مزامیر 88

1ای خداوند، ای خدای نجات من، شب و روز در حضور تو گریه و زاری کرده‌ام.

2دعای مرا بشنو و به ناله‌ام توجه فرما.

3زندگی من پر از رنج و مصیبت است؛ جانم به لب رسیده است!

4رمقی در من نمانده است؛ مانند مرده شده‌ام،

5مانند کشته‌ای که به قبر سپرده شده، مانند مرده‌ای که دیگر به یاد نخواهی آورد و لطف خود را شامل حالش نخواهی فرمود.

6تو مرا به اعماق تاریکی انداخته‌ای

7غضب تو بر من سنگینی می‌کند؛ طوفان خشم تو مرا در بر گرفته است.

8آشنایانم را از من دور کرده‌ای و آنها را از من بیزار ساخته‌ای. چنان گرفتار شده‌ام که نمی‌توانم برای خلاصی خود چاره‌ای بیندیشم.

9چشمانم از شدت گریه ضعیف شده‌اند. ای خداوند، هر روز از تو درخواست کمک نموده و دست نیاز به سویت دراز می‌کنم تا بر من رحم کنی.

10وقتی بمیرم، دیگر معجزات و کمک تو برایم چه فایده خواهد داشت؟ آنگاه دیگر چگونه می‌توانم تو را ستایش کنم؟

11مگر آنانی که در قبر هستند می‌توانند از محبت و وفاداری تو سخن بگویند؟

12آیا معجزهٔ تو در آن مکان تاریک دیده می‌شود؟ آیا می‌توان در عالم خاموشی از وفاداری و عدالت تو سخن گفت؟

13خداوندا، نزد تو فریاد برمی‌آورم و کمک می‌طلبم. هر روز صبح به پیشگاه تو دعا می‌کنم.

14چرا مرا ترک نموده و روی خود را از من برگردانیده‌ای؟

15از جوانی تاکنون، در رنج و خطر مرگ بوده‌ام و همیشه از جانب تو تنبیه شده‌ام.

16خشم شدید تو مرا پریشان کرده و از ترس تو ناتوان شده‌ام.

17خشم تو و ترس از تو تمام روز چون سیل از هر سو مرا احاطه می‌کند.

18دوستان و عزیزانم را از من دور کرده‌ای؛ تاریکی تنها مونس من است.