37. الصافات

1سوگند به آن فرشتگان كه براى نيايش صف بسته‌اند،

2سوگند به آن فرشتگان كه ابرها را مى‌رانند،

3سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را مى‌خوانند،

4كه خداى شما خدايى يكتاست

5پروردگار آسمانها و زمين است و هر چه در ميان آنهاست. و پروردگار مشرقهاست

6ما آسمان فرودين را به زينت ستارگان بياراستيم

7و از هر شيطان نافرمان نگه داشتيم

8تا سخن ساكنان عالم بالا را نشنوند و از هر سوى رانده شوند

9تا دور گردند و براى آنهاست عذابى دايم

10مگر آن شيطان كه ناگهان چيزى بربايد و ناگهان شهابى ثاقب دنبالش كند

11پس، از كافران بپرس كه آيا آفرينش آنها دشوارتر است يا آنچه ما آفريده‌ايم. ما آنها را از گِلى چسبنده آفريده‌ايم

12تو در شگفت شدى و آنها مسخره مى‌كنند

13و چون به آنها پند داده شود، پند نمى‌پذيرند

14و چون آيه‌اى ببينند، از يكديگر مى‌خواهند تا به ريشخندش گيرند

15و مى‌گويند: اين چيزى جز جادويى آشكار نيست،

16آيا وقتى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ما را زنده مى‌كنند؟

17يا نياكان ما را؟

18بگو: بلى، و شما خوار و بيچاره مى‌شويد

19و آنان خود خواهند ديد كه به يك فرمان همه را زنده مى‌كنند

20مى‌گويند: واى بر ما، اين همان روز جزاست

21اين همان روز داورى است كه دروغش مى‌پنداشتيد

22آنان را كه ستم مى‌كردند و همپايگانشان و آنهايى را كه به جاى خداى يكتا مى‌پرستيدند گرد آوريد

23همه را به راه جهنم راه بنماييد

24و نگه داريدشان، بايد بازخواست شوند

25چرا يكديگر را يارى نمى‌كنيد؟

26نه، امروز همه تسليم‌شوندگانند

27و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند

28گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمى‌آمديد

29گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد

30ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد

31گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم

32ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم

33در آن روز، همه در عذاب شريكند

34ما با مجرمان چنين مى‌كنيم

35چون به آنان گفته مى‌شد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مى‌كردند،

36و مى‌گفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانه‌اى خدايانمان را ترك گوييم؟

37نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد

38شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد

39جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد

40مگر بندگان مخلص خدا،

41كه آنها راست رزقى معين،

42از ميوه‌ها، و گرامى داشتگانند؛

43در بهشتهاى پرنعمت،

44بر تختهايى كه رو به روى هم‌اند

45و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،

46سفيد است و نوشندگانش را لذت‌بخش،

47نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود

48زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند

49همانند تخم مرغهايى دور از دسترس

50رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند

51يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،

52كه مى‌گفت: آيا تو از آنها هستى كه تصديق مى‌كنند؟

53آيا آنگاه كه مُرديم و خاك و استخوان شديم، كيفرمان مى‌دهند؟

54گويد: مى‌توانيد از بالا بنگريد؟

55از بالا بنگرد و او را در ميان آتش دوزخ بيند

56گويدش: به خدا سوگند، نزديك بود كه مرا به هلاكت افكنى

57و اگر موهبت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان مى‌بودم

58آيا ما را مرگى نيست،

59جز آن مرگ نخستين؟ و ديگر عذابمان نمى‌كنند؟

60هر آينه اين است كاميابى بزرگ

61عمل‌كنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند

62آيا خورش را اين بهتر يا درخت زقوم؟

63ما آن درخت را براى ابتلاى ستمكاران پديد آورده‌ايم

64درختى است كه از اعماق جهنم مى‌رويد،

65ميوه‌اش همانند سر شياطين است،

66دوزخيان از آن مى‌خورند و شكم انباشته مى‌سازند،

67و بر سر آن آميزه‌اى از آب سوزان مى‌نوشند

68سپس بازگشتشان به همان جهنم است

69آنها پدران خود را پيش از خود گمراه يافتند،

70و بر پى ايشان شتابان مى‌روند

71و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند

72و ما بيم‌دهندگانى به ميانشان فرستاديم

73پس بنگر كه سرانجام آن بيم‌يافتگان چگونه بود

74جز بندگان مخلص خدا

75نوح ما را ندا داد و ما چه نيك پاسخ‌دهنده‌اى بوديم

76او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم

77و فرزندانش را باقى گذاشتيم

78و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم

79سلام بر نوح باد، در سراسر جهان

80ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم

81او از بندگان مؤمن ما بود

82سپس ديگران را غرقه ساختيم

83ابراهيم از پيروان او بود

84آنگاه كه با دلى رسته از ترديد روى به پروردگارش آورد

85به پدرش و قومش گفت: چه مى‌پرستيد؟

86آيا به جاى خداى يكتا، خدايان دروغين را مى‌خواهيد؟

87به پروردگار جهانيان چه گمان داريد؟

88نگاهى به ستارگان كرد،

89و گفت: من بيمارم

90از او رويگردان شدند و بازگشتند

91پنهانى نزد خدايانشان آمد و گفت: چيزى نمى‌خوريد؟

92چرا سخن نمى‌گوييد؟

93و در نهان، دستى به قوت بر آنها زد

94قومش شتابان نزدش آمدند

95گفت: آيا چيزهايى را كه خود مى‌تراشيد مى‌پرستيد؟

96خداى يكتاست كه شما و هر چه مى‌سازيد، آفريده است

97گفتند: برايش بنايى برآوريد و در آتشش اندازيد

98خواستند تا بدانديشى كنند، ما نيز آنها را زيردست گردانيديم

99گفت: من به سوى پروردگارم مى‌روم، او مرا راهنمايى خواهد كرد؛

100اى پروردگار من، مرا فرزندى صالح عطا كن

101پس او را به پسرى بردبار مژده داديم

102چون با پدر به جايى رسيد كه بايد به كار بپردازند، گفت: اى پسركم، در خواب ديده‌ام كه تو را ذبح مى‌كنم. بنگر كه چه مى‌انديشى. گفت: اى پدر، به هر چه مأمور شده‌اى عمل كن، كه اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهى يافت

103چون هر دو تسليم شدند و او را به پيشانى افكند،

104ما ندايش داديم: اى ابراهيم،

105خوابت را به حقيقت پيوستى. و ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم

106اين آزمايشى آشكارا بود

107و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم

108و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم

109سلام بر ابراهيم

110ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم

111او از بندگان مؤمن ما بود

112او را به اسحاق، پيامبرى شايسته، مژده داديم

113او و اسحاق را بركت داديم. و از فرزندانشان بعضى نيكوكار هستند و بعضى به آشكارا بر خود ستمكار

114ما به موسى و هارون نعمت داديم

115آن دو و مردمشان را از رنجى بزرگ نجات بخشيديم

116آنان را يارى داديم تا پيروز شدند

117و كتابى روشنگرشان داديم

118و به راه راست هدايتشان كرديم

119و نام نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم

120سلام بر موسى و هارون

121ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم

122آن دو از بندگان مؤمن ما بودند

123و الياس از پيامبران بود

124به مردم خود گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

125آيا بَعل را به خدايى مى‌خوانيد، و آن بهترين آفرينندگان را وامى‌گذاريد؟

126پروردگار شما و پروردگار نياكانتان، خداى يكتاست

127پس تكذيبش كردند و آنان از احضارشدگانند

128مگر بندگان مخلص خدا

129و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم

130سلام بر خاندان الياس

131ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم

132او از بندگان مؤمن ما بود

133و لوط از پيامبران بود

134او و همه كسانش را نجات داديم

135مگر پيرزنى كه با مردم شهر بماند

136سپس ديگران را هلاك كرديم

137شما بر آنها مى‌گذريد، بامدادان،

138و شامگاهان. آيا تعقل نمى‌كنيد؟

139و يونس از پيامبران بود

140چون به آن كشتى پر از مردم گريخت،

141قرعه زدند و او در قرعه مغلوب شد

142ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود

143پس اگر نه از تسبيح‌گويان مى‌بود،

144تا روز قيامت در شكم ماهى مى‌ماند

145پس او را كه بيمار بود به خشكى افكنديم،

146و بر فراز سرش بوته كدويى رويانيديم

147و او را به رسالت بر صد هزار كس و بيشتر فرستاديم

148آنها ايمان آوردند و تا زنده بودند، برخورداريشان داديم

149از ايشان بپرس: آيا دختران از آن پروردگار تو باشند و پسران از آن ايشان؟

150آيا وقتى كه ما ملائكه را زن مى‌آفريديم آنها مى‌ديدند؟

151آگاه باش كه از دروغگوييشان است كه مى‌گويند

152خدا صاحب فرزند است. دروغ مى‌گويند

153آيا خدا دختران را بر پسران برترى داد؟

154شما را چه مى‌شود؟ چگونه قضاوت مى‌كنيد؟

155آيا نمى‌انديشيد؟

156يا بر ادعاى خود دليل روشنى داريد؟

157اگر راست مى‌گوييد كتابتان را بياوريد

158و ميان خدا و جنيان خويشاوندى قائل شدند و جنيان مى‌دانند كه احضارشدگانند

159از آن وصف كه مى‌آورند خدا منزه است

160مگر بندگان مخلص خدا

161شما و بتانى كه مى‌پرستيد،

162نتوانستيد مفتون بتان كنيد،

163مگر آن كس را كه راهى جهنم باشد

164و هيچ كس از ما نيست مگر آنكه جايى معين دارد

165هر آينه ما صف زدگانيم

166و هر آينه ما تسبيح‌گويندگانيم

167اگر چه مى‌گفتند

168اگر از پيشينيان نزد ما كتابى مانده بود،

169ما از بندگان مخلص خدا مى‌بوديم

170آنها به آن كتاب كافر شدند، و زودا كه خواهند فهميد

171ما در باره بندگانمان كه به رسالت مى‌فرستيم از پيش تصميم گرفته‌ايم،

172كه هر آينه آنان يارى مى‌شوند

173و لشكر ما خود غالبند

174پس تا مدتى از آنها روى بگردان

175عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد

176آيا عذاب ما را به شتاب مى‌طلبند؟

177چون عذاب به ساحتشان فراز آيد، اين بيم‌داده‌شدگان چه بامداد بدى خواهند داشت

178از آنها تا چندى روى بگردان

179پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد

180منزه است پروردگار تو -آن پروردگار پيروزمند- از هر چه به وصف او مى‌گويند

181سلام بر پيامبران،

182و حمد از آن پروردگار جهانيان است