Ephesians 4

1Mar phríosúnach sa Tiarna, mar sin, impím oraibh siúl ar shlí is fiú an ghairm a fuair sibh:

2le gach uile uirísleacht agus ceansacht, le foighne, ag cur suas le chéile i ngrá,

3agus go dícheallach ag caomhnú aontacht an Spioraid trí cheangal na síochána.

4Aon chorp amháin atá ann agus aon Spiorad amháin, díreach mar a glaodh sibh chun aon dóchais amháin nuair a glaodh sibh;

5aon Tiarna amháin, aon chreideamh amháin, aon bhaisteadh amháin;

6aon Dia amháin agus Athair na n-uile, atá os cionn gach uile ní agus trí gach uile ní agus i ngach uile ní.

7Anois tugadh an grásta do gach duine ar leith dínn de réir thomhas thabhartas Chríost.

8Sin é an fáth a ndeirtear: “Nuair a chuaigh Sé suas go hard, threoraigh Sé braighde leis, agus thug Sé tíolacthaí do dhaoine.”

9Cad is brí le “chuaigh Sé suas”, ach gur tháinig Sé anuas chomh maith go dtí íochtar an domhain?

10An Té a tháinig anuas, is é an Té céanna é a chuaigh suas os cionn na bhflaitheas go léir, d’fhonn gach uile ní a líonadh.

11Agus ba É a thug cuid acu le bheith ina n-aspail, cuid ina bhfáithe, cuid ina soiscéalaithe, agus cuid ina n-aoirí agus ina dteagascóirí,

12chun na naoimh a ghléasadh d'obair na ministreachta agus chun corp Chríost a thógáil suas,

13go dtí go sroichfimid go léir aontacht sa chreideamh agus in eolas ar Mhac Dé, ag teacht in aibíocht go dtí lán-tomhas mhéid Chríost.

14Ionas nach mbeimid inár naíonáin a thuilleadh, caite anonn is anall ag na tonnta agus scuabtha thart le gach gaoth teagaisc agus le seiftiúlacht chliste daoine ina gcealgaireacht mhealltach.

15Ina ionad sin, ag labhairt na fírinne i ngrá, fásfaimid i ngach ní isteach i gCríost Féin, arb É an ceann é.

16Uaidhsan a fhágtar an corp uile, agus é ceangailte agus comhdhlúite ag gach uile alt tacaíochta, ag fás agus á thógáil féin suas i ngrá de réir oibriú gach baill faoi leith.

17Deirim é seo mar sin, agus dearbhaím sa Tiarna é, nach siúlfadh sibh a thuilleadh mar a shiúlann na Gintlithe, i ndíomhaointeas a n-aigne.

18Tá a dtuiscint dorchaithe agus iad coimhthithe ó bheatha Dé de dheasca an aineolais atá iontu de bharr chruas a gcroíthe.

19Ó chaill siad gach mothú náire, ghéill siad iad féin don chraosacht chun gach cineál eisíontais a chleachtadh le saint gan staonadh.

20Ach ní hé sin an bealach ar chuir sibhse eolas ar Chríost.

21Má chuala sibh faoi Siúd go deimhin agus gur múineadh sibh Ann—de réir na fírinne atá in Íosa—

22bhur seanbhealach beatha a chur díobh, an seanduine atá á thruailliú ag a mianta meabhlacha;

23bheith á n-athnuachan i spiorad bhur n-aigne;

24agus an duine nua a chur oraibh, atá cruthaithe ar dheilbh Dé i bhfíréantacht agus i naofacht na fírinne.

25Dá bhrí sin, cuirigí an bhréag díobh agus labhraíodh gach duine an fhírinne lena chomharsa, óir is baill dá chéile sinn go léir.

26“Bígí ar buile, ach ná peacaígí.” Ná ligigí don ghrian dul faoi ar bhur bhfearg,

27agus ná tugaigí áit ar bith don diabhal.

28An té a bhíodh ag goid, ná goideadh sé a thuilleadh, ach bíodh sé ag obair, ag déanamh maitheasa lena lámha féin, ionas go mbeadh rud éigin aige le roinnt leis an té atá i ngátar.

29Ná scaoiligí aon chaint mhíghlan amach as bhur mbéal, ach an méid amháin atá fóinteach chun daoine a thógáil de réir an riachtanais, ionas go dtabharfaidh sé grásta don lucht éisteachta.

30Agus ná cuirigí brón ar Spiorad Naomh Dé, ar cuireadh a shéala oraibh Ann le haghaidh lá an fhuascailte.

31Bíodh gach searbhas agus buile agus fearg agus callán agus cúlchaint curtha uaibh agaibh, mar aon le gach uile olcas.

32Bígí lách le chéile agus trócaireach, ag maithiú dá chéile faoi mar a mhaithe Dia daoibhse i gCríost.