Ephesians 4

1Als Gefaangenen am Här ermaanen ech iech also, esou ze wandelen, wéi et dem Ruff wierdeg ass, deen dir empfaangen hutt:

2mat aller Demut a Sanftmut, mat Gedold, andeems dir iech géigesäiteg an der Léift erdréit,

3a mat Fläiss beméit, d'Eenheet vum Geescht duerch d'Band vum Fridden z'erhalen.

4Et ass ee Leif an ee Geescht, geneesou wéi dir zu enger Hoffnung beruff gi sidd, wéi dir beruff gi sidd;

5een Här, ee Glawen, eng Daf;

6ee Gott a Papp vun allen, deen iwwer allen an duerch all an an allen ass.

7Mä jiddwerengem vun eis ass d'Gnod nom Mooss vum Don vu Christus ginn.

8Dofir heescht et: „Wéi Hien an d'Héicht eropgeklommen ass, huet Hie Gefaangen ewechgeféiert, a Gowen de Mënsche ginn.“

9Wat bedeit awer „Hien ass eropgeklommen“, ausser datt Hien och an déi ënnescht Deeler vun der Äerd erofgeklommen ass?

10Deen, deen erofgeklommen ass, ass genee Deen, deen iwwer all d'Himmelen eropgeklommen ass, fir all Saachen ze erfëllen.

11An Hien huet déi eng als Apostele ginn, e puer als Prophéiten, e puer als Evangelisten, an e puer als Hierten a Léierer,

12fir d'Helleg auszestafféiere fir d'Wierk vum Déngscht, fir den Opbau vum Leif vu Christus,

13bis mir all d'Eenheet am Glawen an an der Erkenntnis vum Jong vu Gott erreechen, zum reife Mënsch, zum Mooss vun der voller Statur vu Christus.

14Da wäerte mir net méi kleng Kanner sinn, vu Welle geschleidert a ronderëm gedriwwe vun all Wand vun der Léier, duerch d'Spill vun de Mënschen an hir Schläiheet a verféiererësche Pläng.

15Mä andeems mir d'Wourecht an der Léift schwätzen, wäerte mir an alle Saachen zu Him selwer erwuessen, deen de Kapp ass, Christus.

16Vun Him aus wiisst de ganze Kierper, zesummegefügt an zesummegehale vu jiddwer ënnerstëtzendem Band, a baut sech selwer an der Léift op duerch d'Wierke vun all eenzelnem Deel.

17Dofir soen ech dëst a bezeegen et am Här, datt dir net méi wandele sollt, wéi d'Heeden et dinn, an der Vergongegkeet vun hirem Denken.

18Si si verfinstert an hirem Verstand an entfriemt vum Liewe vu Gott wéinst der Onwëssenheet, déi an hinnen ass duerch d'Verstockung vun hirem Häerz.

19Well si all Gefill verluer hunn, hu si sech der Zuchtlosegkeet higinn, fir all Zort vun Onrengheet mat Gier ze dreiwen.

20Mä dir hutt Christus net esou kennegeléiert.

21Wann dir dach vun Him héiert an an Him ënnerriicht gouft — wéi d'Wourecht a Jesus ass —

22äre fréiere Liewenswandel ofzeleeën, deen ale Mënsch, dee sech duerch trügeresch Begieren zugronn riicht;

23am Geescht vun ärem Denken erneiert ze ginn;

24an deen neie Mënsch unzedoen, dee no Gott erschaf ass a wouer Gerechtegkeet an Hellegkeet.

25Dofir leet d'Ligen of a schwätzt d'Wourecht, jidderee mat sengem Nächsten, well mir si Glieder vuneneen.

26„Sidd rose, mä sënnegt net.“ Loosst d'Sonn net iwwer ärem Zorn ënnergoen,

27a gitt dem Däiwel kee Raum.

28Deen, dee geklaut huet, soll net méi klauen, mä éischter schaffen a mat sengen eegenen Hänn eppes Guddes dinn, fir datt hien deem eppes ofzeginn huet, deen an Nout ass.

29Kee schlecht Wuert soll aus ärem Mond kommen, mä nëmmen dat, wat gutt ass fir néideg Erbauung, fir datt et deenen, déi lauschteren, Gnod bréngt.

30A bekëmmert net den Hellege Geescht vu Gott, mat deem dir versigelt gi sidd fir den Dag vun der Erléisung.

31Doot all Batterkeet, Roserei an Zorn, Geschrei a Verleumdung vun iech ewech, zesumme mat all Form vu Béisaartegkeet.

32Sidd frëndlech a barmhäerzeg mateneen, a vergeet iech ënnereneen, grad ewéi Gott iech a Christus verginn huet.