Ecclesiastes 4

1Пак погледнав и ги размислив сите угнетувања што се вршат под сонцето. Ги видов солзите на угнетените, и немаа утешител; силата беше во рацете на нивните угнетувачи, а немаше утешител.

2Затоа ги пофалив мртвите, што веќе умреле, повеќе од живите, кои сè уште живеат.

3Но подобар и од двајцата е оној што сè уште не постоел, што не го видел злото кое се врши под сонцето.

4Видов дека секој труд и секој успех произлегува од зависта на човекот кон ближниот свој. И тоа е суета и гонење ветар.

5Безумникот ги скрстува рацете свои и го јаде сопственото тело.

6Подобра е една полна рака со спокојство, отколку две полни раце со труд и гонење ветар.

7Пак видов суета под сонцето.

8Има човек сосема сам, нема дури ни син ни брат. И нема крај на неговиот труд, а очите негови не се наситуваат со богатство: „И за кого се трудам и ја лишувам душата своја од наслада?“ И тоа е суета — мачна задача.

9Подобро им е на двајца отколку на еден, зашто имаат добра плата за својот труд.

10Зашто, ако падне едниот, другарот негов ќе го подигне; но тешко му на оној што ќе падне сам, а нема друг да го подигне!

11Пак, ако лежат двајца заедно, ќе им биде топло; но како може сам човек да се загрее?

12И ако еден биде совладан, двајца ќе му се спротивстават. Освен тоа, тројно јаже не се кине лесно.

13Подобар е сиромав, но мудар момок, отколку стар, но безумен цар, кој веќе не знае да прими опомена.

14Зашто момокот излегол од затвор за да царува, иако се родил сиромав во сопственото царство.

15Ги видов сите што живееја и одеа под сонцето како врват по овој втор, младежот што го наследи царот.

16Нема крај на сиот народ што беше пред нив. Сепак, наследникот нема да биде славен од оние што ќе дојдат уште подоцна. И тоа е суета и бркање по ветар.