و كافران گفتند: اين چيزى عجيب است،

3آيا زمانى كه مرديم و خاك شديم ديگر بار زنده مى‌شويم؟ اين بازگشتى محال است

4ما مى‌دانيم كه خاك چگونه از آنها خواهد كاست. و كتابى كه همه چيز در آن نگهدارى شده، نزد ماست

5آرى، ايشان سخن راستى را كه بر آنها آمده بود دروغ شمردند. پس در كارى شوريده افتادند

6آيا به اين آسمان بر فراز سرشان نظر نمى‌كنند كه چگونه آن را بنا كرده‌ايم و آراسته‌ايم و هيچ شكافى در آن نيست؟

7و زمين را گسترديم و در آن كوه‌هاى بلند افكنديم و از هر گونه نباتات خوش‌منظر در آن رويانيديم

8بينشى و پندى است براى هر بنده‌اى كه به خدا بازگردد

9و از آسمان، آبى پربركت فرستاديم و بدان باغها و دانه‌هاى دروشدنى رويانيديم

10و نخلهاى بلند با خوشه‌هاى بر هم چيده

11تا رزق بندگان باشد و بدان آب، سرزمين مرده را زنده كرديم. برآمدن از گور نيز چنين است

12پيش از آنها قوم نوح و اصحاب رَس و ثمود تكذيب كرده بودند،

13و قوم عاد و فرعون و قوم لوط،

14و اصحاب اَيكه و قوم تُبَّع، همه پيامبران را دروغ شمردند و مستحق وعده عذاب من شدند

15آيا از آفرينش نخستين عاجز شده بوديم؟ نه، آنها از آفرينش تازه در شكند

16ما آدمى را آفريده‌ايم و از وسوسه‌هاى نفس او آگاه هستيم، زيرا از رگ گردنش به او نزديك‌تريم

17هنگامى كه آن دو فرشته فراگيرنده در جانب راست و جانب چپ او نشسته‌اند هر چيز را فرامى‌گيرند

18هيچ كلامى نمى‌گويد مگر آنكه در كنار او مراقبى حاضر است

19به راستى كه بيهوشى مرگ فرامى‌رسد. اين است آنچه از آن مى‌گريختى

20و در صور دميده مى‌شود. اين است روز وعده‌هاى عذاب

21هر كسى مى‌آيد و با او كسى است كه مى‌راندش و كسى است كه برايش شهادت مى‌دهد

22تو از اين غافل بودى. ما پرده از برابرت برداشتيم و امروز چشمانت تيزبين شده است

23موكل او گويد: اين است آنچه من آماده كرده‌ام

24هر ناسپاس كينه‌توزى را به جهنم بيندازيد،

25آن كه از بخشش امساك ورزيد و تجاوزكار بود و شك مى‌آورد،

26آن كه با خداى يكتا خداى ديگرى قرار داد. پس به عذاب سختش بيفكنيد

27همنشين او گويد: اى پروردگار ما، من او را به سركشى وادار نكردم، بلكه او خود سخت در گمراهى بود

28مى‌گويد: نزد من مجادله مكنيد. من پيش از اين با شما سخن از عذاب گفته بودم

29وعده من ديگرگون نمى‌شود و من به بندگان ستم نمى‌كنم

30روزى كه جهنم را مى‌گوييم: آيا پر شده‌اى؟ مى‌گويد: آيا هيچ زيادتى هست؟

31و بهشت را براى پرهيزگاران نزديك بياورند، تا از آن دور نباشند

32اين همان چيزى است كه به هر توبه‌كننده پرهيزگارى وعده‌اش داده بودند

33آنهايى را كه در نهان از خداى رحمان مى‌ترسند و با دلى توبه‌كار آمده‌اند،

34گويند: در امان از هر عذابى به بهشت داخل شويد. اين روز، روز جاودانى است

35در آنجا هر چه بخواهند هست و بيشتر از آن نزد ما هست

36پيش از آنها چه مردمى را كه نيرومندتر بودند و در شهرها سير و جستجو مى‌كردند، به هلاكت آورده‌ايم. آيا راه گريزى هست؟

37در اين سخن براى صاحبدلان يا آنان كه با حضور گوش فرا مى‌دارند، اندرزى است

38ما آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست در شش روز آفريديم و هيچ خستگى بما نرسيد

39در برابر آنچه مى‌گويند، پايدارى كن. و در ستايش پروردگارت پيش از برآمدن آفتاب و پيش از غروب آن تسبيح گوى

40و نيز در پاره‌اى از شب و بعد از هر سجده او را تسبيح گوى

41و آنگاه كه منادى از مكانى نزديك ندا مى‌دهد گوش فرادار

42روزى كه آن آواز سهمناك را به حق مى‌شنوند، آن روز، روز بيرون‌شدن از گور است

43ما زنده مى‌كنيم و مى‌ميرانيم و بازگشت نزد ماست

44روزى كه زمين بشكافد و آنها به شتاب بيرون آيند. و اين گرد آورى براى ما آسان است

45ما به آنچه مى‌گويند داناتريم و تو به آنها زور نمى‌گويى. پس هر كه را از وعده عذاب من مى‌ترسد به قرآن اندرز ده