Ecclesiastes 4

1კვლავ მივაპყარი მზერა და ვიხილე ყოველივე ჩაგვრა, რაც მზის ქვეშ ხდება: და აჰა, ცრემლები ჩაგრულთა და არავინ არის მათი ნუგეშისმცემელი; მათ მჩაგვრელთა ხელშია ძალა და არავინ არის მათი ნუგეშისმცემელი.

2და შევუქე მკვდრებს, რომლებიც უკვე დაიხოცნენ, ცოცხლებზე მეტად, რომლებიც ჯერ კიდევ ცოცხლობენ.

3ხოლო ორივეზე უმჯობესია ის, ვინც ჯერ არ ყოფილა, ვისაც არ უნახავს ის ბოროტი საქმე, მზის ქვეშ რომ ხდება.

4ვიხილე მე ყოველი შრომა და ყოველი წარმატება საქმეში, რომ ეს ადამიანის შურია მოყვასის მიმართ. ესეც ამაოებაა და ქარის დევნა.

5ბრიყვი გულზე იკრებს ხელებს და საკუთარ ხორცს ჭამს.

6სჯობს ერთი მუჭა სიმშვიდით, ვიდრე ორი პეშვი შრომითა და ქარის დევნით.

7კვლავ ვიხილე ამაოება მზის ქვეშ:

8არის კაცი მარტოხელა, არავინ ჰყავს, არც შვილი და არც ძმა, და მაინც ბოლო არა აქვს მის შრომას და მის თვალს არ აძღებს სიმდიდრე: „ვისთვის ვშრომობ და ვაკლებ ჩემს სულს სიამეს?“ ესეც ამაოებაა და მძიმე საქმე.

9ორნი ერთზე უკეთესნი არიან, რადგან კარგი საზღაური აქვთ თავიანთი შრომისთვის.

10რადგან თუ დაეცემიან, ერთი მეორეს წამოაყენებს; მაგრამ ვაი მას, ვინც მარტო დაეცემა და არავინ ეყოლება წამომყენებელი!

11ასევე, თუ ორნი ერთად დაწვებიან, თბილად იქნებიან; მარტოხელა კი როგორ გათბება?

12და თუ ვინმე ერთს სძლევს, ორნი წინ აღუდგებიან მას, და სამმაგი ძაფი ადვილად არ გაწყდება.

13ღარიბი, მაგრამ ბრძენი ყმაწვილი სჯობს მოხუც და უგუნურ მეფეს, რომელმაც აღარ იცის შეგონების მიღება.

14რადგან ის საპყრობილიდან გამოვიდა გასამეფებლად, თუმცა თავის სამეფოში ღარიბად იყო შობილი.

15ვიხილე, რომ ყოველი ცოცხალი, მზის ქვეშ მავალი, გაჰყვა ამ მეორეს, ყრმას, რომელიც მეფის ნაცვლად დადგა.

16უსაზღვროა მთელი ხალხი, ყოველი, ვინც მათ წინარე იყო; თუმცა მემკვიდრით აღარ გაიხარებენ ისინიც, ვინც შემდგომ მოვლენ. ესეც ამაოებაა და ქარის დევნა.