ПСАЛЬМЫ 137
1Каля рэк Бабілонскіх сядзелі мы там і плакалі, Сыён успамінаючы.
2На вербах сярод яго мы павесілі гусьлі нашыя.
3Бо там тыя, што нас паланілі, жадалі ад нас словаў песьні, і нішчыцелі нашыя — радасьці: «Засьпявайце нам нешта з песьняў Сыёнскіх!»
4Як жа сьпяваць нам сьпеў ГОСПАДА ў зямлі чужой?
5Калі я забудуся пра цябе, Ерусаліме, няхай забудзецца пра мяне правіца мая!
6Няхай язык мой прыліпне да паднябеньня майго, калі я ня буду памятаць пра цябе, калі не ўзьніму Ерусалім па-над найвышэйшую радасьць маю!
7Прыгадай, ГОСПАДЗЕ, сынам Эдому дзень Ерусаліму, калі яны казалі: «Руйнуйце яго, руйнуйце аж да падвалінаў!»
8Дачка Бабілону, ты будзеш зруйнаваная! Шчасьлівы той, хто адплаціць табе за тое, што ты нам зрабіла!
9Шчасьлівы той, хто немаўлятаў тваіх схопіць і паб’е аб скалу.
крыніца: Біблія (пераклад А.Бокуна)
WEBREATH · 11:11
«He himself gives everyone life and breath and everything else» — Acts 17:25
Breath is one for all: everyone lives by it, whoever they are and whatever they believe. Every day at 11:11 local time people stop for sixty seconds, breathe, and thank GOD for the breath — each in their own words, each within themselves. In that minute we are One Breath.
WEBREATH — the Minute at 11:11, your own local time — we are One Breath