James 1

1یعقوب، د خُدائ او د مالِک عیسیٰ مسیح خِدمتګار، د تیت پرک شوؤ دولسو قبِیلو په نُوم: سلام.

2زما وروڼو، کله چې تاسو د هر ډول آزمېښتونو سره مخ شئ، نو دا پوره خوشحالي وګڼئ،

3ځکه چې تاسو پوهېږئ چې ستاسو د اِیمان آزمېښت زغم پېدا کوي.

4او پرېږدئ چې زغم خپل کار پوره سرته ورسوي، ترڅو تاسو کامل او پوره شئ او د هېڅ شي کمی ونه لرئ.

5خو که په تاسو کښې د چا حکمت کم وي، نو هغه دې د خُدائ نه وغواړي، څوک چې ټولو ته په سخاوت او بې ملامتۍ ورکوي، او هغه به ورته ورکړل شي.

6خو هغه دې په اِیمان او بې شک او شبهې وغواړي، ځکه چې شکمن کس د سمندر د هغې څپې په څېر دی چې باد یې وړي او رپوي.

7نو داسې سړی دې دا اُمید نه ساتي چې د مالِک له طرفه به څه ترلاسه کړي.

8هغه دوه زړی سړی دی، چې په خپلو ټولو لارو کښې بې ثباته دی.

9هغه ورور چې بې وزله وي، باید په خپل لوړ مقام فخر وکړي.

10او مالدار دې په خپله عاجزۍ فخر وکړي، ځکه چې هغه به د پټي د ګل په څېر تېر شي.

11ځکه چې لمر په سوزونکې ګرمۍ سره راخېژي او بوټی وچوي؛ د هغې ګل رژېږي او ښکلا یې له منځه ځي. همدا رنګه به مالدار سړی هم د خپلو هلو ځلو په منځ کښې فنا شي.

12بختور دی هغه سړی چې په آزمېښت کښې صبر او زغم کوي، ځکه کله چې په آزمېښت کښې پوره وخېژي، نو هغه د ژوندون تاج به ترلاسه کړي چې خُدائ د خپلو مینه والو سره د هغې وعده کړې ده.

13کله چې څوک آزمایل کېږي، نو هېڅوک دې دا نه وائي چې، «خُدائ ما آزمائي.» ځکه چې خُدائ د بدۍ په وسیله نشي آزمایل کېدای، او نه هغه پخپله څوک آزمائي.

14بلکې هر یو سړی هغه وخت آزمایل کېږي کله چې خپلو بدو غوښتنو ته راښکودل شي او وغولول شي.

15بیا کله چې دا بد هوس حامله شي، نو ګناه زېږوي؛ او کله چې ګناه لویه شي، نو مرګ پېدا کوي.

16زما ګرانو وروڼو، دوکه مه خورئ.

17هر ښه او بشپړ نعمت د بره څخه دی، او د نورونو د پلار لخوا راکوزېږي، په چا کې چې هېڅ بدلون او د اوښتلو سیوری نشته.

18هغه پخپله خوښه د حقيقت د کلام په وسيله موږ وزېږولو، ترڅو موږ د هغۀ د مخلوقاتو يو ډول لومړنۍ مېوې شو.

19زما ګرانو وروڼو، پدې پوه شئ: هر څوک دې د اورېدلو لپاره چټک وي، د ويلو لپاره ورو او د غوسې لپاره ورو،

20ځکه چې د انسان غوسه هغه صداقت نه راولي کوم چې د خُدای خوښ وي.

21نو ځکه هره اخلاقي ناپاکي او د بدۍ هر څرګند تیری لرې کړئ، او هغه کرل شوی کلام په عاجزۍ سره ومنئ، کوم چې ستاسو ارواوې ژغورلی شي.

22د کلام عملي کوونکي اوسئ، نه يوازې اورېدونکي. که نه، نو تاسو خپل ځانونه غلوئ.

23ځکه که څوک کلام اوري خو عمل پرې نه کوي، هغه د هغه سړي په څېر دی چې خپله اصلي څېره په هنداره کې ګوري،

24او د خپل ځان له ليدلو وروسته ځي او سمدستي هېروي چې څېره یې څنګه وه.

25خو هغه څوک چې د ازادۍ بشپړ شريعت ته په ځير ګوري، او په هغې کې دوام ورکوي—هېرونکی اورېدونکی نه، بلکې عملي کوونکی وي—هغه به په خپل عمل کې مبارک وي.

26که څوک خپل ځان دينداره ګڼي خو خپله ژبه نه مهاروي، هغه خپل زړه غولوي او دين یې بې‌ګټې دی.

27زموږ د خُدای او پلار په وړاندې پاک او بې‌عيبه دين دا دی: چې د يتيمانو او کونډو په تکليف او مصيبت کې د هغوی پوښتنه وشي، او سړی خپل ځان د نړۍ له ککړتيا څخه پاک وساتي.