Sálmarnir 51

1Þennan sálm orti Davíð

2eftir að Natan spámaður hafði birt honum dóm Guðs vegna hórdóms hans með Batsebu og morðsins á Úría eiginmanni hennar.

3Þú góði og miskunnsami Guð, ó, fyrirgefðu mér! Vertu mér náðugur! Taktu burt synd mína og skömm!

4Þvoðu mig hreinan af syndasekt minni. Hreinsaðu hjarta mitt

5því að ég játa synd mína – daga og nætur minnir hún á sig!

6Gegn þér, já þér einum, hef ég brotið. Drýgt hræðilega synd. Þú varst vitni að öllu þessu og dómur þinn er réttlátur.

7Syndugur var ég þegar móðir mín fæddi mig, sekur þegar ég varð til.

8Þú vilt að menn séu hreinskilnir við sjálfa sig, einlægir og segi satt. Gefðu mér náð til að gera það!

9Þvoðu mig að ég verði hreinn, hreinsaðu mig svo ég verði hvítari en snjór.

10Og þegar þú hefur refsað mér, þá gefðu mér gleði mína á ný.

11Einblíndu ekki á syndir mínar, heldur afmáðu þær allar.

12Skapaðu í mér nýtt og hreint hjarta, ó Guð! Gefðu mér þinn heilaga anda svo að ég hugsi rétt og þrái það sem gott er.

13Varpaðu mér ekki burt frá þér og taktu ekki þinn heilaga anda frá mér.

14Fylltu mig aftur gleði þíns hjálpræðis og löngun til að hlýða þér!

15Þá get ég leitt aðra syndara inn á veg þinn svo að þeir – sekir eins og ég – játi syndir sínar og snúi sér til þín.

16Frelsaðu mig frá dauðans háska, ó Guð minn. Þú einn getur frelsað mig! Leyf mér að syngja um miskunn þína, Drottinn. Opnaðu varir mínar svo að ég megi vegsama þig!

18Þú hefur ekki þóknun á dýrafórnum, annars myndi ég láta þær í té. Og brennifórnir eru ekki í uppáhaldi hjá þér.

19Þetta vilt þú: Auðmjúkan anda og iðrandi samvisku. Þann sem iðrast af öllu hjarta, munt þú ó Guð, ekki fyrirlíta.

20Drottinn, lát Ísrael ekki gjalda syndar minnar. Hjálpaðu þjóð þinni og vernda Jerúsalem.

21Þegar hjarta mitt er rétt gagnvart þér, þá gleðst þú yfir verkum mínum og því sem ég fórna á altari þínu.