James 1

1Ιάκωβος, δούλος του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού, προς τις δώδεκα φυλές της Διασποράς: Χαίρετε.

2Θεωρήστε το ως πάσαν χαράν, αδελφοί μου, όταν περιπέσετε σε ποικίλους πειρασμούς,

3γνωρίζοντας ότι η δοκιμασία της πίστεώς σας γεννά υπομονή.

4Αφήστε δε την υπομονή να ολοκληρώσει το έργο της, ώστε να είστε τέλειοι και ακέραιοι, χωρίς να υστερείτε σε τίποτε.

5Αν δε κάποιος από εσάς στερείται σοφίας, ας τη ζητά από τον Θεό, ο οποίος δίνει σε όλους γενναιόδωρα και χωρίς ψόγο, και θα του δοθεί.

6Ας ζητά όμως με πίστη, χωρίς καθόλου να αμφιβάλλει, διότι εκείνος που αμφιβάλλει μοιάζει με κύμα της θάλασσας, που παρασύρεται και κλυδωνίζεται από τον άνεμο.

7Ας μη νομίζει εκείνος ο άνθρωπος ότι θα λάβει οτιδήποτε από τον Κύριο.

8Είναι άνθρωπος δίγνωμος, ακατάστατος σε όλες τις οδούς του.

9Ο ταπεινός αδελφός ας καυχάται για το υψηλό του αξίωμα.

10Ο δε πλούσιος για την ταπείνωσή του, διότι θα παρέλθει σαν άνθος του αγρού.

11Διότι ανέτειλε ο ήλιος με τον καύσωνα και ξέρανε το φυτό· το άνθος του έπεσε και η ομορφιά του χάθηκε. Έτσι και ο πλούσιος θα μαραθεί μέσα στις επιδιώξεις του.

12Μακάριος ο άνθρωπος που υπομένει υπό δοκιμασίαν, διότι όταν αποδειχθεί δόκιμος, θα λάβει τον στέφανο της ζωής, τον οποίον υποσχέθηκε ο Θεός σε όσους Τον αγαπούν.

13Όταν κανείς πειράζεται, ας μη λέει: «Από τον Θεό πειράζομαι». Διότι ο Θεός δεν μπορεί να πειραστεί από το κακό, ούτε και Αυτός πειράζει κανέναν.

14Αλλά ο καθένας πειράζεται όταν παρασύρεται και δελεάζεται από τις δικές του κακές επιθυμίες.

15Έπειτα η επιθυμία, αφού συλλάβει, γεννά την αμαρτία· η δε αμαρτία, όταν ολοκληρωθεί, γεννά τον θάνατο.

16Μη πλανάστε, αγαπητοί μου αδελφοί.

17Κάθε δόση αγαθή και κάθε τέλειο δώρημα είναι άνωθεν, καταβαίνοντας από τον Πατέρα των φώτων, στον Οποίον δεν υπάρχει μεταβολή ή σκιά παραλλαγής.

18Μετά από δικό Του θέλημα μας αναγέννησε διά του λόγου της αληθείας, ώστε να είμαστε κάποια απαρχή των κτισμάτων Του.

19Αγαπητοί μου αδελφοί, ας γνωρίζει τούτο ο καθένας: ας είναι ταχύς στο να ακούει, βραδύς στο να ομιλεί, βραδύς εις οργήν,

20διότι η οργή του ανθρώπου δεν εργάζεται τη δικαιοσύνη την οποία επιθυμεί ο Θεός.

21Γι' αυτό, αποβάλλοντας κάθε ρυπαρότητα και περίσσευμα κακίας, δεχθείτε με πραότητα τον έμφυτο λόγο, ο οποίος δύναται να σώσει τις ψυχές σας.

22Γίνετε δε εκτελεστές του λόγου και όχι μόνο ακροατές. Ειδάλλως, απατάτε τους εαυτούς σας.

23Διότι όποιος ακούει τον λόγο και δεν τον εφαρμόζει, μοιάζει με άνθρωπο που παρατηρεί το φυσικό του πρόσωπο σε κάτοπτρο,

24και αφού παρατήρησε τον εαυτό του, έφυγε και αμέσως ξέχασε πώς ήταν.

25Εκείνος όμως που εγκύπτει βαθιά στον τέλειο νόμο της ελευθερίας και εμμένει σε αυτόν—μη γινόμενος ακροατής επιλήσμων, αλλά εκτελεστής έργου—αυτός θα είναι μακάριος σε ό,τι πράττει.

26Εάν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του θρήσκο και όμως δεν χαλιναγωγεί τη γλώσσα του, απατά την καρδιά του και η θρησκεία του είναι μάταιη.

27Θρησκεία καθαρή και αμόλυντη ενώπιον του Θεού και Πατρός είναι αυτή: να επισκέπτεται κανείς τα ορφανά και τις χήρες στη θλίψη τους, και να φυλάσσει τον εαυτό του άσπιλο από τον κόσμο.