James 1

1Jakobus, e Kniecht vu Gott a vum Här Jesus Christus, un déi zwielef Stämm an der Diaspora: Gréiss.

2Halt et fir reng Freed, meng Bridder, wann dir a villerlee Prouwe gerot,

3well dir wësst, datt d'Préiwung vun ärem Glawen Ausdauer bewierkt.

4D'Ausdauer awer soll hiert Wierk vollenden, fir datt dir reif a vollkommen sidd an u näischt Mangel hutt.

5Wann awer engem vun Iech Wäisheet feelt, soll hie Gott bieden, deen all Mënsch generéis a virworfslos gëtt, an et gëtt him ginn.

6Mä hie soll am Glawe bieden, ouni ze zweiwelen, well deen, deen zweiwelt, gläicht enger Well vum Mier, déi vum Wand gedriwwen a gehäit gëtt.

7Dee Mënsch soll net erwaarden, datt hien eppes vum Här empfänke wäert.

8Hien ass e Mënsch mat zweeërlee Sënn, onbestänneg op all senge Weeër.

9De Brudder an niddrege Verhältnesser soll stolz si op seng héich Wierde.

10Mä dee Räiche soll stolz si op seng Niddregkeet, well hie wéi d'Blumm vum Feld vergoe wäert.

11Well d'Sonn geet op mat brennender Hëtzt a léisst d'Planz verdrochnen; hir Blumm fält of an hir Schéinheet geet verluer. Sou wäert och de Räichen an der Mëtt vu senge Beméiunge vergoen.

12Geseent ass de Mënsch, deen an der Prouf aushält, well wann hien d'Prouf bestanen huet, wäert hien d'Kroun vum Liewen empfänken, déi Gott deene versprach huet, déi Hie gär hunn.

13Wann ee versicht gëtt, soll keen soen: „Gott versicht mech.“ Well Gott kann net vum Béise versicht ginn, an Hie versicht och kee Mënsch.

14Mä jidderee gëtt versicht, wann hie vu sengen eegene béise Begierde gezunn a gelackelt gëtt.

15Duerno, wann d'Begierd empfaangen huet, bréngt se d'Sënn op d'Welt; an d'Sënn, wann se ausgewuess ass, bréngt den Doud ervir.

16Loosst Iech net täuschen, meng beléifte Bridder.

17All gutt a vollkomme Gof kënnt vun uewen, erof vum Papp vun den Himmelsliichter, bei deem et kee Wiessel a kee wanderende Schiet gëtt.

18Hien huet eis no sengem Wëllen d'Liewe geschenkt duerch d'Wuert vun der Wourecht, fir datt mir eng Aart Éischtlingsfriichte vu Senger Schëpfung wieren.

19Meng beléifte Bridder, verstitt dëst: Jidderee soll séier si fir ze lauschteren, lues fir ze schwätzen a lues fir rose ze ginn;

20well dem Mënsch seng Roserei bréngt net déi Gerechtegkeet ervir, déi Gott verlaangt.

21Dofir leet all moralesche Knascht an all Ausdrock vu Béises of, an huelt mat Demut dat agiplanzte Wuert un, dat är Séile rette kann.

22Sidd awer Täter vum Wuert an net nëmmen Nolauschterer; soss bedréit dir iech selwer.

23Well wann een d'Wuert héiert an et net ausféiert, dee gläicht engem Mann, deen säin natierlecht Gesiicht an engem Spigel betruecht;

24well nodeems hie sech betruecht huet, geet hie fort a vergiess direkt, wéi hien ausgesinn huet.

25Mä deen, deen opmierksam an dat vollkomment Gesetz vun der Fräiheet kuckt an doran bleift — net als e vergiesslechen Nolauschterer, mä als en Täter vum Wierk —, dee gëtt geseent a sengem Handelen.

26Wann ee mengt, hie wier reliéis, an dach seng Zong net am Zaum hält, dee bedréit säin eegent Häerz, a seng Relioun ass wäertlos.

27Eng reng an onbefleckt Relioun viru Gott an eisem Papp ass dës: sech ëm d'Weesen an d'Wittfraen an hirer Nout ze këmmeren, a sech selwer vun der Welt onbefleckt ze halen.