Romans 12

1Awit saka iku, para sadulur, marga saka sih-palimirmane Gusti Allah, aku nyuwun banget marang kowe, supaya kowe padha masrahake awakmu minangka kurban kang urip, kang suci lan kang ndadekake renaning Gusti Allah, yaiku pangibadahmu kang rohani.

2Aja padha dadi sarupa karo jagat iki, nanging padha maliha rupa sarana anyaring budimu, satemah kowe padha bisa nguji lan nyumurupi apa kang dadi karsane Gusti Allah: apa kang becik, kang ndadekake renaning panggalih, lan kang sampurna.

3Awit adhedhasar sih-rahmat kang kaparingake marang aku, aku ngandika marang saben wong ing antarane kowe: Aja ana wong kang nganggep awake luwih dhuwur tinimbang samesthine, nanging padha mikira kanthi budi kang wening, manut ukuraning pracaya kang wus kaparingake dening Gusti Allah marang saben wong.

4Padha kaya ing badan siji kita padha duwe akeh perangan, lan kabeh perangan mau ora padha ayahane,

5mangkono uga kita, sanadyan akeh, minangka badan siji ana ing Sang Kristus, lan siji-sijine dadi perangan tumrap liyane.

6Kita nduweni ganjaran kang beda-beda manut sih-rahmat kang kaparingake marang kita. Manawa iku ganjaran medhar wangsit, payo padha nindakake manut ukuraning pracaya;

7manawa iku leladi, payo leladi; manawa iku mucal, payo mucal;

8manawa iku mituturi, payo mituturi; sing sapa weweh, nindakna kanthi eklas; sing sapa dadi pamimpin, nindakna kanthi sengkut; sing sapa melas asih, nindakna kanthi bungahing ati.

9Katresnan iku kudu tanpa lamis. Sengita marang apa kang ala; gondhelan kenceng marang apa kang becik.

10Padha tresna-tinresnana kanthi katresnan paseduluran. Padha ndhisikana anggone ngurmati siji lan sijine.

11Aja nganti suda gumregetmu; tansah murub-muruba sajroning roh, ngabdia marang Gusti.

12Padha bungaha sajroning pangarep-arep, sabara ing sajroning karubedan, lan tekuna sajroning pandonga.

13Weweha marang para suci kang nandhang kakurangan. Raketa marang pakulinan nampa tamu.

14Berkahana wong kang padha nganiaya kowe. Padha berkahana lan aja nyupatani.

15Padha bungaha bareng karo wong kang padha bungah; padha nangisa bareng karo wong kang padha nangis.

16Padha saékapraya marang sapepadhamu. Aja kumaluhur, nanging srawunga karo wong kang asor. Aja nganggep awakmu pinter dhéwé.

17Aja males piala kalawan piala marang sapa baé. Gatèkna kanthi temen apa kang becik ana ing ngarepé sakehing wong.

18Saupama bisa, saka pihakmu, padha uripa rukun kalawan sakehing wong.

19Aja padha males ukum dhéwé, para kekasih, nanging wènèhana papan marang bebenduning Allah. Awit ana tulisan: “Pambales iku Kagunganing-Sun; Ingsun kang bakal paring piwales, mangkono pangandikané Pangéran.”

20Kosok baliné, “Manawa mungsuhmu ngelih, wènèhana mangan; manawa ngelak, wènèhana ngombé. Awit kanthi tumindak mangkono, kowé bakal nglumpukaké mawa murub ing sadhuwuring sirahé.”

21Aja nganti kowé dikalahaké déning piala, nanging kalahna piala kalawan kabecikan.