Ecclesiastes 4

1De novo ollei, e considerei toda a opresión que se comete debaixo do sol. Vi as bágoas dos oprimidos, e non tiñan consolador; o poder residía nas mans dos seus opresores, e non tiñan consolador.

2Así louvei eu os mortos, que xa morreran, por riba dos vivos, que aínda están vivos.

3Mais mellor ca ambos é aquel que aínda non existiu, que non viu a obra mala que se fai debaixo do sol.

4E vi que todo traballo e todo éxito nacen da envexa do home cara ao seu semellante. Tamén isto é vaidade e afán de vento.

5O necio cruza as súas mans e consome a súa propia carne.

6Mellor é un puñado con acougo ca dous puñados con fatiga e afán de vento.

7De novo, vi vaidade debaixo do sol.

8Hai quen está completamente só, sen fillo nin irmán. E aínda que non hai fin para o seu traballo, os seus ollos non se sacian de riquezas: «¿Para quen traballo eu e privo a miña alma do benestar?» Isto tamén é vaidade e tarefa penosa.

9Mellor son dous ca un, porque teñen boa recompensa polo seu traballo.

10Porque se un cae, o seu compañeiro pode levantalo; mais ¡ai daquel que cae sen que haxa outro que o erga!

11Tamén, se dous xacen xuntos, quentaranse; mais ¿como se quentará un só?

12E se alguén prevalece contra un só, dous poderán resistirlle. E un cordel de tres cabos non rompe axiña.

13Mellor é un mozo pobre e sabio ca un rei vello e tolo que xa non sabe recibir consello.

14Pois aquel saíu do cárcere para reinar, aínda que nacera pobre no seu propio reino.

15Vin que todos cantos vivían e andaban debaixo do sol seguían a este segundo, o mozo que sucedeu ao rei.

16Non hai fin para todo o pobo que estivo antes deles. Con todo, o sucesor non será celebrado polos que veñan aínda despois. Tamén isto é vaidade e perseguir o vento.