مزامیر 85

1ای خداوند، این سرزمین مورد لطف تو واقع شده است. تو بنی‌اسرائیل را از اسارت باز آورده‌ای.

2خطای قوم خود را بخشیده‌ای؛ تمام گناهان ایشان را آمرزیده‌ای؛

3خشم تو دیگر بر آنها افروخته نمی‌شود.

4اکنون ای خدای نجات دهنده، ما را به سوی خود بازگردان و دیگر بر ما خشم نگیر.

5آیا تا به ابد بر ما خشمگین خواهی بود؟ آیا نسلهای آیندهٔ ما نیز مورد خشم تو قرار خواهند گرفت؟

6آیا به ما حیاتی تازه عطا نخواهی فرمود تا در حضور تو شادی کنیم؟

7خداوندا، محبت خود را به ما نشان ده، و نجات خود را به ما عنایت کن!

8هر آنچه که خداوند بفرماید من با جان و دل اطاعت خواهم کرد، زیرا او به ما که قوم خاص او هستیم، صلح و سلامتی خواهد بخشید، چنانچه به راه احمقانه و گناه‌آلود خود باز نگردیم.

9به یقین، خدا کسانی را که او را احترام می‌کنند می‌رهاند؛ او شکوه و عظمت از دست رفتهٔ سرزمین ما را به ما باز خواهد گرداند.

10محبت و وفاداری با هم ملاقات کرده‌اند؛ عدالت و صلح یکدیگر را بوسیده‌اند!

11راستی از زمین می‌روید و عدالت از آسمان به زمین نگاه می‌کند.

12خداوند به ما چیزهای نیکو خواهد بخشید و سرزمین ما، محصول فراوان خواهد داد.

13عدالت پیشاپیش او حرکت خواهد کرد و راه را برای او آماده خواهد ساخت.