James 1

1Santiago, servo de Deus e do Señor Xesucristo, ás doce tribos da Dispersión: Saúdos.

2Tede por sumo gozo, irmáns meus, cando vos enfrontedes a diversas probas,

3sabendo que a proba da vosa fe desenvolve a perseveranza.

4Mais deixade que a perseveranza complete a súa obra, para que sexades maduros e perfeitos, sen que vos falte nada.

5E se algún de vós ten falta de sabedoría, pídalla a Deus, quen dá a todos con xenerosidade e sen reproches, e seralle concedida.

6Mais pida con fe, sen dubidar nada; porque quen dubida é semellante á onda do mar, axitada e sacudida polo vento.

7Non pense, pois, ese home que recibirá cousa ningunha do Señor.

8É un home de dobre ánimo, inconstante en todos os seus camiños.

9O irmán de humilde condición gloríese na súa alta posición;

10mais o que é rico, na súa humillación, porque pasará como a flor da herba.

11Porque o sol sae con calor abrasadora e seca a planta; a súa flor cae e pérdese a súa fermosura. Así tamén o home rico esvaecerase no medio dos seus afáns.

12Benaventurado o home que persevera baixo a proba, porque logo de ser aprobado, recibirá a coroa da vida que Deus prometeu a quen O aman.

13Ninguén diga cando sexa tentado: «Son tentado por Deus». Porque Deus non pode ser tentado polo mal, nin El tenta a ninguén.

14Senón que cada un é tentado cando polos seus propios malos desexos é atraído e seducido.

15Entón o desexo, logo de concibir, dá a luz o pecado; e o pecado, unha vez consumado, enxendra a morte.

16Non vos enganedes, meus amados irmáns.

17Todo bo don e toda dádiva perfecta vén do alto, descendendo do Pai das luces celestiais, no cal non hai mudanza nin sombra de variación.

18El quixo darnos a vida pola palabra da verdade, para sermos como primicias da Súa creación.

19Meus irmáns amados, sabede isto: todo home sexa pronto para escoitar, tardo para falar e tardo para a ira,

20pois a ira do home non produce a xustiza que Deus desexa.

21Polo tanto, despoxádevos de toda vileza moral e de toda manifestación de maldade, e acollei con humildade a palabra chantada en vós, que pode salvar as vosas almas.

22Sede cumpridores da palabra e non oíntes soamente. Doutro xeito, estades a vos enganar a vós mesmos.

23Pois quen escoita a palabra pero non a pon por obra é semellante a un home que contempla o seu rostro nun espello,

24e despois de observarse a si mesmo, vaise e esquece de inmediato como era.

25Mais quen contempla con atención a lei perfecta, a da liberdade, e persevera nela —non sendo un oínte esquecido, senón un cumpridor eficaz—, este será benaventurado no que faga.

26Se alguén se considera relixioso e non refrea a súa lingua, engana o seu propio corazón e a súa relixión non vale de nada.

27A relixión pura e sen mancha diante do noso Deus e Pai é esta: coidar dos orfos e das viúvas na súa aflición, e gardarse a un mesmo da contaminación do mundo.