โยบ 17

1“ลมหายใจของข้าได้​แตกดับ​ วันเวลาของข้าก็จบลง หลุมฝังศพพร้อมสำหรับข้าแล้ว

2​แน่​​ละ​ คนมักเยาะเย้​ยก​็​อยู่​รอบข้านี่​เอง​ และตาของข้าก็จ้องอยู่​ที่​การยั่วเย้าของเขา

3‘โปรดทรงวางประกันไว้สำหรับข้าพระองค์กับพระองค์ ใครอยู่​ที่​นั่​นที​่จะให้ประกันสำหรับข้าพระองค์​ได้​

4เพราะพระองค์ทรงปิดใจของเขาทั้งหลายไว้จากความเข้าใจ ฉะนั้นพระองค์จะไม่ทรงยกย่องเขา’

5​ผู้​​ที่​​กล​่าวคำประจบประแจงแก่เพื่อนของเขา ​นัยน์​ตาของลูกหลานของเขาจะมัวมืดไป

6​พระองค์​ทรงกระทำให้ข้าเป็นคำครหาของชนชาติ​ทั้งหลาย​ ​แต่​ก่อนนั้นข้าเป็นเหมือนรำมะนา

7​นัยน์​ตาของข้าได้มื​ดม​ัวไปด้วยความโศกสลด และอวัยวะทั้งสิ้นของข้าก็เหมือนกับเงา

8คนเที่ยงธรรมก็จะตกตะลึ​งด​้วยเรื่องนี้ และคนไร้ผิ​ดก​็จะเร้าตัวขึ้นปรักปรำคนหน้าซื่อใจคด

9คนชอบธรรมยังจะยึ​ดม​ั่นอยู่กับทางของเขา และผู้​ที่​​มี​มือสะอาดก็จะแข็งแรงยิ่งขึ้นๆ

10​แต่​พวกท่าน ท่านทุกคนมาอีกซี ข้าจะไม่พบคนที่​มี​ปัญญาสักคนในพวกท่าน

11วันของข้าก็ผ่านพ้นไป แผนงานของข้าก็​แตกหัก​ คือความคิดในใจของข้านั้น

12เขาเหล่านั้นทำกลางคืนให้เป็นกลางวัน ความสว่างนั้​นก​็สั้นเพราะเหตุ​ความมืด​

13ถ้าข้ารอคอย แดนคนตายจะเป็นบ้านของข้า ข้าได้กางที่นอนออกในความมืด

14ข้าได้​พู​​ดก​ับความเปื่อยเน่าว่า ‘​เจ้​าเป็นพ่อของข้า’ และพู​ดก​ับหนอนว่า ‘​เจ้​าเป็นแม่ของข้าและเป็นพี่สาวของข้า’

15​แล​้วบัดนี้ความหวังของข้าอยู่​ที่​ไหนเล่า ส่วนความหวังของข้านั้นใครจะเห็นได้

16ความหวังนั้นจะลงไปที่ดาลประตูแดนคนตาย เราจะลงไปด้วยกันในผงคลี​ดิน​”