ПРЫПОВЕСЬЦІ 17

1Лепш сухая луста ў супакоі, чым дом, поўны заколатай жывёлы, са сваркамі.

2Разумны слуга будзе панаваць над шалапутным сынам і між братоў будзе дзяліць спадчыну.

3Літавальны гаршчок — для срэбра, і горан — для золата, а сэрцы выпрабоўвае ГОСПАД.

4Ліхотнік зважае на вусны нягодныя, хлус слухае язык згубны.

5Хто насьміхаецца з беднага, той зьневажае Творцу ягонага, і хто цешыцца з няшчасьця, не пазьбегне пакараньня.

6Карона старых — сыны сыноў, і слава сыноў — бацькі іхнія.

7Не пасуе бязглуздаму паважная мова, тым больш шляхетнаму вусны брахлівыя.

8Хабар — каштоўны камень у вачах гаспадара яго, куды толькі зьвернецца ён, будзе мець посьпех.

9Хто прыкрывае правіну, шукае любові, а хто паўтарае слова, разьдзяляе сяброў.

10Мацней дзейнічае нагана на разумнага, чым сто ўдараў на дурнога.

11Ліхадзей шукае толькі непаслухмянства, таму бязьлітасны анёл будзе пасланы супраць яго.

12[Лепш] спаткаць мядзьведзіцу, пазбаўленую дзяцей, чым дурня ў неразумнасьці ягонай.

13Хто адплочвае злом за дабро, у таго зло не адыйдзе ад дому ягонага.

14Пачатак звадкі — прарыў вады, перш, чым спрэчка пачнецца, пакінь [яе].

15Той, хто апраўдвае злачынцу, і той, хто вінаваціць праведніка, — абодва агіда для ГОСПАДА.

16Навошта грошы ў руцэ дурнога, каб набыць мудрасьці, калі няма розуму?

17Сябра любіць у кожны час, і ў нядолі робіцца братам.

18Чалавек, пазбаўлены розуму, дае руку і ручаецца перад абліччам бліжняга свайго.

19Хто любіць сваркі, любіць грэх, і хто падымае высока вароты свае, шукае загубы.

20Крывадушнае сэрца ня знойдзе дабра, і язык здрадлівы трапіць у бяду.

21Хто нараджае неразумнага, [нараджае] на смутак сабе, і бацька бязглуздага ня будзе цешыцца.

22Радаснае сэрца аздараўляе, [нібы] лекі, а маркотны дух сушыць косткі.

23Бязбожнік бярэ хабар з-за пазухі, каб скрывіць сьцежкі правасудзьдзя.

24Перад абліччам разумнага — мудрасьць, а вочы дурня — на канцы зямлі.

25Сын неразумны — згрызота для бацькі свайго і горыч для той, якая яго нарадзіла.

26Таксама нядобра караць праведніка і біць шляхетнага за шчырасьць.

27Хто мае веданьне, той у словах ашчадны, і чалавек разумны мае спакойны дух.

28Таксама неразумны, калі маўчыць, лічыцца мудрым, і калі закрывае вусны свае, разважлівым.