Sálmarnir 109

1Þú Guð sem ég lofa, vertu ekki þögull

2því að óguðlegir baktala mig og ljúga á mig sökum.

3Án saka hata þeir mig og ráðast á mig.

4Ég elska þá, en jafnvel meðan ég bið fyrir þeim, ofsækja þeir mig.

5Þeir gjalda gott með illu og ást mína með hatri.

6Leyfðu þeim að finna hvernig mér líður! Leyfðu óvini mínum að þola sama óréttlæti og hann beitir mig – vera dæmdur af ranglátum dómara.

7Og þegar úrskurður fellur, lát hann þá verða honum til tjóns. Líttu á bænir hans eins og innantómt raus.

8Styttu æviár hans. Skipaðu annan í embætti hans.

9Börn hans verði föðurlaus og kona hans ekkja og rektu þau burt úr rústum heimilis þeirra.

11Lánardrottnarnir taki landareign hans og ókunnugir fái allt sem hann hafði aflað.

12Enginn sýni honum miskunn né aumki sig yfir föðurlausu börnin hans. Afkomendur hans verði afmáðir og ætt hans eins og hún leggur sig.

14Refsaðu fyrir syndir föður hans og móður og dragðu ekki af.

15Láttu misgjörðir hans aldrei falla í gleymsku, en minningu ættarinnar að engu verða.

16Hann sýndi engum manni miskunn, en ofsótti nauðstadda og steypti aðþrengdum í dauðann.

17Hann formælti öðrum, bölvunin komi honum sjálfum í koll. Að blessa lét hann ógert, blessun sé því fjarri honum.

18Að bölva, það átti við hann, það var honum eðlilegt eins og að éta og drekka.

19Formælingar hans bitni á honum sjálfum, hylji hann, eins og fötin sem hann er í og beltið um mitti hans.

20Þetta séu laun andstæðinga minna frá Drottni – þeirra sem ljúga á mig og hóta mér dauða.

21En Drottinn, farðu með mig eins og barnið þitt! Eins og þann sem ber þitt eigið nafn. Frelsaðu mig Drottinn, vegna elsku þinnar.

22Það hallar undan fæti, ég finn að dauðinn nálgast. Ég er hristur til jarðar eins og padda af ermi!

24Ég skelf í hnjánum – fastan var erfið, ég er ekkert nema skinn og bein.

25Ég er eins og minnisvarði um mistök og þegar menn sjá mig hrista þeir höfuðið.

26Hjálpaðu mér Drottinn Guð minn! Frelsaðu mig sakir elsku þinnar og kærleika.

27Gerðu það svo að allir sjái, svo að enginn efist um að það var þitt verk,

28– þá mega þeir formæla mér ef þeir vilja, sama er mér, aðeins að þú blessir mig. Þá munu illráð þeirra gegn mér mistakast og ég ganga mína leið, glaður í bragði.

29Ónýttu áform þeirra! Sveipaðu þá skömm!

30Þá mun ég ekki láta af að þakka Drottni, lofa hann í allra áheyrn.

31Því að hann er athvarf fátækra og þeirra sem líða skort. Hann frelsar þá undan óvinum þeirra.