مزامیر 6

1ای خداوند، مرا در شدت خشم خود توبیخ و تنبیه نکن.

2ای خداوند، به من رحم کن زیرا پژمرده شده‌ام. خداوندا، مرا شفا ده، زیرا دردْ وجودم را فرا گرفته

3و بسیار پریشانم. تا به کی ای خداوند، تا به کی؟

4ای خداوند، بیا و مرا برهان؛ به خاطر محبت خود، مرا نجات ده.

5زیرا مردگان نمی‌توانند تو را به یاد آورند. کیست که در قبر تو را ستایش کند؟

6از نالیدن خسته شده‌ام. هر شب بسترم را غرق اشک می‌سازم.

7از آزار دشمنانم آنقدر گریه کرده‌ام که چشمانم تار شده‌اند.

8ای همهٔ بدکاران، از من دور شوید؛ زیرا خداوند صدای گریهٔ مرا شنیده است.

9او به فریاد من خواهد رسید و دعایم را اجابت خواهد کرد.

10آنگاه همهٔ دشمنانم ناگهان عاجز و درمانده شده، با سرافکندگی دور خواهند شد.