مزامیر 38

1ای خداوند، هنگامی که غضبناک و خشمگین هستی مرا تنبیه نکن.

2تیرهای تو در بدنم فرو رفته و از ضرب دست تو به خاک افتاده‌ام.

3در اثر خشم تو جای سالمی در بدنم نمانده؛ به سبب گناهم استخوانهایم در هم کوبیده شده‌اند.

4تقصیراتم از سرم گذشته‌اند و همچون باری گران بر من سنگینی می‌کنند.

5به سبب حماقتم، زخمهایم متعفن و چرکین شده‌اند.

6به خود می‌پیچم و به کلی خمیده شده‌ام. تمام روز می‌نالم و به این سو و آن سو می‌روم.

7از شدت تب می‌سوزم و جای سالمی در بدنم نمانده است.

8تاب تحمل خود را از دست داده‌ام و به کلی از پای افتاده‌ام؛ غم، دلم را گرفته و از شدت درد می‌نالم.

9خداوندا، تمام آرزوهایم را می‌دانی؛ آه و نالهٔ من از تو پوشیده نیست.

10قلب من به شدت می‌تپد، قوتم از بین رفته و چشمانم کم نور شده است.

11دوستان و رفقایم به سبب این بلایی که بر من عارض شده، از من فاصله می‌گیرند و همسایگانم از من دوری می‌کنند.

12آنانی که قصد جانم را دارند، برایم دام می‌گذارند و کسانی که در صدد آزارم هستند، به مرگ تهدیدم می‌کنند و تمام روز علیه من نقشه می‌کشند.

13من همچون شخص کری هستم که نمی‌تواند بشنود، مانند شخص لالی هستم که نمی‌تواند سخن بگوید.

14مثل کسی هستم که به سبب کری قادر نیست پاسخ دهد.

15ای خداوند، امیدوارم و یقین دارم که تو به من پاسخ خواهی داد.

16نگذار دشمنانم به ناکامی من بخندند و وقتی می‌افتم خود را برتر از من بدانند.

17نزدیک است از پای درآیم؛ این درد، دائم مرا عذاب می‌دهد.

18من به گناهانم اعتراف می‌کنم و از کردار خود غمگین و پشیمانم.

19دشمنانم سالم و نیرومند هستند؛ کسانی که از من نفرت دارند بسیارند.

20آنها خوبی مرا با بدی پاسخ می‌دهند؛ با من مخالفت می‌ورزند زیرا من کوشش می‌کنم کار نیک انجام دهم.

21خداوندا، مرا تنها نگذار؛ ای خدای من، از من دور نباش.

22ای خداوند، تو نجا‌ت‌دهندۀ من هستی، به کمکم بشتاب!