James 1

1Yakobus, abdining Gusti Allah lan Gusti Yesus Kristus, katur marang taler rolas ing Panyebaran: Salam.

2Para sadulurku, padha nganggepa minangka kabungahan kang sejati, samangsa sira padha ngalami rupa-rupane pacoban,

3awit sira padha sumurup manawa pangujining pracayamu iku nuwuhake katekunan.

4Dene katekunan iku cikben ngrampungake pakaryane, supaya sira padha sampurna lan ganep, ora kekurangan apa-apa.

5Nanging manawa panunggalanmu ana kang kurang kawicaksanan, prayoga nyenyuwuna marang Gusti Allah, kang maringi marang kabeh wong kanthi loma lan tanpa memada, temah iku bakal kaparingake marang dheweke.

6Nanging anggone nyenyuwun kudu kanthi pracaya, tanpa mangu-mangu, awit wong kang mangu-mangu iku kaya ombaking segara, kang kaineplakake lan katempuh ing angin.

7Wong kang mangkono iku aja nganti ngarep-arep bakal nampani apa-apa saka Gusti.

8Dheweke iku wong kang mangu-mangu atine, ora teteg ing salaku-lakune kabeh.

9Sadulur kang asor kaanane prayoga mongkoga marga saka kaluhurane.

10Dene wong kang sugih prayoga mongkoga marga saka kaasorane, awit dheweke bakal sirna kaya kembange suket.

11Awit srengenge njedhul mawa panase kang ngobong lan nglayokake tetuwuhan iku; kembange padha gogrog lan kaendahane sirna. Mangkono uga wong sugih bakal alum ana ing satengahing samubarang pambudidayane.

12Rahayu wong kang tetep teguh ing sajroning pacoban, awit sawuse lulus pangujian, dheweke bakal nampani makuthaning kauripan, kang wus diprasetyakake dening Gusti Allah marang wong-wong kang padha tresna marang Panjenengane.

13Samangsa kena godha, aja ana wong kang ngucap, “Gusti Allah kang nggodha aku.” Awit Gusti Allah ora kena kagodha dening piala, lan Panjenengane uga ora nggodha sapa-sapa.

14Nanging saben wong kagodha samangsa kapilut lan kapikat dening hawa nepsune dhewe.

15Sawuse hawa nepsu iku nggarbini, banjur nglairake dosa; lan dosa iku, samangsa wus tumuwuh sampurna, nglairake pati.

16Aja padha kasasarke, para sadulurku kang kinasih.

17Saben pawèwèh kang becik lan sampurna iku pinangkané saka ing nginggil, tumurun saka Ramèng pepadhanging langit, kang ora owah gingsir lan ora ana ayang-ayang kang gumanti.

18Kanthi karsané Panjenengané wis maringi kalairan marang kita lumantar sabdaning kayektèn, supaya kita dadi saèmper pametuning pambarep saka Titahé.

19Hé para sadulurku kang kinasih, padha mangertia iki: Saben wong kudu cukat ngrungokaké, rindhik wicarana, lan rindhik ing duka,

20awit dukaning manungsa iku ora nuwuhaké kabeneran kang dikarsakaké déning Gusti Allah.

21Mulané, padha buwanga sakèhing reregeding bebudèn lan sarupaning piala, sarta kanthi andhap asor tampanana sabda kang katandur ana ing kowé, kang kuwasa nylametaké nyawamu.

22Padha dadiya wong kang nglakoni sabda, lan aja mung dadi pangrungu baé. Yèn ora mangkono, kowé padha ngapusi awakmu dhéwé.

23Awit sing sapa ngrungokaké sabda nanging ora nglakoni, iku kaya wong lanang kang mandeng pasuryané dhéwé ana ing pangilon,

24sawusé ngulat-ulatake awaké banjur lunga lan sanalika iku uga lali kaya apa rupané.

25Nanging wong kang nyurengaké paningalé marang angger-anggering kamardikan kang sampurna, lan terus ngantepi iku—ora dadi pangrungu kang lalian, nanging dadi wong kang temen-temen nglakoni—wong iku bakal binerkahan ing apa kang ditindakaké.

26Manawa ana wong nganggep awaké mursid mangka ora ngekahi ilaté, iku ngapusi atiné dhéwé lan pangibadahé iku tanpa guna.

27Pangibadah kang murni lan tanpa cacad ana ing ngarsané Gusti Allah lan Rama kita yaiku iki: ngopeni para bocah lola lan para randha sajroning karubedané, sarta njaga awaké dhéwé supaya ora kacémaharaké déning jagad.