Proverbs 16

1D'Pläng vum Häerz gehéieren dem Mënsch, mä d'Äntwert vun der Zong kënnt vum HÄR.

2All Weeër vun engem Mënsch si reng a sengen eegenen Aen, mä seng Beweggrënn gi vum HÄR gewien.

3Befill deng Wierker dem HÄR un, an deng Pläng gi geléngen.

4Den HÄR huet alles fir Säin Zweck geschaf – souguer de Gottlose fir den Dag vum Ongléck.

5Jiddereen, deen houfreg am Häerz ass, ass dem HÄR en Eekel; sief verséchert, hie bleift net onbestrooft.

6Duerch Léift a Guttheet gëtt d'Schold gesout, an duerch d'Furcht virum HÄR wend ee sech vum Béisen of.

7Wann d'Weeër vun engem Mënsch dem HÄR gefalen, léisst Hien souguer seng Feinde Fridde mat him halen.

8Besser e bësse mat Gerechtegkeet wéi e grousse Gewënn mat Ongerechtegkeet.

9Dem Mënsch säin Häerz plangt säi Wee, mä den HÄR bestëmmt seng Schrëtt.

10E göttlecht Uerteel läit op de Lëpse vum Kinnek; säi Mond däerf d'Recht net verroden.

11Gerecht Wo a Balancë si vum HÄR; all d'Gewiichter am Sak si Säi Wierk.

12Gottlost Behuelen ass de Kinneken en Eekel, well en Troun gëtt duerch Gerechtegkeet gefestegt.

13Gerecht Lëpse sinn d'Wuelgefall vum Kinnek, an deen, dee riichtaus schwätzt, gëtt beléift.

14D'Roserei vun engem Kinnek ass e Buet vum Doud, mä e weise Mënsch berouegt se.

15Wann d'Gesiicht vum Kinnek liicht, ass do d'Liewen; seng Gonscht ass wéi eng Reewollek am Fréijoer.

16Wéi vill besser ass et, Wäisheet ze kréien ewéi Gold! Verstand ze kréien ass méi ze begieren ewéi Sëlwer.

17D'Strooss vun de Riichtschafene féiert vum Béisen ewech; deen, dee säi Wee bewaacht, schützt säi Liewen.

18Houfert kënnt virum Ënnergang, an en héchmütege Geescht virum Fall.

19Besser ass et, am Geescht niddreg ënner den Demiddegen ze sinn, wéi d'Bëtt mat den Houfregen ze deelen.

20Wien op d'Ënnerweising uecht, fënnt d'Gléck, a geseent ass deen, deen op den HÄR vertraut.

21Deen, deen am Häerz weis ass, gëtt verstänneg genannt, an eng léif Ried fërdert d'Léier.

22De Verstand ass eng Quell vum Liewe fir säi Besëtzer, mee d'Zucht vun den Narren ass Narrechtheet.

23D'Häerz vum Weisen ënnerweist säi Mond a verléint senge Lëpsen méi Iwwerzeegungskraaft.

24Frëndlech Wierder sinn eng Hunnegwoob, séiss fir d'Séil an Heelung fir d'Schanken.

25Et gëtt e Wee, dee schéngt engem Mënsch richteg, mee säin Enn ass de Wee vum Doud.

26Dem Aarbechter säin Appetit schafft fir hien, well säin Honger dreiwt hien un.

27En nëtzlose Mënsch grueft no Béisem, a seng Ried ass wéi e brennend Feier.

28E verdréite Mënsch séit Sträit, an e Klatschmaul trennt enk Frënn.

29E gewaltätege Mënsch verféiert säin Nächsten a féiert hien op e Wee, deen net gutt ass.

30Deen, dee mat den Ae blénkt, plangt Verdréitheet; deen, dee seng Lëpsen zesummendréckt, ass op d'Béist aus.

31Gro Hoer sinn eng Kroun vun der Herrlechkeet; si ginn um Wee vun der Gerechtegkeet erreecht.

32Deen, dee lues zum Zorn ass, ass besser wéi e Kricher, an deen, dee säi Gemitt beherrscht, besser wéi deen, deen eng Stad eruewert.

33D'Lous gëtt an de Schouss geworf, mee all seng Entscheedunge komme vum HÄR.