Ephesians 4

1Awit saka iku, aku, wong kang kinunjara ana ing Gusti, ngarih-arih marang kowe supaya lumaku kanthi cara kang pantes tumrap timbalan kang wus koktampa:

2kanthi sarwa andhap-asor lan alusing budi, kanthi sabar, sabar-sinabar siji lan sijine sajroning katresnan,

3sarta kanthi tememen ngudi ngreksa patunggilaning Roh lumantar talining tentrem-rahayu.

4Mung ana sarira siji lan Roh siji, kayadene kowe wus katimbalan ana sajroning pangarep-arep siji nalika kowe katimbalan;

5Gusti siji, pracaya siji, baptisan siji;

6Gusti Allah siji lan Ramane kabeh, kang ngungkuli kabeh, lumantar kabeh, lan ana ing sajroning kabeh.

7Nanging marang kita saben wong wus kaparingan sih-rahmat miturut takeraning peparinge Sang Kristus.

8Mulane ana pangandika: “Nalika Panjenengane sumengka menyang ngaluhur, Panjenengane ngirid para tawanan, sarta maringi paweweh marang manungsa.”

9Dene apa tegese “Panjenengane sumengka”, yen dudu Panjenengane uga wus tumedhak menyang papan-papan ngisor ing bumi?

10Panjenengane kang tumedhak iku, iya Panjenengane Piyambak kang wus sumengka ngungkuli sakehing langit, supaya ngebaki samubarang kabeh.

11Lan iya Panjenengane kang maringake ana kang dadi rasul, ana kang dadi nabi, ana kang dadi juru warta Injil, sarta ana kang dadi pangon lan guru,

12kanggo nyawisake para suci tumrap pakaryaning leladi lan kanggo mbangun sarirane Sang Kristus,

13nganti kita kabeh tumeka marang patunggilaning pracaya lan pangawikan bab Putraning Allah, tumeka diwasa ing ukuraning dedege Sang Kristus kang jangkep.

14Supaya kita ora dadi bocah-bocah cilik maneh, kang kaombang-ambingake dening ombak lan kagawa mrana-mrene dening saben angining piwulang sarta dening pokal-gawene manungsa kang licik ana sajroning pangreka-dayane kang nasarake.

15Nanging, kanthi medharake kayekten sajroning katresnan, kita bakal mundhak tuwuh ing samubarang prakara tumuju marang Panjenengane Piyambak, yaiku Sang Kristus, kang dadi sesirah.

16Saka Panjenengane sakehing badan, kang katata lan kraketake dadi siji dening sarupaning sendhi kang nyengkuyung, mundhak gedhe lan mbangun awake dhewe sajroning katresnan manut pakaryane saben perangan.

17Mula bab iki dakkandhakake lan daktegesake ana ing patunggalane Gusti: kowe aja padha lumaku maneh kaya carane para Bangsa liya, kalawan pikirane kang tanpa guna.

18Pangertene padha kapetengan lan adoh saka uripe Gusti Allah marga saka kabodhoan kang ana ing jerone awit saka wangkoting atine.

19Bareng wis koncatan sakehing rasa isin, banjur padha ngulur awake dhewe marang hawa nepsu kanggo nglakoni sarupaning rereged kalawan krenteg kang tanpa marem.

20Nanging ora kaya mangkono anggonmu padha wanuh marang Sang Kristus.

21Saupama kowe temenan wus padha krungu bab Panjenengane lan wus kawulang ana ing Panjenengane—jumbuh kalawan kayekten kang ana ing Gusti Yesus—

22supaya ngrucat uripmu kang biyen, yaiku kamanungsanmu kang lawas, kang rusak marga saka pepénginan kang ngapusi;

23lan supaya dianyarake ing sajroning rohing budimu;

24sarta ngrangsuk kamanungsan kang anyar, kang katitahake manut kaanane Gusti Allah sajroning kabeneran lan kasucian kang sajati.

25Awit saka iku, saben wong ing antaramu kudu ngilangi goroh lan ngucapake kayekten marang pepadhane, jalaran kita iki padha dadi perangane siji lan sijine.

26”Padha nepsua, nanging aja nganti gawe dosa.” Aja nganti srengenge surup ana ing muringmu,

27lan aja menehi papan marang Iblis.

28Wong kang biyene nyolong aja nyolong maneh, nanging becike nyambut gawe nglakoni kabecikan sarana tangane dhewe, supaya ana kang bisa didum marang wong kang kakurangan.

29Aja ana tembung ala sethithik wae kang metu saka cangkemmu, nanging amung tembung becik kang maedahi kanggo mbangun miturut kabutuhan, supaya nekakake sih-rahmat marang wong kang padha ngrungokake.

30Lan aja padha gawe sedhihe Roh Suci kagungane Gusti Allah, kang wus nyap kowe kabeh kanggo dinane pangluwaran.

31Sakehing paiting ati, hawa napsu lan nepsu, pambengok lan panyawiyah padha buwangen, dalah sarupaning piala.

32Padha becika lan welas asih marang sapadha-padha, padha ngapura-ingapura, padha kaya déné Gusti Allah ana ing Kristus wus ngapura kowé.