Ecclesiastes 4

1Ech hu mech erëm ëmgedréit an hunn all d'Ënnerdréckung gesinn, déi ënner der Sonn geschitt: Kuck, do waren d'Tréine vun den Ënnerdréckten, a si hate keen Tréischter; an d'Muecht war an den Hänn vun hiren Ënnerdrécker, an et war keen Tréischter fir si.

2Dofir hunn ech déi Doudeg gelueft, déi scho gestuerwe waren, méi wéi déi Lieweg, déi elo nach um Liewe sinn.

3Mee besser wéi déi zwee ass deen, deen nach guer net existéiert huet, deen dat Béist nach net gesinn huet, dat ënner der Sonn gedoe gëtt.

4Ech hu gesinn, datt all Méi an all Geschécklechkeet am Schafen nëmmen Näid vum engem géint säin Nächsten ass. Och dat ass Vergänglechkeet an en Haschen nom Wand.

5Den Nar leet seng Hänn aneneen an ziert säin eegent Fleesch op.

6Besser ass eng Handvoll mat Rou wéi zwou Fauschte voll mat Plo an engem Haschen nom Wand.

7Erëm hunn ech eng Vergänglechkeet ënner der Sonn gesinn:

8Do ass een, deen ass ganz eleng, an huet kee mat sech, weeder Jong nach Brudder; an awer ass keen Enn un all senger Méi, a seng A gëtt net sat u Räichtum: „Fir wee ploen ech mech dann a verweegere menger Séil d'Freed?“ Och dat ass Vergänglechkeet an eng batter Plo.

9Zwee si besser dru wéi een eleng, well si e gudde Loun fir hir Méi hunn.

10Well wa se falen, hëlleft deen een sengem Gesell op; mee wee deem Eenzegen, dee fält, an et ass keen Zweeten do, fir hien opzeriichten!

11Och wa sech zwee zesummeleeën, da gëtt et hinnen waarm; mee wéi soll een Eenzelne waarm kréien?

12A gëtt een Eenzelnen iwwermännt, sou kënnen zwee him widderstoen; an eng dräifach Schnouer zerräisst net séier.

13Besser ass e jonke Mënsch, dee brav an aarm awer weis ass, wéi en ale Kinnek, deen en Nar ass a sech net méi vermahne léisst.

14Well deen ass aus dem Prisong erauskomm, fir Kinnek ze ginn, obwuel hien a sengem Kinnekräich aarm gebuer gouf.

15Ech hu gesinn, datt all déi, déi ënner der Sonn gelieft a gewandelt hunn, dësem Zweeten nogaange sinn, dem Jongelëng, deen d'Nofolleg vum Kinnek ugetrueden huet.

16Et gëtt kee Schluss un all deem Vollek, un all deenen, déi virun hinne waren. Dach wäert den Nofolger net gefeiert gi vun deenen, déi nach méi spéit kommen. Och dat ass vergeblech an e Jolen nom Wand.