Hebrews 13

1D'Bridderléift soll bestoen.

2Vergiesst d'Gaaschtfrëndlechkeet net; well doduerch hunn e puer, ouni et ze wëssen, Engele bewäert.

3Denkt un déi Gefaangen, wéi wann dir mat hinne gefesselt wiert, an un déi Mësshandelt, wéi wann dir selwer am eegene Kierper leide géift.

4D'Bestietnes soll an allem an Éiere gehale ginn an d'Ehebett onbefleckt bleiwen; well Gott wäert déi Onmoralesch an d'Ehebriecher verurteelen.

5Äre Liewenswandel sief fräi vu Geldgier, a sidd zefridde mat deem, wat dir hutt; well Hie selwer huet gesot: „Ech wäert dech ni verloossen an dech ni am Stach loossen.“

6Dofir kënne mir mat Zouversicht soen: „Den Här ass mäin Helfer, ech wäert mech net fäerten; wat kann e Mënsch mir undinn?“

7Gedenkt un är Féierer, déi iech d'Wuert vu Gott verkënnegt hunn; kuckt den Ausgank vun hirem Liewenswandel un an huelt iech e Beispill un hirem Glawen.

8Jesus Christus ass dee selwechte gëschter an haut an an Éiwegkeet.

9Loosst iech net vu villfältegen a frieme Léieren irre féieren; well et ass gutt, datt d'Häerz duerch Gnod gestäerkt gëtt, an net duerch Iessensvirschrëften, déi deenen näischt genotzt hunn, déi dorunner gehaange sinn.

10Mir hunn en Altor, vun deem déi, déi dem Zelt déngen, kee Recht hunn z'iessen.

11Well d'Läicher vun deenen Déieren, deenen hiert Blutt vum Héijegeeschtlechen als Sënnoffer an d'Hellegtum bruecht gëtt, ginn ausserhalb vum Lager verbrannt.

12Dofir huet och de Jesus ausserhalb vum Stadpaart gelidden, fir d'Vollek duerch Säin eegent Blutt ze hellegen.

13Dofir loosst eis zu Him erausgoen ausserhalb vum Lager an d'Schmach droen, déi Hie gedroen huet.

14Well mir hunn hei keng bleiwend Stad, mä mir sichen déi, déi komme soll.

15Duerch de Jesus loosst eis also Gott ouni Enn e Luefoffer bréngen, d'Fruucht vu Lëppen, déi Säin Numm bekennen.

16A vergiesst net, Gudd's ze dinn an ze deelen; well un esou Afferen huet Gott Gefalen.

17Féiert Gehorsam géigeniwwer äre Féierer an ënnerwerft Iech hinnen, well si waachen iwwer är Séilen als déi, déi Rechenschaft ofleeë mussen; op datt si dat mat Freed dinn an net mat Seifzen, well dat wier Iech zu kengem Notz.

18Biet fir eis; well mir sinn iwwerzeegt, datt mir e gutt Gewësse hunn an de Wonsch, an all Saach en éierbaart Liewen ze féieren.

19A ganz besonnesch bieden ech Iech, dat ze dinn, fir datt ech Iech ëmsou méi séier erëmgi ginn.

20De Gott vum Fridden awer, deen duerch d'Blutt vum éiwege Bond de grousse Schofshiert, eisen Här Jesus, vun den Doudegen erëmbruecht huet,

21rüst Iech aus mat allem Gudden, fir Säi Wëllen ze dinn, a wierk an eis, wat virun Him wuelgefälleg ass, duerch Jesus Christus, deem d'Éier sief vun Éiwegkeet zu Éiwegkeet! Amen.

22Ech bieden Iech awer, Bridder, erdréit dëst Wuert vun der Ermuanung; well ech hunn Iech jo nëmme kuerz geschriwwen.

23Wësst, datt eise Brudder Timotheus fräigelooss ass; wann hie geschwënn kënnt, wäert ech mat him kommen, fir Iech ze gesinn.

24Gréisst all är Féierer an all d'Helleg. Déi aus Italien loosse sech Iech gréissen.

25D'Gnod sief mat Iech alleguer.