Ephesians 4

1Rógovos, pois, eu, o preso no Señor, que andedes dun xeito digno da vocación coa que fostes chamados:

2con toda humildade e mansedume, con paciencia, soportándovos uns aos outros con amor,

3e con dilixencia para preservar a unidade do Espírito mediante o vínculo da paz.

4Hai un só corpo e un só Espírito, así como fostes chamados a unha soa esperanza cando fostes chamados;

5un só Señor, unha soa fe, un só bautismo;

6un só Deus e Pai de todos, que está sobre todos e a través de todos e en todos.

7Mais a cada un de nós foille dada a graza segundo a medida do don de Cristo.

8Por iso di: «Cando El ascendeu ao alto, levou cativos, e deu dons aos homes».

9Que significa «El ascendeu», senón que El tamén descendeu ás partes inferiores da terra?

10Aquel que descendeu é o Mesmo que ascendeu por riba de todos os ceos, para encher todas as cousas.

11E foi El quen deu a uns que fosen apóstolos, a outros profetas, a outros evanxelistas, e a outros pastores e mestres,

12para preparar os santos para as obras do ministerio e para a edificación do corpo de Cristo,

13ata que todos alcancemos a unidade na fe e no coñecemento do Fillo de Deus, a medida que maduremos ata a medida plena da estatura de Cristo.

14Entón xa non seremos meniños, sacudidos polas ondas e levados arredor por todo vento de doutrina e pola hábil astucia dos homes nas súas maquinacións enganosas.

15Pola contra, dicindo a verdade con amor, medraremos en todas as cousas cara a Cristo Mesmo, que é a cabeza.

16D’El todo o corpo, axustado e mantido unido por cada ligamento que o sostén, medra e edifícase no amor mediante a obra de cada parte individual.

17Isto, pois, dígovos e insisto niso no Señor: que non andedes xa como andan os Xentís, na inutilidade do seu pensamento.

18Tendo o entendemento escurecido e afastados da vida de Deus pola ignorancia que neles hai, por mor da dureza do seu corazón.

19Perdido todo sentido da vergoña, entregáronse á sensualidade para a práctica de toda caste de impureza, cunha ansia insaciable.

20Mais vós non aprendestes así a Cristo.

21Se é certo que oístes d’El e fostes ensinados n’El —conforme á verdade que está en Xesús—,

22a vos desposuír do voso anterior modo de vida, do home vello, que se corrompe segundo os desexos enganosos;

23a renovarvos no espírito das vosas mentes;

24e a vestirvos do home novo, creado segundo Deus en verdadeira xustiza e santidade.

25Por iso, rexeitando a mentira, fale cadaquén a verdade co seu próximo, pois somos membros uns dos outros.

26«Aairádevos, mais non pequedes». Non se poña o sol sobre a vosa ira,

27nin lle deades lugar ao diaño.

28O que roubaba non roube máis, senón que traballe, facendo o ben coas súas mans, para que teña que compartir co necesitado.

29Ningunha palabra daniña saia da vosa boca, senón só a que sexa útil para edificar segundo a necesidade, achegando graza a quen a escoita.

30E non contristedes o Espírito Santo de Deus, no cal fostes selados para o día da redención.

31Desterrade toda amargura, furor e ira, berros e aldraxes, xunto con toda forma de malicia.

32Sede bondosos e compasivos uns cos outros, perdoándovos mutuamente, así como Deus vos perdoou en Cristo.