Proverbs 16

1Os plans do corazón pertencen ao home, mais a resposta da lingua vén do SEÑOR.

2Todos os camiños do home son puros aos seus propios ollos, mais os seus motivos son pesados polo SEÑOR.

3Encomenda as túas obras ao SEÑOR e os teus plans serán acadados.

4O SEÑOR fixo todo para o Seu propósito— mesmo o malvado para o día do desastre.

5Todo aquel soberbio de corazón é detestable para o SEÑOR; estea certo de que non quedará sen castigo.

6Por devoción amorosa e fidelidade expíase a iniquidade, e polo temor do SEÑOR un apártase do mal.

7Cando os camiños dun home agradan ao SEÑOR, El fai que mesmo os seus inimigos vivan en paz con el.

8Mellor é o pouco con xustiza ca grandes ganancias con inxustiza.

9O corazón do home planea o seu camiño, mais o SEÑOR determina os seus pasos.

10Un veredicto divino está nos labios dun rei; a súa boca non debe traizoar a xustiza.

11As balanzas e os pratos honestos son do SEÑOR; tódolos pesos da bolsa son a Súa preocupación.

12A conduta malvada é detestable para os reis, pois o trono establécese mediante a xustiza.

13Os labios xustos son o deleite dun rei, e aquel que fala con honestidade é amado.

14A ira dun rei é mensaxeira da morte, mais o home sabio há de aplacala.

15Cando o rostro dun rei se ilumina, hai vida; o seu favor é coma nube de choiva na primavera.

16Canto mellor é adquirir sabedoría ca ouro! Adquirir entendemento é máis desexable ca a prata.

17A calzada dos rectos afasta do mal; quen garda o seu camiño protexe a súa vida.

18O orgullo vai diante da destrución, e o espírito altivo antes da caída.

19Mellor é ser humilde de espírito entre os humildes ca repartir o botín cos soberbios.

20Quen atende a instrución atopará o ben, e benaventurado quen confía no SEÑOR.

21O sabio de corazón é chamado prudente, e a dozura de labios aumenta a sabedoría.

22Fonte de vida é o entendemento para quen o posúe, mais a instrución dos insensatos é tolemia.

23O corazón do sabio instrue a súa boca e engade persuasión aos seus labios.

24Panal de mel son as palabras pracenteiras, dozura para a alma e menciña para os ósos.

25Hai camiño que ao home lle semella dereito, mais o seu cabo son camiños de morte.

26O apetito do traballador traballa para el, porque a súa fame o empuxa.

27O home desapiadado cava a maldade, e nos seus labios hai coma un lume abrasador.

28O home perverso espalla discordias, e o murmurador divide os amigos máis achegados.

29O home violento seduce o seu veciño e lévao por un camiño que non é bo.

30Quen pestanexa argalla a perversidade; quen aperta os labios consuma o mal.

31Coroa de gloria son as cás; acádase polo camiño da xustiza.

32Mellor é o home paciente ca o guerreiro, e quen domina o seu ánimo ca quen toma unha cidade.

33A sorte bótase no colo, mais do SEÑOR vén toda decisión.